Задгай сагсны талбайд өөр сургуулийн дүрэмттэй хоёр хөвгүүн ширүүхэн тоглолт өрнүүлнэ. Нар жаргаж, бүрэнхий болох хүртэл тэд тоглоод эцэст нь цүнхээ тавьсан сандал дээр суун амарлаа.

"Ким Тэхён тэр новш тэгвэл танай сургуульд шилжээд орчихсон байх нь ээ?"

"Хэд асуудаг юм? Тийм их хамаатай гэж үү?"

Юнги инээвхийлэн "Тооцоо бодох хэрэгтэй байгаа юм."

"Яасан гэж?"

"Инаг мэднэ биз дээ?"

Хусог толгой дохисоор "Мэдэлгүй яахав дээ, сайн найз чинь. Тэр яасан гэж?"

Юнгигийн харц өөрчлөгдөж, гараа чангалан атгалаа.

["ЯАГААД ЗААВАЛ ТЭР ГЭЖ??!"

"Юнги! Битгий орилоод бай."

"Асуугаад байна! Тэр новш чамд огтхон ч сэтгэлгүйг мэдсээр байж яагаад?"

"'Тэр надад хайртай Мин Юнги! Чамаас тэс өөр хүн. Битгий ингэж ярь." гэсээр түүнийг орхин явах Ина. Юнги түүнийг арван жил хайрласан. Гэвч Ина Юнгиг зөвхөн сайн найзын нүдээр харсаар ирсэн ч өөр нэгнийг ч сонгоогүй өнөөдрийг хүрсэн юм. Эцэст нь тэр харьцаад удаагүй нөгөө ангийнхаа Ким Тэхёнд сэтгэл алдарч үерхэх саналыг нь хүлээж авсан нь энэ. Юнги Инаг тоглуулаад л хаягдахыг дэндүү сайн мэдэж байлаа.

Долоохон хоногийн дараа Юнги сургуулийн ард талбайд ганцаараа уйлан суух сайн найзыгаа олж харсан юм. Түүний өмнөөс сэтгэл нь өвдөж, өөрөөсөө илүү хайрлаж жаргалтай байлгахыг хүсдэг тэр л охины сэтгэлээр наадаж орхисон хөвгүүн тэдний сургуулиас байгаагүй мэт л шилжээд явчихсан байлаа.]

"Хусог! Чи надад тусалж чадах уу?"

"Яаж?"

"Энэ сард дүүргийн сагсны тэмцээн болох гэж байгааг мэднэ биз дээ?"

Хусог толгой дохиход Юнги түүнрүү харж хорон инээмсэглэл тодрууллаа.

-

Ангийн хамгийн арын ширээнд суух Тэхён багшийн яриаг үл анхааран шанаа тулан сууна. Түүний харц хажуу салааны урд байх хөвгүүн рүү чиглэсэн байх агаад бодолд автан хөмсөгөө зангиджээ. Амралтын өдрөөр кафед таарснаас хойш тэд харьцаагүй. Жонгүг түүнийг харсан ч хараагүй царайлсаар байгаа нь гайхмаар, уурлачихсан ч юм шиг. Уг нь уурлах нэгэн нь Тэхёнаас өөр үгүй баймаар.

Хонх дугарч хичээл тарахад Тэхён санаа алдан шүүгээндээ цүнхээ хийгээд бэлтгэлийн хувцасаа авчихаад шүүгээгээ онгорхой орхиод ангиас гарав. Спорт заланд орж ирэхэд ганц хоёр хүн ирчихсэн тоглож байх бөгөөд Тэхён тэдэнтэй мэндэлчихээд хувцас солих өрөөнд орлоо. Хэн ч байсангүй. Хүрмээ тайлж тавиад сандал дээр суухдаа тэр халаасанд нь утас нь байхгүйг анзаарав. Гэнэт шүүгээ онгойлгохдоо дээр нь тавьснаа санан амандаа хараасаар гүйн гарахдаа түүнтэй зөрөн орох нэгнийг анзаарсангүй.

