ဒေါ်ကြည်ပြာ သမီးဖြစ်သူအားတွေ့ချင်တယ် ဆိုတာကြောင့် သမီးဆီဖုန်းဆက်ကာ

ခေါ်လိုက်သည်။

ပီတိမေမေ ဖုန်းဆက်ကာအန်တီတစ်ယောက်သူမအားတွေ့ချင်တယ် ဆိုတာကြောင့်တက်စီငှားကာ အိမ်သို့ပြန်လာသည်။အိမ်ထဲ ဝင်လာတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာထိုင်နေကာ မေမေနဲ့စကားပြောနေသော ကိုကိုမေမေကြောင့် စိတ်ထဲလန့့်သွားသည်။

"သမီးလာလေ ဧည့်သည်နဲ့စကားပြောလိုက်အုံး မေမေကဆိုင်ကိုသွားလိုက်တော့မယ်

သမီးဆိုင်ကိုမလာနဲ့တော့ အိမ်မှာပဲနေလိုက်သိလား မေမေသွားပြီ"

မေမေထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီး

" အန်တီ ဘာကိစ္စရှိလို့ ကျမအိမ်ထိလိုက်လာတာလဲရှင့်"

"ငါ့သားက မင်းနဲ့သဘောမတူဘူး ဆိုတာကို သူကရှေ့ဆက်တိုးနေတယ်လေ အဲဒီတော့

မင်းဘက်ကနောက်ဆုတ်ပေးပါ ငါ့သားအတွက် အဆင့့်အတန်းတူတဲ့ချွေးမရှိပြီးသား မင်းဘက်ကငါ့သားကိုမြူစွယ်ထားလို့

သူကငါ့စကားကို နားမထောင်တော့ဘူး

ဒါနောက်ဆုံးပဲ မင်းဘက်ကဆက်တိုးနေမယ်ဆိုရင် မင်းမိဘတွေကိုပါ ငါ့သားနဲ့သဘောမတူနိုင်ကြောင်း ပြောရလိမ့်မယ် မင်းသဘောပေါက်မယ်ထင်ပါတယ်"

"ဒီမှာ အန်တီအခုလိုမျိူး သူများအိမ်ပေါ်တက်ပြီး စော်ကားနေတာက အဆင့့်အတန်းရှိတဲ့သူတွေရဲ့ လုပ်ရက်ပေါ့ သားသမီးချင်း

ကိုယ်ချင်းမစာာရှင် လူငယ်လွတ်လပ်သူချင်း

ချစ်ကျတာ အပစ်စ်လား မြူစွယ်တယ် ဟုတ်လား ကိုယ့်သားကိုလဲမေးကြည့်ပါအုံး

ဘယ်သူက အတင်းလက်မလွှတ်နိုင်တာလဲ

လို့ အန်တီသားဘက်ကပြတ်နိုင်ရင်း ကျမဘက်က ပြတ်ပေးမယ်"

"အေး စောင့်ကြည့်လိုက်ငါ့သားဘက်က မင်းကိုပြတ်နိုင်ရင်သာ မင်းစကားကိုမင်းမမေ့ပါနဲ့"

ပီတိသူမအား သားသမီးချင်းမစာနာာနာစွာ ပြောနေသော ကိုကိုမေမေအား စိတ်ပျက်စွာကြည့်ရင်း မတ်တပ်ရပ်ကာ တံခါးပေါကါကိုလက်ညိှးထိုးလိုက်ကာ

" ဟုတ်ကဲ့ ကတိမတည်စရာမရှိပါဘူး အန်တီသားကိုသာ ကျမနဲ့ဲ့မပတ်သက်အောင် တားနိုင်ရင်ပေါ့ ခုတော့ အန်တီပြန်ပါတော့"

"သွားမှာပါ မင်းစကားတည်ပါစေနော်"

ပြောပြီးထွက်သွားသော ကိုကိုမာမီအား မုန်းတီးစွာ ကြည့်နေမိသည်။သူမအား

နိမ့်ကျစွာပြောဆိုဖူးတာဆို ကိုကိုမေမေတစ်ယောက်ပဲရှိသည်။ခုတော့ သူမမှာ ကိုကို

ချစ်ခဲ့တာနဲ့ ပတိသက်ပြီး အပြောအဆိုခံနေရပြီး သူမမိဘတွေသိရင်လဲ သဘောတူမည်မဟုတ်ပေ။

"ကိုကိုရေ ပီတိဘက်ကကတိပေးလိုက်ပြီ

ကိုကိုဘက်ကလက်တွဲမဖြုတ်ဘူး ဆိုတာပီတိယုံပါရစေ"

