3 დღე გავიდა, იმ დღიდან.

ქუქის ველაპარაკე და მალე ჩამოვლენ.

ემას არ დავლაპარაკებივარ, მინდა პირადში ვნახო.

ქუქიმ მითხრა,რომ როცა ემამ გაიღვიძა და ქუქი დაინახა, ტირილი დაიწყო და იძახდა სიზმარში ვარ, სიზმარშიო.

ქუქიც ტიროდა, იუნგიც.

თურმე, ამ 3 წლის განმავლობაში,არც იუნგის გადაუყვარებია ემა და არც ემას დაუვიწყია იუნგი.

ახლა ვწევარ ლოგინში, შორტით და ტოპით.მუცელს ვეფერები და ჭერს ვუყურებ.

ვფიქრობ, ბავშვზე,ქორწილზე, ემაზე, ქუქიზე, თეჰიონზე,ყველაზე.

უცებ მუცელზე ხელის შეღება ვიგრძენი, რაზეც შევხტი.

მუცელს დავხედე,თეჰიონის ხელი იდო.გვერდით გავიხედე, თეჰიონი იწვა და მუცელს უყურებდა.

-როგორ გაიზარდა არა?-მითხრა ღიმილით,ისე რომ მუცლისთვის თვალი არ მოუშორებია.

-კიი-მეც დავადე მუცელს ხელი.

-ელა გინდა დღეს პაემანზე წავიდეთ?-ისე უცებ მკითხა,რომ ნერეყვი გადამცდა და ლამის ხველებისგან დავიხრჩე.

-სად?

-პაემანზე, მიდი გაემზადე და მალე გავიდეთ. უკვე 6 საათია 1 საათში გავიდეთ-მითხრა და ოთახიდან გავიდა.

მე კი გამოშტერებული დამტოვა.

ჰა? პაემანი? 1 საათი? ჰააა????

ერთ საათში, ხომ ვერ მოვასწრებ მომზადებას?

3 დღის წინ უცებ გავემზადე,იმიტომ,რომ არ იყო პაემანი,მაგრამ ეს განსხვავდებააა.

ლოგინიდან წამოვხტი და ოთახში სირბილი დავიწყე.

-ბიონ ანასტასიაა, ახლავე აქ გაჩნდიი-დავიყვირე. არ მაინტერესებს თეჰიონი თუ გაიგებს,ახლა ტასო და მისი დახმარება მჭირდება.

-რა მოხდა?-5 წამში ჩემ კარებთან, აისვეტა ტასო-რამე დავაშავე?

-თეჰიონთანერთადპაემანზე მივდივარ-ფრჩხილის კვნეტით,ჩქარა ვუთხარი

-სააად?-თვალები გადმოუცვინდა.

-პ ა ე მ ა ნ ზ ე-დავუმარცვლე.

-დრო? რომელზე?

-7ზე.1 საათი მაქ დრო.

-მერე? რას დგახარ აქ? სასწრაფოთ შედი იბანავე, მე კი კაბას აგირჩევ-სააბაზანოში შემაგდო.

1 საათში,როგორღაც მზად ვიყავი.

-ელაა, მზად ხარ?-მომესმა თეჰიონის ხმა.

-კიიი-გავყვირე და ქურთუკი მოვიცვი,რომელიც მუხლებამდე მწვდებოდა.

შევიკარე და თეჰიონთან გავედი.

ჩემი კაბა არ ჩანს საერთოთ.

ეს საჭიროა.😈

თანაც,გარეთ წვიმს და ცოტა ცივა.

-წავედით?-ღიმილით მკითხა.

-წავედით-მეც გავუღიმე და კარებთან მივედით.

-მოიცადე,ქოლგას ავიღებ და ისე გავიდეთ,რომ დასველდები.

მალე მოვიდა,გარეთ გავიდა და ქოლგა გაშალა.

-მოდი-მითხრა. მეც მივედი,ხელი ხელში გავუყარე და მანქანისკენ დავიძარით.

მანქანაში ჩავჯექით და სადღაც წავედით.

1 საათიანი მგზავრობის შემდეგ, კლდის პირას აღმოვჩნდით,კლიდს იქით ზღვაა.კლდეზე პატარა რესტორანია.

რესტორანში შევედით და ჩვენი ადგილი დავიკავეთ.

ჩვენს გვერდით,კედლის მაგივრად მინაა ჩასმული და ძალიან ლამაზი ხედი იშლება.

-თეჰიონ რა სილამაზეა-ხედისთვის თვალი არ მომიშორებიან

-გეთანხმები-მითხრა-არ გცხელა? გაიხადე ქურთუკი-არ გირჩევ თეჰიონ, არა.

-კარგი-ვთქვი და სკამიდან წამოვდექი, ქუთუკი გავიხადე და სკამზე დავკიდე.

დავჯექინ

(წარმოიდგინეთ,ცოტა დიდი მუცელი აქ)

-ვაუ ელა,რა ლამაზი ხარ-მითხრა დაბნეულმა.

-მარლობა-ვუთხარი ღიმილით.

-ამიტომ გეცვა ქურთუკი? ჩემს გაგიჟებას ცდილობდი?-იცინის.

-რას გულისხმობ?-უდანაშაოლო, ბავშვის სახე მივიღე.

