Эргэж ч харалгүй залнаас гарах түүний хойно хоцорсон Тэхён доош харан инээмсэглэсээр газарт хэвтэх шархны наалтыг ширтэн,

"Мэдсэн юм, хэрэггүй гэж."

Жимин түүнийг гайхан харсаар түрүүхэн байсан нэгний араас хоосон орон зай руу ширтлээ.

-

Буцаж явахдаа Жонгүг өөрийнхөө үйлдлийг арай хэтэрчихсэн эсэхэд эргэлзэн алхана. Тэхён түүнд хамгийн түрүүнд санаа зовсондоо ирсэн нь илт шүү дээ. Бас уучлалт ч гуйсан байхад Жонгүг хэтэрхий түргэдээд Тэхёны урмыг хугалчихсан байх вий гэдэгт багахан эмээнэ.

Тэр үсээ багахан сэгсийлгэн бухимдангуй санаа алдаад "Новш гэж." хэмээн амандаа бувтнав.

Түүний сүүлд хэлсэн үг магадгүй хэн ч сонсохоор ширүүн хийгээд өвдмөөр байсныг тэр өөрөө ч таамаглана. Зүгээр л өөрөө ч мэдэхээсээ өмнө цээжиндээ буглаад байсан тэр их өвдөлтийг намдаах гээд л хэлчихсэн. Тэхён ч гэсэн өвдвөл Жонгүгийн сэтгэл багахан тайтгарах мэт.

Гэсэн ч одоо хэр нь гэмших мэдрэмж төрж байгааг тэр өөрөөсөө нууж чадахгүй.

-

Өглөөг их л тухгүй угтсан Жонгүг шалбарсан хацар дээрээ цэвэрхэн шархны наалт наачихсан явааг харах сурагчид бүгд сониучирхан харна. Хүзүүгээ хөдөлгөн ангид орж ирвэл Тэхён хэдийн ирчихсэн ширээ дэрлээд хэвтэж байх нь тэр. Уг нь эрт ирсэн үедээ бусадтай яриа өдөж эсвэл утсаараа тоглож байдаг Тэхён өнөөдөр яагаад ч юм нэг ч удаа ширээнээсээ толгойгоо өндийлгөсөнгүй.

Өвдчихсөн юм болов уу гэж таамаглах Жонгүг завсарлагаан бүрээр толгойгоо эргүүлэн харах ч нэмэр байхгүй хэвээр Тэхён хичээл тартал тэгж хэвтсэн байлаа. Сүүлийн хичээл завсарлаж бүгд нэг нэгээр ангиас гарсан ч хэн нэгэн Тэхёныг сэрээгээд хамт гарсангүй. Тиймдээ ч цүнхээ үүрээд гарахад бэлдэж байсан Жонгүг буцаад суудалдаа суун урагш харсаар элгээ тэврэв.

Хэдийн нэлээдгүй хугацаа өнгөрч гадаа бүрэнхий болж эхэлсээр харагдах орчин багасч байсан ч ангид цагны зүүний жигдхэн хэмнэл, Тэхёны тайван амьсгалаас өөр сонсогдох зүйлгүй. Жонгүг яг нэг байрлалдаа харцандаа Тэхёныг ч тээлгүй урагш харан суусаар хэдийн хоёр цагийг өнгөрөөсөн байлаа.

Гэнэт л сандал ширээ дугарч Тэхёны суниахдаа эвшээх чимээ гарах ба Тэхён эргэн тойрноо харан дуу алдахдаа Жонгүгийг олох нь тэр. Түүнийг нойргүй хоноход хүргэсэн нэгэн. Түүнээс болоод дотор нь бачуурч, гомдол зүрхнээс нь дүүжилчхээд нойрыг нь хол аваачаад хаячихсан. Тэгээд тэр үүр цайтал тааз ширтсээр бодолдоо автан хэвтсэн хэрэг.

Өвдөөд байсан юм.

Унтаж ч дийлэхгүй их өвдсөн.

