I woke up in the hospital the next day.

Halos habulin ko ang hininga nang bumangon ako, I saw Lucifer preparing the food he brought for me.

"Hey, are you okay?" I nod my head.

"W-Where's Tremor?" I asked.

"Next room, he's fine." napahinga ako ng maluwag sa narinig. Muli akong bumalik sa pagkakahiga at tumitig sa kisame.

"You sure you're okay? Nothing's hurt in your body?"

"The only thing that was hurting in me was solely my heart, dear brother." A bitter laugh comes after I say that.

Lucifer took care of me that day. There was no need for me to stay more days inside, dahil ginusto ko na rin naman umuwi. After ko ma-discharge ay dumaan ako sa room ni Tremor. I saw him. May bandage sa ulo at band aid sa may mata sa gilid ng labi at sa may panga niya. Nakonsensya ako bigla.

Nang mapalingon siya sa direksyon ko ay kaagad siyahg napaayos ng upo sa hospital bed.

I sat on the edge of the bed and smiled at him weakly, and he did the same.

"Sorry Tremor, I put you in trouble." He reached for my face and held it carefully.

"I'm willing to risk my life to save you, Dim. Kahit na alam ko hindi ako marunong sa martial arts. At hindi rin aoo 'yong gangster type." I chuckled because of what he said. But it fades away when I remember how scared I am.

"Hindi ka tuloy makakapag work ng ilang Linggo. Kailangan mo magpawala ng scratches and scars. Sorry." He's a model at puhunan niya ang mukha niya. Kahit pa may business siya ay pagiging model talaga ang ikinasasaya niya. That's his passion.

"Linggo lang naman, eh 'yong sakit kapag napahamak ka, habang buhay 'yon." nangilid ang luha ko sa sinabi niya.

I really appreciate him, and I am not invalidating his feelings because they're valid for me. I can feel his affection.

He really loves me. Too bad friendship and a friend's love are the only things I could offer him.

"I'd rather see you with someone than not be able to see you forever, Dim."

"I'm sorry Tremor...I'm really sorry..." sorry 'cause I can't love you back. Kung sana ay hindi ko nakilala si Hunter, baka sa 'yo na ako nahulog.

"Don't be, c'mon ayoko ng nakikita kang umiiyak at malungkot. Pakiramdam ko wala talaga akong kwenta." He wiped away my tears and cheered me up, kaya ngumiti ako for him.

"Thank you so much, kasi dumating ka, kayo ni Damon."

Niyakap ko siya ng mahigpit. Hindi na rin ako nagtagal at nagpahatid na kay Damon pauwi. Pakiramdam ko na-trauma na akong sumakay sa cab, so I'll try to have Hunter's car habang hindi pa ako nakakabili ng sariling sasakyan.

"Are you sure you'll be okay?" I nodded my head in response to him. Bumaba na ako at sinabihan siyang huwag nang magabala pang bumaba dahil alam kong marami pa siyang dapat gawin.

Inihatid ko lang si Lucifer nang tingin at nagpasya na ring pumasok. Halos napangiwi pa ako ng aksidente kong naihampas sa may hagdan ang kamay ko kung saan kinabit ang dextrose. That hurts. I bet I've had an attack unconsciously.

Napangiwi na lang ako at hawak ang kamay na iyon ay nagpatuloy ako sa pag-akyat. I was about to enter our room when I heard a feminine laugh from the kitchen. Hindi naman 'sing laki ng mansion ni Lucifer ang bahay na ito kaya naman dinig na dinig ko ang boses.

"OMG, Hunter! I did it! Oh ha?! Marunong na akong magluto! I can be a perfect wife now, huh? What do you think?!" Because of what I've heard, I felt my heart clench. I can imagine their faces, her smiles and laughs, and whatever they're doing inside the kitchen.