Хоосон өрөөнд сагсны өмсгөлтэй нэгэн хөвгүүн орж ирсээр сандал дээр байх Тэхёний цүнхтэй хувцсыг онгойлгон гаргаж ирэв. Тэр өрөөнд хэдхэн хором саатаад буцаад гарахад залны хаалга дугарч Тэхён буцан орж ирж байгаа нь харагдлаа. Хусог юу ч болоогүй мэт харагдсан сагсны бөмбөгөө залан гүйсээр шийдрүү тохон оруулахтай зэрэгцэн хувцас солих өрөөнд Тэхёний ёолон орилох дуу гарч түүний уруулд инээмсэглэл тодрох нь тэр.

"Хүн орилсон уу?"

Заланд байсан бүх хүн тийшээ гүйлдэхэд Хусог ч сандарсан дүр үзүүлэн тэдний хамт хувцас солих өрөөнд орж ирэхэд Тэхён баруун хөлөө барин газар суучихсан байх ба нэг нь гутлыг нь зөөлнөөр тайлахад цусанд будагдсан маш богинохон хадаас шалан дээр уналаа.

Жонгүг тэдний чимээнээр дуу гарсан зүг дөхөж очвол Тэхён хөлөө барьсан харагдах бөгөөд түүний хөлийн ул цусанд будагдчихсан байхыг олж харах нь тэр. Тойроод зогсчихсон байх хүмүүсийг яран гарч гүйхээрээ нэг Тэхёны өмнө очин суугаад юу болсон талаар асуухад Тэхён толгой сэгсэрсээр мэдэхгүйгээ илэрхийллээ. Жонгүгийн уур эцэстээ тултал хүрч байсан тул эргэж хараад чангаар орилж гарав.

"Хараал идсэн хэн нэгний чинь хийсэн ажил уу? Хэлээдэх, хэн хийсэн юм гэж асууж байна!"

Жонгүгийн үгэнд бүгд цочисхийхэд тэр эргэж хараад Тэхёныг үүрэх гэж оролдоно. Гэтэл тойрон зогссон хүмүүсийн дундаас хэн нэгний хоолой гарахад бүгд чимээгүй болцгоох нь тэр.

"Тэхён, чи цүнхтэй хувцсаа орхиж явсан уу?"

"Үгүй гэж бодож байна... Аан тийм, сая утсаа авах гээд түр зур л гарчхаад ирсэн юм." Тэхён дуу алдах зуураа ийн хэлээд Жонгүгийн нуруунд үүрүүлэхийг хичээлээ.

"Жонгүг дөнгөж сая энэ өрөө рүү орж байсан биз дээ?"

Түүний үгэнд Тэхён зогтусаж Жонгүгт үүрүүлэх гэж байснаа хөдөлгөөнгүй болов. Жонгүг ч гайхсаар дуу гарсан зүг хараад,

"Чи юу гэх гээд байгаа юм?"

Хусог гараа халаасандаа хийгээд "Би чамайг сая энэ өрөө рүү орж байхыг харсан юм. Үгүй юм болов уу?"

"Тийм шдээ, Жонгүг чи ийшээ орсон. Би ч бас харсан юм байна." гэсээр нэг үл таних залуу Хусогийн хэлсэнтэй санал нэгдэнэ.

"Жонгүг, чи өөрөө хийчихсэн юм биш үү?" гэхэд хөвгүүд ам амандаа шивнэлдэж эхэллээ.

"Энэ хоёр чинь найзууд биз дээ?"

"Уг нь тийм. Гэхдээ Тэхён шилжиж ирснээс хойш дасгалжуулагч Тэхёнийг хамгийн сайн тамирчин болох нь гэж магтаад байдаг болчихсон. Урд нь Жонгүг л дандаа тийм зүйл сонсдог байсан биз дээ?"

"Дасгалжуулагч бүр Тэхёнийг ахлагч болгоно гээд ярьж байсан шд."

