🥲

"Хараал идэг."

Амьсгаа авахын тулд аргагүйн хүчинд нэгнээсээ өчүүхэн төдий салахдаа Жонгүг амандаа ийн бувтналаа. Түүний цээжинд хийгээд доошлох мэдрэмж хэтэрхий сайханд тэр ухаанаа гээх дөхнө. Ширээний гэрлийн бүдэгхэн туяанд гялалзан харагдах Тэхёны нойтон уруулыг ширтсээр тэсэлгүй ахиад л үмхэн авав.

Түлхэх бус харин ойртох тусам илүүг хүсэх мэт энгэрээс нь чангаах Тэхёны гар ба таашаалдаа мансууран эрүүнээс нь зуурах Жонгүгийн алга. Өрөө улам бүр бүгчим болсоор байх аж.

"Жонгүг-"

Тэхёны амнаас түүний нэр багахан гиншилттэй хамт шивнээ болон чихэнд нь хүрэхэд Жонгүг биеэр нь тог гүйхийг мэдэрч эргэлзээгүй шууд л Тэхёныг ор луугаа түлхлээ.

Хойш унахдаа үс нь нүднийхээ урдуур замбараагүйтэж, харц нь эргэлзээ хийгээд дур хүслийн нийлэмжийг хязгааргүй өгүүлсэн байхыг нь ширтэхдээ Жонгүг удаанаар түүний зүг алхах бөгөөд цамцныхаа товчыг алгуурхан нэг нэгээр нь тайлна.

Энгэр нь бүрэн задгайрч цамцаа сул тавьсан тэрээр орон дээр хэвтэх Тэхёны хөлөн завсар өвдөглөсөөр дээрээс нь тулав.

"Чамайг гарч ирсэн өдрөөс хойш хором бүр галзуурмаар байсан."

Халуун шивнээ Тэхёны хүзүүг цохиход тэр биеэ хумин хойш гэдийлээ. Түргэн түргэн цохилох зүрх, чичирхийлэн хурдсах амьсгалаа тэвчихийг хичээх мэт доод уруулаа зөөлөн хазлажээ. Жонгүгийн түүнд өгөх халуун хийгээд зөөлөн мэдрэмжийг бүтэн биеэрээ юуг ч үлдээлгүй мэдрэхийг хүснэ. Зөв эсвэл бурууг мэдэхгүй ч энэ удаад Тэхён бууж өгсөн байлаа.

Жонгүгийн хүйтэн гар ташаанаас нь зууран авахад цочих шиг болон өндийсөн ч Тэхён хүзүүндээ зөөлөн үнсэлт мэдрэх нь тэр.

Энэ л аж.

Жон Жонгүгийн түүнд өгөх харшилдсан мэдрэмж бүр. Ширүүн боловч аргадангуй. Яг л хэтэрхий хүчтэй учир Жонгүг түүнд яаж хандахаа мэдэхгүй байгаа мэт.

Тэхён толгойгоо өргөхдөө харин нүүрэнд нь тулж ирсэн Жонгүгийн төгс царайг олж харлаа.

Тэд ахин нэгнийхээ уруулыг амталж, Тэхён нэг гараараа Жонгүгийн хүзүүгээр тэврэхэд тэр ташаанаас нь зуурсан гараа улам чангалах аж. Хэзээ ч үзээгүй нэгнийхээ амтаар өлсөн хариугүй үхэхийн даваан дээр эргэн уулзсан мэт нэгэндээ хандах нь хэтэрхий их санасандаа галзуурах шахсан гэмээр.

Улаан бас хар өнгө.

Тэхёныг нүдээ анихад нь холилдон хөвнө. Жонгүг түүний уруулнаас холдсоор эрүүн дээр нь үнсэлтээ үлдээж, доошлон хүзүү, төвөнх, эгэм хийгээд цээжин дээр нь хоосон цай үлдээх вий гэж эмээх мэт дэндүү олон үнслээ. Түүнийг дээрээс нь ширтэхдээ доошлох бүрт нь Тэхён илүү их чичирхийлсээр хүйсэн дээр нь чийглэх үнсэлт мэдрэгдэж улам доошлох гэхэд нь тэсэлгүй дуу алдан хойшлож орхив.

