"Are you listening to me, Dimmy?"

Napaangat ang tingin ko kay Damon. Noon ko lang napansin na kanina pa pala ako nakatulala.

"Sorry," I sighed. Tumango naman siya at kinuha na ang folder na nasa gilid.

"We should go, I'm sure they're already there," tumango na lang ako at sumunod sa kaniya hanggang sa makarating kami sa conference room. I didn't know how I managed to attend the meeting despite being absent-minded.

Pakiramdam ko talaga ay wala akong naintindihan sa pinagusapan, mabuti na lang ay nagawa kong makasagot at makapag bigay ng opinion.

"I bet you didn't hear everything a while ago?"

"I'm sorry," he sighed and hold my shoulder.

"Come to my office; I'll explain everything to you Wala akong nagawa kundi ang sumunod sa kaniya habang tahimik na pinapagalitan ang sarili ko. Pagkapasok sa opisina niya ay nakahanda na sana kaming mag-usap.

Ngunit...

"Tapos na meeting 'di ba? Bakit andito ka pa?" nagulat ako sa biglaang nagsalita, only to find out it was Katherine. Hindi ko nagustuhan ang tono niya, pero pinili kong huwag na lang patulan.

"Katherine..." suway sa kaniya ni Lucifer na may halong pagbabanta ang boses. Sinamaan niya ng tingin ang kapatid ko at bumaling ulit sa akin.

"What? I am asking..."

"Ah may pag-uusapan lang sana kami ni—" she cut me off.

"I don't care. Ilang oras na kayong magkasama sa meeting niyo hindi niyo pa rin napag-usapan? If it's about business, hindi ba dapat doon pa lang napag-usapan niyo na 'yan? Kailangan may pa sobra talaga? Bakit special ka ba?"

Damn! If it wasn't my brother's fiancé, I would probably curse her now out of impatience and frustration. Pero pinili kong manahimik. Naiintindihan ko naman siya. Sana lang ay may ganyan akong tapang, towards Hunter.

"Katherine!" mas malakas ang boses na suway ni Damon sa kaniya.

"Shut up Damon and make this woman leave!" utos niya, determindadong mapaalis ako.

"Katherine, don't test my patience!"

"Leave this office, tapos na ang meeting niyo."

Damn, wala nang patutunguhan 'to. Siguro kailangan ko na talagang umalis. Akmang paalis na ako nang bigla akong pigilan ni Damon.

"Stay, Dimaria..."

"Make her leave! Bakit ba ayaw mo siyang paalisin?! At bakit hindi ka pa umaalis?!"

Gosh! Bakit ba naiipit ako sa lq ng dalawang 'to, eh may sarili akong problema na dapat unahin.

"We still have something to talk about with Katherine, so go back to where you were earlier and zip your mouth. Wait until we're done!"

"Paalisin mo siya! Wala akong pakialam kung may pag-uusapan kayo! Andito ako kaya ako lang ang kakausapin mo at pagbibigyan mo ng attention mo! 'Di ba sinabi ko sa 'yo na ayoko kayong makita na magkasama?! Gaano ba kahirap para sa 'yo na layuan siya?!"

"If you can't shut your mouth, you'd better leave! Don't wait for me to drag you out!"

I felt guilty. Lalo na ng makita kong nasaktan siya. She really loves him that much, huh? My brother was lucky. He had someone like her. Na totoong mahal siya. Somehow at this moment, I can understand her pain, I'm sure she's thinking that I am someone in Damon's past. Hindi niya alam na kapatid ko si Damon at naiintindihan ko rin siya kung bakit hindi pa niya magawang sabihin kay Katherine ang totoo.

Masama ang loob na umalis si Katherine, naiwan kami ni Damon doon and when I look at my brother, I saw pain in his eyes. Marahas niyang pinasadahan ng mga daliri ang kanyang buhok.

