"Tito Hunt!" Napasilip ako mula sa kusina. I was cooking for our lunch ng marinig si Dian na tawagin si Hunter.

Mukhang nariyan nanaman ito. Ilang Linggo na rin siyang bumibisita rito. Halos nakasanayan ko na lang. Mag l-limang buwan na rin ang tiyan ko. At ilang buwan na rin siyang namamalagi rito, may mga dalang prutas at bulaklak. Palagi rin siyang may pasalubong kay Dian at madalas itong kakwentuhan.

Minsan ko siyang sinuway kasi madalas din niyang i-spoil si Dian pero hindi siya nagpapatinag.

"Kumusta ang preggy mong mommy?"

"Oh, she's good, tito! Minsan ang sungit niya po sa akin." Nagsumbong pa!

Tinapos ko ang pagluluto at saka lumabas, nakapamewang akong humarap kay Hunter at tinaasan ito ng kilay.

"Nandito ka nanaman? 'Di ba sabi ko ayoko na makita pagmumukha mo?"

"Bakit ba? Hindi naman ako pangit."

"Ang dami mong wrinkles, mayroon ka na ring white hair. Ang panget mo na Hunter." sa totoo lang wala pa naman. Nasa 40 na ang edad niya pero ang hitsura niya, mukha pa rin siyang nasa 30 lang. He's still handsome. Isa pa, maganda pa rin ang built ng katawan niya. Kung tutuusin papasa pa siyang modelo. Mas mature na nga lang s'yang tingnan at mas mukha na siyang pamilyado. Hindi tulad dati. But that suits him well.

"Panget ba ako, Dian?" Tanong nito kay Dian habang kunot ang noo. Mukhang naniwala.

"No! Ang gwapo niyo kaya! Paglaki ko, gusto ko makapangasawa ng kasing gwapo niyo!" Ayan nanaman siya. Ngumising aso naman si Hunter. Masyadong bumilib sa sinabi ng anak niya, masyadong madaling bolahin. Uto-uto.

"Huwag kang magpauto, bolera 'yan."

"Pinaglilihihan mo lang ako, alam ko."

"Che! Lumayas ka na nga. Kakain na kami."

"Hindi mo man lang ba ako aalokin? Ang sama mo sa akin Dimaria, kailan ka pa naging ganyan?"

"Naiirita kasi ako sa pagmumukha mo!"

"Gwapo kasi ako."

"Ang tanda mo na wala ka pa ring pinagkatandaan."

"Mayroon naman, nalaman ko na gwapo pala talaga ako mula noon hanggang ngayon." Kagigil siya.

Hindi ko na lang siya pinansin at pumasok na sa kusina pero ramdam kong nakasunod siya. Bakit ba rito ito namamalagi? Hindi ba siya busy? Siraulong 'to.

Kumain kaming tatlo ng magkakasabay at buong oras na kumakain kami silang dalawa ni Dian ang magkachismisan. Hindi ako sumasali dahil naiirita ako kay Hunter. Kinahapunan ay nagpaalam na rin naman ito. Si Dian ang naghatid sa kaniya sa labas habang pinanonood ko lang naman sila.

Hindi ko maikakaila na sa kabila ng pagkairita ko sa kaniya, ay gusto ko rin namang nakakasama siya. He's the closest friend I have now, pwera kay Kimmy na hindi ko na madalas pang makasama dahil sa pagiging abala nito sa work niya.

Malapit na rin matapos ang restaurant na pinapatayo ko, siguro matapos ang taon na ito ay magawa na rin 'yon, ayos din dahil siguradong nakapanganak na ako no'n.

Days passed. Bumibisita ako sa puntod ni Tremor. And now was the day that I wanted to visit him. Dala ang bulaklak habang hawank-hawak si Dian sa kamay ay naglakad kami patungo sa puntod nito.

Tremor loves hyacinth. Ewan ko, pero hindi naman siya ganoon kahilig pero kung usapang flowers, he will always say, only hyacinth.

Sabi niya sa akin, because it symbolizes peace, commitment, and beauty. But on the dark side, it has a jam-packed history and symbolism that is full of decadence and the tragedy of love.

Mapait akong napangiti. I can't believe I will give him these flowers, as a sign of tragedy.

The love story that didn't last forever. The unfinished story we had.

How are you? Until now, I am still doing the best that I can to accept what happened. That was the worst surprise I've ever had, you know. You didn't even say goodbye. Ang sabi mo lang may aayusin ka."

"Daddy, malapit na lumabas ang baby bro or sis ko. Nangako ako sa 'yo na aalagaan ko sila ni mommy habang wala ka 'di ba? Promise ulit daddy hindi ko 'yon kalilimutan. I love you, daddy." Napasulyap ako kay Dian ng sabihin niya iyon sa inosenteng boses.

I hold her shoulder, para idikit siya sa akin at pinagmasdan namin ang pangalan ni Tremor na nakaukit.

Matapos namin manggaling doon ay inaya ako ni Dian na kumain kami sa Shakey's Pizza. At dahil nag c-crave rin ako sa Pizza ro'n ay hindi na ako tumanggi sa kagustuhan ng anak ko.

It has been our bonding together. While I am still on leave. Nasa bahay lang ako madalas, at kung minsan ay lumalabas labas kami ni Dian. Inaaya rin siya minsan ni Hunter at sumasama naman ang anak ko, gusto pa nga akong isama pero tumatanggi ako kasi parang hindi magandang tingnan 'yon.

He's married. Pinagbigyan ko na lang siyang bumisita sa amin, pero ayokong lumabas kami ng kami lang tatlo.