Түүний энэ үйлдлийг хараад Жонгүг хэсэг гайхсан ч ёжтой инээмсэглэн,

"Тэгэхээр энд хүн ойртож байгаагүй бололтой?" хэмээн дооглосоор гараараа гуяан завсараар илэхэд Тэхён хөмсөг зангидсаар,

"Амаа тат!" гэх нь инээд хүрэм.

Жонгүг инээмсэглэлээ хормын дотор авч хаяад хоёр гараараа ташаанаас нь зууран өөртөө ойртуулсаар энгэр задгайлсан цамцаа тайлах ба тохойгоороо хойш оронд тулан өндийсөн Тэхён хэтэрхий төгс хөгжсөн биеийг нь анх удаа нүцгэнээр харахдаа шүлсээ залгих аж.

Жонгүг дэндүү сурцтай гэмээр хурдаар Тэхёны нимгэн цамцыг ч тайлан тэлээг нь суллахдаа доош тонгойн тэд дахин үнсэлцэж эхлэв. Нэгнийхээ уруулд, амтанд донтчихсон гэлтэй үнсэлт бүр халуун бас удаан үргэлжилж байсанс юм.

Тэхёныг анзаарахаас ч өмнө Жонгүг үнсэлтээ салгахтайгаа зэрэгцэн өмдийг нь шувталж орхив.

"Новш гэж."

Өмнөө хэвтэх дотуур өмднөөс өөр биеийг нь хаах зүйлгүй залууг ширтэхдээ Жонгүг ахин амандаа харааж, үлдсэн ганц хувцасыг нь тайлах бодолдоо зүрхэнд нь ирэх тогийг мэдэрлээ.

Удаанаар гараа явуулан хүйтэн арьсаараа илбэж эхлэхэд Тэхён хөмсөг зангидан хойш нумарна.

Энэ төрхийг нь харах нэн таатай байгаа бололтой дуу гаргахгүй гэсэндээ уруулаа хазлан тэвчих түүний амыг нээхээр шийдэн хүзүүг нь үнсэж, бас зөөлөн хазласаар доошлохдоо цээжин дээр нь хүчтэй сороход түүний хүссэнээр Тэхёны амнаас бөглүү гиншилт сонстов.

Гэнэтхэн Жонгүг Тэхёны хоёр гар тэлээг нь тайлахаар яарч, будилж байгааг мэдэн инээвхийллээ.

"Тэгтлээ тэсч ядаа юу?"

Тэхён түүний зүгт харцаа чиглүүлсээр хөмсөг зангидаж,

"Надаар тоглох гээгүй бол амаа татаад хурдал."

Жонгүг харин тэгж бодоогүй бололтой хоёр гарыг нь нийлүүлэн атгаад толгойных нь дээр тулан ойртохдоо доодохоороо Тэхёныг нухахад хэдийн хатууран томорсон нь мэдрэгдэж Тэхёны нүд чичрэн амандаа дуу алдах нь тэр.

"Хөөе-"

"Хүлээ."

"Тоглоод байна уу?"

"Миний ч амсаж үзээгүй уруулыг өөр хүнд өгчихсөний чинь шийтгэл болохоор зөвхөн намайг хөдөлтөл тэвчээртэй хүлээ."

Жонгүг илүү гүн гэгч нь Тэхёны хэцүүдсэн хэсгийг өмднийхөө цаанаас улам өдөөх ба Тэхён тийчигнэсээр толгойгоо гэдийлгэн баргил хоолойгоороо дуу алдсаар байлаа. Тэр байж ядаж байгаа нь илт, Жонгүгийн өөдөөс тосон хөдөлж байсан юм.

"Жонгүг, хурдан эхэл!"

Жонгүг ёжлон инээмсэглэсээр "Би яагаад тэгэх ёстой гэж? Хэн ч надад тушаадаггүй юм. Чи мэдэж байгаа биз дээ?"

"Хэцүү байна. Новш гэж!"

"Хэрэв тийм бол гуй."

Жонгүгийн инээмсэглэл замхран, хоолой нь хэрцгий хийгээд гүн сонстоход Тэхён гацах шиг боллоо. Халуу шатах доод хэсэгт нь Жонгүг илүү гүн мэдрэгдэн урьд нь хэзээ ч үзээгүй хэр нь түүний андыг дотроо байгаасай гэж галзууртлаа хүсч байгааг л мэдэрч байлаа.

