2020 он.

Хавар аж. Дулаахан... Бүх зүйл шинэ.

"Шинэ сурагч самбарт гарч өөрийгөө танилцуулаарай."

Багшийн үгээр ангид байсан бүх сурагчид хойш харц шидэж, хамгийн хойно суусан хөвгүүн удаанаар босч самбарын зүг алхлаа. Түүний нүдэнд залхсан төрх илэрнэ.

"Намайг Ким Тэхён гэдэг. Нэг анги болсондоо таатай байна." хэмээн хөнгөхөн инээмсэглэхэд бүгд алга ташив. Охид царайлаг хөвгүүн шилжиж ирсэнд ихэд сэтгэл хангалуун байгаа нь илт. Угаас тийм байх ёстой билээ.

Тэхён суудалдаа буцан суухад ангийн багш гарч хичээл орох багшийг хүлээх зуурт анги чимээнд автлаа. Олон хүний харцыг өөр дээрээ тосох Тэхён тавгүйтэн цаасан дээр дэмий л зурах бол охид түүнийг байгаа болгон ширтэж хоорондоо шивнэлдэн ярилцана. Удалгүй эмэгтэй багш орж ирэхэд бүх зүйл эмх цэгцэндээ орж Тэхён хичээлээ анхааран сонсож эхлэв.

Хаврын дулаахан өдөр. Нээлттэй цонхоор сэвэлзэх зөөлөн салхи хацар илбэж, үс хийсгэнэ. Хөнгөн... Сэтгэл нэг л дүүрэн байх юм. Би хөнгөн байна.

Үдийн цайны цагаар Тэхён тавцантай хоолоо барьсаар буланд суун кинон дээр гардаг шиг хэн нэгэн хэтэрхий нээлттэй сурагч түүнийг зорьж ирээд шүлсээ үсчүүлэн чалчихгүй байгаасай гэж дотроо бараг л залбирч байв. Чихэвчээ гарган зүүгээд дуртай дуугаа эхлүүлж, хоолоо идэж эхэллээ. Хооллож дуусаад анги руугаа зүглэж явтал бараг л хүнгүй хонгилд түүний урд явж байсан охины халааснаас хэтэвч нь уначих нь тэр. Охин чихэвчтэй бололтой цааш анзааралгүй алхсаар байсанд Тэхён газраас хэтэвчийг авж охины араас гүйцэн очлоо. Мөрөн дээр нь товшин эргэхэд Тэхёний нүд томрох нь тэр.

Хөөрхөн юм.

"Энэ чиний хэтэвч..."

"Өө..." Охин халаасаа шалгаад "...Баярлалаа. Балрах шахлаа." Охин түүнд бөхийгөөд явах гэтэл Тэхён сандарсандаа гараас нь татчихав.

"Юу... Чамайг хэн гэдэг юм?"

"Еэри."

"Намайг Тэхён гэдэг. Таатай байна."

"Мэднэ ээ, бид нэг анги." Тэхён тэрхэн зуурт баярлаад амжих нь тэр. Охин инээмсэглэхэд Тэхён түүнтэй зэрэгцэн алхаж эхэллээ.

"Анхны өдөр ямар байна?"

"Тухгүй."

"Дасах болно оо. Би чамд тусласан ч болно."

"Баярлалаа."

Тэд хамтдаа ангидаа орон Тэхён суудалдаа суухад Еэри хамгийн урд сууж байгаа нь харагдлаа. Тэр инээмсэглэв. Зөөлөн салхи дахиад л намайг тэвэрнэ. Сэтгэл нэг л дүүрээд байсан юм. Хөнгөн...

-

"Алив ээ Жонгүг, дахиад нэг тоглоё. Энэ удаад гарцаагүй би ялна."

Интернэт тоглоомын газраас өмднийхөө халаасанд гараа хийн шийдэмгий гарах хөвгүүнийг ангийнх нь хөвгүүн зогсоохыг хичээн чаргууцалдана. Түүний царайнд хэдийн залхсан төрх илрэх ч, тэр хэзээ ч тоглоомноос татгалзаж байгаагүй юм.

"Чи надад дарааллаад 13 хожигдсон, бүр залхчихлаа." гэсээр түүн рүү харахад өрөвдөлтэй царайнд нь Жонгүгт татгалзахгүй байхын аргагүй санагдаж эхлэв.

