Жонгүг хүн ихтэй хоёр давхрын сандал дээр хөлөө ачин суугаад гараа энгэртээ зөрүүлэн тэвэрчээ. Түүнээс нь болж сургуулийн ихэнх охидууд зөвхөн хоёр дугаар давхарт л бөөгнөрч багш нарт ихээхэн төвөг удаад амжив. Гэхдээ түүний хажууд талд ирж суух охин бараг л байсангүй. Бүх л хүний анхаарал түүн дээр байхад хажууд нь суух үед Жонгүг босоод явчих юм бол ичгүүртэй хэрэг шүү дээ.

Харин Жонгүг нүдээрээ бүгдийг нь гүйлгэн харна. Царайг нь, биеийг нь, нэр хүндийг нь. Жонгүгийн сэтгэлд нийцье л гэвэл бүх талаараа түүний шалгуурт нийцэх хэрэгтэй. Тэр хэрээрээ Жонгүгийн охидод тавих шат маш өндөр.

Гэвч энэ нь илүү сонирхолтой биш гэж үү? Шалгуур багатай залуучуудад охидыг бөөнөөр нь уургалах боломж бараг л байхгүй. Учир нь ямар ч эмэгтэй хүн өөрийгөө хүссэн бүхэнд нь нээгээд өгчихдөг залууд тушаахыг хүсэхгүй биз. Тэд өөрийгөө үнэтэй гэж мэдрэх дуртай, тиймээс л Жонгүг хожиж байгаа юм. Түүний шаардлага өндөр, тэгээд тэр хүссэн охиноо авч чадна.

"Суучих уу?" гэсээр Жонгүгийн хажууд нэгэн хар бор үстэй том алаг нүдтэй охин хариу хүлээн зогсох нь тэр.

"Хүсч байвал тэг л дээ." Жонгүгийн сээтэгнүүр зан асч тэр охин луу аймшигтайгаар жуумалзан харж эхлэв. Үүнийг нь охин анзаарсан ч анзаарахыг хүсэхгүй байгаа мэт хүчирхэг царайлах гэж хичээнэ.

Жонгүг түрүүнээс хойш хэн зориглон ирж түүнтэй яриа өдөх бол гэдгийг ажиглаж байсан тул хажууд нь суугаа охин түүнд бага зэрэг таалагдаж эхлэлээ. Учир нь Жонгүг санаачилгатай охидыг илүүд үздэг. Тэр охидын араас гүйж, тэдэнд түрүүлж сээтэн хаяхаас төвөгшөөдөг тул ийм охидууд хэчнээн амар гэж санана.

"Би чамайг хаана харж байлаа?" Жонгүг гараараа шанаагаа тулан охин руу ширтсээр байсанд өнөөх нь инээд алдаад "Санахгүй байгаа юм уу?"

Жонгүг толгой сэгсрэхдээ ч сээтэн инээмсэглэлээ салгаагүй байсанд тэрээр "Санахгүй байгаа бол яах вэ дээ." гэчхээд нууцхан инээмсэглэн утсаа оролдлоо. Энэ нь ч Жонгүгийн инээмсэглэлийг улам нэмж орхих нь тэр. Охин түүний шалгуурт дөхөж байв, учир нь Жонгүг өөрөө үнэтэйн дээр тийм хямдхан охидыг ч мөн хүсэхгүй.

"Алив ээ, би энэ удаа жинхнээсээ тогтоох юм шиг байна."

"Бэ Наын." гэж хэлэхэд нь Жонгүг Наынаас харцаа салган инээгээд "Нэрийг чинь мэднэ ээ."

Наын түүн рүү харан гайхширсаар асуулт эрэх аж. "Мэддэг байж яагаад мэддэггүй царайлаад байгаа юм?"

Харин Жонгүг түүнд илүү дөхөж суугаад чихэнд нь ойртсоор "Надад мартагдчихсан гээд цээж чинь дэнсэлсэн биз дээ? Сонирхолтой биш гэж үү, би чамайг мэддэг байхад." гэж хэлэн түүнээс холдоод доод уруулаа хазан инээмсэглэсэнд Наын доош харан мишээл тодрууллаа. Тэр охин үнэхээр ялдам инээмсэглэдэг бөгөөд энэ нь ч мөн түүний давуу тал болчихсон юм.

Бүгд тэдний зүг харж байсан тул Жонгүг түүнээс холдсоор "Удахгүй уулзъя." гэчхээд цааш харан алхахад удалгүй Наыны зүг найз охидууд нь бөөнөөрөө шуугилдан ирэхийг Жонгүг сонсов.

"Наын гэдэг байж ээ... Тийм ээ, найз ихтэй бай. Тэгвэл чи хүссэндээ хүрэх болно." гэсээр Жонгүг нэрийг нь санахгүй байсан охиныхоо нэрийг амандаа шивэгнэсээр алхлаа.

Нэг хоногийн дараа гэхэд л сургуулийн эргэн тойронд Жонгүг болон Наыны зураг хаа сайгүй тавигдаж зарим нэг зураг дээр нь Жонгүгийн эргэн тойронд зүрх зурчихсан байх нь ч харагдах ажээ. Наын сургуульдаа нэр хүндтэй ч шүүмжилдэг хүмүүс ч их тул энэ удаа Жонгүгийн хажууд зогссоноос болж улам их анхааралд өртөж байв.

