Хувцасаа солингоо хүндхэн санаа алдах Тэхёныг ажигласан Жимин дэргэд нь ирж суулаа. Тэд сургуулиасаа чөлөөлөгдөн бэлтгэл хийж эхлээд долоо хонож байсан юм.

"Яагаа вэ?"

Тэхён толгой сэгсрэн босох ч цаанаасаа л сэтгэл дундуур аль эсвэл ядарсан мэт харагдах нь хачин. Жимин түүний хойноос уруулаа жимийсээр ширтэн хоцрох аж. Тэгсээр бага зэрэг инээмсэглэл тодруулан доош харна. Пак Жимин хараандаа оруулсан нэгнээ хоёр хоногоос илүү хөөцөлдөж байсан удаагүй юмсан. Энэ залуу хэтэрхий сохор бас хөлдүү мэдрэмжтэй. Эсвэл хэн нэгэнд сохорч бас дүлийртлээ дурлачихсан байх.

Гэвч Пак Жимин хэзээ ч ангаа алдаж үзээгүй.

-

"Дуён тэмцээнд оролцох боломжгүй болсон гэж байна."

Тэхён дасгалжуулагчын өрөөнд орохдоо түүнийг хэн нэгэнтэй утсаар ярьж байхыг нь сонсчихов. Дасгалжуулагч бага зэрэг бухимдангуй байх нь том асуудал мэт харагдана.

"Өө Тэхён, яасан юм?"

"Толгойны эм асуух гээд." гэсээр Тэхён сандал дээр суухдаа болгоомжлонгуй асуув. Тэгчхээд асуух үгүйгээ хэсэг бодсоор,

"Дуёнд.. ямар нэг зүйл тохиолдоо юу?"

"Хөлөө хугалчихаж. Тэмцээндээ анхаарах хэрэгтэй байтал зугаацаж явж байгаад бэртчихсэн бололтой. Хариуцлагагүй юм." Амандаа үглэсээр дасгалжуулагч нь түүнд эм өгөхөд,

"Одоо.. түүний оронд өөр хүн хэрэгтэй болох уу?"

"Хэдийн долоо хоног өнгөрчихөөд байхад шинэ хүн олж эхнээс нь бэлдэнэ гэдэг бага зэрэг чирэгдэж л таарна. Хогийн юм, сул талтай байж болохгүй юмсан."

Тэхён түүнд бөхийн гарах хаалга руу зүглэсээр яг гарахын алдад эргэж харан хэлж орхилоо.

"Та... Жон Жонгүгийг санаж байна уу?"

-

Жонгүг бэлтгэлийн цүнхээ үүрсээр хувцас солих өрөөнд орвол бүгд түүнийг шинжин харж байх аж. Учир нь Жон Жонгүгийг бүгд танина. Тэхён тэр дундаас ганцаар Жонгүгийн дэргэд ирж хоолой зассаар,

"Сайн уу?" хэмээхэд Жонгүг хальтхан харсаар "Сайн." гэхдээ толгой дохино.

"Хамт тоглох болсондоо баяртай байна."

Тэд уулзаагүй долоо хоночихсон шүү дээ. Тэхён яагаад ч юм түүнтэй яриа өдмөөр санагдан дэргэдээс нь боссонгүй. Жонгүг ч толгой дохихоос өөрийг хийлгүй хувцасаа сольж бүгд хувцасны өрөөнөөс гарч эхлэхэд Жимин Тэхёны хажууд ирсээр,

"Дасгалжуулагч чи бид хоёрыг дуудсан."

"Тийм үү, ойлголоо."

Жонгүгийн хувцасаа сольж дуусахыг хүлээж байсан ч үгэнд нь ухасхийн босохдоо Тэхён түүний дэргэдүүр өнгөрсөнд Жонгүг толгой эргүүлэн харвал Жимин түүний мөрөөр гараа оруулж татаад өөртөө ойртуулах нь тэр.

Жонгүг инээвхийлсэн ч хөмсөг нь үл ялиг зангирчээ.

Пак Жимин тоглохыг үнэхээр хүссэн бололтой.

Жонгүг хэдийн чадвартай тоглогч тул багтайгаа уусахад асуудал гарсангүй. Харин ч багийн тоглолт илүү сайжирч байгаа нь анзаарагдана.

"Гучин минут завсарлацгаая."