So they're here, huh? When I was calling him yesterday, I wondered what he was doing and why he didn't answer it? Kilala ko si Hunter, sa tatlong taon may mga pagkakataon na napapansin ko ang mga kilos niya. Hindi niya kailanman naiiwan o iniiwan ang phone niya. Kaya hindi ako maniniwalang hindi niya napansin ang mga tawag ko. Magkasama kaya sila? Wala siyang scheduled meetings kahapon. Hindi man lang niya ako tinawagan o hinanap.

Sa mga naisip na iyon ay mas bumigat lang ang pakiramdam ko.

Wala talaga siyang pakialam sa akin.

Nagpatuloy na akong pumasok at piniling maligo bago magbihis to take a rest. Grabeng trauma ang dinulot sa akin ng nangyari na parang isang bangungot. Ayokong paniwalaan pero lahat ng naramdaman ko, takot? Kaba...lahat totoo.

Whoever did that to me...whoever the master mind of that abduction must have grudges towards me. Bakit ba parang ang daming galit sa akin?

What did I do wrong to deserve this?

Even the man I love despises me and uses me for his own gain.

This life is tiring.

I was so close to closing my eyes when the door of this room, creaked.

"C'mon, Hunter! Let's play chess! Kapag natalo ka you'll date me okay? Pag natalo ako... I'll do whatever you say."

Damn.

I didn't get myself up.

Hanggang sa sila ang kusang naka diskobre na naroroon ako.

My eyes remained fixed on the ceiling. I can feel their eyes pierce me. And I didn't move a bit.

"Ow, may tao pala."

May tao pala?

Natawa ako sa isip.

I am not just a person here, but his wife.

Walang emosyon akong bumaling sa kanila na parang sanay na sanay na ako sa ganito kahit durog na durog na ako. I met Hunter's eyes and he's not even worried.

Kung namatay kaya ako, ganyan pa rin kaya ang reaction niya?

Pathetic, of course. Baka mag p-party pa siya kasi alam niyang ikababaliw 'yon ng kapatid ko.

Damon's sufferings are Hunter's happiness. Malinaw 'yon.

"Good morning, you can have this room. I'm going somewhere." bumangon na ako, kinuha ang wallet at phone saka nagsimulang lumabas ng kwarto.

I thought I could leave the house silently, pero pababa pa lang ako sa hagdan ay may humawak na sa braso ko.

I look at him...no her.

She's seriously looking at me. I can't find any emotion in her eyes that I can hate.

"Gusto kita makausap, Divecca."

Gusto niya akong makausap? Bakit? To ask for permission? No hindi niya gagawin 'yon of course.

"Sige."

"With Hunter." I swallowed hard. Why?

"Ngayon na ba?"

"Ay no, sana, let's have a dinner together here."

Fuck! I really want to laugh now! Bakit ang kapal ng mukha niya sa kabila ng pagiging mahinahon niya?!

Dito pa talaga sa bahay namin?

Wala talaga siyang pakialam kung ang nilalandi niya ay may asawa na 'no?

"Sure," tipid na sagot ko at umalis na.

I spent time alone in a coffee shop. Hindi ako umalis do'n hanggang sa magtanghali. Kumain lang ako sa isang fast food at umuwi na. Naroroon pa rin si Amari pag-uwi ko at mukhang do'n na ata niya balak tumira.

"Hon, ilan ang gusto mong anak?"

Napahinto ako sa narinig. Anak.

"Kahit ilan basta ikaw nanay."

Malungkot akong ngumiti kasabay ng pagbuhos ng mga luha ko. They were watching TV again, nakasandal si Amari sa balikat ni Hunter, and he was combing the strands of her hair.

They're planning their future together, huh? How romantic.

"Ehhh? You're so naughty, huh? Mahirap kayang magbuntis."

I heard Hunter's chuckle before kissing Amari's head.

"Basta, kung ilan, kahit isa or dalawa basta sa 'yo at ikaw ang ina I'm fine with that."