Харин Жонгүг ангиасаа гарахдаа л өөр сургуулийн дүрэмттэй охидууд сургууль дотор нь түүний араас яваад байгааг анзаарсан юм. Урууланд нь инээмсэглэл тодорч сургуулиасаа гаран алхахад гадаа ч хүртэл өөр сургуулийн охидууд их байх нь тэр. Жонгүг руу харж байгааг нь тэр өөрийн совингоор сайн мэдэх тул чимээгүй л тэдгээр охидын хажуугаар зөрөн алхална. Жонгүг хүссэндээ хүрсэн юм.

-

Сургуулийн хашаагаар ороход л түүний өөдөөс салхинд хийсэх Жон Жонгүг болон Бэ Наыны зургийг хараад Тэхён нүдээ эргэлдүүлэн хаалга руу алхлаа. Үнэндээ түүний алхсан газар бүрт, амтай бүхэн болоод гар утсаа асаах төдийд л тэдний үеийхний дунд хэдийн танил болсноороо сургуулийнхаа нэр хүндийг өсгөсөн "багын найз" нь тааралдсаар байх аж.

Уг нь энэ бүхэн түүнийх байсан юм. Жон Жонгүг түүний гутланд хадаас хийн гэмтээж Ким Тэхёны өөртөө эзэмшиж эхэлсэн тэр амжилтыг булааж аваад одоо энэ өндөрлөгт инээмсэглэн зогсож байна. Инээдтэй биш гэж үү? Бусдын боломжыг булаачихаад.

Шүүгээн дээр нь наасан Жонгүгийн зурагтай сурталчилгааны хуудсыг удтал ширтсэний эцэст Тэхён гараараа хуулан аваад хогийн сав руу шидчихээд анги руугаа орлоо.

Сэтгэл санаа нь хэтэрхий замбараагүй байсанд Тэхён хичээлдээ шамдах ч хүсэл төрөлгүй ширээ дэрлэн хэвтэх бөгөөд азаар багш нь түүнийг ойлгосон мэт элдэв зүйл огт шаардалгүй хонх дугарлаа.

Хөлөө чирэн газар шагайсаар цайны газарт орж ирэхэд тэр хамгийн түрүүнд Жонгүгийг олж харсан юм.

Аргагүй хэрэг. Одоо бол тэр энэ сургуульд хэнийг ч дээрээ гаргахгүй нэгэн. Түүнээс сонирхолтой зүйл гэж үгүй болсон шүү дээ. Бүгдийн харцыг булааж эргэн тойронд нь суухдаа анхаарлыг нь татахыг хичээх олны төв болсон нэгнийг Тэхён сохор л биш бол олж харахгүй байх учиргүй.

Нэг гараа өмдныхөө халаасанд хийгээд Тэхён тавцантай хоолоо барин алхсаар Жонгүгийн суусан эгнээний зэргэлдээ ширээн дээр шидэх шахам тавьчихаад ширээн дээр гараад суучихав.

Жонгүг ганцаар суун чихэвчээ зүүчихээд тайван хооллож байсан юм.

Удтал түүнийг дэргэдээс нь ширтэх Тэхёныг одоо ч үл анзаарахыг үзээд Тэхён инээвхийлсээр чанга биш ч бүх хүн асуудалгүй сонсчих хэмжээнд,

"Ууланд авирах хэзээ ч амархан байдаггүй биз?" хэмээн хачин асуулт тавихад хариулах нэг ч хүн байсангүй. Бүгд чимээгүй болоход Жонгүг түүнийг сонссон бололтой хооллохоо зогсоон өрөөсөн чихэвчээ буулгалаа. Тэхёны зүгт нүднийхээ булангаар харах шиг болоход Тэхён үргэлжлүүлсээр,

"Гэхдээ хичээж яваа нэгнийг араас нь татаж, таягийг нь булаан урагшилсаар байвал хэтэрхий амархан ч юм шиг. Харин оргил ойртох тусам бусад зүйлс хялбар болчихно, тийм үү?"

Харин одоо бүгд Жонгүг шилдэг тоглогч болохын өмнө сургуульд дэгдсэн яриаг эргэн дурсах нь энд тэндээс сонстоно. Жон Жонгүг Тэхёны гутал дотор хадаас хийж түүний хөлийг гэмтээснээр төвийн байрлалд тоглох байсан Ким Тэхён багаасаа хасагдсан тухай.

Тэхён бүгдэд үүнийг сануулахыг хүссэн аятай инээмсэглэсээр,

"Бидэнд хэлж өгөөч, Жон Жонгүг? Бяцхан заль ашиглаад гарчихсан наад өндөрлөг дээр чинь хэр байгааг..."

Жонгүгт асуулт тавихад бүгд чимээгээ намдаан тэдний зүгт харах бөгөөд гурван хормын дараа Жонгүг суудлаасаа босон хүрмээ янзлаад нүүрэндээ ямар ч хувирал үл тодуулсаар Тэхёны зүгт харав. Харц тулгарах мөчдөө гэнэтхэн асар их гомдол мэдрэх Тэхён өөрөөсөө ч үүнийг нуун хөмсөгөө зангидан ширүүн төрх тодруулахад Жонгүг удаанаар алхан ширээн дээр суусан Тэхёны өмнө ирээд чихэнд нь ойртохдоо,

"Өөрийн жүжигтээ гол дүр болж тоглох тэгвэл хэр байдаг юм бэ дээ? Ийм болохоор л чи миний хөлд гишгэгдэж байгаа юм." гэж хэлээд түүнийг шоолон инээвхийлсээр танхимаас гарах нь тэр.

Урагш гөлөрсөөр амьсгалаа хүртэл түгжиж орхисон Тэхён гараа зангидан атгасаар уур хилэн нь маналзсан ширүүн харц тодруулан үлдэв.