Шүршүүрийн чимээгээр нойрноосоо сэрэх Тэхён өндийн босоод эргэн тойрноо харвал ганцаар байлаа. Тэр чигтээ эргэн хэвтээд хэсэг нүдээ анивал удалгүй чимээгүй болж Жонгүг ариун цэврийн өрөөнөөс гарч ирнэ.

"Сэрчихсэн байх шив?"

Тэхён нүдээ аньсан чигтээ "Үхчихсэн л байв гэж."

Гэнэт ор хүчтэй хөдлөн Жонгүгийн нойтон үсний ус Тэхён руу цацрахад тэр цочсоор нүдээ нээлээ.

"Новш гэж!"

Түүний хажууд хэвтсэн Жонгүг инээмсэглэсээр ширтэхэд Тэхён нүдээ нухласаар түүн рүү харлаа.

"Сургууль руу явмааргүй байна."

Багахан өндийн Жонгүгийн гарын булчин дээр үнсэлтээ үлдээхэд өнөөх сайхан үнэртэй саван нь сэнхийнэ.

"Таслах уу?"

Тэхён толгой сэгсэрсээр тэд нэгнийхээ уруулыг мэдэрлээ. Тэхён Жонгүгийн хүзүүгээр тэврээд өөр лүүгээ улам татах бол Жонгүг өндийн түүний толгойн хажууд гараараа тулав. Дэндүү удаан үргэлжилсэн халуухан үнсэлтийн дараа Тэхён орноос босч ариун цэврийн өрөө орлоо.

Үнэхээр л сургууль руу явах хүсэлгүй байгаагаа мэдрэх Жонгүг дээшээ харж хэвтээд Тэхёнтой хаа нэг тийшээ явж цагийг өнгөрүүлэх талаар бодно.

Тэхёныг гарч ирэхэд тэд хамтдаа өглөөний цай уучихаад гэрээс гарлаа.

"Удахгүй амрах нь ээ?"

"Амралтаар юу хийх юм?"

Жонгүг гараа халааслан алхахдаа хэнэггүйхэн асуухад Тэхён бодсон ч зүйлгүй,

"Гэртээ үхсэн мэт л алга болно. Байнга тэгдэг шигээ." гэв.

Жонгүг түүний хариултыг гадарлаж байсан мэт шоолон инээвхийллээ.

Тэд сургууль дээр ирэхэд анги хоосон байх бөгөөд Жонгүг салааны эхэнд байрлах суудалдаа цүнхээ тавин суух гэтэл Тэхёны дүрсгүй зан хөдөлсөн мэт хорон инээмсэглэхдээ гэнэт л зангианаас нь татан уруул дээр нь хүчтэй үнсчихээд хойш яваад өгөв.

Жонгүгийн нүд багахан томорч Тэхён руу харсаар инээх аядахад тэдний үнсэлтээс гуравхан хормын дараа хаалга нээгдэх нэгэн охин орж ирэх аж.

-

Тэхён хичээлдээ анхааралгүй цаасан дээр эрээчсээр Жонгүгийн зүг хальт харвал багшийн яриаг анхааран сонссоор элгээ тэврэн суух аж.

Түүний уйтгартай байдлыг аврах гэсэн мэт утас нь чичрэх ба нээн харвал дахиад л Жиминээс ирсэн зурвас байх нь тэр.

-Юу байна

Тэхён инээвхийлсээр -Уйдаж үхлээ.

Хариу тэр дороо ирнэ.

-Уйдаж байхаар надтай зугаацвал яаж байна?

-Яана гэж?

-Яасан ч болно шүү ;) haha.

-Сонирхолтой л юм.

Хонх дугарсан ч Тэхён Жиминээс хариу ирэхийг хүлээгээд суучихав. Уйдсандаа тэр.

-Намайг ашигла.

Жиминий хэтийдсэн сээтгэнүүр зурвасууд Тэхёны инээдийг хүргэж улам дэврээмээр санагдахдаа өдсөн хариу бичсээр байв.

