Tulala akong umuwi sa bahay, kung saan ko naabutan si Hunter na nasa salas at nagkakape habang nagbabasa ng libro. He was wearing specs under his plain white shirt and ripped pants. Looking at him right now, I can't help but remember what Kimmy told me earlier.

Who's that woman? The model. His ex-fianceé. Anong kinalaman niya kung bakit mailap si Hunter sa mga modelo?

"Do you want coffee?" I blink twice, hindi ko napansin na nakalapit na pala siya sa akin kaya halos mahigit ko ang sariling hininga at napatitig sa mukha niya.

"A-Ah no, kagagaling ko lang sa coffee shop," his brows shot up.

"So you just had a coffee date with someone?" nanlaki ang mata ko sa sinabi niya, lalo na ng magdilim ang mukha nito na kanina'y maaliwalas pa.

"Oo? With my friend and manager?" Alangan na sabi ko, takot na magalit siya.

Ang nakaamba niyang pagtalikod ay nahinto at napansin ko ang mahina niyang paghugot ng malalim na paghinga bago ako muling nilingon.

"Free your schedule tomorrow. Isasama kita sa office ko," and that's when I also remember what Kimmy told me. He personally selected me. Eto ba 'yong sinasabi niya na mag w-work ako for him?

"Is it true na ikaw mismo ang pumili sa akin? S-Sinabi sa akin ni Kimmy kanina."

"Yeah, you're my wife, so... wala namang problema 'di ba? You're also qualified for the job," hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko'y may humaplos sa puso ko ng sabihin niya iyon pero pinili ko na lang sarilinin ang naramdaman. Cannot be Dimaria.

"Thank you." I sincerely said, habang naglalakad siya pabalik sa couch.

He raised his head to look at me again and was about to answer when his phone rang. Nawala na sa akin ang attention niya at pinanuod ko na lang siyang tumayo at sinagot ang tawag habang patungo sa pool area.

Umakyat na lang ako sa kwarto ko at piniling magpahinga. When I knew I was finally fine, I decided to take a cold shower. Pinatuyo ko lang ang buhok ko pagkatapos at naka-roba na lumabas ng bathroom. Halos mapaatras ako ng mag-angat ng tingin sa direksyon kung nasaan ang pintuan ng kwarto ko ay naabutan ko roon si Hunter na nakatayo, nakasandal sa padir sa gilid ng pinto at nakapamulsa. He was looking at the floor, mukhang malalim ang iniisip.

Huli na para makabalik ako sa kwarto dahil nag-angat na siya ng tingin sa akin. Pakiramdam ko uminit ang buo kong mukha ng ma-realize na wala akong pang-ilalim na suot. Mas lalo pa akong namula ng pasadahan niya ng tingin ang kabuuan ko. Fuck! I just hope, walang bumakat sa robe ko...pero duda ako dahil satin ito. I was used to showing off skin. Pero bakit sa kaniya parang...iba ang pakiramdam ko?

All of my confidence left me. Parang gusto ko na lang magtago.

Asawa mo siya Dimaria. Kahit baliktarin mo pa ang mundo, walang masama kung makita ka pa niyang walang saplot.

Kahit na! We're not officially dating when we get married.

"Good thing you're done. I already cooked us a dinner. Would you like to join me?" mahina akong tumikhim sa pakiramdam na may bumara sa lalamunan ko. I swallowed hard and looked away. Hindi ba siya naiilang? Mukhang hindi, wala siguro akong epekto sa kaniya. O baka talagang hindi niya type ang katulad ko?

"Okay, magbibihis lang ako," Tinalikuran ko siya at kumuha ng damit pamalit. Nang makapili na ng pangtulog ay unti-unti kong inalis sa pagkaka ribbon ang tali ng robe ko and was about to remove it ngunit ng mapalingon ako sa direksyon ni Hunter ay nahuli ko itong naroroon pa rin sa kaniyang pwesto at matamang nakatingin sa akin. Agad kong naibalik ang robe at nanlalaki ang matang binalik ang tingin sa closet ko.

"M-Magbibihis ako Hunter...lumabas ka na." Akala ko kasi lumabas na s'ya.

"Why can't you do it? I'm your husband." I chewed my lower lip as heat rushed through my system. What the hell?

"We're just married on paper, Hunter."

I heard his small grunt of disapproval, and the next thing I heard was the door being slammed closed. I sighed. Pakiramdam ko nawalan ako ng lakas at napakapit sa edge to find support. How the hell did this happen? Why am I feeling this shitty feeling?