"Хөөх, Жонгүг..."

"Тэр ялагдаж үзээгүй."

"Дүүргийн тэмцээн удахгүй болох гэж байгаа биз дээ? Одоо Тэхён орж чадахгүй болчихсон уу?"

"Жонгүг чи арай хэтрүүлчихсэн байна."

Жонгүг тэдний байж боломгүй үгсийг сонсоод уур нь савссаар "Би биш болохоор утгагүй юм ярихаа больцгоо." гэж хэлээд Тэхёний гарыг хүзүүгээрээ давуулан үүрэх гэхэд Тэхён гараа татаад авчих нь тэр.

Жонгүг түүний царайг харахад ямар ч утгагүй мэт харцаар түүний царайг ширтэж байлаа.

"Тэхён?"

"Үүрэхгүй байсан ч болно оо. Би өөрөө тийшээ явчихаж чадах байх." гэсээр цүнхнээсээ бент гаргаж ирэхэд тойрч зогссон хүмүүсээс Тэхёнд туслах хүмүүс гарч ирэн хөлийг нь боож өгөхөд туслав.

Тэхён гараараа нэгнийх нь хүзүүнээс зүүгдэн нэг хөл дээрээ алхсаар зөрж өнгөрөхийг Жонгүг араас нь харж зогссоор удалгүй өөрийгөө шоолох мэт инээмсэглэсэн юм.

Хусог өрөөнөөс гарч ганцаараа эсрэг зүгт алхан хүнгүй буланд ирээд Юнги рүү зурвас бичлээ.

-Болчихлоо! :)

-

Тэхён долоо хоног гэртээ байхаар болсон юм. Мэдээж баг түүнгүйгээр дүүргийн тэмцээнд орно. Тэр өдөржин гэртээ хэвтээд тааз ширтэж байлаа. Түүний мэдэх Жон Жонгүг тийм зүйл хийх нэгэн биш ч тэр өрөө рүү орсон гэдгийг хөвгүүд харсан байсан. Тэр хэнгэнэтэл санаа алдаад гомдох мэдрэмжээ чагнана. Үнэхээр тэгчихсэн байвал... Жонгүг надад дургүй гэж үү?

Тэр утсаа гарган хэн нэгэн рүү залгалаа.

"Байна?"

"Өө, Хусог. Завтай байна уу?"

"Тийм ээ, хөл чинь яаж байна?"

"Гайгүй гэх үү дээ. Би чамаас нэг зүйл гуйх гэсэн юм."

"Юу?"

"Тэр өрөө рүү үнэхээр Жонгүг орсон эсэхийг мэдмээр байна. Баттай мэдээд өгөөч?"

"Хувцас солих өрөөний гадна хяналтын камер байдаг. Хамгаалагч ахаас гуйгаад шалгуулаад өгөх үү?"

"Тэгвэл их баярлана шүү."

"За би асуучихаад эргээд залгая. Удаж магадгүй шүү."

"Ойлголоо."

Тэхён нүдээ анин хариу ирэхийг хүлээнэ. Биш байгаасай.

Түүний хүсэх ганц л зүйл энэ байсан юм. Хэрвээ үнэхээр мөн бол Тэхёнд дахиж түүнтэй ярих зориг үлдэхгүй байх. Дахиж түүнтэй найз хэвээрээ байж чадахгүй гэж бодох төдийд л цээж хоосон оргих мэдрэмжийг тэр авна.

Хагас цаг орчмын дараа утас дугарахад тэр маш хурдан авлаа.

"За?"

"Тэхён, чамайг гүйж гарахтай зөрөөд Жонгүг өрөөнд орсон байна. Тэгээд таван минут орчим байж байгаад гарч байна. Өөр хүн огт ороогүй араас нь чи өөрөө орж."

Тэхён санаа алдан нүдээ анилаа. Асар ихээр урам хугаран тэр сулхан хоолойгоор,

"Баярлалаа, Хусог."