გაბრაზებულმა, ხალხის ბრბო გავარღვიე და კლასისკენ წავედი.

მშვენიერია, ახლა მთელმა სკოლამ იცის, რომ მართლა ვარ თეჰიონისგან ორსულად.

ახ,როგორ არ მინდოდა,რომ მთელს სკოლას გაეგო ეს.

-ეს რა იყო?-მოვიდა ჩემთან ტასო.

-არ ვიცი-ვეუბნები და კლასში შევდივარ.

-რატომ არ მითხარი, რომ ორსულად იყავი?-მეკითხება და ერთად შევდივართ კლასში, სადაც ჰობის მეტი არავინ არის.

-ვერ მოვახერხე თქმა.მეც გუშინ გავიგე ამის შესახებ-ვეუბნები და ჩემს ადგილას ვჯდები.

-აუუ, რაკაია, მარა თან ცუდი, მარა მაინც კაია, პატარა ბავშვი გეყოლება, ეს კი ძალიან კარგია-ამბობს და ისიც ქუქის ადგილას ჯდება.

-გეთანხმები-ამბობს ღიმილით ჰობი-ისე ტასო,არ გინდა შენც ჩვენთან გადმოხვიდე?კიდევ არის ორი თავისუფალი ოთახი და შეგიძლია ერთ-ერთში დარჩე-ამბობს ჰობი.

-შემიძლია?-ამბობს მორცხვად.

-რათქმაუნდა-პასუხობს ჰობი.

-მაშინ, მშობლებს დაველაპარაკები და პასუხს შეგატყობინებთ-ამბობს გახარებული ტასო.

ზარი დაირეკა თუ არა,ყველა შემოვიდა კლასში და თავიანთ ადგილებზე დაჯდნენ.

შუა გაკვეთილზე მესმის, როგორ ტირის ელა.

-ელა,რატო ტირი?-ეკითხება მასწავლებელი.

-მა-ს,როგორ შეე-ძლო მას გოგონა მო-ეკლა?-ამბობს სლუკუნით.

-ასე იყო საჭირ-სიტყვა უწყდება, ელას დამსახურებით.

-არაა, არ იყო ეგრე საჭირო. მას გოგონა უყვარდა, მაგრამ ფულის გამო მაინც მოკლა(ეს ცალკე ფიკი დავწერე :დდ)-ფეხების აბაკუნებს და თან ტირის.

-ტასო, გაიყვანე შენი მეგობარი და დაამშვიდე-ამბობს მასწავლებელი.

როცა ელა და ტასო კლასს ტოვებენ, ჩვენი კლასელი ამბობს.

-ის ორსულადაა და მაგიტო ატირდა ხო?

-ხო ის მართლა ორსულადაა, ძალიან საყვარელი იყო-ამბობს მეორე.

-იცით, კიმ თეჰიონმა გააპატიურა ის და ელა დაორსულდა-ამბობს მესამე.

-ბავშვებო, ეს სიმართლეა?-კითხულობს ახლა მასწავლებელი.

-დიახ, სიმართლეა და ახლა გავაგრძელოთ გაკვეთილი-ვამბობ გაბრაზებული.

-კარგით გავაგრძელოთ.

-ელა,რატო ატირდი?-მეკითხება ტასო, როცა კლასიდან გამოვედით და დავმშვიდდი.

-არ ვიცი, მას არ უნდა მოეკლა გოგონა-ვამბობ და ისევ ტირილს ვიწყებ.

-დამშვიდდი, ეს შენს ბავშვზე იმოქმედებს, გინდა მტირალა ბავშვი გააჩინო?-მეკითხება ტასო.

-არა-თავს ვაქნევ და ცრემლებს ვიწმენდ-ბავშვი მტირალა,რომ დაიბადოს იუნგი ბავშვიანად მისვრის სახლიდან.

მალე კლასში დავბრუნდით.

-ჯონგუ, ნაყინს მომიტან?-ვუჩურჩულებ ქუქის.

-რაა??? საიდან მოგიტანო ნაყინი?-ბოლო ხმაზე ყვირის ქუქი.

-რა გაღრიალებს? ძალიან მინდა-ვამბობ და საყვარელ სახეს ვიღებ.

-ელა გაკვეთილზე ვართ-ამბობს.

-აუუ მე ნაყინი მინდაა-ფეხებს ვაბაკუნებ.

-ელა, რა მოხდა?-კითხულობს მასწავლებელი.

-ეხა რას ეტყვი?-მიჩურჩულებს ქუქი.