I shouldn't entertain it. C'mon, Dimaria. Not Hunter. Pwede namang iba 'di ba? Kahit hindi na si Meast, basta huwag lang si Hunter.

Matapos magbihis ng simpleng shorts at lose shirt ay bumaba na ako at naabutan si Hunter sa kitchen. He's waiting for me, and when he saw me coming, he moved a bit and motioned to the seat near him.

I saw what he cooked for me. It just has that smell and sight, and it makes me feel something. Parang gusto ko na lang umatras at matulog. Pakiramdam ko namutla ako bigla and a bitter smile secretly escape my lips.

Ngayon ko lang mas naisip, na napakaraming araw at pagkakataon ang nasayang sa amin. 3 years, wala man lang siyang nalaman tungkol sa akin. O baka hindi lang talaga siya interesadong makilala ako. I was just his hostage, after all. He abducted me, made me his wife. Bumalik sa alaala ko kung bakit ako nandito. Para bayaran ang atraso ng kuya ko. Para kahit man lang iyon ay magawa ko para kay Lucifer. Pero hindi ko alam na makakaramdam ako ng ganito.

"What are you waiting for? Kumain ka na." inusog niya ang plato at pinagsalin ako ng kanin at ulam. I watched him do that for me, and something pinched my heart and made it beat fast at the same time.

There's always a first time for everything. At eto ang klase ng first time na ayokong sayangin kasi baka hindi na maulit.

Pikit mata akong kumain ng hindi pinapahalata sa kaniya.

"How was it?" he asked.

I chewed the food slowly and smiled at him, while trying to hide my shaking lips.

"Masarap, thank you." He gave me a small smile.

"Good, ubusin mo 'yan. I want my wife to be chubby and healthy."

Ilang subo pa lang ay nakakaramdam na ako ng kakaiba. From my throat, my lips, my head, and throughout my body.

Huminto ako saglit sa pagnguya at mariing pumikit. My chest started to breathe heavily. Sinubukan kong huminga ng malalim at humigpit ang kapit sa hawak na kutsara.

Someone called him again, kaya mabilis siyang nagpaalam at umalis sa hapag. As soon as he leaves the kitchen, kaagad kong nabitawan ang kutsara at sunod-sunod na pinakawalan ang ubong kanina ko pa pinipigilan. I was coughing so hard and trying to breathe, kahit nahihirapan na ako sa paghinga, nanginginig ang katawan ko. I can feel itchy in different parts of my body. I tried to drink water, at halos mabitawan ko pa ang baso.

I gathered all my remaining strength to run towards my room. Kahit nahihilo at halos matumba na ako sa hirap sa paghinga ay nagawa ko pa ring makapasok sa kwarto ko.

Fuck! Where is it?! Nangangatal ang mga kamay na binuksan ko ang drawer to find my shot.

My tears escape my eyes as I struggle to breathe and fight the dizziness. I was cursing myself for eating those foods just because they were cooked by Hunter for me.

Nang makapa ko na ang hinahanap ay hinayaan kong sumalampak ang sarili sa floor. Kahit nanlalabo ang paningin at halos mawalan na ako ng ulirat ay nagawa ko pa ring makita ang syringe na hawak. I shot my eyes the moment I injected the epinephrine into me.

Sinandal ko ang sarili sa edge ng kama, I put the other thing I took—my inhaler—and breathed in it, at hinintay ang epekto ng shot sa akin. I shut my eyes firmly as tears started to fall again. Bumagsak ang kamay kong may hawak na syringe at hinayaang mahulog ito near my hand. Habang ang kamay ko naman na may hawak na inhaler ay unti-unti ko na ring ibinaba at walang lakas iyong nilapat sa gilid ko.

Did I just... risk my life just because it was too rare for Hunter to cook for me and join me for dinner?

How stupid is Dimaria? Ano bang katangahan ang pumasok sa isip mo at ginawa mo 'yon? You can say no and tell him the truth. But I was too afraid to spoil the moment. I feared it wouldn't happen twice.

Malalim akong bumuntong hininga at hinayaan ang sarili roon.

Anaphylaxis.

Nakuha ko siya dahil sa asthma ko.

It was a severe allergic reaction. It's too risky and deadly when left untreated. A life-threatening.

I tried hard to dry my tears. Ngayon ko lang naramdaman 'yong takot na dapat naramdaman ko kanina. I realized, yeah, I risk my life... but is there someone willing to risk theirs for me? I just had to face a risky situation, and I had no one with me. I credit myself for that. Tutal kasalanan ko naman.

