- Wiem, że brzmi to kompletnie, kurwa, idiotycznie – Zacząłem. – Ale Michael, myślę, że mogę być w ciąży.

Michael bez zawahania mnie przytulił, a ja nie chciałem go tym razem odpychać.

- J-ja.. Czy możemy, znaczy... T-to jest po-po prostu... - Jąkał się, przyciągnął mnie bliżej i złożył delikatny pocałunek na mojej skroni.

Wzmocnił swój uścisk, ręką przycisnął moją głowę do swojej klatki piersiowej. Jego zazwyczaj spokojne serce biło tak szybko, jakby chciało uciec z jego ciała.

Objąłem go ramionami w talii, pozwalając sobie na złamanie. Michael ledwo słyszalnie szeptał słowa do mojego ucha, gdy szlochałem. Trzymałem mocno w dłoniach tył jego koszulki, żeby mieć na czym się oprzeć, ponieważ czułem jak kolana się pode mną uginają.

Michael ostrożnie osunął nas na podłogę, układając mnie na swoich kolanach. Usiadł i wyciągnął nogi przed siebie, a ja usiadłem rozkrokiem na jego udach.

Światło w magazynie było słabe i migotające, kurz drażnił moje nozdrza. Spojrzałem do góry zdesperowany, by zobaczyć jak Michael znosił to wszystko. Widziałem tylko zmartwione, kochające zielone oczy, patrzące prosto w moje.

- Będzie okej, księżniczko. Przejdziemy przez to razem.

-----

hehe

co tam u was? ktoś tu w ogóle przeszedł i nie zraził się mpregiem?