Tulala akong umuwi. Dala ko pa ang kotse ni Hunter.

I was still shocked and my mind was bombarded by assumptions. How did it happen? Why is he blind? Gaano na katagal? Anong nangyari? My curiosity is killing me!

Umuwi ako sa mansion, still has no news about Damon and what's happening in his life. Kahit ang matulog ay hindi ko nagawa ng kabing 'yon.

He fired me. Hindi man niya sinabing tinatanggal na niya ako sa pagiging assistant, sinabi naman niya na wala ng rason para magtrabaho pa ako sa kaniya.

I was having a mystery with Hunter, and I was trying to find pieces of the puzzle to solve it for him. What exactly happened?

Did he?

No. It's impossible. He still has his eyes intact, the same color. Hindi pwedeng siya ang donor ko. Kinabukasan ay tila wala akong ganang kumilos sa kinahihigaan ko.

It was just a matter of minutes when my phone vibrated and I saw Tremor's name as the caller.

Mariin akong pumikit at sinagot iyon.

"Tremor... "

"Are you okay?"

"Hmmm... Bakit napatawag ka? Si Diana?"

"She's still asleep, but she's looking for you... Are you sure? Ayaw mo pa talagang sumunod. I am telling you, Dim, wala rin mangyayari sa gusto mo." Alam ko. Alam ko na.

"Alam mo ba ang nangyari sa kaniya?" biglang natahimik sa kabila.

"Nabalitaan ko lang na nabulag siya pero hindi ko alam kung bakit at paano, gusto kong sabihin sa 'yo, but I don't think you'll listen, kaya hinayaan ko na lang na baka, sooner or later ikaw mismo ang makadiskubre."

Naikuyom ko ang kamao at sa hindi malamang dahilan ay bumuhos muli ang mga luha ko.

I shouldn't feel this. I hate him. Marami akong naranasang masakit dahil sa kaniya, pinagbayaran ko ang mga bagay na hindi ko ginawa na kahit pa ginusto ko 'yon. Wala akong idea kung bakit galit na galit si Hunter sa amin lalo na sa kapatid ko, but what he did... Walang kapatawaran 'yon. Hinding hindi ko siya makakayang patawarin.

Pero... Hindi ko rin naman gustong maranasan niya ang ganito.

This is worse than what I wanted for him to suffer. Gusto ko siyang magdusa hindi sa ganitong paraan.

Kung ako na ilang buwan lang nakaranas ng mawalan ng paningin ay halos ipagdasal ko na lang na mawala... Paano pa kaya siya?

How did he manage to adjust? How did he manage to cope?

Paano niya nagagawang gumising sa umaga at ma r-realize na hindi tulad ng dati ang buhay niya?

My tears flooded my eyes and my face. Wala na akong naintindihan sa mga sinasabi ni Tremor. Nagpaalam siya na may dadaluhang meeting na wala siyang ibang nakuhang sagot mula sa akin kundi ang tanging pagsabi ko ng 'sige'.

I forced myself up. Nag-shower ako at nagbihis, bago nagpaluto ng breakfast. After kong kumain ay kinuha ko ang susi ng kotse ni Hunter at piniling puntahan siya.

I was... I thought twice, but ended up in front of his house.

Pumasok ako at pinindot ang door bell button. Unti-unti namang bumukas ang pinto kalaunan at bumulaga sa akin ang mukha ni Amari.

My heart clenches. I was expecting her to say something to me, or tarayan man lang ako... Pero she just smiled. Akala ko'y sasamahan pa niya ako sa loob pero... Naglakad na siya palabas hawak ang clutch niya na hindi ko naman agad nakita kanina.

A few steps away, she stopped.

"It's been four years, since Hunter started to push people away... until now. I went here to see him... But he just scolded me. I wasn't his girlfriend before... Just so you know. Hunter has so many secrets he keeps away from everyone... including you. As much as I want to tell you... I can't... Only Hunter has the full right to do it."

That was exactly what she said before she walked away.

Tahimik akong pumasok, at tinungo ang lugar kung saan ko siya matatagpuan. His garden. Tulad ng una kong punta rito ay naroroon siya at nakatayo. Tila malalim ang iniisip.

I don't know how to approach him.

Hindi ko rin sigurado kung ano ang magiging reaction niya, or i-aakto niya.

"Zyc... Should I give up my company now? " bahagyang namilog ang mga mata ko sa naging tanong niya. Akala niya siguro'y si Zyc ako. So, andito siya?

I don't know what to say. I was about to call him, pero naunahan niya ako ng isang tanong na hindi ko alam kung dapat ko bang narinig o sana'y hindi na lang?

"It's useless. I'm getting more useless. I'm being a burden to you and to those people around me. Apat na taon na rin... Nakakasawa na."

Tears well in my eyes. Hindi ko alam kung bakit masyado akong apektado pero mas nakadagdag sa sakit na nararamdaman ko ay ang pagkabasag ng boses niya."

I am losing my hope of finding an eye donor. Malayo pa ang pangalan ko sa waiting list. Hindi naman ako pwedeng pumatay ng isang tao para lang magkaroon ng mata. Ayoko ng dagdagan pa ang kasalanan ko... Ayoko nang makulong."

I gasped in confusion. Makulong? What the--

"Dimaria?"

Napaangat ng konti ang balikat ko sa gulat. Naging mailap ang mga mata ko at nagsimulang mataranta ng makitang bahagyang natigilan si Hunter at napaayos ng tayo.

I can feel it from here in his body and how it becomes rigid.

"Z-Zyc..." Kabadong pagbanggit ko sa pangalan ni Zyc na naglalakad palapit sa kinaroroonan ko, habang kunot ang noo at sumusulyap kay Hunter.