-გადამრევ-თავის ქნევით მითხრა.

საღამო მთლიანობაში, არაჩვეულებრივად ჩაიარა. ბევრი ვილაპარაკეთ და ვიცინეთ.

-გამარჯობათ-ვიღაც ბიჭი დაგვადგა თავზე-მე სუჰუნი ვარ. თუ შეიძლება,მეწყვილეს, რამოდენიმე წუთით მოგპარავთ და საცეკვავოთ გავიყვან-ღიმილით იკითხამ

შევატყვე თეჰიონს,როგორ დაეძაბა სხეული.

-ბოდიშით,მაგრამ ვერა აქ ჩემს საქმროსთან ერთად მოვედი.ვფიქრობ ყველაზე კარგი იქნება, რომ მთელი საღამო,მასთან ერთად გავატარო-ღიმილით გავაცილე ბიჭი.

-ეს მომეწონა-თქვა კმაყოფილმა-დღეს ძალიან თავდაჯერებული ხარ.

-დიახაც-გავიცინე.

ცოტახანით კიდევ დავრჩით, შემდეგ წამოვდექით წასასვლელად.

-თეჰიონ,ქ ფოტოს გადამიღებ?-ვკითხე ღიმილით და ზღვისკენ მივანიშნე.

-კი-მითხრა და მეც ტელეფონი მოვაწოდე.

იმ ადგილას დავდექი, საიდანაც კარგად გამიჩნდებოდა ზღვა და პოზიორობა დავიწყე.

რამოდენიმე პოზის შემდეგ, მუცელზე ხელი დავიდე და ისე გადავაღებინე.

-ბატონო,შეგიძლიათ ფოტო გადაგვიღოთ?-ვკითხე გამვლელს.

-რათქმაუნდა-მითხრა გამვლელმაც.

თეჰიონს, ხელი დავავლე და ჩემს უკან დავაყენე.

მის მუცელს ზურგით ავეკარი და ხელები ჩემს მუცელზე მოვათავსებინე, მე კი მის ხელებზე დავაწყე საკუთარი.

თეჰიონი დაბნეული იდგა, ბოლოს კი თავი, ჩემს ყელში ჩარგო და ნაზად მაკოცა რაზეც ჟრუანტელმა დამიარა.

ფოტო მთლიანობაში, ძააალიან ლამაზი გამოვიდა.

სახლში დაახლოებით 11 საათისთვის მივედით.

კარები გავაღე,მაგრამ სახლში,საეჭვო სიჩუმე იყო, თანაც ირგვლივ ბნელოდა.

-სად არიან?-ვიკითხე და შიშით თეჰიონს ჩავკიდე ხელი.

-არ ვიცი.

უცებ,რაღაცის გატეხვის ხმა გაისმა, რაზეც შევხტი და თეჰიონს ავეკარი.

მისი გულიც,ისევე ჩქარა ცემდა, როგორც ჩემი.

-ეს რა იყო?-ვიკითხე,მაგრამ მის მკერდს არ მოვშორებულვარ.

-არ ვიცი,დაიცადე აქ შევამოწმებ-მითხრა და ჩემო მოშორება ცადა

,მაგრამ არ მოვშორდი

-თეჰიონ მეშინია-წუწუნი დავიწყე.

-ნუ გეშინია, მე აქ ვარ.

უცებ ყველაფერი განათდა და ყვირილის ხმა მომესმა.

სანამ, რამეს გავააანალიზებდი, მანამ ვიღაც მომეკრო სხეულზე.

შევხვტი,მაგრამ როცა გავიგე,როგორ დამიძახა "ელა" თვალები ამიცრემლიანდა.

ტირილი დავიწყე და ამ ვიღაცას ძლიერ ჩავეხუტე.

ახლა,ამ წამს, ჩემს მკლავებში, ჩემი ტყუპისცალი, ჩემი სულის ნაწილი,ჩემი დაკარგული პაზლის ნაწილია მოქცეული.

ახლა ჩემ დაიკოს,ჩემ ემას ვეხუტები.

დიდი ჩახუტების შემდეგ, სხეულიდან მოვიცილე და მისი სახე ხელებში მოვიქციე.

-დაიკო....ემა...შენ ცოცხალი ხარ...ჩემო პატარავ...შენ ცოცხალი ხარ-ტირილი დავიწყე და მთელი სახე დავუკოცნე.

ისიც ტიროდა.

-ელა...ჩემო დაიკო....ჩემო მონატრებავ, ჩემო სიცოცხლე...არ მჯერა, რომ აქ ხარ და გიყურებ. არ მჯერა, რომ ჩემთან ხარ,არ მჯერა, რომ ამდენი ტანჯვის შემდეგ, ისევ შენს გვერდით ვარ.

-ჩემო ერთადერთო-ტირილს ვუმატე.

-ჩვენ სამივე,ისევ ერთად ვართ. სამივე გვერდი გვერდ ვართ და ამიერიდან ვერავინ დაგვაშორებს-ქუქიც შემოგვიერთდა.

და ამდენი ხნის შემდეგ,სამივე ერთმანეთს ვეხუტებით, სამივე ერთად ვართ და სამივე ბედნიერები ვართ.

2-3 თავი დარჩაა🥰🥰🥰