Trigger Warning: Rape

"Hunt!" Ngumiti ako ng makita siya.

Her smile, her sweet and genuine smile, delves into my heart.

Tumakbo siya palapit sa akin at mabilis akong niyakap. Kauuwi niya lang from Russia, kung saan isinagawa ang photo shoot nila. Mabilis ko siyang sinalubong nang yakap at hinalikan sa noo. These past few weeks have become so tiring for me. At pakiramdam ko, nakahinga at nawala ang pagod ko nang sandaling mayakap ko siya.

Amber is a wonderful woman. Simula noong makilala ko siya mga bata pa lang kami, I promised myself... siya lang ang babaeng mamahalin at pakakasalan ko. Kahit kailan, hindi ko siya niloko. Hindi ako nangbabae...wala akong ibang ginawa kundi magtrabaho at alagaan siya.

I love her so damn much. I love her more than I love what I have. Pinilit kong palaguin ang negosyo ni dad na unti-unti nang lumulubog, inayos ko ang sarili ko dahil iniisip ko ng mga sandaling kasama ko si Amber, para sa amin 'yon, para sa kinabukasan namin, para sa pamilyang bubuuin namin.

Gusto kong maging tamang tao para sa kaniya, kahit alam kong wala pang kasiguraduhan kung kami na ba talaga.

I was twenty-three when I proposed to her. Ka t-twenty niya lang at kasagsagan ng career niya at pag-aaral. Kinabahan ako noon pero... nang sagutin niya ako ng oo, pakiramdam ko... I was the most important thing in her life.

Ipinaramdam niya sa akin na mas mahal niya ako ng higit kaysa sa mga bagay na mayroon siya.

"I love you so much, Hunt. So damn much! Makakaya ko namang pagsabayin lahat e, para sa 'yo. I can study and be a model while being your wife." ang mga kislap sa mga mata niya... ang kasiyahan na kahit kailan hinding hindi ko magagawang burahin...ang mga ngiting iningatan ko sa loob ng maraming taon, simula pa no'ng mga bata pa lang kami.

She's my life... my everything.

Kapag nawala siya sa akin, alam kong kahit nabubuhay ako...ang bagay sa dibdib ko, unti-unti nang mawawalan ng buhay. Para na lang akong sisidlan na walang laman pero patuloy na nag e-exist sa mundong 'to.

Kung mayroon man akong kinatatakutan noon, 'yon ay ang mawala siya sa akin.

Amber was there. Naroroon siya no'ng mga panahong nagsisimula pa lang ako. From my failures to my successes, she was a part of them. Na pakiramdam ko, hindi kompleto ang mga pinagdaanan ko kung wala siya roon.

"Hunt... I have good news!" I was in the middle of a meeting when she called me. I excused myself to put her first, and answer the call. Based on her voice, umabot sa akin ang saya na nararamdaman niya.

"What is it?"

"Umuwi ka ng maaga, hihintayin kita sa bahay, ipapakita ko na rin sa 'yo." ngumiti ako, at ang ngiti na 'yon, hindi kailanman nawala hanggang sa umuwi ako.

Nasa front door pa lang ako, ngunit kaagad ko nang tinawag si Amber...I was too excited to know what the good news she was saying.

"Amber? I'm home, babe!" ang ngiti ko'y mas lalong lumawak ng makita ko ang isang box na nasa lamesita. Hinubad ko ang necktie ko at mabilis na dinaluhan iyon.

It looks like a gift, and it was addressed to me. Kaagad ko 'yong binuksan, hindi makapaghintay na malaman at halos maluha ako ng makita kung ano ang laman noon.

A-Amber? What the...

Inangat ko ang isang bagay... with two lines on it... and some papers.

Sunod kong tiningnan ang isang card doon at halos lumakas ang kalabog sa dibdib ko at walang mapagsidlang saya ng makita ang nakasulat.

"Hello, Daddy Huax!"

-From Baby.

F-Fuck!

"Fuck yes! D-Daddy na ako! F-Fuck! Daddy, na ako?! God! Daddy na ako!" siguro kung may nakakakita sa akin ng mga oras na 'yon iisipin na baliw na ako.