Жонгүг цүнхэндээ дэвтэрээ хийн нэг мөрөндөө үүрчихээд ангиас сүүлийн хүүхэд гарч явахад Тэхёны дэргэд ирлээ. Хамт очиж болох газрын санаа олсондоо Тэхёнд хэлж үзэхээр ирсэн ч түүнийг тоох завгүй утсаа гөлрөх Тэхёний ширээг хөнгөхөн тогшив.

"Гарах уу?"

"Тэгье дээ."

Тэхён түүн рүү харчихаад утсаа далд хийн цүнхээ үүрсээр бослоо. Тэд хамтдаа сургуулиас гарч ойр зуурын зүйлс ярилцан явтал Тэхёны утас чичрэх нь дуулдаж тэр гараа явуулан утсаа гаргаж ирлээ. Хэн нэгний зурваст хариу бичихийг нь анзаарахдаа Жонгүг,

"Хэн юм?"

"Жимин."

Жонгүг мэдсэн мэт царай нь барайсаар хэсэг хүлээсэн ч Тэхён салах шинжгүй харагдсанд нь бухимдсаар,

"Болихгүй юм уу?"

Тэхён түүн рүү харан инээсээр "Сүртэй зүйл биш дээ? Ингэж харахаа боль. Чи бид хоёр яг л адилхан." гэчихээд утсаа халааслахад Жонгүг гүнзгий амьсгал аван гаргахдаа өөрийн охидтой хийж байсан үйлдлүүдээ санасаар түүнд бууж өглөө. Гэвч Жонгүг тэр охидоор тоглодог байсан хэдий ч Тэхён шиг ийнхүү чин сэтгэлээсээ санаа тавьж байсан удаагүй шүү дээ.

"Нэг тийшээ явах уу? Очих газар байна."

Тэхён хэсэг бодсоор толгой сэгсэрч орхиход Жонгүг гайхан хөмсөг зангидав.

"Амжихгүй байх. Дөнгөж сая Жиминтэй яриад тохирчихлоо. Ойрхон нэг газар уулзахаар-"

"Тэр тийм чухал байна уу?"

Жонгүгийн хоолой өөр сонстон тэр явж байсан газартаа зогсчиход Тэхён гайхсаар эргэн харлаа.

"Юу гэсэн үг юм? Зүгээр л уулзах гэж байна."

"Тэгээд тэр новштой зүгээр л уулзах нь надтай хамт зугаалахаас ч илүү байгаа хэрэг үү?!"

Жонгүг хөмсгөө зангидан Тэхён руу харахад түрүүхэн хэвийн байсан Тэхёны төрх ч мөн ууртай болж эхлэх нь тэр.

"Амаа мэд Жонгүг. Тэр новшийг чинь Пак Жимин гэдэг юм."

Жонгүг худал инээвхийлчхээд Тэхёнаас харц буруулан үснээсээ чангахан зулгаах аж.

"Хараал идэг! Чи арай хэтрээд байна Ким Тэхён."

Тэхён хэзээ ч Жиминийг хайрлаж байгаагүй атал Жонгүг юунд ингэтлээ уурлаад байгааг мэдсэнгүй. Ам нээх бүртээ Жиминийг харааж, бүр сүүлдээ Тэхён руу уурлаж эхлэх нь түүнд яав ч таатай санагдаагүй хэрэг. Харин Жонгүгийн сээтэгнэж явсан охид хэр олон билээ дээ? Түүнд ингэж бухимдах шалтгаан байхгүй гэж Тэхён бодож байлаа. Түүний нүдээр тэд хоёул адилхан шүү дээ.

"Би яагаад хэтэрсэн гэж? Чиний уулзаж учирдаг охидыг чинь би хэзээ ч харааж үзээгүй юм шүү!"

Жонгүг үг хэлэлгүй зогсох аж. Тэр уулзаж учирдаг охид гэсэн үгийг ер ойлголгүй Тэхёнаас лавлаж асууна.

"Чиний уулзаж учирдаг охид? Тэр чинь юу гэсэн үг юм."

"Яасан? Би худал зүйл хэлээ юу? Сүён, Наын, Жихён бас сургууль дүүрэн ард чинь алхалж явдаг охид. Чамд миний мэдэхгүй үүнээс ч их байгаа биз дээ?"