Pakiramdam ko may pumipiga sa puso ko sa naririnig. I can feel it bleeding. Para iyong hinihiwa ng kutsilyo.

Imbes na dumeretso sa kwarto ay sa kusina ako tumungo. I took one bottle of hard liquor, that Hunter put in the cabinet, added ice cubes, and brought it to our room.

I shouldn't drink too much, but I want to. Iyon lang ang makakaya kong gawin ngayon. At naiinis ako sa sarili ko.

Kulang na lang pagawan ko ang sarili ko ng monomento. Damn. I am so fucked up. Martyr? Tanga? Call me whatever you want. I just love him. And a small part of me was hoping, wishing... he'd love me back... kahit... kahit huli na.

One shot, two... I lost count. Pakiramdam ko sasabog na ang ulo ko sa sakit. My chest tightened and all I could do was to massage it hard.

My phone vibrated. Sinagot ko iyon ng walang pag-aalinlangan.

And it was Tremor.

"Yo!" I laughed crazily.

"Dim? Are you alright?"

"Oo naman! Okay na okay ako!"

"Lasing ka ba?"

"Of course not! Hindi kaya ako madaling malasing, I'm okay! Bakit ka napatawag? Namiss mo ba ako? Or my kiss?" I laughed again at natahimik naman siya.

"Punta ako d'yan, I don't care about your husband... now that he can't even take care of you."

Hindi na ako nakapagsalita ng bigla na lang niya pinatay ang tawag. Muli pa akong natawa, ngunit hindi na iyon tulad ng mga nauna. Dahil ang tawa na iyon ay may kasamang sakit, at iyak. Ipinatong ko ang mukha sa braso at saka pinagpatuloy ang paghikbi.

Wala akong karapatang masaktan at umiyak.

Damn! Kasalanan ko naman 'to, pero kung makaiyak ako sobra na. I chose this. I have to deal with it.

"Why are you drinking!?" may umagaw ng iniinom ko at natapunan pa ako nito sa kamay at dibdib.

I didn't answer him and licked my fingers and arms. Kinukuha ko rin ang natapon sa dibdib ko using my fingers and licking it again, habang paminsan-minsang sumusulyap sa kaniya. And when I'm done with my chest, tumingala na ako sa kaniya while still licking my fingers. He swallowed hard as his eyes darkened while staring intensely at me.

"Hmm." I moaned sensually before pulling my finger from my mouth and smirking at him.

"It tastes good on my fingers, huh? Would you like to try it, hubby?" mas lalong dumiin ang titig niya sa akin.

"Oh, I have an idea... since your mistress is here... why don't we try... threesome? Payag naman siguro siya 'di ba? Wait... we can have a double date... in bed. Darating nga pala si Tremor." I laughed crazily. Fuck! Umakyat na ata ang alak sa utak ko para masabi lahat ng 'yon.

Well, I didn't mean it... I am just teasing him?

Wala akong balak gawin 'yon. Yuck.

"Anong sabi mo?!" mas dumilim ang anyo niya ngayon. His jaw was moving harshly. Pakiramdam ko ano mang oras ay masasaktan niya ako kaya sumeryoso na ang tingin ko sa kaniya.

"Kidding. I won't do that... with you and your woman." umiwas ako ng tingin dahil nakakatakot ang mga mata niya.

"The reason why I don't want you to drink too much, fuck." I heard him muttering words, and I didn't choose to give a damn.

"Matulog ka na."

"Darating si Tremor, saka may dinner pa tayo."

"I will make him leave. Sa tingin mo hahayaan kong pumasok sa pamamahay ko ang lalaki mo?"

"Habang ikaw ibinabahay dito ang babae mo?!" I growled and tried to stand up. Matapang ako dahil nakainom, susulitin ko na.

"It's unfair, Hunter? Don't you think?" I laughed sarcastically.