တစ်ယောက်ထဲရေရွတ်ကာ မျက်ရည်ကပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျလာသည်။

"ဘောစ့်ဒါက ဘောစ့်စီစဉ္ထားတာတွေပါ အားလုံးကိုစီစဉ္ပြီးပါပြီ တစ်ချက်ပြန်စစ်ပေးပါအုံး ဒီဇိုင်းနာကလဲ ကိုယ်တိုင်းးရတာနဲ့

ချက်ချင်းလုပ်ပေးမှာပါ ဘောစ့်ပေးထားတဲ့ပုံအတိုင်းရစေရမယ်တဲ့ လက်ဝတ်ရတနာကတော့ ဘောစ့်မှာထားတဲ့စိန်အသန့်ရရင် ပြီးပါပြီ လောလောဆယ် လက်စွပ်ကတော့ မနက်ဖြန် သူတို့လူလာပို့ပါလိမ့်မယ်"

"အိုကေ ငါမင်းကိုစိတ်ချမယ် အဆင်ပြေအောင်ဆောင်ရွက်ပေးထား အထူးသဖြင့်ငါ့အမေ မသိစေနဲ့ ငါကိုယ်တိုင်လုပ်ချင်ပေမဲ့

မာမီက ငါ့နောက်ကို spy လွှတ်ထားတာမို့ပါ

ကျေးဇူးပါကျော်စွာ"

"ရပါတယ်ဆရာ သဘက်ခါ စားသောက်ဆိုင် ကိုလဲကြိုရှင်းထားပါတယ်ဆရာ"

"အိုကေ"

ကျော်စွာ တစ်ယောက် ဘောစ့်ခိုင်းထားတဲ့အလုပ်အတွက် အပြင်သွားစရာရှိတာမို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"သမီး နေ့လည်က ဘယ်သူလဲ သမီးအသိလား"

ထမင်းဝိုင်းမှာ မိသားစုစုံစွာထမင်းစားနေရင်း မေမေကမေးလာသည်။ပီတိဘယ်လို

ပြောရမှန်းတောင် မသိပေ။

"အဲဒါက ပီတိအလုပ်ကသူဌေး အမေပါ

သူက ချိတ်တွေကိုစိတ်တိုင်းကျ ထိုးပေးတဲ့နေရာရှာနေတာ သမီးက သိတယ် ဆိုပြီးပြောထားလို့ လိပ်စာလာတောင်းတာမေမေ"

"အော် ဟုတ်လား သူကြည့်ရတာ ပိုက်ဆံရှိ

အသိုင်းုင်းအဝိုိုင်းကလို့ု့ တော့ ထင်သား သူဌေးအမေက နုသားပဲ အသက်ဘယ်လောက်ရှိမလဲမသိဘူး နုဖက်နေတာပဲ"

"သူဌေးက သုံးဆယ်ကျော်ဆိုတော့ ငါးဆယ်လောက်ရှိမှာပေါ့ မေမေထက်တော့ ကြီးမှာပေါ့"

"အဲအန်တီက တော်တော်ချောလား သားတို့မေမေထက်တောင်လေ"

"ဟဲ့ ငါ့အမေလို ယဉ္ယဉ္လေးနဲ့လှမလား

အဲ့အန်တီက ပြင်ထားလို့ပါ ငါ့တို့အမေလောက် မလှဘူး"

"အမယ် မောင်နှမနှစ်ယောက် အမေကိုမြှောက်နေတယ် ဟုတ်လားဖေဖေရော မချောဘူးလား"

"ဖေက မချောပါဘူး ကြည့်ကောင်းယုံလောက်ပဲ သားတို့မှာမေမေ ဆီကအမွေရလို့သာ နည်းနည်းချောနေတာနော်မမ"

"ဟုတ်တယ် ထောက်ခံတယ်"

"ဟား ဟား "

