Жон Жонгүг гэдэг хүн миний амьдралаас яваад аль хэдийн гурван жил өнгөрчээ. Энэ хугацаанд би түүнийг эргээд ирнэ гэж найдан өдийг хүртэл амьдарч байна. Хамгийн сонин нь тэр зүгээр л алга болчихсон. Яг энэ өдөр тэр миний амьдралаас бүр мөсөн явсан гэхэд болно. Би түүнийг үхсэн гэдэг цуу яриа нилээдгүй их сонсож оршуулган дээр нь хүртэл очсон хэрнээ итгээгүй... Тэр ингээд л явчихаж болохгүй. Учир нь тэр надад амалсан, намайг хайрлана гэж, намайг хамгаална гэж амласан. Гэвч яагаад амлалтаа зөрчин байж намайг ганцааранг минь орхиод явчихаж байгаа юм бэ? Би чамайг санаад байна, наддаа эргээд ирээч дээ?

Тэхён дахиад л нулимс дуслуулсаар дэвтэрнийхээ 1095 дахь хуудсыг хаав. Тэр түүнийг өнгөрснөөс хойш энэ дэвтэрийг өдөр шөнөгүй хөтлөх болсон бөгөөд түүний бичсэн бүх зүйл зөвхөн гэх тэр эрхэм нэгний тухай билээ. Тэхён өдөр шөнөгүй түүний тухай бичихдээ огтхон ч ядарч, бухимдаж байгаагүй. Харин ч тэр эсэргээрээ хэтэрхий жаргалтай болдог юмсанж.

" Ингээд хайрт минь, хоёулаа хоолоо идэцгээе!"

Тэхён өнөөх дэвтрийг үнсэж аваад жаргалтай нь аргагүй инээсээр хажуудаа тавин тавагтай хоол авчирах гэж явахдаа юунд ч юм тээглэн хажууханд нь байсан усыг дэвтэр дээрээ асгаж орхих нь тэр.

" Б-бурхан минь! Үгүй ээ, болохгүй... Ийм зүйл болох ёсгүй! Гуйя, эргээд хэвэндээ орооч дээ!"

Тэхён эхэндээ цочролд орон байсан байрандаа 30 минут хэртэй гөлөрч зогссоны эцэст сүүлдээ ухаан орон өнөөх дэвтрийг эргүүлж тойруулж үзсэн боловч нэг ч цэг таслал үлдээгүй шив шинэ дэвтэр болоод хувирчихсан байсанд тэрээр золтой л ухаан алдчихсангүй.

"Ю-юу болоод байна аа! Энэ ямар хараал идмэр нь вэ? Магадгүй энэ ус хий үзэгдэгч юм болов уу?"

Тэхён өнөөх дэвтрээ хаашаа ч юм шидээд ингэж хэлсэн даруйдаа чанга чанга инээсээр ухаан алдаад уначихав.

~

" Ээ багшаа, гуйж байна шдээ? Сүүлийн удаа харж үзээч дээ? Би дараагийн удаа алдаа гаргахгүй ээ, чадлаараа хичээх болно!"

" Үгүй гэсэн бол үгүй. Гарч үз!"

Өнөөх хөгшин багш ийн хэлээд Жонгүгийг гарахыг шаардсан боловч тэр тийм ч амархан бууж өгөх хүн биш. Эцсээ хүртэл тэмцэх болно. Учир нь энэ улирлын үнэлгээ түүний амьдралыг шийдэх учир тэр үхсэн ч хамаагүй дүнгээ засуулах хэрэгтэй.

" Багшаа би бүх хичээлээ нөхчихсөн. Бүхэл бүтэн 3 жилийн хичээлийг 3 сарын дотор нөхчихсөн, тийм болохоор та намайг харж үзээч дээ, гуйж байна."

" За тэгээд, хэдэн хуудас болсон юм бэ дээ, залуу минь?'

" Нийт 1095 хуудас 2190 нүүр болсон. Энэ ч амаргүй байсан шүү?"

Жонгүг ингэж хэлээд толгойгоо маажих бол өнөөх багш ярвайсаар түүний дэвтрийг хэд хэд тойруулж үзээд цааш тавин аягатай ус авчирахыг шаардлаа.

" Гэхдээ багшаа-..."

" Би чамд юу гэж хэллээ? Цагийн юмыг цагт нь хийж бай. Сүүлд нь өөртөө зовлон хураадаг юм гэж хэлээд байхад шөнийн 2 цагт намайг ингэж тамлаж л байдаг! Ёстой нэг..."

Өнөөх багш ийн хэлээд үнэлгээгээ журнал дээрээ тавьчихаад эргэж харахдаа хажуудаа байсан аягатай усыг тохойгоороо цохин Жонгүгийн дэвтэр дээр асгаж орхив.

" Б-бурхан минь! Багшаа та чинь яаж байна аа! Би үүнийг хийх гэж ямар их зовсоныг мэдэж байна уу! Муу хөгшин төгзөг! Жинхэнэ там гэвэл та л байна мэдэв үү! Сурагчдыг дүнгээр боож ингэж зовоодог чинь нэг ёсны хүчирхийлэл гэдгийг мэдэх үү? Хараал идсэн бүдүүн өгзөгөө аваад энэ сургуулиас зайл!"

Жонгүг хэт их ууралсандаа юу ч бодолгүй хашигчаад байсан болоод ч тэр үү, өөрийгөө бага багаар замхарч байгаагаа анзаараагүй юм. Дэвтэр хов хоосон болоход Жонгүг ч тэр алга болсон байлаа.

❤️Мөн VKOOK_MGL нь одооноос VNABI болсон болно. Андуурахгүй гэж найдаж байна