-არაფერი მას-ვამბობ.

ზარის გამოსვლის შემდეგ, ყველა კაფეტერიაში ჩავედით.

-აუუ ჯიმინ~

-გისმენ ელა, რაღაც გინდა ხო?-ამბობს სიცილით ჯიმინი.

-ნაყინი-ვამბობ და საყარლად ვიღიმი.

-აიშ მოვალ მალე მე-ყვირის და მაგიდიდან დგება.

-ტასო, დღეს საყიდლებზე წავიდეთ კაი?-ვეკითხები ტასოს.

-მოიცადეთ,ახლა თვით ჯონ ელამ საყიდლებზე წასვლა მთხოვა?-მეკითხება დაბნეული.

-რა მოხდა, არ შეიძლება?

-ადრე სულ მე გევედრებოდი წასვლას....რათქმაუნდა წავიდეთ. 3ზე გამოგივლი-ამბობს ისევ დაბნეული.

-აშკარად მოქმედებს ელაზე ორსულობა-იცინის ჯინი.

-გეთანხმები-ყველა აქნევს თავს.

(1 წლის შემდეგ, ვაედითებ ამ ფიკს და ვიაზრებ, რომ საშინლად ქრინჯობაა)

-აი აიღე-ჩემთან ჯიმინი ჩნდება-იცი, ამის გამო ლამის ჩვენი მანდატური შემომაკვდა-ამბობს და ცდილობს აჩქარებული სუნთქვა დაიმშვიდოს.

-რატო?-ვეკითხები სიცილით.

-ეგონა რომ გაპარვას ვცდილობდი და ვერ დავარწმუნე, რომ ნაყინი უნდა მეყიდა შენთვის, რადგან ორუსლად ხარ.

-მადლობა ჯიმინი-ვეუბნები და ლოყაზე ვკოცნი.

-არაფრის პატარავ-საყვარლად მიღიმის.

უფს იქ თეჰიონი ყოფილა, მაგრამ რატო მიყურებს ასეთი თვალით? ნუთუ ეჭვიანობს?😈

-ჯიმინა~ ძალიან დავიღალე-ვბუზღუნებ და თავს მხარზე ვადებ.

-მსმენია, ორსულები მალე იღლებიანო, მაგრამ რა გააკეთე ისეთი, რომ დაიღალე?

-არ ვიცი, უბრალოდ ძალიან დაღლილივარ-თვალებს თეჰიონისკენ ვაპარებ,ჯიმინი ამას ამჩნევს და ბოროტულად იღიმის.მგონი მიმიხვდა.

-პატარა როგორ არის?-კითხულობს და მუცელზე ხელს მადებს. მე წელში ვსწორდები და მუცელს ვუყურებ.

-ვფიქრობ კარგად-ვიღიმი და მუცელზე მეც ვათავსებ ხელს.

-სჯობს მოვშორდე შენს პატარას, თორე თეჰიონი თვალებით მკლავს-მიჩურჩულებს ყურში და იცინის.

მე ვაპარებ თეჰიონისკენ თვალს და ვაი,რა დღეშია. მუშტები აქვს შეკრული და მძიმედ სუნთქავს.

ნუთუ, მართლა ეჭვიანობს?

ბოლო გაკვეთილზე ვზივართ, საშინლად დაღლილები ვართ.

უცებ,რაღაც საშინელი სუნამოს სუნი მცემს, რაც ჩემში გულისრევის შეგრძნებას იწვევს.

-როგორც ვიცი,მძაფრი სუნი ორულებზე ცუდად მოქმედებს-"იცინის"მინა და სუნამოს ასხავს ირგვლივს-ეს სუნამო ჩემმა თაყვანისმცემელმა მაჩუქა. მაგრამ ისეთი საშინელია,რომ მე მერევა აქ გული-კვლავ "იცინის" მის მინიონებთან ერთად.

მე სკამიდან ვხტები და საპირფარეშოსკენ მივდივარ, არ მინდა შუა გზაში ვაღებინო.

შესვლის თანავე უნიტაზთან ჩავიკეცე და ვაღებინე.

ვიღაც თმებს მიჭერს და ზურგზე ხელს მისვამს, მაგრამ ახლა ამას დიდად ყურადღებას არ ვაქცევ.ძალიან ცუდად ვარ.

როცა მოვრჩი, სალფეთქით სახე მოვიწმინდე და წამოვდექი. ჩემ წინ კი, კიმ თეჰიონი დგას ნერვიული და მზრუნველი სახით.