Бүгд шалан дээр дуу алдан унацгаахад Жонгүг тайвнаар сандал дээр суун уснаас балгаж харцаараа Тэхёныг хайвал шалан дээр хэвтэн хэцүү байгаа бололтой хүнд хүнд амьсгална. Жонгүг түүний түнхэлзэх цээжийг хараад өөрийн эрхгүй хөнгөхөн инээмсэглэж, сонин зүйл үгүй ч ширтэхээ больж чадсангүй. Жимин Тэхёны дэргэд ирэх хүртэл...

Жонгүгийн царай гэнэт барайхтай зэрэгцэн Жимин түүнийг татан босгоод ус өгч байгаа нь харагдана.

"Новш." Жонгүг амандаа бувтнасаар залнаас хаалга саван гарсан юм.

-

Бэлтгэл тарж Жонгүг хувцас солих өрөөнд орж ирвэл Тэхёны чанга дуу хадах бөгөөд багийхнаа инээлгэж байгааг нь харвал тэд хэдийн дотно болсон бололтой. Жонгүг тэдний нэг байхыг тийм ч их хүсэхгүй тул чимээгүйхэн хувцасаа сольж дуусаад гарна.

Гэр лүүгээ алхаж эхлэхэд түүний хойноос нэрээр нь дуудах сонсогдож эргэн харвал Тэхён түүнийг чиглэн гүйж байх нь тэр.

"Хамт алхах уу?"

"Хүсвэл тэг л дээ." Жонгүг гайхсан нь үнэн ч нүүрэндээ ил гаргасангүй. "Хамт явах хүнгүй байсан хэрэг үү?"

"Тэд уухаар явж байгаа."

"Тэгээд?"

"Зүгээр л явмааргүй байсан юм."

Жонгүг толгой дохин урагш харсаар явах ч алхаа нь удаашрана. Тэд юунд ч яаралгүй нэгэнтэйгээ мөр зэрэгцэн алхахдаа тухтай байгаа бололтой.

"Жонгүг?"

Эмэгтэй хүний намуухан хоолой түүнийг дуудахад Тэхён түрүүлэн эргэн харвал Наын Жонгүг рүү инээмсэглэсээр ирж байлаа.

"Наын?"

Жонгүг гайхсан бололтой өөдөөс нь очиход Тэхён ард үлдээд тэднийг ажив.

"Энд юу хийж байгаа юм?"

"Чамайг огт холбоогүй байхаар гайхсандаа бэлтгэл дээр чинь очих гэж байлаа. Надад цаг гаргаж чадна биз дээ?"

Жонгүг түүнд толгой дохин нэгд нэгэнгүй ажиглалаа. Уруулд нь жижигхэн инээмсэглэл тодорсоор Тэхён руу эргэн харахдаа,

"Түрүүлээд явж бай даа. Би ажилтай болчихлоо." гэх нь тэр. Жонгүг Тэхёны царайнд ямар төрх тодрохыг сонирхон ажиглахад Тэхён зөөлөн алхсаар тэдэнд тулж ирэх аж.

"Бидэнд илүү чухал ажил байгаа гэдгийг мартаагүй биз, Жонгүг."

Тэхён итгэлтэй хоолойгоор ийн хэлчхээд Жонгүг руу харсаар байсанд тэрээр урууландаа ёжлонгуй инээмсэглэл тодруулчхаад Наыны зүг харлаа.

"Яадаг билээ, чи сонссон бол би илүү чухал ажилтай байж."

Наын Тэхён руу хачин харчхаад Жонгүгийн зүг хөнгөхөн инээмсэглэсээр "Үнэтэй залуу." гэж шивнэн зурвас бичихийг сануулаад тэднийг орхин явах нь тэр.

Тэхён Жонгүгтай зэрэгцэн алхаж эхлэхдээ хэлсэн үгэндээ цэрвэн дуугаа хураах бол Жонгүгт дэндүү таатай санагдаж бах нь ханасан янзтай инээмсэглэсээр байв.

"Бидэнд хийх илүү чухал зүйл юу байгаа билээ?" Хариултыг мэдэх хэр нь асуух Жонгүгийн бодлыг Тэхён сайн мэдэж байсан юм.

"Зүгээр л тэр охиноос холдохыг хүсч байгаа харагдсан болохоор чинь тусласан төдий."

"Тэгээ юу?" гэсээр Жонгүг итгэсэн мэт өнгөөр хариулахад Тэхён юм дуугарсангүй.

Чимээгүй хоосон алхах ч тэдний тэдний цээж дэндүү дүүрэн оргиж байсан юм. Яг л анхнаасаа ийм байх ёстой байсан гэсэн шиг.