"I'm sorry you have to witness that, I know you're dealing with problems of your own right now and I am also the reason. Fuck."

"It's alright, don't blame yourself please," lumapit ako sa kaniya to comfort him. I hugged him tight, and later on, I felt his warm hug too. To have at least one who can hug you like this is all enough for me. As long as I know that my brother is here, I don't have any reason not to continue living my life.

After that, ay napunta na sa pinagusapan kanina ang attention namin.

"Let's meet on Friday. Una na muna ako." I grabbed my bag to leave, when he held my wrist. Nilingon ko siya at nakita ko ang pag-aalala sa kaniyang mga mata.

"Tell me if you can't take it anymore. I will send you away far from that bastard, Dimmy. I promise, I'll get you. I will do everything to beat Hunter."

Malamya akong ngumiti at tumango sa kaniya.

"I love him, Dame. I can't leave him. Don't worry, kaya ko naman. Huwag na ito ang problemahin at isipin mo. Go and find Katherine. If you can't tell her the truth, at least do something to appease her."

After that, tuluyan na akong umalis. I was calling for a cab to go back to Hunter's company, ngunit hindi natuloy when a car stopped in front of me. Kumunot ang noo ko nang makita kung sino ang bumaba roon. He smiled at me and welcomed me with a tight hug.

"T-Tremor..."

"I told you, susunod ako."

I was surprised that I didn't know what to say. Mayamaya lang ay kumawala na rin siya at tinitigan ako sa mga mata.

"Kimmy misses you, gusto magbakasyon dito next month."

"M-Me too. Sorry hindi ko kayo madalas ma-contact."

"It's okay, naiintindihan namin. So would you mind, you know, let's have coffee first?" Napatingin ako sa wrist watch ko at napabuntong hininga.

"Sige," hindi man siguro masama? Ang alam naman ni Hunter ay hindi ako papasok dahil sa meeting ko with Damon.

Pinagbukas ako ni Tremor ng pinto, at hinintay na makasakay bago siya umikot patungo sa driver's seat at nagsimula nang magmaneho. Pagkarating sa coffee shop ay siya na ang nag-order for me. Natawa pa ako kasi ang dami niyang inorder na slice ng cake. He really had a sweet tooth.

"So, kumusta kayo ng asawa mo?" napasimangot ako ng buksan niya ang topic na 'yon.

"G-Gano'n pa rin?" feeling ko lumala kasi ngayon ay may nararamdaman na ako for him. I caught him staring at me before he shook his head and sighed.

"Are you happy?" I was about to sip on my cup when he speak again, and that makes me stop in instant. Nag-angat ulit ako ng tingin to meet his stares.

"Are you happy with him?" I didn't nod my head nor say yes. I just remained silent, staring at him.

"Being with him is something I have to be glad about. It's... enough."

"Is it?" muli nanaman akong natahimik.

"Because the way I see it, a small amount of happiness is not enough to stay. It is expected to be at least 75% of happiness.To be with him is not enough, hindi mo deserve ang kakapirasong kasiyahan sa kabila ng sakit na ipinaparanas niya sa 'yo." He reaches for my hand and squeezes it, but I pull it away.

I know, pero at least may kasiyahan pa rin naman 'di ba?

Hindi naman ako pwedeng sumuko agad sa kaniya. I promised myself, that I will stay no matter how painful it means.Hindi naman ako pwedeng sumuko agad sa kaniya. I promised myself that I would stay no matter how painful it might be.

Mananatili ako sa tabi niya. I love him so much. Wala na akong pakialam kung si Amari ang mahal niya at kung maraming babae sa buhay niya, basta naroroon ako...basta asawa niya ako. I will accept it.

I'll accept it as just a piece of his life. I'll hold onto it.

He tried to shift our topic, at kahit paano gumaan na rin ang pakiramdam ko. We parted ways after that and chose to go back to Hunter's office. Pagkapasok ko'y hindi ko naabutan si Hunter, kaya pinili ko na lang tapusin ang mga naiwang trabaho.