Арга буюу түүнийг даган "Энэ удаа бооцоотой." хэмээгээд эргэж орох гэтэл Жонгүг нэг зүйл мартсанаа саналаа.

Тэр ангийнхаа хөвгүүний гарыг угзран тавиулаад,

"Би ажилтай байснаа мартчихаж, дараа тоглоё." гэж хэлээд уучлалт ч хүсэлгүй нэг тийш алхах нь тэр. Түүний араас нэрийг нь дуудан гомдоллох авч энэ Жонгүгт огтоос хамаа байсангүй.

Хэдий Жонгүг яаралтай ажилтай гэсэн ч тэрээр хөл алдан гүйлгүй, нэг л хэвийн алхаагаар алхах нь түүний хувьд тийм ч яаралтай санагдаагүй мэт.

Тэр алхах замдаа сургуулийнхаа урд явж байгааг анзааран өнөөдөр тасалчихсан гэдгээ санасаар хурдхан шиг хажуугаар нь гүйж өнгөрөх гэж хичээнэ.

Таних мэт нэгэн.

Түүний нүдэнд сургуулийн хаалгаар таних мэт нэгэн гарч ирэх шиг харагдсан ч Жонгүг нэг л эргэж хараад, андуу бодсон мэт сургуулийн урдаас холдохын түүс болсон аятай цааш гүйх нь тэр.

Зорьсон газартаа ирээд бугуйн цагаа харах үед аль хэдийн хагас цаг хоцорчихсноо мэдлээ. Гэвч Жонгүгийн царайнд гэмшсэн төрх үл гарсаар зоогийн газар луу орох аж. Түүнийг хүлээж байсан бүсгүй үе үе цагаа харан суугаа харагдах бөгөөд Жонгүг түүнд дөхөж очиход огтхон ч хүлээгээгүй мэт аз жаргалтай инээмсэглэл нүүрэндээ тодруулан гараа даллана.

"Удаан хүлээсэн үү?"

"Үгүй ээ, би дөнгөж орж ирээд сууж байсан юм." гэх нь түүнийг Жонгүгт маш удаан хүлээлээ гэж хэлэх шиг санагдуулж байв. Охин утсаа секунд бүрт шалгаж харж байсныг тэр анзаарсан билээ.

"За, тийм бол хоолоо захиалъя."

Хооллож дуусаад жаргалтай харагдах охин инээд алдсаар Жонгүгийн хажууд алхаж байв. Тэдний гар шүргэлцэх үед Жонгүг эргэлзэх зүйлгүй охины гараас хөтөлсөөр,

"Сүён, маргааш орой надтай уулзаарай." гэж хэлээд түүн рүү харах үед охины царайнд ягаан туяа татах нь Жонгүгийг инээмсэглүүлж дөнгөлөө.

Сүён хэзээ ч түүнээс ийм үгс сонсож байгаагүй аж. Атгасан гар нь сандарсандаа чичрэх вий гэхээс Сүён санаа зовсоор байвч гаднаа цоглог харагдахыг хичээнэ.

"Царайлаг ах гуйж байгаа бол зөвшөөрөхөөс өөр яахав." гээд инээхэд Жонгүг хөнгөхөн толгой сэгсрэн хоцорлоо.

Ядаж л ийм зүйл хийж өгөх хэрэгтэй.

-

Хичээл тарсныг илтгэх хонх дугарч Тэхён дэвтрээ цүнхлээд Еэригийн суудаг суудал руу харсан ч тэр хэдийн явчихсан байсан юм. Ингээд тэр сургуулиас ганцаараа гаран алхлаа. Өөрийн эрхгүй л шинэ танилаа бодож, Еэри гэх охины хөөрхөн царай, шаргал үс нь бодол эзэмдсээр тэр хөнгөн инээмсэглэх аж. Гэртээ ирэхэд оройн хоолны үнэр гэр дүүргэж Тэхён инээмсэглэн өөрийгөө ирсэнийг мэдэгдэхэд ээж нь гараа угаагаад ирэхийг дуудлаа. Тэр ээжтэйгээ амьдардаг юм.

"Өнөөдөр тэгээд хэр байв даа?"

Тэхён ээжийнхээ өөдөөс харж суугаад хооллож эхлэхдээ "Маш сайн. Сургууль таалагдаж байгаа."

"Ашгүй дээ. Чамайг ингэж хэлнэ гэж бодсонгүй."

