ბევრი ტირილის და ჩახუტების შემდეგ, ყველამ გადავწყვიტეთ დაგვეძინა.

რათქმაუნდა,ემა ჩემთან ერთად იძინებს.

ის საერთოდ არ შეცვლილა. ისევ ისეთია,ისევ ისეთი არომატი ასდის,მისი ღიმილი ისევ ისეთია და ხასიათიც ისეთივე აქვს.ისევ ისე ვგავართ ერთმანეთს,ისევ ერთნაირი შეხედულებები გვაქ ყველაფერზე და ისევ ერთნაირად ვსაუბრობთ.

ახლა ორივე ლოგინში ვწევართ, მე მის მკერდზე მიდევს თავი და ვეხუტები.

-წარმოდგენა არ გაქვს, როგორ მენატრებოდი-თმებზე ფერება დამიწყო.

-მეც დაიკო...მე უფრო მტკიოდა გული მეგონა, რომ....მოკვდი და სულ დამტოვე. ეს ჩემთვის მართლა ძნელი იყო. წარმოიდგინე, ყოველ ღამე მესიზმრებოდა, თუ როგორ იწვოდი ცეცხლში....

-ეს თქვენთვის გავაკეთე....ახლა, აქ ვარ....ის კაცი მოკვდა, მისი შვილი კი კეთილი ბიჭი იყო და გამანთავისუფლა.ახლა კი, აქ ვარ, შენს გვერდით-მითხრა და დარწმუნებული ვარ,რომ გაიღიმა.

-ემა, იცი...მე...მე...ორსულად ვარ-დიდ ხნის დუმილის შემდეგ, ვუთხარი.

-რაა??? ვაიმე მართლა?მაგიტომ ხარ ოდნავ გასუქებული? ღმერთო, ანუ დეიდა გავხდები? იმ ბიჭისგან? თეხიონი ჰქვია,თუ რაღაც.ერთად,რომ მოხვედი.

-ჰო მაგისგან....გინდა მოგიყვე, როგორ მოხდა ყველაფერი?-წამოვჯექი და ნათურა ავანთე,რომ მისი სახე კარგად დამენახა.

-რა? არაა, ფუუუ ელააა არაა-დაიჭყანა და ხელების ქნევა დაიწყო.

-არა სულელო,ეგ არ მიგულისხმია. დირთო-სიცილი დავიწყე.

-აბა?

-თეჰიონი ჩვენს სკოლაში,ჩვენ დაბადების დღემდე, 2 დღით ადრე მოვიდა.თავიდან არ მომეწონა მეფლირტავებოდა, მაგრამ მერე მითხრა, რომ ჩემთან მეგობრობა უნდოდა, მე ვუთხარი,ამას დამსახურება უნდათქო...ჩვენ დაბადების დღისთვის ფართი გააკეთა მის სახლში და ჩვენც მივედით....ღამე კი მან გამაუპატიუ-

-რააა??? რაქნაა?? ახლავე დავბრუნდები,ვაჩვენებ მე მაგას-ლოგინიდან წამოხტა.

-ჯონ ემა,მოიცადე დავასრულოო-ვუყვირე და ძლივს ჩემს გვერდით დავსვი.

-2 კვირა დეპრესიაში ვიყავი...ეს მან იმიტომ გააკეთა,რომ სკოლელებს დაენიძლავა,ეს უნდა გააკეთოო. ის მართლა ნანობდა ამას, მისი ახლობლებიც ამას მეუბნებოდნენ. ბოლოს კი მართლა დავრწმუნდი, თავიდან სულ მამწარებდა და მამცირებდა, მაგრამ მერე მიხვდა, რომ ესეც დანაშაული იყო....მე და ტასომ ვცემეთ....ყველაფერი არაული იყო, ბიჭებთან გადავედი საცხოვრებლად და მშობლებს მოვშორდი, შემდეგ ქორწილი დაიგეგმა,რომელიც ამ შაბათს გაიმართება. თეჰიონთანაც კარგად ვარ, პაემნებზე დავდივართ და ერთად ვერთობით.ვფიქრობ,რომ მომწონს,მაგრამ ჯერ მეც არ ვიცი. რაც მთავარია ის ნანობს და ამას მეც ვხედავ. მას მართლა უყვარს ჩვენი პატარა, ერთი წამითაც არ უფიქრია, რომ იგი მოგვეშორებინა...ის რომ არა, ახლა არ მეყოლებოდა ეს ბავშვი.....ერთხელ წაქცევისგან გადამარჩინა....მისი მართლა მადლობელი ვარ....და გთხოვ, ნუ გაუბრაზდები ის კარგი ადამიანია, უბრალოდ ცუდად იმიტომ იქცეოდა, რომ უნდოდა მისი მეგობრებისთვის თავი მოეწონებია...ცუდი წარსული ჰქონდა და ბულინგის ეშინოდა. მიუხედავად იმისა,რომ დიდი ხანი მომხდარს ვერ ვიგდებდი თავიდან,მაინც მიხარია ახლა აქ,რომ ვარ. თავიდან სიკვდილიც კი ვცადე,მაგრამ ჯონგუკმა გადამარჩინა და ახლა აქ ვარ,შენს წინ,ბედნიერი.