After naming kumain ay umuwi na rin kami, hindi nagtagal ay bumisita si Kimmy at ipinaalam sa akin na hihiramin muna si Dian kaya pumayag na lang ako. Mukhang gusto naman ng anak ko.

"Basta iuwi mo 'yan before seven a!" Bilin ko kay Kimmy.

"Oo na, sus! Sa amin lang naman siya, gusto mo sumama ka?"

"Err, ayoko. Tinatamad ako." reklamo ko na kinaikot ng mata niya.

"O sige, pagbibigyan kita kasi buntis ka naman. Mauna na kami, papadalahan na lang kita ng graham."

"Pakibalutan na rin ako ng iba baka mayroon pa!"

"Abuso ka a!" tumawa lang ako at hinatid sila ng tingin habang hawak-hawak ang tiyan ko.

Nang makaalis sila ay pinili ko na lang umakyat muna sa kwarto. Itutuloy ko na ang paglilinis doon. Ang nga gamit ni Tremor ay itatabi ko lahat sa kabilang kwarto. Ayoko sana, kaso mahihirapan lang ako kung mananatili iyon sa kwarto namin.

I was busy fixing his things when I noticed something. It was a paper bag, medyo gusot na siya at luma na.

Kinuha ko iyon at binuksan.

I took something out and stared at it. Kumunot ang noo ko ng biglang may naalala.

Is this the paperbag, Hunter gave me before we parted ways? Noong mag-date kami?

Pinagmasdan ko ang shell na medyo iba na ang kulay.

At muling naalala ang sinabi niya sa akin dati tungkol dito.

Mahiwaga raw ang seashell. Kasi kahit nasa ibang lugar ka, it can bring the sea to you. Ididikit mo lang sa tanoinga mo and you will hear the sounds of waves and you will feel relaxed.

Bakit ngayon ko lang ito tiningnan? I totally forgot.

Binalik ko 'yon sa paper bag at tinabi muna. I was about to go back and pack things when I heard the sound of my door bell. Bumaba ako at binuksan ang pinto only to see Shane in front of my door.

"Hi!"

"Napabisita ka? Pasok ka..."

"Wala, naiinip kasi ako sa bahay. Wala rin si Hunt at Harshley busy sa pamamasyal."

"Hindi ka sumama?" tanong ko. Tahimik at marahan siyang humiling bago naglakad patungo sa couch. She was wearing a button-down blue long-sleeved shirt and black jeans.

"Mapagod kasi, ayokong masira ang mood ng anak ko." Malungkot siyang ngumiti at bumaba ang tingin sa tiyan ko."

Konting buwan na lang pala, manganganak ka na 'no?"

"Oo, almost 4 months na lang." nakangiti na sabi ko."

When I was carrying Harsh in my womb, I thought I wouldn't be a good mother, but Hunter told me to trust myself. " Ngumiti siya. Pinilit kong ngumiti pero hindi ako nagtagumpay.

"The first time I saw Hunter was five years ago, when I was hired to look after him and take care of him. I really fell in love with him in an instant. Sabi ko, malabo naman ata na mahalin ko agad ang isang tao, pero kasi... I was really smitten by how strong he is. Sabi ko sana ako rin, kagaya niya. Na kaya niya lahat kahit na ang sakit-sakit na noon para sa kaniya." Nanatili akong nakikinig sa kaniya.

"Nanghinayang ako noon sa inyo." So she knew?

"Your marriage, your relationship, pati na rin sa anak niyo. When I heard the story, I was really shocked. Nalungkot ako, nasaktan para sa inyo. Sabi ko, bakit kailangan niyo humantong sa ganoon? I witnessed how broken he was when he let you go. I even asked him why at alam mo ang sagot niya sa akin?" She paused, and my heart clenched.

"He said, I want her to unlock the life she deserves. Because our marriage causes us more pain than pleasure. I have no choice but to let her go so she can find her peace. She can't have it with me anymore." Hunter.

"That time, mas lumalim ang paghanga ko sa kaniya. To think he's strong enough to let go someone he loves. Napahiling ako noon, na sana... Kahit isang pagkakataon, makasama ko siya, at mas makilala pa. He became the apple of my eye. I always want to see him. To the point that I became fond of him. He's quite addicting. Alam mo 'yon, 'yong gugustuhin mo siyang makasama parati. Kasi kahit may pagkamasungit at tahimik siya, masarap pa rin sa pakiramdam ang presence niya." why do we have to talk about Hunter? It's uncomfortable this time.

"A few years ago, noong muli kong itanong sa kaniya kung ano ang nararamdaman niya... Na may pamilya ka na. And he told me, he's happy for you. At least daw nagagawa mo nang ngumiti at tumawa, bagay na hindi mo masyadong nagagawa noon. That you have already found your peace."

"Shane wait... I just want to know why. Why are we talking about your husband?" Ngumiti siya sa akin.

"Wala lang, masaya lang kasi siyang pag-usapan." well I am not happy to be honest. Hindi ba niya ramdam na hindi ako komportable?

"Masaya ako na napangasawa siya at nagkaanak sa kaniya. Natupad ang hiling ko na sana kahit konting panahon, maging akin siya. At ipinangakong ibabalik siya sa tunay na nagmamay-ari sa kaniya." She smiled, ngunit ang mga mata niya kumislap.

"Kung babawiin mo siya sa akin, kung balak mo na siyang bawiin. Kusa ko siyang ibabalik Dimaria."

That's it! What the fuck is that?!