Тэд хоёул амьсгаадсаар сэрэхдээ далайн эрэг дээр юу ч үгүй норчихсон хэвтэж байлаа. Мэдээж Тэхён түүнийг аварсан бөгөөд багадаа усан сэлэлтийн аварга байсан тулдаа л Жонгүгийг татаж гаргасан юм. Тэгээгүй бол одоо хэн нь үхчихсэн байх биз. Мөн саяны болсон бүх зүйл зүгээр зүүд байсан байх нь. Тэр өөртөө түүнийг үхээд ч хамаагүй хамгаална гэж өөртөө амалсан. Үүндээ ч хүрэх болно.

" Жонгүг зүгээр биздээ? Амьсгалж чадах нуу? Яг одоо эмнэлэг явцгаая."

" Яаж байгаа юм! Яагаад намайг аварч байгаа юм гэж байна! Би үнэхээр чамайг дахиж харахыг хүсээгүй юмсан... ЧАМАЙГ ЖАРГАЛТАЙ БАЙГААСАЙ ГЭЭД ОРХИЖ БАЙХАД ЯАГААД НАДТАЙ ЗУУРАЛДААД БАЙГАА ЮМ БЭ! НАМАЙГ БУУЛГАДАХ, БИ ЧАМТАЙ ЯВАХГҮЙ! ТЭР ХАРААЛ ИДСЭН ЭМНЭЛЭГТ ЧИНЬ ОЧИХГҮЙ ГЭЖ БАЙНА!"

Тэхён түүнийг мөрөн дээрээ тохоод машин руугаа алхаж эхэлсэнд Жонгүг тийчигнэсээр буулгахыг шаардах бол Тэхён огтхон ч тоосон шинжгүй явсаар машиндаа оруулан хоёр гарыг нь тэлээгээр хүлж орхисон юм.

" Би ууртай байна. Тиймээс битгий зөрүүдлээд бай! Эмнэлэгт очмооргүй байгаа юм бол гэрт хүргээд өгье."

" Үнэхээр тоглоод байна уу! Намайг тайван орхиод өгөөч гэсэн болхоос гэрт чинь очмоор байна гээгүй шдээ!"

Жонгүг тийчигнэн юу хамаагүй хөшиглөж эхэлсэнд Тэхён нэг муухай хараад түүнийг хөлдөөж орхив. Тэхёны харц хэтэрхий аймшигтай байсан болоод ч тэр үү, Жонгүг нэгсэгтээ л хөдөлгөөнгүй байсан юм.

" Ирчихлээ. Буу-... Уурлаад л байсан аль хэдийн унтчихжээ?"

Тэхён толгой сэгсэрсээр инээд алдан Жонгүгийг хоёр гар дээрээ өргөөд цахилгаан шатанд суух нь тэр. Тэгсэн удалгүй баахан хөгшчүүд орж ирээд тэднийг муулаад унасанд Жонгүг яахын аргагүй сэрж орхив.

" Одооны энэ залуусыг уу? Эр эм нь мэдэгдэхгүй хоорондоо дурлалцаад л. Хөгшин хүнийг ч хүндлэхгүй нялуурцгаагаад байхыг нь яана!"

" Хэлээд юу гэхэв. Энэ залуу уг нь царайлаг юм даанч гаж сонирхолтой бололтой."

" Царайлаг залуус нь бүгд хоорондоо суучихаар хөөрхий муу охидууд минь яана даа? Тэдний дундаас юу гарна гэж үерхээд байдаг байна аа!"

" Уучилаарай авгай нараа, та нар миний залууг сэрээчихсэн учраас одоо надаас уучилалт гуйх хэрэгтэй болждээ?"

Тэхён өөртөө итгэлтэй нь аргагүй ингэж хэлээд нэг л ширүүн харсанд өнөөх ам хуурайгүй чалчиж байсан эмээ нар уучилалт гуйн буугаад явчихав. Тэхён ийм л хүчтэй ауратай хүн.

" Хэн чиний залуу гэж! Намайг буулга, би өөрөө явчихаж чадна."

Жонгүгт хэдий энэ бүхэн таалагдаж байсан ч түүний тархи зүрх хоёр хоорондоо тулалдаж тархи нь байнга ялаад байсан юм. Учир нь Жонгүгийн хувьд Тэхён зүгээр л нэг танихгүй хүн. Харин Тэхёны хувьд тийм биш. Жонгүг бол түүний бүх зүйл, амь амьдрал.

" Буулгахгүй гэж байна. Ханиад хүрчихвэл намайг яа гээв! Би чиний өвдөлтөөс хэд дахин илүүг мэдэрдэг. Чамайг уйлах юм уу, өвдөх үед надад хэд дахин нугалж ирдэг гээд байна."

Тэхён түүнээс хэд дахин хүчтэй учир түүнийг яаж ч тийчигнэсэн буулгахгүй явсаар гэртээ орж ирэн орон дээр зөөлөн хэвтүүлэх нь тэр. Жонгүг замын турш Тэхёны том шубыг нөмөрч явсан учраас аль хэдийн хатсан байх бол Тэхёны үснээс одоо болтол ус тусалсаар байсан юм. Тэр Жонгүгт ийм л их хайртай.

"Хөөё, намайг ингэж халамжлахаасаа өмнө өөртөө анхаарал тавибал яаж байна? Би биш чи л өвдөх юм шиг харагдаад байна даа?"

Тэхён түүнийг учир зүггүй хучаад унасанд Жонгүг яахын аргагүй ийн хэлээд усанд орохыг зөвлөх бол Тэхён сонссон ч янзгүй түүнийг үргэлжлүүлэн бөөцийлсөөр байсан юм.

" Бурхан минь, би ямар бөмбөг үү! Чи намайг хөдөлж ч чадахааргүй болгочихлоо! Яг одоо энэ даавуунуудаа тайл гэж байна!"

" Нэгт чи амаа татаж болох уу? Хоёрт битгий надад анхаарал тавиад бай. Гуравт наадах чинь даавуу биш хөнжил. Дөрөвт би одоо шөл хийх учраас надад саад болоод үзээрэй. Эс тэгвээс амыг чинь ч бас уячихна гэж мэд!"

Тэхён ямар ч хувиралгүй хоолойгоор ийн хэлээд Жонгүг руу өнөөх л аймар харцаараа төөнөөд эхэлсэнд Жонгүг яахын аргагүй толгой дохих нь тэр. Гэвч удалгүй тэрээр ухаан алдаад уначихсан юм.

" Яаа! Новш гэж, яг ингэх гээд байсан юм! Би одоо яаж хөдлөх юм бээ!"