"It's positive... you're pregnant."

Patuloy na umaagos ang mga luha ko. Halos hindi ko na noon alam ang iisipin. Hindi ko na rin alam kung nagawa ko pa bang harapin si Lucifer ng maayos dahil sa nalaman ko. I asked Fern to keep it from Damon first. Saka ko na sa kaniya sasabihin.

Matapos manggaling sa hospital ay pinili kong bumalik sa bahay. Lester didn't ask me and didn't question my silence. He just chose to attend to my needs, my wants, and requests.

I waited for Hunter...pero lumipas ang isang Linggo na hindi siya umuuwi.

Bumalik ako sa school, habang hindi pa lumalaki ang tiyan ko at ginawang busy ang sarili. Bumalik din ako sa pag t-trabaho sa opisina kahit wala si Hunter pero pinili ko ring itigil dahil sa stress na naramdaman ko sa ilang araw dahil ako ang pinupotakte ng ilang department heads. Hinahanap nila sa akin si Hunter dahil napakarami nilang papapirmahan, halos sa akin na rin nila gustong ipasa dahil ako naman daw ang secretary ni Hunter... at hindi ko matatagalan iyon sa kondisyon ko ngayon.

Good thing, Hunter was supporting me through Lester. Siya ang tumatanggap ng perang ipinapadaka ni Hunter para sa gastusin.

Even Lester can't say where is Hunter. Hindi na raw sa kanila sinasabi ni Hunter kung nasaan ito. Pero iisa lang ang nasa isip ko... na baka kasama niya si Amari.

Weeks passed, even months... Na walang Hunter ang bumabalik.

Minsan ay halos nababaliw na ako sa kaiisip kung may balak pa ba siyang bumalik. Hindi na biro ang unti-unting paglaki ng tiyan ko na siyang ikinatigil ko na sa pagpasok. Even Lester already knew, but he didn't say a thing and continued taking care of me.

"Nasaan na kaya si Hunter?" I was holding my baby bump when Lester glanced at me.

"Huwag mo na muna siyang alalahanin miss, ang mahalaga malusog ang baby niyo at isang buwan na lang... manganganak na kayo." Malungkot akong ngumiti. I was raising my child without Hunter on my side. Natiis ko ang ilang buwan na ako lang at si Lester ang tumutulong sa akin...sa sarili ko. Hindi kailanman umuwi si Hunter at hindi ko alam kung bakit nakayanan ko 'yon.

"I am going to meet Damon, I will tell him about my pregnancy already. Isang buwan na lang naman ang hihintayin ko at manganganak na ako." Time flies fast. At habang tumatagal mas nalulungkot ako.

Kinahapunan ay pumunta ako sa mansion, ngunit wala roon si Luci kaya naisip kong nasa bahay niya ito tumutuloy. Halos magsalubong pa ang kilay nito ng makita ako, dahilan para tuluyan akong lamunin ng kaba.

"W-What the..." umawang ang labi niya ng titigan ang umbok kong tiyan.

"I am pregnant...Damon."

"Where is that punk?! I am going to kill him!" nagngingitngit sa galit na sigaw niya at humugot ng baril. Sa kaba ay mabilis kong hinawakan ang braso niya.

"Damon...please." Marahas siyang napabuntong hininga at naiiling na napahilamos sa mukha.

"Dimmy..."

"I am fine, Dame. Ginusto ko 'to. Paninindigan ko."

"Shit! He's just playing with you!"

"I want to ask a question... iyon din ang dahilan kung bakit naririto ako Damon." kinakabahan ako pero ngayon lang ako ng lakas ng loob na malaman ang totoo. Kunot ang noo na hinarap niya ako at tinuro ang upuan. Marahan naman akong umupo roon habang siya'y naupo sa harapan ko...ng tahimik.

"Bakit galit na galit sa 'yo si Hunter... what did you do to him? Ano ang nakaraan niyong dalawa?" humalukipkip siya at sumandal sa backrest, habang tinititigan ako.

"I heard that he really is angry with me, but I don't know him in the past and I never encountered him and his organization. I was against him because he was also an opponent of Meast's organization... and he's my rival at school back then..." what?

