-ელა,გთხოვ კარები გააღე. შენზე ვნერვიულობ-კარებზე ტასო აკაკუნებს.

-კარგად ვარ,დამანებეთ თავი-მშვიდად ვთქვი.

-ელა გთხოვ.

-არა,ახლა არ მინდა არაფერი.

-კარგი, შენი ნებაა, მაგრამ რამე თუ დაგჭირდება, შეგიძლია დამიძახო-დიდი ხნის დუმილის შემდეგ თქვა და შემდეგ წავიდა.

1 საათი, ლოგინზე ვიწექი და ჭერს ვუყურებდი. ბევრ რამეზე ვფიქრობდი.

ნუთუ, იმ ადამიანზე ვთხოვდები ვინც არ მიყვარს? როგორ გადმობრუნდა ჩემი ცხოვრება, 180 გრადუსით? იმდენი რამ მოხდა ბოლო 2 თვის განმავლობაში,რომ ჩემი ტვინი, მათ ჯერ კიდევ ვერ იაზრებს.

ადრე ჩემი ქორწილი, სულ სხვანაირად წარმომედგინა.

მეგონა,რომ ცოლად იმას გავყვებოდი, ვინც მიყვარდა. მაგრამ ყველაფერი პირიქით მოხვდა. ცოლად იმას მივყვები ვინც მძულს, ვინც ცხოვრება და ღირსება გამინადგურა, ვინც ძირს დამაგდო და ხელი არ გამომიწოდა წამოსაყენებლად,ვინც ჩემი გრძნობები ფეხებზე დაიკიდა და ვისგანაც შვილს ველოდები.

რა მოხდებოდა, თუ ჩემი და ჩემს გვერდით იქნებოდა? რა მოხდებოდა, რომ თეჰიონის წვეულებაზე არ წავსულიყავი? რა მოხდებოდა, რომ თეჰიონი ჩვენს სკოლაში არ გადმოსულიყო?

გეტყვით.

ბედნიერი ვიქნებოდი, ჩემ დასთან და ქუქისთან ერთად. ბედნიერი ვიქნებოდი, ჩემს ოჯახთან ერთად,როგორც ჩვენ სამს გვჩვევია,ერთად წავიდოდით პიკნიკზე შაბათობით.ერთად წავიდოდით შოპინგებზე,მიუხედავათ ჯონგუკის წუწუნისა, ერთად ვიქნებოდით სამუდამოდ, მაგრამ რომ არა ეს ყველაფერი, ახლა არ მეყოლებოდა ეს პატარა აქ.

ხელი მუცელზე დავიდე.

პატარა, რომელიც ძალიან მიყვარს და პატარა, რომელსაც ვერ დავკარგავ. მიუხედავად იმისა,რომ ახლა საშინელ მდგომარეობაში ვარ მაინც მაბედნიერებს ის ფაქტი,რომ ეს პატარა მყავს. ის ნათელი სხვია ჩემს ცხოვრებაში,რომელსაც ვეჭიდები,რომელის წყალობითაც ახლა ვცოცხლობ.

მართალია, ჯერ არ მინახავს მისი სახე, ჯერ არ მინახავს მისი პაწაწუნა თითები, მაგრამ უკვე მიყვარს,სიგიჟემდე მიყვარს და მისთვის ყველაფერზე წამსვლელი ვარ...თეჰიონზეც გავთხოვდები, მხოლოდ მისთვის.მინდა, რომ ბედნიერი იყოს.

ყველა ადამიანს მოუწევს, საყვარელი ადამიანებისთვის დათმობაზე წასვლა, ყველას მოუწევს საყვარელი ადამიანისთვის მსხვერპლის გაწირვა. მე კი მზარ ვარ,რომ ამ პატარა არსებისთვის ჩემი ცხოვრება,ოცნებები და ბედნიერება გავწირო.

ლოგინზე გადავბრუნდი და ავტირდი. მწარეა ცხოვრება. მტკიმვნეული და ძნელი. ასე მგონია, ბედნიერება კიდევ დიდი ხანი არ მელის.

-ელა,გთხოვ კარები გააღე. საჭმელი მოგიტანე,არაფერი გიჭამია შუადღის შემდეგ-ჯიმინის ხმას გამოვყვარა ფიქრებიდან და რეალობას ვუბრუნდები. ცრემლებს ვიწმენდ და ლოგინზე ვჯდებიმ

უნდა გავუსწორო რეალობას თვალი. სამუდამოდ ვერ დავემალები მას.

-ჯიმინ,არ მშია-გავძახე სუსტი ხმით.

-ელა, ჩვენზეც იფიქრე...ხომ მიცნობ არა? იცი, რომ ვერანაირად ვერ დავიძინებ, როცა აქ შენ უჭმელი წევხარ. და თან ჩემი თავი,ბიჭების ან შენი თავი თუ არ, გადარდებს პატარაზე მაინც იფიქრე...უნდა იკვებო,რომ ბავშვიც ჯანმრთელი იყოს. გთხოვ გააღე კარები და შემომიშვი ოთახში-არ ნებდება.

ავდექი და კარები გავაღე. მხოლოდ ბავშვისთვის.

-მოდი ჭამე-მეუბნება და ლოგინზე საჭმელს აწყობს. ნერწყვები მადგება. თეფშს ვიღებ და ჩქარა ვჭამ.

-არ გშია ხო?-სიცილით მეკითხება ჯიმინი.

-ძალიან გემრიელია-ვამბობ და კიდევ ვიტენი პირში საჭმელს.

-ქუქიმ, ჯინმა და თეჰიონმა მოამზადეს-ამბობს,რაზეც ვჩერდები.