Тэд ойр зуурын яриа өрнүүлсээр хооллож дуусаад Тэхён өрөөндөө орсон юм. Орон дээрээ тэрийж унаад тааз ширтэнэ. Бодлыг нь хулгайлчихсан бололтой. Хөөрхөн нүдтэй тэр охиныг хурдан харах талаар л бодолд тархи нь автаж зүрх нь хурдсах аж. Тэгсээр тэр өнөөдрийн хичээлдээ ядарсан болоод ч тэр үү унтаж орхисон юм.

-

"Чи ямар спортод дуртай юм?"

Дараагийн өдөр... Цайны цаг. Еэри Тэхёний өөдөөс харан хооллож байгаад гэнэт асуув.

"Сагсан бөмбөг."

"Хүүе, чи тэгвэл сургуулийн сагсан бөмбөгийн багт элсэж болох юм байна шд. Дараа долоо хоног хүртэл хүүхдүүдийг шалгаруулж, элсүүлж байгаа."

"Тийм үү? Би хаана очиж бүртгүүлэх ёстой юм?"

"Багийнх нь ахлагч манай ангийн сурагч байдаг юм. Жонгүг...-аан, байна." гэсээр Тэхёний хойшоо заах ба Тэхён толгой эргүүлэн хойш харахдаа ганцаараа чихэвчээ зүүн хооллох эрэгтэй сурагчийг олж харах нь тэр.

"Жонгүг? Танил нэр байх чинь."

-

Жонгүгт ганцаар суун хоол идэх нь дадал болчихсон гэхэд хилсдэхгүй. Ирж хамт хооллохыг хүсэх сурагчид олон хэдий ч тэр чихэвчээ ч тайлахгүй хоолоо иддэг тул түүний хүслээр хэн ч ойртож очихоо больсон юм. Жонгүгт энэ бүхэн таатай санагдана.

Өнөөдөр бол Сүён түүний найз охин болох өдөр. Тэр гуйх л юм бол найз охин нь болно гэдэг нь баттай билээ. Үүний талаар Жонгүг бодсоор хоолны үлдэгдлээ хураан анги руугаа зүглэв.

Хичээл эхлэхийг хүлээн тэрээр цаасан дээр элдэв зүйлсийг зурсаар суух үед түүний хажууд хэн нэгэн ирэх нь мэдрэгдлээ.

"Уучлаарай, өөрөө Жонгүг мөн үү?"

Толгой өндийлгөн дээш харахад түүний дахиж уулзана гэж төсөөлж ч байгаагүй нэгэн зогсож байх нь тэр.

"Тэхён... уу?"

Гайхсаар харахад Тэхёны нүүрэнд инээмсэглэл тодорсоор,

"Тийм л юм шиг байна."

Жонгүг одоо ч нүдэндээ итгэхгүй байгаа янзтай харагдах бөгөөд Тэхёныг инээмсэглэх үед тэр ч бас даган үл ялиг инээмсэглэж,

"Чамтай таардаг юм байж ээ."

"Чамтай ч бас." гэхтэй зэрэгцэн сургуулийн хонх тэдний яриаг таслалаа.

"Хичээл тараад ярьцгаая." гэсээр Тэхён өөрийн суудалдаа очиж суух үед Жонгүг түүнийг дагуулан харсаар хичээлээ эхлүүлэв.

Түүний нүүрэнд инээмсэглэл тодорч, толгойнд шилжиж ирсэн сурагч найзынх нь талаарх бодлууд эргэлдэж тэрээр хичээлээ тийм ч сайн ойлгож чадсангүй. Тэхёныг ажиглахад тэр өмнөхөөсөө илүү өндөр бас эршүүд болсон санагдаж байв. Тэр гэмгүй инээмсэглэдэг хэвээрээ байсан атал Жонгүг түүний хажууд өөрийгөө маш их өөр болсон мэтээр мэдэрч эхэлсэн аж.

Түүн шиг дуу цөөтэй, сэхүүн нэгнийг хэн ч орхиод явах нь тодорхой тул тэрээр багахан айж байв. Жонгүг бардам, их зангаасаа тэгэхэд л анх удаа төвөгшөөж зүрх чичрэм айдсыг мэдэрсэн гэж хэлж болох. Тэгээд л өөрийгөө эвдэн Тэхёнтай яаж харьцахаа ч бодоод амжсан билээ. Учир нь Жонгүг найзыгаа удаан хүлээсэн юм.