"Dapat ikaw lang ba ang pwede? Hindi mo ako nirespeto at ang kasal natin so why would I respect you and this house? I could bring a man too. I could bring whoever I wanted to bring here to let him in! And you had nothing to do with it!"

"Try me Dimaria, I swear... dadanak ang dugo ng lalaking 'yon dito mismo!"

"Bakit puro na lang pagpatay ang nasa isip mo huh?! Ganyan ka ba talaga kasama?! I can't believe I really fell for you! I swear Hunter! Kapag naipon na lahat ng sakit na pinaparamdam mo sa akin at nawalan na ako ng gana sa 'yo, I won't... I will never hesitate to leave and to fight you... Kusa kitang iiwan...lalayuan at kapag dumating ang oras na napalitan na ng galit ang nararamdaman ko sa 'yo... you can never have me again... dahil hinding hindi ko na gugustuhing bumalik sa 'yo. Magmamahal ulit ako at magpapakasal sa tamang tao. Just wait for it... kaya sige lang... do whatever you want... don't stop inflicting pain... hanggang sa tuluyan akong mapagod sa 'yo!"

I chose to walk out, nilampasan ko siya at bahagyang binangga ang balikat niya, ngunit mabilis niya lang akong natulak against the wall and kissed me. Harsh. Painful. Punishing kisses that make my lips ache and bleed. Halos hindi ako makahinga sa diin at bilis ng mga halik niya. I tried to escape him, but he pinned my hands above my head and pushed his tongue inside my mouth. Dahil wala akong lakas ay hinayaan ko na lang siya...while my tears are continuously falling.

Go on. Dagdagan mo pa lahat ng sakit. Tatanggapin ko.

I am just waiting.

Naghihintay na mapuno.

Nang magsawa siya at makapaglabas ng galit ay kusa siyang humiwalay, still keeping our distance. We were both gasping for air, but I refused to look at him in his eyes. Mapait akong ngumiti at talagang pinakita ko iyon sa kaniya. Sa kabila ng nanginginig na kamay ay pinunasan ko ang pisngi ko sa dami ng luha na nagkalat dito.

"Wala ka talagang pakialam sa nararamdaman ko 'no?" Fresh tears fell down my face no matter how I tried to push them away. It won't fade.

Nakatulala lang siya sa akin and when I found that the space between us was enough, I slipped away from him and walked out of the room.

Sobs wracked my body and hopelessness crashed into me. I am losing my hope for this marriage. Hindi siya naaayos, lumalala siya. Kung sabagay...paano pa ba maaayos ang isang bagay na hindi pa man nagsisimula ay matagal nang sira?

It was like broken glass, na mas lalo pang nadudurog habang tumatagal. Wala nang pag-asang mabuo.

"Oh, dinner is ready... are you okay?"

"Dapat mo pa bang tanungin 'yan kung obvious naman na hindi?" hindi ko maiwasang hindi siya barahin.

"S-sorry..."

"Stop saying sorry to me! If you're really sorry, then you shouldn't be here in the first place! You're a woman! You supposed to understand my pain! I am the wife for God's sake! May respeto ka pa ba sa sarili mo?! You shouldn't involve yourself in a married man's life knowing he still has a wife!" halatang nagulat siya.

"I... am the one he love."

"Stupid! Are you sure?! Sa pagkakaalam ko kasi, kakambal ka ng babaeng pakakasalan dapat niya, but she died... hindi kaya panakip-butas ka lang?" halatang nasaktan siya sa sinabi ko. Well, she should be. Hindi lang naman pwedeng ako lang.

"He loves me!"

"He doesn't!"

"Dimaria!" I saw Amari crying and hugging Hunter in front of me. Mabilis ko na silang tinalikuran kahit muntik muntikan na akong mahulog sa hagdan dahil sa panginginig ng tuhod ko.

At the same time, Tremor arrived. Niyakap ko siya ng mahigpit at sa kaniya piniling umiyak and he just let me. Naramdaman ko ang pagyakap niya pabalik sa akin.