Алхаа бүрээрээ нэгэнтэйгээ ярилцах тэдэнд яг л үгс гэгч хямдхан зүйл хэрэггүй мэт.

-

Нисэх онгоцны буудалд ачаагаа харан зогсох тэдэн дээр дасгалжуулагч хүрч ирсээр бүгдэд нь тийз болон үнэмлэхийг нь тарааж өгөв. Ихэнх нь л хальтхан харчхаад далд хийх бол Жимин Тэхён хоёр л суудлын дугаарыг нь сайтар ажиглах аж.

Жимин нүдээ гүйлгэсээр хажуугийнх нь суудалд суухаар болсон Тэхёны тийзийг харж эцэст нь мушилзан инээмсэглэсээр Тэхёныг харахад үг ч хэлж амжаагүй байхад Тэхён ачаагаа чирэн хаа нэг тийшээ алхаж эхлэх нь тэр.

Жонгүгийн гартаа атгах тийзийг ширтэж байгаад эцэст нь Тэхён бусад дээрээ очин Жонгүгийн хажуугийн суудлыг өөрийн суудлаар солих хүсэлт тавих аж. Харин Жонгүг үүнийг нь анзааралгүй чихэвчээ зүүсэн хэвээр нүдээ анин, гараа цээжиндээ эвхчихсэн сууна.

Суудал эзлэх цаг болж бүгд дотогш нэвтрэн гар тээшээ янзалсаар өөрсдийн байрандаа ирж суухад Тэхён гэнэтхэн л Жонгүгийн дэргэд ирээд суучхав.

Жонгүг цонхон талд байсан тул толгойгоо эргүүлэн харахдаа багагүй гайхсан ч удалгүй "Энд суух уу, цонхон тал тухтай байна." гэж асуулаа.

"Хэрэггүй дээ, би цонхон талд явж чаддаггүй юм."

Жонгүг толгой дохин урагш харахдаа чихэвч зүүсээр нүдээ анин хэвтэх нь тэр. Тэхён түүн лүү хальт харчхаад мөн өөрийн чихэвчийг авсаар дуу тоглуулж эхлэх аж.

Хагас цаг орчмын дараа Тэхёны аниатай байсан нүд мөрөн дээрээ ямар нэг зүйл мэдрэхдээ шууд л нээгдэж орхилоо. Толгойгоо эргүүлэн харвал Жонгүг дуу сонсож байгаад унтчихсан бололтой нэгэн жигд амьсгалсаар түүний мөрийг дэрлэчихсэн байсан юм.

Тэхён юу ч хийлгүй зүгээр л ширтэхийг сонгов. Хараад л байвал хараад л байх юм шиг санагдсандаа эцэст нь гараа явуулж Жонгүгийн нугаларчихсан хувцсыг татаж тэнийлгэсээр илүү тухтай унтуулахыг хичээх бөгөөд урдуур нь унжчихсан үсийг нь ч долоовор хуруугаараа хажуу тийш нь болгож өгөв.

Тайван гэгч нь унтаж байгаа Жонгүгийн төрх Тэхёнд ч бас дэндүү их амар амгалан авч ирэх шиг болно. Тэгээд Тэхён урагш харсаар нүдээ анихдаа удалгүй Жонгүгийн толгойн дээр өөрийнхөө толгойг налуулж унтахаар зэхсэн юм. Энэ байрлал дэндүү тухтай байлаа.

Онгоц Берлин хотод газардах гэж байгаа тул зорчигчид та бүхэн суудлын бүсээ зүүнэ үү.

Хэдэн цаг өнгөрснийг мэдэхгүй ч онгоцонд ийн хэлэх чимээ дуулдахад Жонгүг Тэхён хоёр нэгэн зэрэг хөдөлцгөөн сэрэх нь тэр. Нэг байрлалдаа унтсанаас болж бие нь чилсэн ч түүнээс илүү гайхам зүйл харсандаа тэд хоёул ухасхийн нойрноосоо сэргэцгээв.

Жонгүг Тэхён хоёр нэгнийхээ гарыг атгалцчихсан байсан юм. Давхарлаад тавьсан ч биш, бүр хуруунуудаа салаавчлан тухтай гэгч нь атгалцаад.

Бүсээ зүүн хоёр биентэйгээ харц тулгаралгүйгээр өөрсдийн зүйлсээ янзлан удахгүй буухдаа бэлдэхдээ тэдний дотор яг л бөмбөр нүдэх аятай чичирч байгааг өөрсдөө сайн мэдэж байлаа.