Тэхён түүний хойноос хоёр хором ширтсэн ч ахиад л тээртэй тэр өвдөлт цээжийг нь дүүргээд ирэхэд зугтахыг сонголоо.

Сандал ширээгээ тачигнуулан цүнхээ мөрөндөө үүрээд гарахад Жонгүг сая нэг эргэн харж ангид ганцаар үлдсэнээ мэдлээ. Хоёр цаг хүлээж дөнгөсөн хэр нь Тэхёныг сэрэхэд л мохоод үхчихсэн зоригоо дотроо хараасаар маргааш түүнтэй ярилцаж уучлалт заавал гуйна гэсэн шийдвэртээ бат зогсоод яаралгүй ангиас гарлаа.

Дараа өдөр нь Жонгүг хичээлээ тарчхаад гар утсаа харсаар сургуулийн гадна гарч ирсэн юм. Хэн ч байхгүй ил хуль үүдэнд зогсохдоо нүдээрээ хэн нэгнийг хайвал холгүй зогсох Сүён Жонгүгийг дуудах мэт гараа хөдөлгөж буй нь харагдав. Тайван гэгч нь алхалж очихдоо Жонгүг түүн лүү яарсангүй.

"Чи гадаа юу хийж байгаа юм?"

"Би чамаас ганцхан зүйл асууж болох уу?" Сүён шуудхан л ийн хэлээд Жонгүгаас харц буруулсанд Жонгүг одоо л урдаа зогсох охины нүд улайн хавдсан байгааг анзаарна. Тэгээд толгой дохин хүлээхдээ чухам юуны талаар асуухыг нь гайхвал Сүён инээмсэглэх гэж хичээсээр "Би чиний хувьд хэн бэ, Жонгүг?" гэж сандрангуй хэлэхэд нь Жонгүг юм хэлэлгүй зогслоо.

"Үнэхээр эргэн тойронд хаа сайгүй цуурайтах хов живнээс болж үхэх гэж байгаа аятай л мэдрэгдэж байна. Би тэр зургаа авхуулчихсан охиныг буруутгах гээгүй ч, чамаас худал үг ч хамаагүй сонсохгүй л юм бол түүнийг үзэн ядсандаа галзуурах гээд байна."

Хэсэг чимээгүй ноёрхож Жонгүг Сүёныг ширтэхдээ удалгүй өөр тийш толгойгоо эргүүлэн санаа алдсан юм.

"Зүгээр л намайг үзэн ядчих. Тэр охин яагаа ч үгүй."

Сүён түүний үгийг даалгүй нулимсаа урсгахдаа үг хэлэлгүй зогсох бол Жонгүг нүдээ аниад "Гуйж байна, ийм ааш гаргах хэрэггүй. Уйлах чинь дэндүү сул дорой харагдаж байна. Би уйлахыг үзэн яддаг." гэсэнд Сүён хоёр гараараа ээжлэн арчих ч гэлээ тийм ч сайн арилалгүй хорсож өвдөнө.

"Тэгээд... асуултынхаа хариуг энэ гэж ойлгож болох уу?..."

"Чи надад тохирохгүй гэдгийг би анхнаасаа мэдэж байсан. Бид тэс өөр. Тэглээ гээд би чамд хөгийн ааш гаргахыг огтхон ч хүсээгүй. Бусдын хийдэг шиг яг адилаар тэр бүхнийг нь чамд өгч байсан гэдгийг чи ч мэдэж байгаа. Намайг битгий гомдоогоорой гэж чи хэлж байсан биз дээ?"

Сүён сүүлийнх нь өгүүлбэрт зогтусах шиг болж инээх гэж дэндүү их хичээсээр "Тэгээд л чи надаас татгалзаж чадаагүй гэж үү? Тийм сайхан сэтгэлтэй юм уу, эсвэл адгийн амьтан юм уу?" гэхэд нь Жонгүг хажуу тийш харан "Зүгээр л намайг хог новш шиг сана. Сайхан сэтгэлтэй гэж итгүүлэх хүсэл алга." гэж хариуллаа.

