-ის? ცოცხალია?-ხმას არავინ იღებს-მითხარიით-დავიყვირე.

-ის...აღარ არის-და აი გავიგონე სიტყვები,რომლის გაგებაც არ მინდოდა. ახლა ყველაფერი დასრ-

ფიქრების ტრანსიდან,ჯიმის ხმამ გამომაფხიზლა.

-ნუ ეხუმრები ეგრე, სულელო-თავის ქნებით იყვირა და ჯიმინს დაარყა მხარზე-ორსულადაა და არ უნდა დაფიქრდე,რომ შეეშინდება და ინერბიულებს? ბავშვზე,რომ იმოქმედოს მერე?-სიტყვებს ისე ჩქარა ამბობდა,რომ ძლივს ვიაზრებდი,რას ამბობსა-საყვარელო, ყველაფერი კარგადაა.ბავშვიც კარგად არის. ამ ბატებს ნუ მოუსმენ,დებილური ხუმრობა მოიგონეს,ცოტას გავერთობითო-რომ დამშვიდდა მერე ამიხსნა სიტუაცია.

ეს სიტყვები გავიგონე, თუ არა თითქოს რაღაც დიდი მომეშვა.

-ოჰჰ,გაიღვიძა?-ოთახში ექიმი შემოვიდა.

-არა,ისევ მძინავს. ვერ მხედავ?-ჩავიჩურჩულე.

როგორ ვერ ვიტან, ასეთ კითხვებს.

-მოდი უცებ გეტყვი, როგორ უნდა მოიქცე,რომ ბავშვი ჯანმრთელი იყოს და გაგწერ-გვერდით მომიჯდა.

არა,ეს რა ექიმია? რომელი ექიმი უჯდება, პაციენტს ლოგინზე?

-მოკლედ,როგორც ჩანს ბევრს ნერვიულობდი და ბედნიერება, არ გღირსებია შენი ორსულობისას-თქვა და თეჰიონს გახედა. მოიცა იცნობს თეჰიონს?-ამიტომ ბავშვი, ცოტა სუსტია...და ყველამ მისმინეთ ახლა-ყველას მოავლო თვალი-განსაკუთრებით შენ, კიმ თეჰიონ-თითი აუწია, რაზეც თეჰიონმა თვალების ატრიალებით, თავი დაუქნია- არანაირი ნერვიულობა არ შეიძლება, ამ გოგონასთვის. ბევრი უნდა ისეირნოს და რაც შეიძლება, ბედნიერი იყოს. არ გადაიღალოს და ბევრი ხილი და ბოსტნეული მიიღოს... ეცადეთ ისეთი,რამ აჭამოთ,რაც ვიტამინებს შეიცავს. რამოდენიმე წამალს გამოგიწერ,რომ ბავშვი ადვილად განვითარდეს და ყველაფერი ნორმაში ჰქონდეს....გაიგე ყველაფერი?-შემეკითხა და ლოგინიდან წამოდგა.

-კი-თავი დავუქნიე-მაგრამ ბავშვი, ხომ მართლა კარგადაა?

-დიახ,დიახ. კარგადაა,არაფერია სანერვიულო,ახლა კი დაგტოვებთ-ამბობს და პალატიდან გადის.

-ორი წუთი მოიცადეთ, უკან დაბრუნდება-ამბობს თეჰიონი. ყველამ დაბნეული შევხედეთ თეჰიონს.

მართლაც ორ წუთში, უკან ის ექიმი ბრუნდება თავის მტვრევით, ოღონდ თეთრი ხალათის და ბლოკნოტის გარეშე.

-ბოდიში თეჰიონ დამაგვიანდა. სამსახურში გადატვირთული გრაფიკი მქონდა და-თეჰიონისკენ წავიდა და გადაეხვია, ყველა გაკვირვებული სახით ვუყურებდით მიმდინარე მოვლენებს.

-მოკლედ, ეს ჩანიოლია ჩემი მეგობარი.აქ მუშაობს და სხვათაშორის,ძალიან კარგი ექიმია...კორეაში ახლახანს ჩამოვიდა,რაღაც საქმე ჰქონდა ამერიკაში, მაგრამ მალევე აპირებს უკან დაბრუნებას.... ის დამპირდა,რომ ჩემს ქორწილამდე აქ იქნება,ამიტომ მალევე ჩამოვა ამერიკიდა...მის თამაშებს ყურადღებას ნუ მიაქცევთ,სულ ასე ცანცარებს...ახლა მას, რომ კითხოთ წეღან, როგორც ექიმმა ისე გაგესაუბრათ,ახლა კი ისე მოვიდა, როგორც ჩემი მეგობარი. ხოდა კიდევ,ძალიან ბევრს საუბრობს,აი ძალიან ბევრს და იცოდეთ-ამბობს და თვალების ატრიალებით,რაზეც ყველას გვეცინება.

-ეიი, უფროსი და უმცროსი იცოდე შენ-მხარზე დაარტყა.