-ო არა, რამდენი გადაგიტანია ჩემო პატარა-გულში ჩამიკრა.

-ძალიან მაკლდი ემა-ტირილი დავიწყე.

-მეც მაკლდი ელა,ძალიან მაკლდი-უფრო ძლიერად ჩამეხუტა.

-შენ როგორ გექცეოდნენ იქ?-როცა დავმშვიდდი,დავსვი კითხვა, რომელიც ძალიან მაინტერესებდა.

-კარგად...ბატონის შვილის წყალობდით...მე ამ ბიჭის "მოსამსახურე"ვიყავი, სულ მასთანნერთად უნდა ვყოფილიყავი, სკოლაშიც ერთად დავდიოდით...მართალია 1 წლით პატარა იყო ჩემზე,მაგრამ ერთმანეთს ძალიან კარგად ვუგებდით.არასდროს სარგებლობდა იმ ფაქტით,რომ მე მისი "მოსამსახურე" ვიყავი...ბატონი როცა ბრაზდებოდა ჩემზე, ის ყოველთვის მიცავდა...მამამის ძალიან უყვარდა ის,ამიტომ მის გამო ყველაფერს აკეთებდა....და ბოლოს, როცა ეს კაცი მოკვდა მან მე გამომიშვა და მითხრა, რომ ჩემს ოჯახთან,ჩემს ტყუპისცალებთან დავბრუნებულიყავი-მითხრა ღიმილით.

-კარგია...მე მეგონა, რომ ცუდად გექცეოდნენ-მოწყენილმა ვუთხარი, რაზეც გამიცინა და ჩამეხუტა.

-რამდენი თვის ხარ?-როცა ლოგინში ჩავწექით, ეს მკითხა

-2

-რა საყვარელი მუცელი გაქ-მუცელზე მომეფერა.

ასე ტკბილად გავატარეთ ღამე.

-ვაიმე დედა, ამას როდის შევეჩვევი-ვიღაცის ბუზღუნმა გამაღვიძა.

თვალები გავახილე და თეჰიონი დამხვდა დაბნეული სახით.

-რა მოხდა?

-სკოლაში მივდივართ...ელას გასაღვიძებლად შემოვედი და ორივე, რომ დაგინახეთ, ერთნაირ პოზაში,ვიფიქრე, რომ გაორება მჭირდა და შემეშინდა-ბუზღუნო დაიწყო, რაზეც სიცილი მოვრთე.ამაზე კი ემას გაეღვიძა.

-ელა, იცი როგორ გგავს შენი და?-ბუზღუნით წავისა ემასკენ და გვერდით მიწოლა ცადა, რაზეც ემამ თვალები ჭყიპა.

-მომშორდი, თავხედო-ლოგინიდან გადააგდო.

მე კი, სიცილს ძლივს ვიკავებდი.

-რა გჭირს?-ბუზღუნით ადგა-ბავშვთან მიდნოდა მისვლა-მუცლისკენ მიუთითა.

-სერიოზულად?-გაბრაზებული სახით შეხედა ემამ.

-ოღონდ არ თქვათ, რომ ეს ემაა.

-ბოდიში,მაგრამ ეს ემაა-სიცილით ვუთხარი.

-წავედი მე აქედან-დაიყვირა და ოთახიდან გავარდა,რაზეც მეც და ემამაც სიცილი მოვრთეთ.

ლოგინიდან ავდექით და სიმღერით მოვემზადეთ.

-როგორ მომენატრა ეს დრო....გახსოვს ერთნაირად, რომ ვიცმევდით-ღიმილით მითხრა.

-ჰო...მეც მენატრებოდა....ახლა კი ერთად ვართ და სულ ერთნაირად ჩავიცმევთ-ღიმილით ვუთხარი.

-წამო ჩავიდეთ-მითხრა და ორივე მისაღებში ჩავედით.

-ოჰოო დროს არ კარგავთ-სიცილით თქვა ჯონგუმა.

-კარგით და,რომელია ემა? დილის კოცნა მინდა-ეს იუნგისგან ძალიან მოულოდნელი იყო. არავინ ელოდა,რომ იუნგი რომანტიკოსი იქნებოსა.

-მე ვარ,მე-სიცილით ვუთხარი მას შემდეგ,რაც ემას შევხედე და თვალებით დაველაპარაკე.

-მმ-ჩემსკენ წამოვიდა და ტუჩები მოამზადა,რაზეც ხელი ვკარი-რა?-დაბნეული მიყურებდა.

-მინ იუნგი,ჩემ დასთან მღალატობ?-გაოცებული და გაბრაზებული სახით უყურებდა ემა, იუნგის.

-what the actual fuck?-დაიყვირა-ეს ემა არაა?

-კარგი რა იუნგი,როგორ ვერ არჩევ? ასე ძალიანაც არ ვგავართ-სიცილით უთხრა ემამ და იუნგის აკოცა.

-ემა? ელა?-დედიკოს ყვირილზე, ყველა შევხტით.

-ეს...მართლა....ემაა?-ტირილით იკითხა