Passed seven nang maisipan kong umuwi na, nag take out na lang din ako ng dinner in case na kumain na si Hunter, cause as if he cares for me?

Nagulat pa ako at nagtaka kasi madilim sa bahay, wala rin ang mga bantay niya. Pagkapasok ko'y binuhay ko lang ang lamp instead of the main lights. Pagkatapos ay tumungo na ako sa kusina to prepare my foods. Mainit pa naman 'yon no need nang i-microwave. Binuksan ko ang ilaw at tumungo muna sa fridge to get myself a cold water to drink. After maayos ang food, umakyat ako saglit to change my clothes. Ngunit papasok pa lang sana ako sa kwarto namin ni Hunter ay may narinig ako sa kabilang kwarto.

Marahan akong humakbang patungo ro'n at nagsalubong pa ang kilay ko ng medyo nakaawang ang pinto.

Bahagya kong nilakihan ang pagkakabukas noon at sumilip...at halos manikip ang dibdib ko ng makita kung anong mayroon.

Hunter and Amari are drinking together while watching an erotic movie.

They look so happy with their bond.

Ako ba talaga ang asawa?

Amari accidentally shifts her eyes in my direction, ngunit wala siyang naging reaction. Humalakhak lang siya sa sinabi ni Hunter at inalis na rin sa akin ang tingin. While my husband had no idea that I was watching.

Nanginig ang tuhod ko sa nakita. My heart throbbed painfully as tears welled up in my eyes. Umatras ako at pumasok na sa kwarto to change my clothes, pero dahil sa nakita ay nawalan na ako ng ganang kumain at matulog dito.

I wore a simple denim short and a black sleeveless crop top, na pinatungan ko ng denim jacket. I chose to wear sneakers and sneak out of that house. It's a good thing Jock and the other men of Hunter are nowhere to be found. I easily escaped from that suffocating house.

I breathed in the thin air, as I tried to dry my tears before they could even fall. Pumara ako ng cab at nagpahatid sa pinakamalapit na bar. I chose to drink. Iinom ko lang. Para kahit paano mawala 'yong sakit, kahit saglit. Saglit lang.

I was on my way when I saw a familiar face, kararating lang niya at napatingin siya sa akin, nakita ko pa ang gulat niya.

"Dimmy?!"

"Dame..." I hugged him.

"Hush now, what happened?" I didn't talk, and he just let me.

Sinabi pa niya na dadaluhan lang sana niya saglit ang party ng isa kakilala niyang business man, pero huwag na lang daw at sasamahan na lang niya ako.

Of course, he won't choose that business man over me.

Good thing, hindi niya ako pinigilang uminom. Sinamahan niya ako, to comfort me. Dahil alam kong sa isip niya 'yon pa lang ang magagawa niya for me.

"Dame...what should I do huh?" what should I do for this pain? I want it gone, pero hindi ko naman magagawang iwan si Hunter.

"The only option is to leave him."

"Kapag iniwan ko ba siya? Kapag umalis ba ako, mawawala ba 'yong sakit? 'Di ba hindi naman? Andoon pa rin 'yong sakit, dadalahin ko 'yon saan man ako mapunta Damon." I cried, and he hugged me.

Hindi ko alam kung gaano na karami ang nainom ko, until I fell into oblivion. Nagising na lang ako ay umaga na sa guest room ng mansion ni Damon. Mabuti na lang ay maaga akong nagising, kaya nagawa kong makaalis agad at makauwi.

Pipihitin ko pa lang sana ang door knob ng kwarto sa bahay, nang may magsalita sa gilid ko na halos ikatalon ko sa gulat.

I saw Hunter. Pinasadahan ako nito ng tingin mula ulo hanggang paa. Kaya napatingin din ako at gano'n na lang ang gulat ko na damit pala ni Lucifer ang suot ko. Maybe I dirtied my clothes last night.