Tears fell on my check out of too much happiness. 'Yong pangarap ko para sa amin ni Amber, unti-unti nang natutupad.

Pero...

"H-Hunt!"

"Puta huwag kang maingay!"

"A-Ahhh! H-Hunt! P-Parang awa n-niyo n-na... T-Tama n-na...aaahhh!"

Unti-unti kong nabitawan ang mga hawak ko, ng unti-unting biningi ng mga iyak at pagmamakaawa ni Amber ang pandinig ko.

My mind went blank as I unconsciously followed the noise until I reached the kitchen. Isang magulong kusina ang naabutan ko, mga niluluto at naluto nang pagkain ang nakita kong nagkawasak wasak na sa mesa. Natitiyak kong niluluto iyon ni Amber para sa amin.

"H-Hunt..."

Ang nanlalaki kong mga mata ay unti-unti pang naging mas malaki ng sandaling bumagsak ang paningin ko sa sahig, kung nasaan nakahiga ang pinakamamahal kong babae.

Nanginig ang tuhod ko at kaagad na bumagsak, gusto kong kumilos pero nawala na ako sa sariling pag-iisip at hindi na alam ang gagawin.

They're... alternately... fucking... no... they're raping her.

"P-Putangina..." my tears shed in rage and pain.

"Putangina niyo!" mabilis kong nakuha ang kutsilong malapit sa akin na natitiyak kong ginamit ni Amber to fight but she can't knowing she doesn't know how to.

Puno ng mga luha na mabilis kong sinugod ang dalawang hayop. Kaagad silang napatayo at mabilis na sinangga ang pag-atake ko. Halos mawala na ako sa sarili at wala na akong ibang nakikita kundi pinaghalong itim at pula.

Papatayin ko sila. Papatayin ko sila! Tangina nila!

I was crying, my body was trembling, paulit-ulit na pumapasok sa isip ko ang nasaksihan. The tears in her eyes, the scream of pain, at mukha niyang pagod na pagod na...ang mga ngiti niyang iningatan ko. Nawala na.

Amber.

I'm so sorry, babe. I'm so sorry...

Isang malakas na tama ng matigas na bagay ang nakapagpabagsak sa akin. Kaagad na nanlabo ang paningin ko ngunit narinig ko pa ang mga tawanan nila.

My hand clenched and tried to get up, ngunit tinapakan lang ako ng isa.

"Tarantado! Ang sarap pala ng girlfriend mo! Sayang inabala mo kami, naudlot tuloy, lalabasan na ako e!" their laughter. Wala silang puso. Mga hayup sila!

"Bubuhayin kita bata, kung gaganti ka, huwag sa 'min. Si Damon Dankworth ang nag-utos sa amin nito. Siya ang boss namin at inutos din niya na huwag ka munang papatayin."

Damon... D-Dankworth.

Isang malakas pang sipa ang nakapagpaubo sa akin bago sila tumatawang umalis. I cried. Natalo ako... hindi ko man lang nagawang protektahan ang mag-ina ko.

I opened my eyes full of tears and looked up at Amber, who was crying in pain. Gumapang ako palapit sa kaniya, at sa kabila ng pag-ubo ko ng sariling dugo ay nagawa ko pa rin siyang yakapin.

I cried. Sumabay ang pag-iyak naming dalawa. I made her head rest on my chest as I cried harder. Umuuga ang balikat ko habang hinahalikan ang ulo niya.

"I-I'm sorry... I'm sorry babe, I'm sorry..."

"H-Hunt..."

"I"m sorry... hindi kita naprotektahan..." My heart was clenching in pain. Humigpit ang yakap ko sa kaniya, sobrang baba ng tingin ko sa sarili ko. Napakawala kong kwenta.

"M-Mahal na mahal k-kita Hunter..."

"I love you too, hmm? Mahal na mahal kita Amber...Mahal na mahal kita..."

Nanginginig ang katawan kong ipinikit ng mariin ang mga mata, I was about to carry her to bring her to the hospital, pero agad akong nagimbal nang makita ang napakaraming dugo na umaagos sa hita at sa pagitan ng mga hita niya.