"Жонгүг, би тоглоогүй байна шүү."

"Би ч адилхан."

Жонгүг хоёр бугуйг нь атгах гараа улам чангалсаар нөгөө гараараа бүсэлхий хэсгээс нь чанга базлан өөртөө татах ба энэ удаад Жонгүгийн хатуу эрхтэн өөрт нь илүү гүн мэдрэгдэхэд Тэхён эрүүл ухаанаа гээчих шиг болох нь тэр.

"Г-гуйя." Амнаас нь шивнээ төдий гарсан үг Жонгүгийн сэтгэлд хүрээгүй нь мэдээж, уруулаа жимийн,

"Юу?" хэмээхэд Тэхён амандаа хараал урсгасаар,

"Чөтгөр аваг, гуйж байна Жон Жонгүг! Гуйя!"

Жонгүг сэтгэл хангалуун инээсээр Тэхёны уруул дээр зөөлөн гэгч нь нандигнан үнсчихээд гарыг нь тавин доош харуулах аж. Тэлээний төмөр дуугарч, Тэхён сонсоогүй ч түүнийг өөртөө мэдэрнэ гэдгээ мэдэж байсан юм.

Жонгүгийн гар хоёр ташаанаас нь зууран удаанаар ойртоход Тэхён орны даавуунаас базсаар амьсгалаа хүртэл түгжиж, тун удалгүй голыг нь зурсан аймшигтай өвдөлт мэдрэгдлээ.

Битүү дуу алдан нуруугаа нумруулсаар Тэхён гарынхаа судсыг цайран тодортол даавуунаас базлаж, бүх биеэрээ чичрэхэд хэдийн тултал нь оруулсан Жонгүг таашаалдаа дуу алдан толгойгоо хойш хаялаа.

-

Тэнгэрийн хаяа ягаарч эхлэхэд Жонгүг Тэхёны дээрээс сая нэг буун эрүүнээс нь өргөсөөр уруулд нь хөнгөхөн үнсэлтээ үлдээгээд ариун цэврийн өрөө орчихов. Толгойгоо ч өргөх тэнхэлгүй үлдсэн Тэхён доош харсан чигтээ хөмсөг нь үл ялиг зангирсан байх бөгөөд түрхэн дуг хийсэн ч хаалганы чимээнээр эргээд сэрчих нь тэр.

Жонгүг түүний хажуугаар орж ирэн хагас өндийсөөр утсаа нээж цаг харчихаад,

"Унтчихсан уу?" гэв.

Дэрэнд нүүрээ наан доош харсан Тэхён толгой сэгсрэхээс өөрийг хийсэнгүйд Жонгүг түүний нүүрний урдуур орсон үсийг хойшлуулсаар нойрмог царайг нь харлаа.

Тэгээд мөрөн дээр нь үнсээд холдоход Тэхён баргил дуугаараа "Надад охин шиг хандахаа больж үз!" хэмээн хэдэрлэх нь Жонгүгийн инээдийг хүргэх аж.

"Дургүй байгаа хэрэг үү? Охид халуухан шөнийн дараа зөөлөн үнсэлтэд дуртай л байдаг юмсан." гэж тоглон хэлнэ.

Тэхёны хариу үйлдэл орноосоо өндийн хувцасаа хайх байсан бөгөөд "Өрөөндөө очиж унтсан нь дээр байх." гэхэд Жонгүгийн тоглоомтой инээд замхран гараас нь цамцыг нь булаан авах бөгөөд "Эндээс гарах талаар санасны ч хэрэггүй шүү!" гэх нь бага зэрэг ширүүн сонстож харин Тэхён уруулдаа инээмсэглэл тодрууллаа.

"Хэрэв гуйж байгаа бол бодож үзье." гээд Тэхён эргэн хэвтвэл Жонгүгийн царай огтхон ч зөөлрөхгүй хэвээр байх ба Тэхёны эрүүнээс барин өөр лүүгээ чиглүүлсээр,

"Тэгээд... чи Пак Жиминд яагаад үнсүүлсэн юм бэ дээ, эсэргүүцэлгүйгээр?"

😆

🤍