I heard knocks. Noong una ay hindi ko pa 'yon pinapansin pero ng matauhan ay agad kong pinilit na pulutin ang mga ginamit ko at kaagad na tinago.

I fixed myself at kahit nanginginig ang binti ay pinilit kong tumayo.

Marahan kong nilapitan ang pinto at pinihit ang door knob to open it, and I saw Hunter, with his brows creased.

"You didn't finish your food? Sabi ko kumain ka ng marami, nalingat lang ako wala ka na roon." I smiled bitterly inside my mind.

"Busog na kasi ako, Hunter. Pasensya na." He frowned. Disappointment was all over his face before he shook his head at this belief.

"Okay, I get it. Matulog ka na." malamig niyang sabi at umalis na. Nakagat ko ang sariling labi at napakapit sa gilid, stopping myself from falling.

Gosh. Why do I have to feel so guilty about it? Tangina naman Dimaria. Ano bang katangahan ang nangyayari sa 'yo?!

God. I don't want to feel this way. I don't want to admit it. Pero mukhang konti na lang, maaamin ko na sa sarili ko kung bakit nagiging tanga na ako ngayon.

I'm sorry, Hunter. Sana ay hindi rito matapos ang sinabi mong susubukan natin na mag-work ang marriage na 'to 'di ba?

I am hoping.

Kinabukasan ay walang imik si Hunter na hinintay ako. Galit ba siya?

"Galit ka ba?" I asked when we were inside his car. Hindi niya ako pinansin ng may tumawag sa kaniya at kaagad iyong sinagot. Napabuntong hininga na lang ako at tumingin sa labas ng bintana. After niya makipagusap ay doon lamang siya sumagot.

"No, why?" gumaan ng konti ang pakiramdam ko.

"Wala naman." babawi na lang siguro ako mamaya, aayain ko siyang kumain sa labas. But I'll make sure roon na kami sa hindi nag s-serve ng seafood, especially shellfish foods.

"We will go back to the Philippines this coming Saturday. We will just finish your photoshoots. Pinapaasikaso ko na rin kay Vincyl ang papers at ang pag-drop sa school mo." nanlaki ang mata ko at napalingon sa kaniya.

"Uuwi na talaga tayo?"

"Yes. And just like what we talked about last time. When we get there, mag-aaral ka habang nag t-trabaho sa akin. I want you to be my assistant there. Since maiiwan si Vincyl dito to manage my branch here while I am away." kumalabog ng malakas ang dibdib ko.

Makikita ko na ulit si Lucifer. Naiiyak ako.

Baka magalit siya sa akin? Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag sa kaniyang may asawa na ako. Paano ko ipapaliwanag kung bakit?

"When we get there, you can tell your brother that we're married." doon ako mas nagulat.

"H-Huh? Bakit?"

"Why? What's wrong with telling him the truth? I can sense that you're struggling to think of what reason you can tell him, so I am telling you and permitting you to tell the truth to him."

"Hindi maganda ang turingan niyong dalawa, 'di ba?"

"Noon. It's been years, Dimaria. Asawa na kita."

Napalunok ako at napatitig sa kaniya. Hindi siya nakatingin sa akin. Pero nakita ko kung paano pumorma ang maliit na ngiti sa mga labi niya bago siya lumingon sa labas ng bintana at pagkatapos ay lumingon sa akin.

"Magugustuhan kaya ako ng kapatid mo para sa 'yo?"

"H-Ha?" lumakas ang kalabog ng dibdib ko sa sinabi niya. Mahina siyang natawa at nailing bago kinagat ang pang-ibabang labi at nag-iwas ng tingin.

"Kahit naman hindi, I won't let him ruin us. Hindi ko siya hahayaang paghiwalayin tayo kapag sinubukan niya. "

Ano bang sinasabi niya?

"Will you fight?"

"H-Huh?" para na siguro akong tanga na walang ibang masabi.

"I mean, would you perhaps fight for me? For this marriage? Makakaya mo bang gawin lahat para...manatili tayong kasal?"

Why is he asking me these?

"I wonder what else you can do, for this marriage. I'm curious." mahina niyang sabi sa seryoso nang boses.

"Ikaw b-ba? Anong kaya mong gawin para sa akin? For our marriage?" He didn't answer in an instant. Tumitig lang siya saglit sa unahan bago sumandal, still not giving me a single glance.

"Everything," tipid na sagot niya sa mababang boses. Gusto kong pansinin ang dilim sa boses niya pero naunahan na ako ng init na humaplos sa puso ko sa sinabi niya, totally shuting down other feelings I could feel.

Everything? Why?