-მოიცა,ახლა გამარკვიეთ. რა ხდება?-კითხულობს იუნგი

-ვფიქრობ,რომ ემა ცოხალია-თქვა ჯონგუკმა.

-რაა???-დაიყვირა იუნგიმ.

-იუნგი, შეგიძლია გვითხრა, რა გაყვირებს?-იკითხა მასწავლებელმა.

-მას...ბოდიშით-ამბობს დაბნეული იუნგი.

-რამე მოხდა?-კითხულობს გაკვირვებული,რადგან როდის მერე იხდის იუნგი ბოდიშს?

-კი-ვიყვირე-ჩემი და მგონი ცოხხალია-ვამბობ და ცრემლები მომდის.ჯანდაბა რატომ ვარ ესეთი ემოციური.

-როგორ თუ ცოცხალია?

-მე და ჯონგუკსაც გვესიზმრება, რომ იგი ცოცხალია და შველას ითხოვს ვფიქრობ, რომ ეს ტყუპების ინსტიქტია-ვამბობ აღტაცებული.

-თუ ცოხალია,როგორ იპოვით?

-არ ვიცი...-დავღონდი.

-2-3 თვეში ტყუპების ფესტივალია...იქ ყველა ტყუპისცალი დადის.აი ისეთებიც,ერთმანეთი,რომ დაკარგეს. იქ კი უმრავლესობა ერთმანეთს პოულობენ.მიდით და შესაძლოა იპოვოთ კიდეც-ამბობს თეჰიონი და თან ზარიც ირეკება.

-სად არის ფესტივალი?-მასთან მივდივარ.

-მეც არ ვიცი,მაგრამ გამიგი რომ არის...შენ მშობლებს უნდა დაელაპარაკო,შესაძლოა რაიმე იცოდნენ-ამბობს უემოციო სახით.

-მადლობა თეჰიონ-ოდნავ ვუღიმი,მაგრამ გულწრფელი ღიმილით და ჯონგუკთან მივდივარ. ახლა მისი მართლა მადლიერი ვარ,შეიძლება დიდი ნაბიჭვარია,მაგრამ შეუძლია კეთილიც იყოს.

სკოლის შემდეგ,ყველა სახლში წავედით და ყველას შევატყობინე დღევანდელ საღამოზე.დღეს გადაწყდება თუ,როდის იქნება ქორწილი.

ყველა ვერ წამოვიდოდა, ამიტომ მხოლოდ ტასომ და ჯონგუკიმ გადაწყვიტეს წამოსვლა.

სკოლაში მომხდარს თავიდან ვერ ვიგდებ. შესაძლოა ეს სისულელეც იყოს,ასეც ვიფიქრებდი მხოლოდ მე რომ დამსიზმრებოდა ის,მაგრამ ჯონგუკიც ზუსტად იმავეს ხედავს სიზმრებში.

ამაზე მშობლებს მერე დაველაპარაკები. ახლა უნდა გავემზადო,რომ თეჰიონის სახლში წავიდეთ.

მე და ტასო ერთად ვემზადებით. ბევრი ვიჩხუბეთ,მაგრამ ბოლოს ასე ჩავიცვით.

მე

(მაღლები არ აცვია ვითომ :დ)

ტასო

ძალიან არ მინდა წასვლა.იქ, ვიცი ჩემი ქორწილის საკითხი გადაწყდება და არ მინდა ეს. ჯერ მხოლოდ 18 წლის ვარ,მეკი ჩემი ქორწილი ყოველთვის 23-24 წლის ასაკში წარმომედგინა.

ოთახიდან გამოვედით თუ არა, ბიჭების ყურადღებაც მივიქციეთ.

-ოუუ ელა,ტასო.რა ლამაზები ხართ-გაიკრიჭა ჯიმინიმ

-მადლობაა-ერთდროულად ვთქვით.

-იმედია ახლა არ გაიბუტები ელა-სიცილით თქვა ჯიმინიმ.

-არა არა-მეც სიცილით ვუპასუხე.

-ელა,მართალია ულამაზესი ხარ. ტასო,ასეთი სტილი ძალიან,ძალიან გიხდება-თქვა ჰობიმ. ამ დროს მე, ჯეიქეის გვერდით დავდექი და ეშმაკური ღიმილით შევხედე.