My mind went blurry. Kaagad na kumalabog ang dibdib ko sa kaba, sa takot, sa sakit at galit.

"A-Amber? Y-You're bleeding..." nanginig ang boses ko at mabilis siyang binuhat.

Amber didn't give me a response. Nagmadali akong isugod siya sa hospital, praying and hoping...na sana mabuhay siya...mabuhay pa rin sila.

Hindi ko kakayanin kapag nawala sila sa akin.

Halos mawalan ako ng malay habang pabalik-balik na naglalakad sa emergency room.

Hindi maalis ang mga luha ko. Hindi...hindi pwede...hindi siya pwedeng mawala sa akin. My family came, ngunit wala ni isa ang nakatanggap ng salita mula sa akin.

I was silently praying... dinig na dinig ko ang tunog ng monitor.

Amber...bumalik ka sa akin please.

"Where's my sister?!" umalingawngaw ang boses ni Amari, pero wala na ako sa kondisyon para sagutin siya.

"Hayup ka! Dapat talaga hindi ko na sa 'yo pinalapit ang kapatid ko! Wala sanang masamang mangyayari sa kaniya kung hindi siya napunta sa 'yo!" She was punching my chest. Ngunit wala na akong maramdaman. Wala na. Hinayaan ko na lang siya na saktan ako dahil, alam kong tama naman siya.

Hindi ko alam kung bakit may mga galit sa akin, dahil lang sa unti-unti na akong nakikilala. Pero ang idamay ang mahal ko...hindi ko mapapatawad 'yon.

Nang araw din na 'yon...

Unt-unting gumuho ang pangarap ko.

"I'm sorry, we did everything to save her. She suffered a hemorrhage. Hemorrhage with miscarriage is a life-threatening complication. The severe blood loss she experienced resulted in a lack of blood flow to her brain and complications related to hypoxia, which is a lack of oxygen in the tissues of the body. We really did everything, but she didn't make it."

To hear that news, pakiramdam ko unti-unti rin akong binawian ng buhay.

I lost my future.

Ang babaeng pinangarap kong mapangasawa at magdala ng mga anak ko.

Ang anak ko, na dapat ay aalagaan ko pa. Buo na sana ang pangarap ko.

Dahil sa kaniya nawala silang dalawa sa akin.

Damon Dankworth. Isinusumpa ko sa araw na 'to pagbabayarin kita sa ginawa mo.

Kukunin ko lahat ng mayroon ka. At ipaparanas ko sa 'yo ang ginawa mo sa akin.

Tama, siya ang may kasalanan. Siya lang ang dapat na pagbayarin.

Kasabay ng paglaho ng pangyayaring 'yon ay ang paglitaw ng panibagong imahe ng panibagong babae. Ang ngiti at mga luha niya. Ang boses niya. Ang pagsabi niya ng mga katagang "mahal kita", paulit-ulit... at paulit-ulit din ang sakit...Dimaria.

MARAHAS akong napabangon at nagmulat ng mga mata. Ngunit kahit ginawa ko 'yon ay wala pa ring nagbabago. Madilim pa rin.

Nanatili pa rin akong nalulunod sa kadiliman kung nasaan ako sa nakalipas na apat na taon.

Wala talaga akong kwenta.

Kahit anong pilit kong tulungan ang sariling umahon, isa pa rin akong mahina. Walang lakas na lumaban. Mabagal ang ginawa kong pagbangon at kinapa ang gilid, kinuha ko roon ang cane na itinatago ko.

I pushed myself up and went inside my bathroom, hindi na nagabalang buksan ang ilaw dahil wala rin namang pakinabang. I washed my face as a bitter smile escaped my lips.

Hanggang kailan ko kakayaning magpanggap sa harapan niya?

Ilang taon kong pinag-aralan...pero sa huli, pumapalya ako.

Naalala ko ang mga sugat na natamo at agad na natawa sa mga katangahang ginagawa ko.

Dimaria. Gustuhin ko mang habulin ka. Wala na akong kakayahan na gawin 'yon...hindi kita makikita. Hindi kita mahahanap.

Hindi kita maaabutan.

.