-რა უნდა აქ?-მშვიდად ვეუბნები და პირველ სართულზე ჩავდივარ.

თეჰიონი კარგ დღეში არ გამოიყურება, ბევრი ჭრილობა აქვს სახეზე.

ცოტა ხანი მიყურა, მერე კი თქვა.

-ტანსაცმლის წასაღებად მოვედი.

-ესეც აქ ცხოვრობდა?-ვეკითხები ბიჭებს, ისინი კი თავს მიქნევენ.კარგითქო ვამბობ და ჩემს ოთახში ვბრუნდები.

აბაზანაში შევვარდი, უნიტაზზე დავჯექი და ტირილი დავიწყე.

ძნელია იმ ადამიანის წინ ძლიერად დადგე, რომელმაც გატკინა და გულში ხანჯალი ჩაგასო.

მიჭირს იმის გააზრება, რომ ცხოვრება ასე, ერთი ხელის მოსმით დამენგრა.

გული მტკივა საშინლად.

მაგრამ არა მყარად უნდა დავდგე და ვაჩვენო, იმ ნაბიჭვარს, რომ მე ძლიერი ვარ.

-ელაა, წავიდა შეგიძლა ჩამოხვიდე-მესმის ჯიმინის ყვირილი.

-კაიი-გადავყვირე მეც. სააბაზანოდან გამოვედი მაკიაჟი შევისწორე და პირველ სართულზე ჩავედი.

-წავედით?-მეკითხება ქუქი.

-კი-ვეუბნები.

-თქვენის ნებართვით-მოდის ჩემთან შუგა და ხელს მკლავს გვერდით წევს, რომ ხელი შემოვხვიო. ვუღიმი და მეც შემოხვიე მის მკლავს ხელი.

მანქანაში ჩავჯექით და წავედით.

10 წუთიანი მგზავრობის შემდეგ, დიდ სახლთან მივედით, საიდანაც უკვე სიმღერის ხმა ისმოდა.

ტასოც შემოგვიერთდა და რვა ადამიანისგან შემდგარი კამპანია, სახლისკენ წავიდა.

პირველები ტასო და ქუქი შედიან.

ხოლო, როცა მე ფეხი შევდგი სახლში და ალკოჰოლის და ბევრი სხვა რამის სუნი მეცა, უკან გამოვიქეცი და ბუჭქებში ვაღებინე.

-ელა...ელა კარგად ხარ?-ჩემთან შუგა ჩნდება.

-აჰჰ კი, კი უბრალოდ ალკოჰოლის სუნმა, ჩემზე ცუდად იმოქმედა-ვეუბნები.

-კარგი, თუ გინდა სახლში წავიდეთ-მეუბნება მზრუნველი ხმით.

-არა იყოს...-ვეუნმები და მისი გამოწვდილი სალფეთქით ვიწმინდავ სახეს-წამო შევიდეთ უკან-ისევ ერთად შევდივართ სახლში.

ისევ ის სუნი, ეს საშინლად მოქმედებს ჩემზე.

მთელი საღამო ცეკვაში გავატარეთ,ძალიან გავერთეთ.

სახლში მისვლისას, ყველამ ჩვენს ოთახებში გავნაწილდით. ყველა დაღლილები ვართ.

დილით ავდექი და სკოლაში წასასვლელად მოვემზადე.

მაგრამ ერთი რამ მაკვირვებს, ჩემი პერიოდი, ორი დღეა ველოდები. ასე არასდროს დამმართნია, ის ყოველთვის თავის დროზე მოდის.

-დაიკო შეილება შემოვიდე?

-არა-ვუბღვერ.

-ოო დაიწყო შენი პერიოდი?-მეკითხება სიცილით.

-შენ საიდან იცი?

-შენი კალენდარზეა ყოველთვის შემოხაზული თუ, რომელ რიცხვში გეწყება-ამბობს სიცილით.

-ჰო, ორი დღეა ველოდები, მაგრამ არა არ მსტუმრებია-ვამბობ.

-მერე კარგია ეგ?-მეკითხება.

-არა-ვეუბნები და ერთად მივდივართ პირველი სართულისკენ.

-ეი ნახე, რა კაი სუნამო მასხია-ჩემთან ჰობი მოდის და მანიშნებს, რომ მის ყელს დავსუნო. მეც მივდივარ და ასე ვაკეთებ. ამ სუნზე კი ისევ გულის რევის შეგრძნება მეუფლება და იმ წამსვე ტუალეტში მივრბივარ.

როცა გამოვდივარ, ანერვიულებული ბიჭები მხვდებიან მისაღებში.

-ნუ გეშინიათ ყველაფერი კარგადაა, უბრალოდ ეს ბოლო დროა ცუდად ვგრძნობ თავს...-სიჩუმე ჩამოწვა-ამ...შოკოლადი გვაქვს?ძალიან მინდა-ვამბობ და ბიჭებს ვუყურებ, რომლებმაც ერთმანეთს გადახედეს.

