All my life, I always believed you couldn't fall in love twice with different people.

Sabi ko, parang napaka imposible naman? You can fall in love twice, but of course with the same person and malay mo, love is sweeter and stronger the second time around.

But life challenged me and maybe proved me wrong. Ang impossible, ay ginawa niyang possible sa akin.

Hindi man ako bulag, pero sa nararamdaman ko maaaring oo. Bulag ako sa katotohanan, at sa nakaraan.

Sinasabi kapag nag-cheat ang isang tao, dapat daw piliin nila 'yong pangalawa, kasi hindi naman sila magmamahal ng isa pa kung mas mahal nila 'yong nauna. Sa akin naman, hindi ganoon.

I know. I still love Hunter. Hinding hindi mawawala 'yon. It was still strong, mahal ko pa rin siya. Pagmamahal na alam kong kahit mamatay ako, naroroon pa rin.

But not because you love him. You will choose to stay. Iyon ang natutunan ko sa maiksing panahon na nanatili ako rito.

It was hopeless. Mahal man namin ang isa't-isa... Hindi na ibig sabihin noon kailangan naming magpatuloy pa.

Marami na kaming sakit na naramdaman, marami na kaming nailuha. Siguro tama si Hunter. Tama na pinalaya na niya ako at dapat... Palayain ko na rin sarili ko mula sa nakaraan at sa kaniya.

I am choosing Hunter. I will keep choosing him over myself. Kaya palalayain ko na siya. And I will now choose Tremor over him. Kasi iyon na ang tama. Iyon na ang nararapat.

Pinalipas ko ang araw na iyon. Hindi ko ginambala si Hunter. I choose to think about my decisions thoroughly. Upang hindi ako magkamali.

Kaya nang sumapit ang kinabukasan, doon ko piniling kumilos.

Nagluto muna ako ng breakfast at hinintay si Hunter na bumaba. Hindi pa rin niya ako kinakausap kaya ilang beses din akong nakapag-buntong hininga.

"Hunter, gusto kitang makausap." Pinanood ko ang reaction niya at nahinto niya ang paggalaw ng kaniyang kutsara at tinidor habang deretso ang tingin sa akin, ngunit tulad ng madalas, alam kong lumalampas lang iyon.

"About sa divorce, p-perma na ako." alam kong nagulat siya. Kumirot din ang dibdib ko nang makitang may mga luhang namuo sa mga mata niya.

I swallowed hard. Yumuko siya at marahang pinagpatuloy ang pagkain.

"Sige," Tipid na sagot niya at tuluyan ng huminto sa pagkain at marahang tumayo matapos uminom ng tubig.

I did too and followed him. Nakarating kami sa office niya. He took a brown envelope from his table at marahang naglakad patungo sa may couch at nilagay ang envelope sa ibabaw ng lamesita bago naupo. Sumunod ako at kaagad na naupo sa mahabang couch.

"I just have some conditions before I sign this."

"Just what I've thought. What is it?"

"Magpa-opera ka, enough with your atoning shits. At gusto ko, pagmulat mo ng mata mo at pagtanggal ng benda sa mga mata mo, I was there. Ako ang una mong makikita."

Hindi siya kaagad sumagot at tila pinag-iisipan ang sinabi ko.

"I don't want to."

"Hindi ako p-perma kung hindi ka papayag Hunter." muli siyang natahimik at marahas na napabuntong hininga.

"Fine."

"Good, one more thing... This will be the last condition."

"Say it."

"When you gain back your sight, I want us to have a date. Tayong dalawa lang bago ako umalis."

"Okay." tumulo ang luha ko at marahang pumerma sa divorce papers. The first time I signed, he forced me. Now it's my choice. Masakit pa rin. Sa pangalawang pagkakataon, papakawalan ko na siya pati na rin ang sarili ko.

Three drops of my tears are visible near my signature. Matapos 'yon ay kaagad kong pinasok and documents sa loob ng envelope at tinuyo ang mga luha ko.

"Done, Hunter." After I said that, I left his office. Crying.