သားအဖသုံးယောက် သား ရယ်လိုက်ကြသည်။မေမေကတော့ ပြုံးလို့ ဟုတ်သည်လေမေမေချောတာ သူမငယ်ငယ်ကကျောင်းလိုက်ပို့တာ သူမအစ်မလို့ ဆရာမတို့တောင်ထင်ရလောက်ထိ နုပျိုကာလှပသည်။အသက်ကြီးလာတော့လဲ ရင့့်ကျက်ကာကျက်သရေရှိရှိ လှပါသည်။စားသောက်ပြီးသိမ်းဆည်ကာ အခန်းသို့တက်မယ်ယ်လုပ်တုန်း ကိုကိုဖုန်းဝင်လာလို့ ကိုင်လိုက်တော့ သူက လမ်းထိပ်မှာစောင့်နေတယ်ဆိုတာကြောင့် မုန့်သွားဝယ်မည်ဟု ပြောကာထွက်လာလိုက်သည်။ကားထဲ ဝင်ထိုင်လိုက်တော့

ကိုကိုက ကားမောင်းကာ လူရှင်းတဲ့လမ်းဘေးချရပ်လိုက်သည်။ထုံးစံအတိုင်း သူမကိုယ်လေးကို သူပေါင်ပေါ်ဆဲွတင်လိုက်တော့

သူမ လန့့်သွားကာ သူရင်ဘက်ကိုလက်ထောက်ထားလိုက်သည်။သူကရီဝေီဝေစွာကြည့်ရင်း သူမနှုတ်ခမ်းလေးကို ဆဲွစုပ်ကာနမ်းလိုက်သည်။နှုတ်ခမ်းလေးကို အပေါ်တစ်လှည့်အောက်တစ်လှည့်နမ်းရှိုက်ရင်း အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ခနခနကိုက်နေမိသည်။သူမ သူအနမ်းများကိုလှိုက်ဖိုစွာ​မျောပါနေရင်း တုံ့ပြန်လိုက်ကာ အနမ်းကိုရှည်ကြာနေမိသည်။သူဘက်က နမ်းနေတာကိုရပ်တန့့်က သူမလည်ပင်းကြားထဲ ခေါင်းတိုးဝင်ကာ သူမကိုယ့်သင်းရနံ့လေးကို မျက်စိလေးမှိတ်ကာ ရှုရှိုက်နေမိသည်။

" ကိုကို ဘာဖြစ်လို့လဲ နေမကောင်းဘူးလား

မှန်းကိုယ်လဲမပူပါဘူး"

သူဖက်ထားတာကို ရုန်းထွက်ကာ သူအားစိုးရိမ် နဖူးအားစမ်းနေတာကြောင့် သူမလက်လေးကိုဆုပ်ကိုင်ကာ သူမမျက်လုံးကိုကြည့်ပြီး

"ချာတိတ်နောင် ဘာအခက်အခဲပဲကြုံနေပါစေ ကိုကို ကိုပဲရွေးချယ်မယ်လို့ ကတိပေးပါ"

"အဲ့ကတိကို ပီတိကတောင်းရမှာပါ ပီတိ​ေ လးကိုကိုမေမေကို ကိုကိုဘက်ကပီတိကိုမလိုချင်ဘူးဆိုမှ ထွက်သွားပေးမယ်လို့

ပြောခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ ကိုကို ကို

မယုံတာထက် ပီတိကိုယ်ကိုမယုံရဲဘူး

ကိုကိုသာ ပီတိကိုအစွန့်ပစ်ပါနဲ့နော်"

"ချစ်လု့ိတောင်မဝတာ မစွွန့်လွတ်နိုင်ပါဘူးကွာ ဒါနဲ့ ဘယ်တုန်းကကိုကိုမေမေနဲ့တွေ့တာလဲ "

"နေ့လည်က လာသွားတာ ပြောလိုက်တာမှစုံနေတာပဲ သဘောတူထားတာရှိတယ ် နောက်ဆုတ်ပေးဖို့ လာပြောတာ ပီတိကတော့ ကိုကိုပြတ်မှပြတိနိုင်မယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်သိလား"

"ကိုကိုမာမီ ပြောတဲ့စကားတွေကို တောင်းပန်ပါတယ် ပြီးတော့ကိုကိုဘက်ကဘယ်တော့မှ

ချာတိတ်နဲ့မခွဲဘူး ချာတိတ်လဲကိုကို ကိုစိတ်ပျက်ပြီးမထားသွားရဘူးနော်"

"စိတ်ချပါ ကိုကိုကပီတိရဲ့အချစ်ဉီးနဲ့နောက်ဆုံူချစ်သူပါ"

"အရမ်းချစ်တယ်ချာတိတ်ရယ် "

"ပီတိရောပဲ"

ချစ်သူနှစ်ယောက် ချစ်စကားတွေပြောကာ ချစ်အနမ်းများဖလှယ်မိကာ လောကကြီးကို

မေ့ကာထားလိုက်သည်။

#Moon shine