-ელა საავადმყოფოში მივდივართ-მიცხადებს ჩემი ძმა.

-რა?რატო?

-წამოდი და იქ გავიგებთ-ამბობს შუგა.

-რა ჯანდაბა ხდება მეტყვით?-ვეკითხები.

-ელა, შეიძლება ორსულად იყო. ამიტომ სჯობს საავადმყოფოში წავიდეთ-ამბობს ჯინი, მე კი ადგილზე გავშეშდი.

არ ვიცი რა ვიგრძნო. იმ ადამიანისგან ვარ ორსულად, რომელმაც ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა?

-ელა მოდიხარ?-მეკითხება ნამჯუნი.

-არ ვიცი.მეშინია, მეშინია რომ სიმართლე იქნება ეს და მისგან ორსულად ვიქნები-ვამბობ და ქუქის ვეხუტები.

-ნუ გეშინი, ჩვენ შენს გვერდით ვიქნებით-მამხნევებს შუგა.

-წავიდეთ, სხვა რა გზა მაქვს-ვამბობ და ყველა მანქნისკენ მივდივართ.

რაღაც ანალიზები ამიღეს და 1 საათში იქნება პასუხებიო.

ძალიან მეშინია.

-ჯონგუკ, რა მოხდება თუ ორსულად ვიქნები?

-ჩვენ შენს გვერდით ვიქნებით და დაგეხმარებით ყველაფერში-მამხნევებს ქუქი.

-ჰოო თან კარგი იქნება სახლში პატარა ბავშვი, რომ იქნება-ამბობს სიხარულით ჯინი.

-ერთად ავღზდით მას-თავის დაქნევით ეთანხმება ჯიმინი ჯინს.

-ჰოო, მე დავაძინებ ხოლმე-ამბობს ნამჯუნი.

-ოღონდ შენ არაა. ბავშვს, რამეს მოტეხავ ან მოკლავ. ამიტომ სჯობს ბავშვს არ მიეკარო-ამბობს ჯინი, რაზეც ვიცინით.

-არა სჯობს არ იყო ორსულად, რადგან ვიცი ბავშვები ბევრს ტირიან, და ვიცი, რომ ძილს არ შემარგებს-ამბობ შუგა და ამაზე უფრო ვიცინით.

-გამარჯობათ, ელა რომელია?-პალატაში ექიმი შემოდის 1 საათის შემდეგ.

-პალატში 6 ბიჭი და 1 გოგოა, თქვენი აზრით, მე მოვედი აქ, რომ გამეგო ორსულად ვიყავი თუ არა?-ამბობს მობეზრებით იუნგი, რაზეც ყველა ვცდილობთ, სიცილი შევიკავოთ.

ექიმი დარცხვენილი ხრის თავს.

-ანალიზების და ეხოსკოპიის თანახმად, თქვენ ხართ ორსულად. გილოცავთ-ამბობს და მკრთალად გვიღიმის-შეიძლება გავიგო, რომელია მამა?-დაბნეული თვალებს აცეცებს და ექვსივეს უყურებს.

-მამამისი, აქ არ არის, მე ელას ძმა ვარ და მე წამოვალ-ამბობს ჯონგუკი და ექიმს გარეთ მიჰყვება (აქ დავწერე "მე ელას და ვარ"🤦🏿‍♀️🤦🏿‍♀️)

5 წუთში, ჯონგუკი უკან ბრუნდება და სკამზე ჯდება.

ყველა ჩუმადაა, ვერავინ ვერ ვბედავთ ხმის ამოღებას.

-რას აპირებ? მოიშორებ თუ დაიტოვებ?-მეკითხება ჯიმინი.

-არა, გაჩუმდი. მე მას არ მოვიშორებ, მიუხედავად იმისა, რომ ის სიყვარულით არაა შექმნილი,მას მაინც არაფერი დაუშავებია. ამიტომ გავაჩენ და ცხოვრებას მასთან ერთად გავაგრძელებ-ვამბობ და ტირილს ვიწყებ.

-ჰეიი, დამშვიდდი. ჩვენ შენს გვერდით ვართ, ერთად ავღზრდით შენს პატარას, კარგი? დამშვიდდი ახლა-გულში მიკრავს ჯინი.

-ანუ მე ბიძა ვხდები?-ამბობს ჯონგული, როცა საავადმყოფოდან გამოვდივართ.

-კი-თავს ვუქნევ.

-რა მაგარიაა-ამბობს და ხტუნვას იწყებს.

-როგორ, თუ ბიძა გახდები? ელა ორსულადაა?-საუბარში ვიღაც გვეჩრება და ეს თეჰიონია.

❤💫