-მადლობა-გადაყვითლდა ტასო. ეს ორი,ერთმანეთს უყურებენ და წითლდებიან *თვალების ატრიალება*

ამ დროს ჯონგუკი სახლიდან გავიდა და მანქანაც აამუშავა.

-ღმერთო,როდის მეღირსება ამათი ერთად ყოფნა-დავიყვირე,ტასოს ხელი ჩავავლე,რომელიც ჯერ კიდევ ვერ ხდებოდა,რა ვთქვი და უკან გაშტერებული ჰობი დავიტოვე.

კარებში გავდიოდი და ქუქის შევეჯახე.

-ოჰ,ბოდიში.ტელეფონი დამრჩა-მითხრა და სახლში შევიდა, ჩვენ კი მანქანაში ჩავჯექით.

მალევე გამოვიდა სახლიდან.

ჯიბეში,როგორც ჩანს ტელეფონს იდებდა.მაგრამ აი ამ დიდ ჩანთას,რატომ მოათრევს,ვერ ვხდები.

მოვიდა,მანქანაში ჩაჯდა და

-წავედით?-თქვა და გადმოგვხედა.

-კი-ვთქვით და ჯონგუკიმაც დააჭირა გაზს ფეხი.

10 წუთში, თეჰიონის მშობლების სახლთანაც ვიყავით.

ეს სახლი,უფრო დიდია თეჰიონის სახლთან შედარებით.

ზოზინით გადმოვედი მანქნიდან და უკვე მოსულ მშობლებს გადავეხვიე,რომლებიც თავიანთ მანქანასთან გველოდებოდნენ.

-როგორ ხარ, საყვარელო?-მეკითხება დედა.

-კარგად.

-ხოარ ნერვიულობ-მეკითხება მამა.

-აი,საშინლად-ვუთხარი ვითომ აღტაცებით-რა მანერვიულებს? ახლა ყველაზე მეტად სახლში ჯდომა და ნაყინის ჭამა მინდა-ვთქვი,რაზეც ყველამ ჩაიცინა.

-კარგი წამოდი, შევიდეთ-ამბობს დედა და ყველა თეჰიონის მშობლების სახლისკენ წავედით.

კარებზე დედამ დააკაკუნა და მალევე გააღო კარი ქალბატონმა კიმმა.

-მოხვედით?-გააღო კარები ღიმილით,რაზეც მე ჩავილაპარაკე

-არა,ჯერ კიდევ სახლში ვართ-რათქმაუნდა,არ გაუგონია. სამაგიეროდ ტასომ გაიგო და ერთი კარგად მიწკმიტა,წესიერადო.

-ელა,როგორ ხარ?-მეკითხება მისის კიმი,როცა სახლში შევდივართ.

-კარგად,მადლობთ.თქვენ?-ზრდილობისთვის ვუღიმი და მასაც ვიკითხავ.არა, არაფერი მაქვს საწინააღმდეგო ამ ქალის,მაგრამ ის მაღიზიანებს,რომ მალე ჩემი "დედამთილი" იქნება.

-მეც კარგად ვარ-როგორც ჩანს,ესიამოვნა ჩემიდანაც მოკითხვა.მმ,კარგი ქალი ჩანს-ბავშვი როგორაა?-მე რავიცი,როგორაა.კი არ მელაპარაკება და კი არ მეუბნება,რომ კარგად ვარ და არაფერი მიჭირსო? რა უაზრო კითხვებია.

-ვფიქრობ კარგადაა-ვუღიმი. ასეთი ულოგიკო კითხვები,რომ არ ჰქონდეს,ძალიან კარგი ქალი იქნებოდა.

კვალვ,არ იფიქროთ,რომ მეზიზღება ეს ქალი.უბრალოდ, არალოგიკურ კითხვებს მეკითხება. -_-

მისაღებ ოთახშიც შევედით, სადაც დიდი მაგიდა იდგა, უამრავი საჭმელებით.

უფ,როგორ მშია.ამ საღამოს,რაღაც პლიუსი მაინც აქვს. გემრიელობების სუნი მცემს. აახხ, ახლა დაიწყებენ მოკითხვას ერთმანეთის,მე და ჩემი პატარა კი,შიმშილით მოვკვდებით.

-კეთილი იყოს თქვენი ფეხი, ჩემს ოჯახში-მოგვეგება ბატონი კიმი.

-მადლობთ, მადლობთ-მიესალმა მამაც.