I witnessed how Hunter's brow furrowed.

"Where did you stay last night and whose clothes are you wearing, Dimaria?" His voice was like thunder, deafening my ears. But when I remember why I left last night, I screw away the idea of telling him the truth.

I will lie.

"Tremor's unit, dumating na kasi siya and we agreed to have a drink and watch a movie together." I lied.

"And... these clothes are his. Pinahiram niya, nadumihan ko kasi damit ko." I saw how his eyes darkened.

Ego.

"Are you cheating on me?"

"Are you?" balik ko sa kaniya kaya pansamantala siyang hindi nakasalita pero nakita ko kung paano gumalaw ang panga niya.

"I could kill him in an instant, Dimaria. Don't try me."

"Subukan mo, ako na lalaban sa 'yo. Hunter."

"Hinahamon mo ba ako? You can't fight me Dimaria. Wala kang laban sa akin. Alam mo 'yan." I held my head high and stared at his eyes, kahit kanina ko pa gustong sumuko.

"Yeah, try it. I won't hesitate to kill you and your woman." I smirked. Gusto ko pang masiyahan ng saktong lumabas si Amari sa kwarto kung saan sila natulog ni Hunter.

Yes Amari, hangga't kasal kami ng asawa ko, mananatili ka lang na babae niya...you will always be acknowledged as his mistress and nothing more.

After that, ay tuluyan na akong pumasok sa kwarto. Hindi ko rin kasi masikmura na makita silang magkasama. Nasusuka ako. I showered first and dressed myself. Papasok ako sa office at wala muna aking pakialam kay Amari o Hunter. Naiinis pa rin ako sa nakita kagabi.

Baka magwala lang ako sa harapan ni Hunter at ayoko namang mangyari 'yon. I call for a cab and ride in it. Nagpahatid ako sa building.

At first, okay pa naman sana.

Not until, nag-iba ang direksyon na tinatahak namin.

What's happening?

"Manong, iba na pong way ito. This is the opposite. Hindi ito ang papunta sa address na sinabi ko," I said, bahagyang nakadukwang paunahan.

Ngunit hindi tumigil o nagsalita ang driver kaya kinabahan na ako.

"Manong?! Hindi mo ba ako naririnig? This is not the right direction! Where are you taking me?!"

Naghubad na ito ng sumbrero and I saw that it wasn't an old man. Sa katunayan ay gwapo ito at natitiyak kong mas matanda lang sa akin ng ilang taon.

He licked his lips at mas binilisan pa ang pagmamaneho.

"Hey who are you?! Where are you taking me?!" I started to panic. He opened three buttons on his long sleeve before muttering curses.

"C'mon! Kung sino ka man, stop the car please! Pababain mo na ako! I am not rich if you're about to kidnap me for ransom! 'Y-yong asawa ko mayaman pero wala naman 'yong pakialam sa akin...kaya please! Please 'wag na ako!" I heard him chuckle, but let out a curse after. Bipolar ba siya?!

I tried to call Damon, Hunter...pero wala sa kanilang sumasagot.

Nanginginig na ang mga kamay ko, mas umahon ang kaba sa dibdib ko ng biglang may humintong itim na SUV sa harapan namin. Wala na kami sa lugar na maraming buildings at kabahayan. The area looks like a remote area!

Fuck! Do something, Dimmy! I texted Tremor, sending him a simple help word. Dahil hindi ko na nagawang sabihin ang location ng nagsibabaan ang mga nakaitim sa SUV at binuksan ang pinto kung nasaan ako.

"Sino kayo?! Ano ba talagang kailangan niyo sa akin?!" they held me on my arms and position it behind me.

Bumaba ang driver ng cab at tinanggap ang susi sa isang lalaki.

"Mauna na kayo sa location, susunod ako. Make sure to guard her and don't let her escape, clear?"