Тэхён уурандаа юу хэлж байгаагаа ч хагас дутуу ойлгосоор байлаа. Жонгүгийн хөмсөг зангидсан хэвээр байх төрх нь Тэхёны уурыг намжаах байтугай улам л нэмэх шиг болно.

"Тэгээд... чи Пак Жиминээс болж ингэж байгаа хэрэг үү? Би чамтай албан ёсны харилцаагүй байхдаа л охидтой уулзсан. Чи намайг тэдэнд чин сэтгэлээсээ хандаж байгаагүйг мэднэ!"

Жонгүг чангахан шиг дуугарахад Тэхён ч мөн дуугаа өндөрсгөсөөр "Тэр ямар хамаатай юм!!!"

"Яагаад хамаагүй гэж? Бид тэр үед эхлээгүй байсан. Харин одоо л бид сайхан болж байхад чи тэр нохойн гөлөгт хэтэрхий дэндүү гэмээр хандаж байгаагаа ойлгож байна уу... Хараал ид!"

Тэхён дахиад л сануулаад байхад нь Жиминийг нохойн гөлөг гээд шуудхан хэлчихсэн Жонгүгийн дээрэнгүй занг тэвчсэнгүй шуудхан л түүнийг өөр лүүгээ татаж харуулан хашгичих нь тэр.

"Чи! Чи тэдэнтэй унтчихаа биз дээ? Жонгүг надаас илүү хохирсон нэгэн шиг аашлах хэрэггүй. Яасан, чамд намайг дооглож тохуурхах сайхан л байсан биз? Бүгдтэй нь үзчихсэн юм чинь."

Тэхён Жонгүгт дөхөн ийн хэлсэнд Жонгүг жинхнээсээ таг гацаж орхив. Тэр охидод хэзээ ч хүрч, унтах талаар бодож ч байгаагүй атал Тэхён зүгээр л ингээд хэлчихлээ шүү дээ.

Жонгүг өөрийгөө өрөвдөх мэт сулхан инээмсэглэсээр доош харан чимээгүй зогсоход Тэхён сая л хэтэрхий их уурласандаа цацаж орхисон үгээ анзаарах аж. Бодогдох төдий л өнгөрсөн зүйлийг дэндүү ширүүн болгоод Жонгүг руу чулуудчихсандаа тэр дороо гэмшиж эхлэх ч энэ бүхнийг буцаах арга одоо үгүй.

"Тэхён..."

Жонгүг сулхан хоолойгоор түүний нэрийг дуудаад толгойгоо өндийлгөхөд Тэхён түүний нүднээс маш их өвдөлт харсандаа үг ч дуугарч чадсангүй. Тэгээд Жонгүг инээхийг хичээсэн ч болж өгөхгүй байх аятай уруулаа чичиргэсээр эцэст нь ам нээлээ.

"...Ингэж хэлэхийн оронд зүгээр л намайг үхтэл минь зодчихгүй дээ."

Тэхён түүнийг үгэнд дэндүү цочирдохдоо хий дэмий ширтэн байрнаасаа ч хөдөлж чадалгүй зогсоход Жонгүг түүн рүү харж байсан харцаа алгуураар буруулан биеэ эргүүлээд Тэхёныг орхин явах нь тэр.

Жонгүг зөвхөн Тэхёны анхаарлыг л хүссэн. Тэр өнгөрсөн бүхнээ цагаан цаас болгож чадахгүй атал энэ бүхэн нь Тэхёнд тэгтлээ аймшигтайгаар хэлүүлэх шалтгаан болно гэж яаж санах билээ? Дэмий л өнгөрснөө буруутган зүхнэ.

Харин Тэхён түүнийг өөрийн хувьд хангалттай тэвчсэн гэж боддог байлаа. Охидтой хамт байгааг нь харах бүртээ дэндүү ихээр шаналж, байж болохоос болохгүйг хүртэл төсөөлөн бодохдоо сэтгэлийн гүндээ нуучихсан байсан тэр өвдөлтийг зүгээр л цацаж орхив уу гэлтэй. Тэхёнд үнэн хэрэгтээ Жонгүгийн өмнөх охидтойгоо унтсан эсэх нь хамаагүй шүү дээ. Гэвч нуусан өвдөлт ийм л хүчтэйгээр гарч ирэхийг тэр мэдээгүй юм.