თეჰიონიც იქ იდგა, თავ ჩაღუნული.ნუთუ ერიდება ჩემ მშობლებთან საუბარი? გამეცინა. კარგად ვიცი,რომ კარგი მსახიობია.მე ვერ გამაცურებს.

-თეჰიონ,მოდი აქ-ამბობს გაღიმებული დედა.

მოიცა,ეხა ამას უხარია,რომ თეჰიონს მივყვები ცოლათ თუ მე მეჩვენება? ანუ,ისე გაუღიმა და ისე დაუძახა,რომ აშკარად მოსწონს.

როცა თეჰიონი ადგილიდან არ იძვრის,ბატონი კიმი ერთვება საუბარში.

-ერიდება...ძალიან ნანობს მის საქციელს-კიი უეჭველი, სინანულით აღარაა.

-არაუშავს, დარწმუნებული ვარ სიმთვრალეში, არ იცოდა, რას აკეთებდა-იღიმის მამა.

მოიცა,ეხა მე გამოვშტერდები და თქვენ კარგად შემომარტყით,რომ გამოვფხიზლდე. დავყრუვდი თუ ეს მართლა ხდება? ამათ გონიათ,რომ ეს სიმთვრალეში გააკეთა? ამიტომ უღიმიან ასე თბილად?

-ტასო,ამათმა არ იციან მის ნიძლავზე?-გადავჩურჩულე ტასოს.

-არა მე ვუთხარი რომ მთვრალი იყო თეჰიონითქო.

-შენ ხო არ ჩაბერე?-ისეთი სახით შევხედე,რომ მის ადგილას,სხვა შიშისგან ხმაც კი ჩაუვარდებოდა,მაგრამ ეს რის ტასოა,რომ ჩემი შეეშინდეს?

-ოო,კაი რა. აბა რა მეთქვა. დანიძლავდა ბიჭებთან,რომ ელას მაგრად გავ***ავო?-ხელი ჩაიქნია და კვლავ განაგრძო მათთვის სმენა. ანუ აქ მარტო მე არ მინდა,რომ თეჰიონს გავყვე ცოლად? დანარჩენი ყველა თანახმაა?

-ჯონგუკ-ჯონგუკთან მივცლაცუნდი-გინდა თეჰიონს,რომნ გავყვე ცოლად?

-კი...კარგი ბიჭია-სერიოზულად მითხრა.

-შენ ხო არ ჩაბერე?-ლამის ვუყვირე.

-აქეთ ხომ არ ჩაბერე?რას მეკითხები? რათქმაუნდა არ მინდა-მიპასუხა. ცოტა მომეშვა.

სხვადასხვა საჭმლის სუნი ერთმანეთში ირევა,რაც ჩემთვის საშინერ არომატს ქმნის. თავი ცოტა ცუდად ვიგრძენი,ამიტომ ბოდიშის მოხდით,საპირფარეშო ვიკითხე და მოსამსახურის დახმარებით მალე მივედი კიდეც.

საპირფარეშოში შევედიბ თუ არა,უნიტაზთან ჩავიკეცე. ახხ,როდის მორჩება ეს. ყველზე მეტად ღებინებას ვერ ვიტან.

10 წუთი საპირფარეშოში ვიყავი და თავს ვიწყნარებდი,რადგან მართლა ცუდად ვიყავი.ესღა მაკლდა.

თავი მოვიწესრიგე,არეული მაკიაჟი,როგკრღაც შევისწორე და უკან,მისაღებში დავბრუნდი.

როგორც ჩანს,მშობლებმა ადვილას გაუგეს თეჰიონს.

ერთად იცინოდნენ,რაღაცაზე და მაგიდასთან იჯდნენ. მეწყინა,რადგან ამ ბიჭმა გამაპატიურა და ცხოვრება დამინგრია. მის გამოა ახლა ოცნებებზე,რომ მაქვს ხელი ჩაქნეული, მის გამოა ყოველ ღამე კოშმარები,რომ მესიზმერება და მის გამოა,რომ ყოველ წუთს მახსენდება იმ ღამის კადრები.

მსახიობი თეჰიონი. როგორ შეუძლია ასეთი კარგი მსახიობი იყოს? ოსკარს ნამდვილად იმსახურებს.

როცა შემამჩნიეს, დამიძახეს და თეჰიონის გვერდით მდებარე სკამზე მიმანიშნეს,როცა მე ტასოს გვერდით დაჯდომას ვაპირებდი.

წინ საშინელი საღამო მელის.