Тэднийг компаний хаалгаар орсон цагаас эхлээд хүн болгон шивнэлдэж яриад энд тэндгүй инээлдээд байсанд Жонгүг яахын аргагүй түүнээс гараа татаж авах нь тэр.

"Яасан бэ?"

Тэхён юу ч болоогүй мэт ийн хэлээд гарыг нь зөрүүлээд атгачихсанд компаниар дүүрэн уулга алдалт сонсогдох нь Жонгүгт огтхон ч таалагдсангүй. Тэр олны анхаарлыг татах дургүй.

" Надад таалагдахгүй байна..."

" Аан тэднээс болоод уу? Тэгвэл би тэднийг явуулчихья. ЮУГАА ХАРСАН ЮМ? ТА НАРТ ХИЙХ АЖИЛ АЛГА УУ! ЯГ ОДОО ЭНДЭЭС ЗАЙЛЦГАА!"

Тэхёныг ганц хашиграхад л бүгд гүйлдэн алга болцгоолоо. Мэдээж шүү дээ, хахир хүйтэн, хөлдүү захирал нь нэг л өдөр танихгүй залуу хөтлөөд ороод ирэхээр хэн хүнгүй гайхах нь араггүй биз.

" Хөөх, чи ч сүрхий юм аа! Тэднийг ганц хашгираад л айлгачихлаа шүү дээ !"

Жонгүг өөрөөсөө бүхэл бүтэн таван насаар ах бүр тэр байтугай эндхийн захирал хүнийг чи гэж дуудаад, дээрээс компанаар дүүрэн чанга чанга инээд алдаад байсанд Тэхён яахын аргагүй нүдээ эргэлдүүлсээр түүнийг хаашаа ч юм чичирч эхлэв.

" Хөөё, цамц урлаа шдээ! Хаашаа ингэтлээ яараад байгаа юм!"

Жонгүг нэг өрөөнд орж ирсэн даруйдаа муухай харсаар цамцаа янзлах бол Тэхён буйдан дээр очиж суугаад түүнээс юу уухыг нь асуулаа.

" Бананатай сүү уумаар байна. Даанч харамсалтай нь энд тийм зүйл байхгүй байх л даа тэ?"

" Мэдээж байгаа. Учир нь би Жон Жонгүгийн найз залуу!"

Тэхён бахдалтай нь аргагүй ийн хэлээд цааш яван нарийн бичигтээ бананатай сүү авчрахыг тушаалаа.

" Хэний залуу яасан гэнэ ээ?"

" Чиний залуу, бананатай сүүг чинь авчирч өгөх гэж байна."

" Байзаарай!... Тэгэхээр бид үерхдэг байсан гэсэн үг үү? Тэгвэл б-бид хэзээ хаана яаж танилцсан юм?"

Жонгүг түүнээс учир зүггүй асуулт асуугаад эхлэх бөгөөд аз болж түүний бананатай сүү ирж Тэхёныг эвгүй байдлаас аварч чадав. Гэвч Жонгүг тэр дороо бодлогоширон чимээгүй болох нь тэр.

" Яасан бэ? Яагаад уухгүй байгаа юм? Эсвэл чи дахиад миний амнаас уух гээд байгаа юм уу?"

" Ү-үгүй ээ! Намайг юу гэж бодоов! Би чам шиг гаж донтой биш!"

" Гэхдээ чамд тэгж уух таалагдсан биз дээ? Тийм байхад яагаад худлаа яриад байгаа юм? Мм..."

Тэхёны хоолой огцом өөрчлөгдөн түүнрүү ойртож эхэлсэнд Жонгүг тэрхэн зуурт яаж амьсгалдагаа хүртэл мартаж орхисон гэхэд хэлсдэхгүй.

" Огтхон ч үгүй, харин ч эсэргээрээ бөөлжмөөр санагдсан мэдэв үү! Гэнэт яагаад байгаа юм, яриагаа үргэлжлүүлье. Тэглээч надад хэн нэгэн дураараа хүрэхэд би дургүй!"

" Яагаад болохгүй гэж? Би өөрийнхөө эзэмшилд хүрч байна."

Тэхён түүний дээр гарч суугаад гуяаар нь гараа гүйлгэн, хариугүй үнсдэгийн даваан дээр хаалга онгойн нэг залуу чарласаар ороод ирэв.

" Тэхён, чи ямар новшоо хийгээд-..."

" Хараал ид! Пак Жимин чи хаалга тогшиж мэддэггүй юм уу?"

Тэхён түүний дээрээс босон өнөөх залуутай хэрүүл хийгээд эхлэх бол Жонгүг муухай царайлсаар хаалгаар гардгийн даваан дээр Жимин гэх залуу түүнийг шалгаагаад унах нь тэр.

" Чи хэн бэ? Яагаад энд байгаа юм? Түүний өрөөнд надаас өөр хүн орж ирдэггүй юм!"

" Хөөё залуу минь тайвшир. Би яг явах гэж байлаа. Харин чи сайн сонсож бай! Надад утас байхгүй бас би эндээс гараад хайчихаа мэдэхгүй учраас өглөө сэрсэн газраа хүлээж байя. Тиймээс эртхэн ирээрэй, орой яриатай даа муу гаж донтон!"

Хөөх, тэр яг л хартай нөхөр шиг сонсогдож байна. Жонгүг ингэж хэлээд гараад явчихсанд Жимин гайхсаар үлдлээ. Харин Тэхён уртаар санаа алдах нь сонстоно.

" Сая энэ жаал намайг "чи" гэсэн үү? Эсвэл би буруу сонсчихов уу?"

" Чи ч мэдрэмжгүй хар төмс юм даа! Өнөө орой дахиад л хайруулын тавгаар хусуулах байхдаа? Уг нь миний Жонгүг ийм хүн байгаагүй юмсан."

" Хэн гэнээ!"