-აღარ შევჭამ.

-კარგი რაა...იცი რამდენი იწვალა, რომ ეს გაეკეთებინა? მითუმეტეს,ჯონგუკისთან ერთად ამზადებდა საჭმელს და მის მკვლელ მზერას აიგნორებდა.

-ახლა, ძაან მშია და გაგიმართლათ, თორემ ამას პირს არ დავაკარებდი-ვამბობ და ჭამას ვაგრძელებ.

ბოლოს, როცა დავნაყრდი ლოგინზე გავწექი.

-უფფ კარგი იყო-ვამბობ და მუცელზე ნაზად ხელს ვიტყაპუნებ.

-ელა...თუ გინდა მომიყევი რა მოხვდა-მეუბნება ჯიმინი და ლოგინიდან ლანგარს იღებს,რომელზეც საჭმელი დევს, შემდეგ კი კომოდზე დებს.

-აჰ...არ ვიცი, ჩხუბი დამიწყო თუ რატომ ჩავეხუტე იუნგის.

-რაა?? იეჭვიანა?-სიცილი აუტყდა.

-კი...თქვა, რომ მე ის ისევ მომწონდა-თვალები ავატრიალე.

-შენ რა, იუნგი ჰიონი მოგწონდა?

-ჰო,მაგრამ,რაც გავიგე, რომ ემას ის მოსწონდა, მასზე ფიქრი შევწყვიტე-ვუღიმი.

-კარგი, გააგრძელე და ისე იუნგი ჰიონს რატო ეხუტებოდი?

-ემაზე მოვუყევი....ვუთხარი, რომ ცოცხალი იყო...ალბათ გეტყოდა.

-კი,მითხრა.

-ხოდა ორივე გახარებულები ვიყავით, ამიტომ ერთმანეთს ჩავეხუტეთ და თეჰიონმა სხვანაირად გაიგო...ჩხუბი დამიწყო, მეც არ დავაკელი...ბოლოს, როცა არგუმენტები გამოელია, მინაზე დამიწყო ჩხუბი.

-მინაზე?მინასთან რა მოხდა?

-თეჰიონს ეფლირტავებოდა და ცდილობდა ლოგინში ჩაეგდო. მაგრამ მივედი და თეჰიონს ხელი ხელში გავუყარე...რათქმაუნდა,მინა არ დანებებულა და თქვა, რომ ჩვენ ერთამანეთი არ გვიყვარდა, მე კი მას ვუთხარი, რომ თუ ვუყვარდი ისე, როგორც მე. ამაზე კი სახლში ჩხუბი დმიწყო,ნუ თამაშობ სიყვარულზეო,თუ რაღაც, არ ვუსმენდი. მერე კი სახეში გავარტყი, როცა მითხრა, რომ სიყვარული არ ვიცოდი, რაღაცეები ვუყვირე და სახლიდან გამოვვარდი. მერე კი პარკში წავედი...ჩემი ემას და ჯონგუკის საყვარელ პარკში.თან ყველაფერი კარგად იცი,ყველა უსმენდით ჩვენს ჩხუბს-გავიღიმე.

-და მთელი დღე იქ,პარკში იყავი?

-კი-თავი დავუქნიე.

-ოჰჰ, თეჰიონ თეხიონ-თავი გააქნია, რაზეც გამეცინა.

-მომისნიმე ახლა-დაიწყო ჯიმინიმ-მას,მხოლოდ ორჯერ ყვარებია და რადგანაც,ორივე გოგომ მიატოვა,შრამი დარჩა მის გულში.ცდილობდა, რომ არავინ შეჰყვარებოდა,მაგრამ როგორც ჩანს შენსდამი გრძნობები უჩნდება,ამიტომ ახლა ის ძალიან მგრძნობიარეა. ადვილად გაბრაზდება, ამიტომ გთხოვ, არ გააბრაზო და ეცადე ლმობიერად მოექცე. მალე, როცა თვითონვე დაალაგებს მის დებილ ტვინს და მიხვდება, რომ შეუყვარდი, უკეთესი გახდება და კარგად მოგექცევა, ამიტომ ახლა სჯობს შეურიგდე კარგი? მე მას კარგად ვიცნობ და დამიჯერე, ასე თუ მოიქცევი ყველაფერი კარგად იქნება-მეუბნება და მეხუტება-ხომ იცი,რომ როგორც დაიკო ისე გიყურებ?-თავი დავუქნიე-და შენთვის ყველაფერი კარგი მინდა. ისევე,როგორც თეჰიონისთვის-შუბლზე მკოცნის და ლოგინიდან დგება-ახლა ეცადე დაიძინო, რომ ხვალ დილით ადრე უნდა ავდგეთ-მიღიმის და ოთახიდან გადის.

მე მალე ვიცმევ საღამურებს და ლოგინში ვწვები.

ყველაფერზე ფიქრს ვიწებ და ერთი რამ მკრავს თავში.

სუჰამ თქვა, რომ საავდმყოფოში, როცა თეჰიონი ნახა, მან უთხრა სუჰას, რომ ყველაზე დიდი ტყუილი თქვა. ანუ გამოდის, რომ მშობლების სახლში, ჩემი ოთახის გვერდით რომ სახლია, იქ არ ყოფილა და არ უთვალთვალებია ჩემთვის.

თანაც ბატონმა კიმმა თქვა, რომ თეჰიონი ჩვენს სკოლაში, მხოლოდ იმიტომ გადმოიყვანა, რომ ჩემთან დაახლოვებულიყო.

ანუ, თეჰიონი არ არის ისეთი ცუდი,როგორიც ჩანს.