"Sabi ko na nga ba, lasing ka." I was about to answer when one deep and intimidating voice interrupted.

"Let go of my wife." May kamay na marahas na humila sa akin palayo kay Tremor.

"Kung makaakto ka, para namang may pakialam ka kay Dim."

"Ano mang nangyayari sa amin ng asawa ko labas ka na roon."

"Coming from a man who didn't even dare to save her? You still have the audacity to call her your wife?"

"What are you saying?! Are you really trying to pick a fight?!"

"Don't shout at him, Hunter!"

"You don't deserve her, Martinez. One last wrong move and I'll take her away from you."

"Fuck you!" mabilis niyang nahablot ang damit ni Tremor na kinahiyaw ko sa kaba. I immediately put myself in between them to push them away frim each other.

"Can you two please stop?!"

"Make him leave Dimaria." mariin na utos ni Hunter ngunit hindi ko siya pinakinggan.

I held Tremor's hand and pulled him inside the kitchen where the food was served. Sumunod ang dalawa, at bakas pa rin kay Hunter ang inis. Mukhang napakalma na siya ni Amari.

Nagulat pa ako ng makita kung ano ang ilan sa mga nakahain.

Crabs, shrimp, and oysters.

Damn. Iisa lang ang meat.

Napansin ni Tremor na nanigas ako matapos umupo, kaya napatingin din siya mesa and I knew he found out the reason. Tahimik ang buong kusina dahil sa amin.

"It's okay, may, meat naman." he whispers to me, so I nod my head.

"Let's eat! Lalamig na 'to," pagsisimula ni Amari to change the mood. Ipinagsalin niya si Hunter ng food, habang si Hunter ay ramdam ko ang tingin sa akin. Tremor did the same thing to me, ikinuha niya ako ng meat at rice and put it on my plate.

"Hunter... calm down okay? Hindi naman masama na papuntahin niya rito ang friend niya." Amari tried to atone for it, and I pretended to be deaf and blind despite the pain.

"C'mon, favorite mo pa naman ang mga niluto ko."

Naramdaman kong kumilos si Hunter, but I remained focus on eating. Mayamaya ay may nagsalin ng shirmp at crab sa plate ko. Ipinagbalat pa niya ako ng shrimp at binuka ang crab, para ready to eat na siya.

Natigilan ako.

Parang may humaplos sa puso ko dahil sa ginawa niya.

"Eat that, you'll love it." napatingin ako kay Hunter na nakatitig sa akin. Naramdaman ko ang pagpalit palit ng tingin ni Amari at Tremor sa amin ni Hunter, but our eyes remained at each other.

Gusto kong tanggihan, pero siya ang naglagay noon at pinagbalat pa ako.

M-may shot naman ako. That will do, right?

Kinuha ko ang shrimp and brought it to my mouth, but right before I could eat it, Tremor stopped me.

Umiling siya. Pero binigyan ko lang siya ng malamyang ngiti. I saw how his jaw clenched. Dumiin ang kapit niya sa wrist ko pero sinubo ko pa rin at nginuya.

He sighed. And shut his eyes. Humigpit ang kapit niya sa kutsara at napailing.

Nagsimula na ring kumain ang dalawa habang ako pikit matang kumakain ng mga sinasalin ni Hunter sa plato ko. He didn't stop. Na parang ako lang ang nakikita niya. It is because of Tremor? Ayaw niya bang matalo siya? Ayaw niyang natatapakan? Kompetisyon lang ba ito sa kaniya? Pero kahit alam kong tama ako, hindi ko maiwasang kainin ang mga 'yon dahil unang beses nanaman niyang gawin iyon for me. Ipagbalat ako ng pagkain. Like he really cared.

Naparami ang kain ko, hindi ko namalayan na tapos na pala ako kumain. I took the glass of water Hunter got for me. I can hear Tremor's curses.