"W-Wala ka talagang alam?" kumunot ang noo niya at umiling.

"T-Then... ano 'yong sinasabi niya na... may kinalaman ka kung bakit namatay ang finaceé niya?"

"I'd never heard about that. He's a well-known businessman. No wonder he was in the news before, and I found out that his fianceé died. But I don't know why, what happened, and I have nothing to do with it. I don't know that woman either."

"W-What? Now I'm confused. Bakit galit na galit siya sa 'yo at ikaw ang tinuturong dahilan?"'

"I don't exactly know Dimmy. Ask him. I will do my research too now that you're pregnant. I should pay attention to that jerk now."

Bigo akong umuwi. Lumabo ang mga naiisip ko.

What the hell is that?

Ano na ba ang totoo?

If it isn't my brother, then who? At ano ba talaga ang totoong nangyari noon?

Ilang araw pang hindi umuwi si Hunter hanggang sa magising na lang ako...sa balitang bumalik na siya.

Natagpuan ko siya sa library niya, isang gabi na tila may kinukuha at hinahanap. I was wearing a big long dress, kaya hindi niya agad mahahalatang malaki na ang tiyan ko, isa pa ay medyo madilim doon.

I gulped upon staring at him. Ang daming nagbago sa itsura niya. Kulang kulang siyam na buwan ko siyang hindi nakasama at nakita. Halos mangilid ang luha ko, at sa takot na baka umalis nanaman siya ay pinili kong sabihin na sa kaniya ang totoo.

"Hunter," nanginig ang boses ko ng tawagin ang pangalan niya at agad namang dumako ang tingin niya sa akin.

But his eyes. It's colder now. May napansin ako sa itsura niya pero hindi ko 'yon ma-point out ngayon.

Hindi niya ako pinansin at pinagpatuloy ang ginagawa pero hinawakan ko ang kamay niya ng mahigpit dahilan para muli siyang matigil at naramdaman ko pa ang bahagya niyang paninigas.

"May sasabihin ako m-makinig ka muna sa akin... please."

"I am busy. May hinahanap ako at hindi ako magtatagal dito."

"H-Hunter... Hunter... I am pregnant." I bit my lip, nervously. I can't look at him. I am afraid of what expression crosses his face right no. Nabitawan ko ang kamay niya at pinaglaruan ko ang mga daliri ko sa sobrang kaba.

Nang hindi siya nagsalita, ay naglakas na ako ng loob na tingnan siya at nasalubong ko ang kulay abo niyang mga mata. No emotion. No excitement and happiness. It was the same eyes I've seen before. Dull, emotionless, and hideous.

Sa tingin pa lang na iyon, ay nahati na ang pag-asa ko.

Please...please don't break me. I was already broken. Please.

Pumikit ako ng mariin.

"H-Hunter..." I tried to approach his hand but he refused and moved it away, so I did not have a chance to touch him...again.

Lumalim at naging mabigat ang paghinga ko. Hanggang sa unti-unti iyong bumibilis kasabay ng pangingilid ng mga luha ko.

"How many months?"

"Nine... almost... malapit na ako manganak."

"Look for someone who can adopt her," para akong hinampas ng matigas na bagay sa sinabi niya. Unti-unti akong dinurog. Unti-unti akong inalisan ng pag-asa.

W-Why?

I cried.

"N-No, a-anak mo 'to, anak n-natin 'to... we should... we should raise our child...together!" umiiyak akong umiling at nag-angat ng tingin sa kaniya, searching for something in his eyes. Na ayaw niya ring gawin iyon, na baka nabigla lang siya.

"I don't want to have a child with you," naging marahas ang paghinga ko at unti-unti nang humikbi sa harapan niya.

"Y-You're just... confused. Mahal mo 'ko 'di ba? Why are you doing this to me? Why are you so cruel? A-Ano bang kasalanan ko sa 'yo!? Hindi pa ba bayad ang atraso sa 'yo ni Damon para gawin mo sa 'kin 'to?!"

"Shut up and leave. Do what I told you."

"No! I won't! Hindi ako kasing demonyo mo Hunter! Kung ayaw mo sa anak ko! Ako gusto ko! Bubuhayin ko siya! Magiging magulang ako sa kaniya!"