"Yes sir." sumulyap sa akin ang lalaki bago tuluyang sumakay sa isa pang itim na kotse at nagmaneho paalis.

What the fuck?!

Who is he?! Who are they?! Anong kailangan nila sa akin?!

"Ano pa hinihintay niyo?! Isakay niyo na 'yan! Kunin niyo rin 'yong gamit!"

"N-No...No! Pakawalan niyo ako!" I panicked, when they started to push me inside the SUV.

"Pakawalan niyo ako ano ba!"

"Tape her mouth Martin!"

"N-No! Please pakawalan niyo ako! Tulong!" I tried to move closer to the door and open it when someone grabbed me on my arm and shoulder at pwersahan akong pinaupo bago tinakpan ang bibig using a tape. I screamed, ngunit sumasakit lang ang lalamunan ko.

Tears started to fall, I am starting to tremble. Inuunahan na ako ng takot, my mind started to shut down and I was flooded by what ifs. What if they kill me? What if...they...they rape me?! What if...no...no please God help me! Someone help me please!

Hunter!

Damon!

Meast!

Tremor!

Kahit sino sa inyo please, tulungan niyo ako.

Someone put a blindfold on my eyes and that makes me more scared. I was crying the whole time, and my heartbeat was deafening.

Mayamaya lang ay huminto kami at itinulak nila ako palabas. I was trying to talk, but they could not understand me.

Ang alam ko lang pumasok kami sa isang kwarto? I don't know.

They made me sit on the floor, and I curled my feet. Umurong ako hanggang sa padir na lang ang nasa likuran ko.

I heard them talking, nagtatawanan pa. I was trying to move and remove my ties, pero sinigawan lang ako ng isa.

"Hindi ba siya 'yong model?"

"Oo bakit?"

"Puta ang ganda," They laughed. That made me cry more in fear.

"Tanga huwag kang gagawa ng kahit ano, gago."

"Alam ko! Sayang ibabayad sa atin ni boss."

Nawala na ang boses nila, when I tried escape from being tied but I failed.

Wala akong nagawa kundi tahimik na umiyak at humingi ng tulong sa isip ko. They took my things. I am so freaking helpless. Ano bang kailangan nila sa akin?

"Balita ko may asawa 'yan?"

Narinig ko sila ulit.

"Swerte ng asawa pare."

"Kung hindi lang malaki bayad sa atin, titikman ko talaga 'yan lintek."

"Baka naman si boss ang may balak," nagtawanan ulit sila.

And it makes me overthink.

I heard the sounds of bottles mukhang mag-iinuman sila. At habang nangyayari 'yon ay pakiramdam ko mawawala na ako sa katinuan. I can't talk, I can't call for help, I can't scream. Nanghihina na ako at kinakapos na ng paghinga.

I was trying to stay awake, afraid they might do something to me. Kahit gustong-gusto ko na lang matulog.

Someone remove my blindfold. The room they brought me was empty and dimmed. Malawak din 'yon at sa dulo naroroon ang lamesita kung nasaan sila nakapwesto.

"Don't worry, beautiful, hindi ka naman namin sasaktan." I glared at him sa kabila ng pag-iyak ko.

"Boss!" someone approached the guy in front of me, kaya marahas itong lumingon sa humahangos na kasamahan.

"Bakit?!"

"Tangina may nakasunod!"

"Ano?!"

"May nakasunod sa atin! Nahuli na namin ang problema may mga pulis ding pasunod!"

"Pota ano pang hinihintay niyo! Dalahin niyo na rin 'yon! Hoy Ugas! Dalahin mo 'tong babae! Lilipat tayo!" mabilis silang kumilos at naisakay ulit ako sa sasakyan. I badly want to scream if ever na may mga pulis nang nakarating pero mabilis din kaming nakalayo sa lugar na 'yon. I was losing hope, but I'm curious, who was that someone who came to save me?