"Bakit ka andito?"

"Isosoli ko 'yong kotse ni Hunter." sagot ko sa mababang boses. Sumulyap ako kay Hunter na hindi umiimik o pumipihit man lang.

Kung sabagay, he couldn't see me, so what's the use.

"Sige, akin na. Ako na lang maglalagay sa garahe," Medyo nangangatal ang kamay na inangat ko iyon upang iabot sa kaniya ang susi. Sinulyapan pa niya si Hunter bago siya umalis at muli kaming naiwang dalawa.

Pumihit akong muli para tingnan si Hunter na hindi man lang kumikilos.

I walked closer until I reached his side.

"Hunter... " Wala akong idea kung paano sisimulan.

"You can go home now. Alam kong may something na sa inyo ni Tremor, at may trabaho," Alam niya talaga lahat? Bakit hinayaan niya pa akong magtrabaho?

"Bakit tinanggap mo pa akong magtrabaho?" hindi siya agad nakasagot at akmang aalis na ng pigilan ko siya. Mariin ang kapit ko sa braso niya.

"Gusto ko lang makasama ka, kahit sandali... Ayos na ba 'yon?" malamig ang boses niya pero hindi nawala sa pandinig ko ang sakit sa likod noon.

Bakit pinipigilan mo na ngayon ang sarili mo, Hunter?

"And didn't bother to tell me your condition?" naluha ako ng maalala kong pinagtawanan ko pa siya! Hindi ako aware! Sana naghinala na ako.

"What for? Para kaawaan mo? Para mapatawad mo ako? Wala akong balak sabihin sa 'yo, pero inaasahan ko nang maghihinala at maghihinala ka."

"Hindi kita mapapatawad sa mga nagawa mo sa akin, pero ang ilihim din sa akin ang lahat... Hindi ko rin 'yon mapapatawad." Hinawakan niya ang kamay kong mariin na nakakapit sa braso niya.

He was trying to remove it so he could walk away, pero dalawa ng kamay ang kinapit ko.

"It's okay, Dimaria. Now you're free to go."

"Why are you pushing me away this time?! No... Hindi lang naman pala ito ang unang beses... You even forced me to divorce you! Dapat sanay na ako sa panunulak mo palayo na para bang napakabilis ko lang itapon! Gano'n ba ako kawalang halaga sa 'yo?!"

I can't see any emotions in his eyes and I fucking hate it.

"I am doing this for you to be happy. Wala sa akin ang kaligayahan mo. Hindi kita makakayang ikulong sa tabi ko. So please... Leave."

"P-Paano mo nasasabi 'yan?" I cried. Unti-unti kong pinapakawalan ang braso niya pero yumakap ako sa katawan niya.

"For all I want was to stay... Wala akong pakialam kung masakit na... Kung hindi na ako masaya... Pinipili ko pa ring manatili kasi mahal kita."

A moment of silence.

Hindi siya sumagot.

Wala siyang ginawa sa mga naunang segundo.

"Mahal mo pa rin ba ako hanggang ngayon?" That was the question that caught me off guard.

Nang hindi ako nakasagot ay unti-unti niyang hinawakan ang dalawang kamay ko at marahang kinalas mula sa pagkakayakap sa kaniya. He then faced me and held my face like he could see me, kahit alam kong hindi naman niya ako nakikita.

"Your years of being in prison have already ended. I told you, I only needed 7 years. At pitong taon na rin ang nakalipas. I am processing another divorce paper. Palalayain na kita ng tuluyan, Dimaria."

K-Kung ganoon, hindi natuloy 'yong... Kung ganoon asawa pa rin niya ako?

"Hunter..." mas lalo akong naiyak ng makita kong umiiyak na siya.

No, it wasn't just his tears. Umuuga na ang balikat niya at lumalabas na rin ang mga hikbi niya. He held onto my neck while his other hand held onto my shoulder.

"Wait for it, Dimaria. I want you to be free from me. From pain... from the past... I want you to finally start a new life and be happy. "

"Hunter... I am not... No... " I am confused.

"Hindi na ako ang mahal mo, Dim. Huwag kang malito at huwag kang magpatalo sa awa na nararamdaman mo. Look at me. Wala na akong pakinabang, wala na akong halaga... I am not the same anymore... Wala na akong kakayahan na pasayahin ka."

"What the fuck are you saying? Go back to your senses, Hunter! Hindi iyan ang Hunter na kilala ko and don't tell me what to do! Stop pushing me away. Wala kang alam sa kung ano ang gusto ko at sa kung saan ako sasaya! "

"Exactly, hindi ako ang Hunter na 'yon. Don't be so stubborn or you'll regret it. Leave now, please. Ipapadala ko na lang ang divorce paper sa 'yo kapag dumating na at napirmahan ko na."

Bumitaw siya sa akin at nagsimula nang maglakad papasok sa bahay niya.

I was left crying, watching his back... Seeing him move away from me

Am I ready to let go?

Mahal ko pa ba siya?

Hindi ko alam kung bakit pilit kong hinahanap ang pagmamahal ko sa kaniya noon, sa dahilang gusto ko pa ring manatili.

Bakit ba gusto ko pa ring manatili?

Tama ba siya? Naaawa lang ba ako sa kaniya? O baka... Dahil marami pa akong tanong na hindi pa niya nasasagot?

Gusto ko siyang habulin... I want to tell him I still do love him, but I can't find it in me.

I am confused. I am curious. At natatakot akong baka tama siya... Na baka iyon na lang iyon... Na baka nga... Hindi ko na talaga siya mahal.