"Then sign this." nanigas ako sa sinabi niya, and there I saw a black envelop. Walang emosyon niya 'yong inabot sa akin.

"A-Ano 'yan?"

"Divorce paper. Throw your child away and let someone adopt him or her, and you can still carry my name. Choose the child, sign this and be free." umiling ako. Marahas akong umiling at umatras. Halos may pumintig ng malakas sa ulo ko dahil sa mga sinasabi niya.

I feel so fed up, but I can still feel the pain. A never ending pain.

"Y-You can't do this to me. Y-you can't do this to me... minahal naman k-kita... hindi mo 'ko pwedeng itapon na lang... Hindi ako papayag. I will stay. I want to stay. Dito lang ako. I am your wife and will stay as your wife."

Nakita ko kung paano niya hubarin ang singsing sa kamay niya na mas kinadurog ko. Sobs escape my lips as he throw the ring on me with a smug on his face.

I cried as I knelt on the floor to get the ring, but he stepped on it. Bumagsak ang mga luha ko sa sapatos niya at halos umuga ang balikat ko sa pag-iyak. I bit my lower lip so hard that I could taste my own blood just so I could stifle my cries but it still escapes my lips.

Nanatili akong nakaluhod sa harapan niya when he took out the divorce paper and put it on the small table on my side. He put his pen on it. Tila balewala sa kaniya ang pag-iyak ko. Balewala lang sa kaniya na nawawasak ako.

Marahas ang naging pag-iyak ko habang nakatitig sa divorce paper at nakatingin sa pangalan ko. Halos maririnig na sa buong kwarto ko ang boses ko pero hindi ko 'yon alintana.

No. I can't.

I held his hand, and took the ring, which he had already let go from stepping on it. Nanginginig man ang kamay ay mahigpit ko siyang hinawakan.

I shook my head first. I am having a hard time speaking.

"Mahal kita, please ayoko nito. Take me back. Parang awa mo na. Huwag mong gawin 'to. Mahal na mahal kita Hunter. Mahal kita. N-nagmamakaawa ako... I promised hindi...hindi na kita papakialaman sa lahat ng gusto mo...susundin ko na lahat ng iuutos mo, I will not defy your rules...I can be whoever you want me to be... just please don't do this..."

I tried so hard to convince him, pero muli lang niya akong iwinaksi dahilan para bahagya akong mapasubsob sa sahig at mabitawan ng tuluyan ang singsing niya na gumulong papasok sa kaniyang kama.

I was stunned for a moment, but my tears didn't stop.

"I gave you two option, isa lang sa kanila ang piliin mo. Throw the child away? Or sign this. Huwag mong ubusin ang pasensya ko Dimaria kung ayaw mong ako ang magdesisyon para sa 'yo." I laughed crazily while my tears continuously pooled in my eyes.

"Y-You're cruel," I said in a very faint voice. Parang nilulukot sa sakit ang puso ng nanginginig ang kamay na kinuha ko ang ballpen. Tumutulo ang mga luha ko sa papel ng simulan ko iyong pirmahan, pero wala na akong pakialam. The moment that I was signing it, pakiramdam ko, kalahati sa akin ang unti-unting nawawala. I bit my own lips and just wanted to scream it out.

Kasi ang sakit. Sobrang sakit. Too much, that I can't put it into words anymore.

Matapos pumirma ay saka ako tumayo mula sa pagkakaluhod. With my knees weak, and my body trembling, I walked out of his room.

I am no longer married to him. I laughed again.

Derederetso akong lumabas ng bahay, ng hindi na nag-abala pang kunin ang mga gamit ko. I just want to leave. 'Yon na lang ang nasa isip ko.

Kahit nga ang wallet at phone ay hindi ko nadala.

Rain poured on me.

Pero walang wala iyon sa lamig na bumabalot sa pagkatao ko.

I walk. Under the dark. It's pouring outside.

