სახლში ღამის 1 საათზე გაბრაზებული და ნაწყენი მივედი.ბიჭების და ტასოს ანერვიულებული სახეები დავაიგნორე, ერთი მივაძახე კარგად ვართქო,ჩემს ოთახში ავედი და ლოგინზე დავეხეთქე.

ალბათ გაინტერესებთ, რა მოხდა მინასთან იმის შემდეგ? გეტყვით.

-რ-რათქმაუნდა-დაბნეულმა მითხრა და ასევე დაბნეულმა გამიღიმა.

-კარგით, მაშინ მე წავალ-ეგრევე მოგვცილდა მინა, მე კი კამაყოფილი სახით წავედი ჩემი ადგილისკენ.

უკვე ბოლო გაკვეთილია.დრო ძალიან მალე გავიდა. ძალიან გადაღლილი ვარ.

-მას,შეიძლება გავიდე? თავს შეუძლოდ ვგრძნობ-ვუთხარი მასწავლებელს.

-კი,რათქმაუნდა.მაგრამ ყველაფერი რიგზეა?-შემეკითხა მზრუნველი ხმით.

-დიახ მას, ყველაფერი კარგადაა. უბრალოდ აქ ჩახუთულობაა-ვუთხარი.

-ვინმე გაიყოლე თუ გინდა-მითხრა.

-არა იყოს-მკრთალად გავუღიმე და კლასი დავტოვემ

არ ვიცი რა დამემართა, მაგრამ უცებ ცუდად გავხდი.

ეზოში გავედი და სკამზე დავჯექი, ხელები კი თავში ჩავრგე.

ნუთუ ვთხოვდები? ნუთუ ორსულად ვარ? როგორ შეიცვალა ჩემი ცხოვრება ასე?

4 თვის წინ ჩემთვის,რომ გეთქვათ მალე გათხოვდებიო შეშინებული გვერდს ჩაგივლიდით,გიჟად შეგრაცხავდით და მერე ტასოსთან ერთად სიცილში გავიგუდებოდი.

მართლა არ მჯერა, რომ მალე დავვოჯახდები. სულ ამაზე ფიქრები მჭამს. ჩემი ცხოვრება რადილალურად შეიცვალა და ამოყირავდა.

-ელა,კარგად ხარ?-გვერდით იუნგი მომიჯდა და წყალი მომაწოდა.

-აჰგ კი იუნგი, კარგად ვარ. უბრალოდ თავს ცოტა შეუძლოდ ვგრძნობ რაც ორსულობის დროს ნორმალურია-გავუღიმე.

-კარგი...ყველა ნერვიულობდა, ამიტომ გადავწყვიტე, რომ გამოვსულიყავი-თქვა და ტელეფონში,რაღაცის წერა დაიწყო-ბიჭებს მივწერ,რომ კარგად ხარ-გამიღიმა.

-კარგი-მეც გავუღიმე და წყალი მოვსვი.

-იუნგი-5 წუთიანი დუმილის შემდეგ, დავიწყე საუბარი.

-გისმენ.

-ემა ცოცხალია-ვუთხარი და ვიგრძენი, როგორ წაეშალა სახემ

-რ-რა?

-ჯონგუკს არ უთქვავს?

-არა..რა ხდება?-დავჯექი და ყველაფერი მოვუყევი,რაც მშობლებმა გვითხრა.

-ა-ანუ ჩემი ემ-მა ცოცხალია?-მითხრა გაოგნებულმა.

-კი იუნგი, კი ის ცოცხალია-ვუთხარი და იმ წამსვე ჩამიხუტა იუნგიმ,მეც შემოვხვიე წელზე ხელები და ტირილი დავიწყე.

-ჩემი სულის ნაწილი და შენი სიყვარული ცოცხალია იუნგი. ის ცოცხალია გესმის? ჩემი დაიკო ცოცხალია-ტირილს ვუმატე.

-ჩვენ უნდა წავიდეთ ამერიკაში და მოვძებნოთ ის-მითხრა იუნგიმ და მომშორდა.