-მოკლედ, როგორც გაიგეთ, მე ჩანიოლი ვარ,ამ გამოთაყვანებულის შეყვა- არა, მოიცა, რა შეყვარებული მეგობარი ვარ-კეფა სიცილით მოიფხანა. ამაზე კვლავ ყველას გაგვეცინა-anyways, მე ვიქნები შენი ექიმი ელა, მაგრამ ახლა ამერიკაში ვბრუნდები, ერთი კორეელი გოგონა არის იქ, სუროგატობას უწევს ერთ მდიდარ და მნიშვნელოვან ოჯახს...გოგონა ვიღაც მდიდრებს ჰყავდათ აყვანილი და გამოიპარა. ხოლო ფული, რომ დაეგროვებინა და უკან კორეაში დაბრუნებულიყო, სუროგატობა გადაწყვიტა. ძალიან მეხოდება,ისეთი საყვარელი გოგოა,მაგრამ ამდენი სირთულის გადატანა მოუწია...ისე ელა, შენ ძალიან გგავს, უბრალოდ მას კარე თმები აქვს-თავიდან ვიფიქრე, რომ ეს ემა იყო.გულმა სწრაფად დამიწყო ფეთქვა, მაგრამ მერე მას კარე თმები აქვსო,რომ თქვა იმედები გადამეწურა, რადგან ის თმას არასდროს შეიჭრიდა-მაგრამ მგონი პარიკი უკეთია...ერთხელ თქვა ჩემთან, რომ პარი-

-ბატონო ჩანიოლ-პალატაში ექთანი შემოდის-ჯონ ემასგან არის ზარი, ამბობს,რომ ყრუ ტკივილები აქვს და ითხოვს, რომ მალე ჩახვიდეთ-და აი, გავიგე თუ არა ემას სახელი,გულმა სწრაფად დამიწყო ფეთქვა, სხეულში თითქოს ეუფორია ვიგრძენი,რადგან მალე მას ვნახავ და ჩავეხუტები. იმის გააზრება,რომ კარგადაა და ცოცხალია ძალიან მახარებს.

ყველამ ერთმანეთს შევხედეთ.

-ჯონ ემა? ჯონ ემა,ხომ თქვენი ტყუპისცალია ბავშვებო?-იყვირა ჯინმა და მე და ჯონგუკს შემოგვხედა.

-რა?-იკითხა,გაკვირვებულმა ჩანიოლმა.

მე ადგილზე ვიყავი გაშეშებული და მხოლოდ ერთს ვფიქრობდი...იმას, რომ მალე ჩემ დას ვნახავდი,ჩემ სულის ნაწილს.

ანუ ჩემი და იქედან გამოიქცა? გამოიქცა და ახლა სუროგატი დედაა?ახლა, რომ იმშობიარებს აქ ჩამოვა? ნუთუ ჩემს ქორწილს დაესწრება და ოცნდება ამიხდება?

მალე ჩემ დაიკოს ვნახავ, ჩემ სულის ნაწილს.

მალე ჩემ პაზლის ნაწილს ვიპოვი, რომელიც დიდი ხნის წინ დავკარგე.

ბავშვებმა,ჩანიოლს ყველაფერი მოუყვეს.

-ელა მომისმინე, მე და იუნგი ჩანიოლს გავყვები და ემას აქ ჩამოვიყვანთ, კარგი? შენი ოცნება ახდება და ემა შენს ქორწილს დაესწრება. გთხოვ ოღონდ შენ არ ინერვიულო და არ გადაიტვირთო...ბავშვს გააჩენს თუ არა, აქ ჩამოვალთ. გთხოვ...დამშვიდდი,კარგი?-თურმე ვტიროდი,ვერ გავიაზრე. ჯონგუკიც ტირის,თან ჩემ მარჯვენა ხელს ეჭიდება.

-უნდა წავიდეთ, ტკივილები ძლიერდება-თქვა ექთანმა.

-ბიჭებო, მოდიხართ?-იკითხა ჩანიოლმა.

-კი-თქვეს იუნგიმ და ჯონგუკმა. ორივე პალატიდან გავიდა.

-ჩემი თვითფრინავი მაქვს და იმით გავფრინდებით, თქვენ მთავარია, პასპორტები თან გქონდეთ-მესმის, როგორ ელაპარაკებოდა ჩანიოლი ბიჭებს.

არ ვიცი,როგორ მოვაღწიეთ სახლამდე, არ ვიცი, როგორ ჩავწექი ლოგინში და დავიძინე. მაგრამ ერთი ვიცი,ახლა, ამ წამს, უსაზღვროდ ბედნიერი ვარ.

დილას ბიჭებმა გამაღვიძეს,სკოლაში მივდივართ და სახლში თეჰიონს ვტოვებთო.

ჩანიოლმა მითხრა,რომ რამოდენიმე დღე სახლში დამესვენა.

ლოგინზე ვწევარ და ჭერს ვუყურებ. გუშინდელზე ფიქრი დავიწყე და უცებ ვიყვირე.

-კიმ თეჰიოოონ.

მალე, თეჰიონი თავისმტრევით, ჩემი ლოგინის გვერდით აისვეტა.

-ხომ კარგად ხარ? ყველაფერი იგზეა?

-თეჰიონ,ბედნიერი ვარ....თეჰიონ, ამდენი ხნის შემდეგ ბედნიერი ვარ გესმის? თეჰიონ ბედნიერი ვაარ-ლოგინზე მუხლებით დავდექი,ვიყვირე და თეჰიონს ჩავეხუტე.

-ოჰ გამისკდა გულიი-მანაც იყვირა, შვებისგამ და ხელები წელზე მომხვია.

-გესმის თეჰიონ?მალე,ჩემ დას ვნახავ,ჯანმრთელს...ის ჩვენ ქორწილს დაესწრება, თეჰიონ....თეჰიონ ახლა უსაზღვეროდ ბედნიერი ვაარ-ვიყვირე და ლოგინზე ხტუნვა დავიწყე. თეჰიონი ღიმილით მიყურებდა.

-თეჰიონ, ეს ენერგია სადმე უნდა დავხარჯო, თორემ ადგილზე ვერ ვჩერდები.

-ხოდა წავიდეთ დღეს გასართობ პარკში,თან დღეს, ხომ ბავშვთა დღეა-მხიარულად მითხრა, რაზეც ორმაგად გავბედნიერდი. ძალიან კარგი დღე მელის წინ.