Patuloy lang na umuuga ang balikat ko sa pag-iyak. Wala na akong pakialam kung saan ako makakarating hanggang sa bigla na lang may van na huminto sa tabi ko, huli na para malaman ko ang susunod na nangyari, sa bilis ay wala na akong maalala kundi ang unti-unting pagdilim ng paningin ko at pagbuhat sa akin papasok hanggang sa mawalan ako ng malay.

I wasn't afraid of the dark, kahit ang totoo dapat bata pa lang ako ay takot na ako roon. But now it is my comfort...

Pero nang makilala ko si Hunter.

Darkness has become a terrifying place. A danger zone.

That night became a nightmare for me. that I can never forget.

Dahil sa gabi ring 'yon... was the night I lost faith in him... and darkness will be the worst place for me to stay.

He lured me into darkness, and that's unforgivable.

"Akalain mong naka-iskor pala si Martinez dito?"

"Sayang pre buntis," Nagising ako ng tila may humahawak sa binti ko.

Gusto ko mang sumigaw ay nilalamon lang ang boses ko dahil sa tape na nasa bibig ko. Maghigpit ding nakatali ang mga kamay ko sa likuran, forbidding me to escape.

Kaagad na nangilid ang mga luha ko ng makitang tanging isang lampara lang ang nagbibigay ng liwanag sa lugar. It looks like a small house. Oara siyang kubo dahil sa kahoy na lapag at pawid na bubong.

"Gising na pala..."

"Hihintayin pa ba natin ang utos?"

"Baka naman pwede nating tikman, buntis na rin naman," They laughed. Umahon ang kaba at pandidiri ko at hindi na alam kung ano pa ang dapat maramdaman.

My tears didn't stop.

They touch my legs, and that makes me squirm in disgust.

I wanted to scream. Pero walang boses na kumakawala sa bibig ko. I was shaking my head at kahit napapagod na ako, ayokong sumuko dahil sa anak ko.

Help! Kahit ang anak ko na lang ang maligtas. Please!

"Oooh ang kinis!"

"Tangina mukhang masarap ah."

"Dahandahin mo lang pare, buntis 'yan," They laughed again.

Sinubukan kong isiksik ang sarili pero nagagawa pa rin nila akong hawakan. I screamed again as I cried harder. Pero madali lang para sa isa ang halikan ako sa leeg. Na mas kinaiyak ko.

The other one was touching my legs up on my chest and all I could do was cry. I was asking for someone's help in the back of my mind. I was crying so hard as if it can help me out, but I knew... I'm helpless.

Hunter...ikaw ang dahilan ng lahat ng ito.

Hinding hindi kita mapapatawad hayop ka.

I moved my feet, one grope on my chest and I kick the other one on where it hurts the most.

Sinunod ko ang isa at pinilit tumayo.

"Putangina ka!"

Mabilis akong tumakbo habang namimilipit pa silang pareho. Mabuti na lang hindi nila naigapos ang paa ko. Nagawa kong makatakbo palabas pero hindi pa ako nakakalayo ay narinig ko na ang boses nila.

Mabigat man ang pakiramdam at tila humihilab ang tiyan ko'y mas pinili kong magpatuloy.

I can feel something oozing down on my legs, pero wala na akong ibang naisip kundi makaligtas kami ng anak ko.

With my tears on, I kept on running kahit na napapaiyak ako lalo kapag naririnig ang putok ng baril at mga sigaw nila.

The place was secluded. Makahoy at walang kabahay-bahay. Hanggang sa matanaw ko ang...highway.

I tried to scream ngunit bigo ako kaya mas binilisan ko na lang ang pagtakbo not until may humablot sa akin kung kailan malapit na ako sa kalsada at dinig ko na ang dumaraang mga sasakyan.

"Tangina ka akala mo makakatakas ka ha?!" I screamed against the tape and headbutted him.

Nakaramdam ako ng hilo sa ginawa ko pero dahil doon ay nakaligtas din ako sa hawak niya at mabilis na nakatakbo...

It was too late for me to see the rushing car approaching where I was standing... and the next thing I knew was the blinding light and screeching tires followed by a deafening crashing noise and a painful hit on me that numbed my body.

Ramdam ko ang pagbagsak ng katawan ko kung saan... images flash in my mind before the blinding light becomes an eerie darkness that I'm slowly drowning in.