Shit! Hindi pa rin pala madali. Pero alam kong sa pagkakataon na ito, tama ang ginawa namin. Dahil umpisa pa lang naman talaga, mali nang nagpakasal kami... Mali na pinilit niya akong pasukin ang buhay may-asawa, at maling napangasawa ko siya.

Sa madaling salita... Maling nagsimula ang kwento naming dalawa.

Nagkulong ako sa guest room matapos 'yon, tumawag pa ulit si Tremor na sinagot ko naman agad. The next day, umuwi ako sa bahay... Sa mansion... To pack my things, na dadalahin ko pag-alis. Pupunta muna ako sa Cambodia because of Damon's plan... And then after that deretso na ako sa US.

A week after, nalaman ko kay Zyc na o-operahan na si Hunter. Nauna na sila sa hospital at sabi ko'y hahabol na lang ako. Hindi ako agad pumunta, ang sabi ko lang naman, gusto ko ako ang una niyang makikita kaya pupunta lamang ako kapag tatanggalin na ang benda niya sa mga mata. The next day after ng pagtanggal ng benda ng mata niya ay ang date na isa sa condition ko, at after that naman ang alis ko patungong Cambodia. Ipasasabay ko na kay Damon ang gamit ko dahil mauuna siya.

Zyc called me, ngayon daw mangayayari ang hinihintay ko, kaya mabilis na akong tumungo sa hospital. Naabutan ko roon ang isang nurse at ang doctor pati si Zyc. The nurse stared at me first, nailang ako pero hindi ko na nagawang pansinin. She stepped aside too to give way to me. As the doctor started to remove the bandages. Parang slow mo lahat. Hanggang sa unti-unti, nasilayan ko ang nakapikit na si Hunter... The doctor told him to open his eyes at marahan naman niya iyong ginawa hanggang sa mapadako ang tingin niya sa akin. He stares at me for a second. I was waiting for my heart to beat fast and it did, kasabay ng ilang kirot.

Ngumiti ako sa kaniya pilit itinatago ang aking mga luha.

And he did smile at me too. The most sweetest, warm, gentle and genuine smile na nakita at natanggap ko mula sa kaniya.

Marahan akong lumapit sa kaniya at niyakap siya. He did hug me too, caressing my back like he was comforting me, I sobbed.

"I'm happy, Hunt. Masaya ako para sa 'yo, makikita mo na ulit ang mundo."

"I am happy I had the chance to see you again. Your beautiful face, thank you for giving me hope and a chance to see you again... Dimaria." I smiled. Kahit masakit, ngumiti ako kasi masaya rin ako. Pwede pala 'yon 'no? 'Yong sabay kang sasaya at masasaktan?

I felt fulfilled. Pakiramdam ko, may isa akohg mission na natapos.

Humiwalay ako sa pagkakayakap sa kaniya. The gentle look in his eyes. Masasabi kong iba na talaga siya ngayon. Siya na ang Hunter na alam kong, hindi na kailanman mananakit ng damdamin ng iba.

Hindi ako umalis doon, hanggang sa ma-discharge siya. The nurse and Zyc also followed us. Kung ganoon, Zyc hired her? Okay na rin iyon, para kampante ako na may mag-aalaga sa kaniya.

Matapos naming maihatid si Hunter ay sinabi ni Zyc na si Shane na lang ang maghatid kay Hunter sa kwarto. 'Yon 'yong name noong nurse.

Paalis na ako ng may maalala.

"Zyc."

"Hmm?"

"Bukas pala Pwede bang ihatid niyo si Hunter sa address na 'to?" inabot ko sa kaniya ang isang papel.

"Sige." Ngumiti ako sa kaniya.

"Salamat." I said as I turned my back on him, at bago pa ako makasakay sa kotse ko, mula siyang nagsalita.

"Thank you for giving him a chance to be able to see again, Divecca. You gave him hope to continue his life and I owe you that."

Ngumiti ako, bago tuluyang sumakay sa kotse ko.

Masaya rin ako, na pinili niyang magpatuloy. Ako man ang dahilan o hindi, ang mahalaga. Hunter is alive again.