-იუნგი მომისმინე, მალე ტყუპების ფესტივალი ტარდება ამერიკაში, ამიტომ იქ უნდა წავიდეთ...ჩემმა დამ მინიშნევა დამიტოვა.

-რა მინიშნება?

-ჩვენ ტყუპები ვართ და მოგეხსენება,ბევრი საიდუმლოც გვაქვს....მე და მას გვქონდა მინის ბლოკნოტი და როცა, რაიმეს ჩუმად გაკეთება გვინდოდა, მინაზე ვწერდით რაღაცას და შემდეგ დაორთქლების საშუალებით ვხედავდით,რა ეწერა ამ მინაზე(იმედია მიხვდით) რაც გავიგე, რომ იგი გარდაიცვალა ის ბლოკნოტი არ გამომიყენებია და რამოდენიმე დღის წინ, ეს გავაკეთე. მინას შევუბერე,მინაზე კი წარწერა დავინახე "ტყუპების დღეს, ამერიკაში ეშმაკის ბორბალთან მოდი.კორეის დროით საღამოს 9ზე" და მივხვდი, რომ ამერიკაში აუცილებლად უნდა წავსულიყავი.

-ღმერთო ჩემო ელა, როგორ გამახარე-მითხრა და კიდევ ჩამეხუტა.

საღამოს ყველა სახლში ვიყავით, როცა თეჰიონმა მოვიდა ჩემთან და მასთან ოთახში ასვლა მთხოვა.

მეც მის ოთახში შევედი.

-გისმენ-ვუთხარი და ლოგინზე მოვკალათდი.

-ის რა იყო დღეს?-მკაცრი ხმით მკითხა.

დავიძაბე.

-რას გულისხმობ?-გაკვირვებულმა შევხედე.

-აი იმას, თუ როგორ ეხუტებოდი იუნგის.

-შენ რა,იუნგიზე ეჭვიანობ?

-არა მხოლოდ იუნგიზე, ყველა ბიჭზე ვინც კი გეკარება...ჯონგუკზეც კი ვეჭვიანობ-დაიყვირა რაზეც შევხტი.

-ხო არ გაგიჟდი? რატომ უნდა ეჭვიანობდე ბიჭებზე, ან იუნგიზე??-მეც დავუყვურე.

-რადგან იუნგი მოგწონს-არ დააკლო მანაც.

-რაა??? მომწონს?? უკაცრავად, მაგრამ მომწონდა და მას შემდეგ, რაც ჩემმა დამ და მან ურთიერთობა დაიწყეს იგი გადავიყვარე-ვუღრიალე.

-აჰაა,და ის რა იყო,რომ მითხარი "ხომ გიყვარს ჩემი თავი ისევე,როგორც მე?"

-რა იყო?

-რა იყო და ვიცი, რომ არ გიყვარვარ და ეს შენ მხოლოდ, იმიტომ თქვი, რომ ეჭვიანობდი.

-დიახ ვვეჭვიანობდი-დავუყვირე-არ მინდოდა, რომ ვიღაცასთან წოლილიყავი ჩვენს ქორწილამდე, ან ვაფშე ქორწილის მერე. და თუ ვერ ხვდები,მე მისგან დაგიცავი.ის ყველანაირად ცდილობდა, რომ ლოგინში შეეტყუებინე.

-მაგრამ შენ შეგეძლო,არ გეხსენებინა სიყვარული-დამიყვირა, რაზეც შევხტი.

-და ასეთი მნიშვნელოვანი, როდიდანაა შენთვის სიყვარული?-მწარედ ჩავიცინე.

-დიახ მნიშვნელოვანია და შენ ვერასოდეს გაიგებ,რა არის სიყვარული, რადგანაც სხვის გრძნობებზე თამაშობ-უფრო დამიყვირა,რაზეც სახეში გავარტყი და დავუყვირე.