"Яаж ийм нөхцөл байдалд ч ажрахгүй ингэж хэлж, яаж ингэж хэлүүлчхээд би чамайг одоо хүртэл хайрласандаа үхэх гээд байдаг байна аа... Үзэн ядмаар юм." гэчхээд Сүён эргэж харан анх удаа л Жонгүгийн хариуг сонсолгүй түрүүлж алхан холдох аж.

Түүний хэлсэн үгс Жонгүгийн цээжинд өнөөдөр л бүтэн дараатай явах бололтой түүний сэтгэл санаа тогтворгүй болж орхисон байв. Ганцаар сургууль руугаа буцаж орохдоо хэдхэн алхмын зайд байх Тэхёныг олж харах нь тэр. Тэгээд л Жонгүг дөхөж очсон юм. Бага ч гэсэн сэтгэлээ хөнгөлөхгүй бол дааж дийлэхгүй аятай санагдах нь мэдээж.

"Түр ярилцъя."

Жонгүг Тэхёнд ойртохдоо ийн хэлчхээд гараа халааслан түрүүлж алхах бол Тэхён дагах эсэхтээ эргэлзсээр эцэст нь хийж байсан зүйлээ орхин Жонгүгийн араас явав. Хүнгүй ангид Жонгүг орж ирээд ширээ өнцөглөн хагас суух бол Тэхён зүгээр л өмнө нь зогсоод юу хэлэхийг нь хүлээх ажээ.

"Ким Тэхён."

Тэхён дуугарсангүй.

"Ким Тэхён... намайг уучлаарай."

Жонгүг хэлэх гэж тэгтлээ хүссэн үгээ хэлсэн ч цээжинд нь мэдрэгдэх өвдөлт алга болохгүй хэвээр л байсанд уртаар санаа алдана. Тэгээд Тэхён руу харахад түүний царай үгээр илэрхийлэхийн аргагүй санагдаж байв. Хөмсөг нь бага зэрэг зангирсан ч уурлаагүй мэт, уучилсан юм шиг нүдний харц тодруулах ч уучлалтыг хүлээж аваагүй байгаа мэт.

Тэгээд Жонгүг үүнээс цааш яриа өрнөхгүйг ойлгосон аятай ширээн дээрээсээ өндийн хажуугаар нь зөрөх үед Тэхён ам нээсэн юм.

"Тэгье ээ, миний буруу ч байсан болохоор."

Жонгүг эргэж харан багахан инээмсэглэх ч удалгүй арилчхав. Тэхён үүнийг нь анзааран юу болсон талаар асуухыг маш их хүссэн атал амнаас нь үг унаж өгсөнгүй. Уг нь тэд чинь уучлаж, уучлуулсан шүү дээ. Гэтэл энэ хөндий мэдрэмж Тэхёныг эвгүй байдалд оруулахаас цаашгүй.

Тэхён оронд нь Жонгүгт нэг алхамаар дөхөн урагшлахад Жонгүг түүнийг нь ойлгосон мэт санаа алдчихаад хажуу тийш харсан юм.

"Би найз охиноосоо салчихсан." Жонгүг ийн хэлэхдээ инээх аядсан ч энэ нь тэдний өмнө нь ярилцдаг байсан шиг тийм ч энгийн сонсогдсонгүй. Тэхён юу гэж хэлэхээ ч үл мэдэн гацаж орхих нь тэр. Гэсэн ч тэр дотроо төрж буй асар их чулууг аваад хаячихсан мэт санагдсанаа Жонгүгаас нууцлаж орхив.

"Харамсалтай...байна."

Тэхён өөр хэлэх үггүйдээ хоёр гараа үрсээр хөлөө зөөн хаалга руу зүглэн гарах үед Жонгүг чангаар биш ч Тэхёны сонсох хэмжээнд дуугарсан юм.

"Ким Тэхён, чи надад хэзээ ч наалт шиг үнэтэй байгаагүй."