-შენგან განსხვავებით, ვიცი ვის უნდა ვეთამაშო და ვის არა. და თუ ასე გაინტერესებს, შენთან არც კი მითამაშია, უბრალოდ ვცდილობდი,ოჯახი გადამერჩინა.

ხო შენგან განსხვავებით,ყველა ბიჭს არ ვუგორდები ლოგინში და ყველას არ ვეფლირტავები ისე,როგორც შენ ეფლირტავებოდი მინას...შენ ის ადამიანი ხარ,ვინც არ იცის, რა არის სიყვარული.რომ გცოდნოდა სიყვარულზე რამე,სხვის გაუპატიურებას და სხვის გრძნობებზე თამაშს არ დაიწყებდი. არ გაქვს უფლება სიყვარულზე ისაუბრო,როცა თავად უმსხრევ სხვას გულს. არ მიყვარდი,მაგრამ გული მაინც გამიტყდა. შენი აზრით, რადგანაც კარგად გექცევი და არ გეჩხუბები გაპატიე? უკაცრავად,მაგრამ იმას რაც შენ ჩაიდინე ვერასდროს გაპატიებ. საშინელი ადამიანი ხარ. ყოველთვის,როცა გიყურებ მახსენდება ყველაფერი და ცუდად ვხვდები,მაგრამ ვუძლებ.ვუძლებ ბავშვისთვის.-ვუყვირე და უკან მოუხედავად გამოვედი მისი ითახიდან.

კარებთან ბიჭები და ტასო იყვნენ აყუდებულნი. როცა დამინახეს კიბეებისკენ გაექანნენ.

-ელა, რა მოხდა?-შემომხედა ყველამ,ისე თითქოს, რამოდენიმე წამის წინ, ჩვენს საუბარს არ უსმენდნენ.მათთვის არც კი შემიხედავს.

კარები გავაღე და გარეთ გავედი. ახლა მარტო ყოფნა მჭირდება.

მთელი დღე დავბოდიალობდი,ბოლოს პატარა მივიწყებულ პარკთან გავჩერდი, რომელიც ჩვენი ძველი სახლის წინ იდგა.(სახლი, რომელიც დაიწვა)

მივედი,სკამზე დავჯექი, ხელები მუცელზე დავილაგე და დავიწყე საუბარი.

-ემა,დაიკო შენ,რომ აქ ყოფილიყავი ასე არ წავიდოდა ყველაფერი,ახლა არ ვიჯდებოდი აქ მარტო და არ დავიწყებდი ასე საუბარს.არ ვიქნებოდი ასეთ სიტუაციაში...ნეტავ როდის მოვა ტყუპების ფესტივალი, რომ კიდევ შეგხვდე და ჩაგიხუტო. წარმომიდგენია,როგორ გაგიხარდება, როცა გაიგებ, რომ დეიდა ხდები,როცა გაიგებ, რომ შენი დაიკო ორსულადაა და წარმომიდგენია რა რეაქცია გექნება, როცა გაიგებ სიმართლეს ჩემი ორსულობაზე,თუ როგორ მოხვდა ყველაფერი..ალბათ თეჰიონი შემოგაკვდება.*ჩაცინება* გახსოვს, როგორ ვთამაშობდით აქ მე, შენ და ქუქი? როგორ მეხუტებოდი, როცა თვალებში ქვიშა მეყრებოდა და ვტიროდი...როგორ ცდილობდი, რომ გაგემხნევებინე, როცა ბიჭმა მითხრა არ მიყვარხარო და დასამშვიდებლად აქ მომიყვანე...მენატრები დაიკო...მაკლიხარ-ტირილი ამიტყდა.

არ ვიცი, რამდენი ხანი ვიჯექი ასე, მაგრამ როცა თვალები დამიმძიმდა და მივხვდი,რომ მეძინებოდა,გავიაზრე რომ უკვე დაღამებულა.ავდექი და სახლისკენ წავედი.

40 წუთში კი სახლში ვიყავი.

აი ასე მოხდა ყველაფერი.

ვფიქრობ,რომ თეჰიონი დღითი დღე უფრო მძულდება.