[дуугаа сонсоод уншаарай🌧]

Гэхдээ тэр намайг хайрлах үед би яг л хөвж байгаа юм шиг санагддаг. Тэр намайг хөөрхөн гэж хэлэхэд би утга учиртай нэгэн гэдгээ ойлгодог.

Өчигдөр ээж гэрт орж ирэхдээ зөөлхнөөр инээмсэглээд гэртээ үлдэх тухай хэлсэн. Би маш их баярлаж байсан хэдий ч хуучин сургуульдаа явахаас, Ду Кёнсүтэй дахиж уулзахаас эмээж байлаа. Бид төгсчихсөн шүү дээ.

Хүмүүс хэлдэг. Нэгэнт дуусчихсан юм чинь мартаад амьдралаа шинээр эхлэхэд болно гэж. Гэхдээ мартана гэдэг үхээд сэхэхтэй адил шүү дээ. Нүдээ аниад түүнтэй хамт бүтээсэн дурсамжаа дурсан санана. Нүдээ нээгээд төрхийг нь төсөөлөн харна.

Өглөө босоод шөнө зүүдэлсэн зүүдээ мартаж орхидог шиг нэг өглөө сэрээд л түүний гэсэн бүхнийг мартах боломжтой гэж үү? Үгүй шүү дээ. Магадгүй үхэхийнхээ өмнө амьдралынхаа бүхий л мөчийг тархиндаа бичлэг шиг гүйлгэж үзээд зүрх минь зогсох үед, амьсгал минь гарахаа болих үед л энэ бүхнээс ангижрах байх.

Гэхдээ үхсэн ч мартагдахааргүй зүрхэнд минь зоогдоод үлдчихвэл яах вэ?

Тэр энэ хайрыг над шиг мэдэрсэн болов уу? Эд эс битгий хэл цусан дахь цагаан эсээрээ...

Магадгүй тэр энэ хайрыг хэзээ ч над шиг мэдэрч үзээгүй, бас цаашдаа хэзээ ч мэдрэхгүй байх.

———

Кёнсү мандаж буй нарыг цонхныхоо өмнө зогсоод нүд цавчилгүй ажиглана. Тэгээд гартаа барьж буй хөрсөн кофегоо балгаад нөгөө гараараа нүдээ илнэ. Тэр бүтэн нойр авахаа болиод хэд хоносон байлаа.

Тэр үргэлж ялагдахаас айдаг.

Ялахаас ч айдаг. Халууныг үзэн ядаж хүйтнийг авдаг. Яг л цаг агаар шиг тэр үргэлж өөрчлөгдөж байдаг хэрнээ Хэсоны өмнө үргэлж өөрийнхөөрөө үлдэхийг хүсдэг.

Тэр аавынхаа гэрт аль хэдийн нүүгээд ирсэн бөгөөд бяцхан охидынх нь амьдралыг өөрийнхөө эрх ашгийн төлөө сүйтгэж байгаа аавыгаа хөнөөхийг хүснэ. Юрагийн гэдэс цаг минут тутам томрох бөгөөд ахынхаа төлөө хайртай хүнээ золиослох гэж буй дүүгээ тэр аль хэдийн зогсоосон юм. Кёнсү аль хэдийн шийдвэр гаргасан бөгөөд Хэсонтой хамт байхыг сонговол түүнийг зовооно гэдгээ яс махандаа тултал мэдэрч байлаа.

Ойрын өдрүүдэд сургууль дээрээ ч очилгүй аавынхаа нүдэнд харагдаж шийдвэрт хүрсэн гэдгээ хангалттай ойлгуулж чадсан юм. Кёнсүгийн аав түүнд оройн хоолны үеэр дараа долоо хоногт сүйт бүсгүй нь ирэхийг мэдэгдсэн бөгөөд ажлаасаа ч хурдан гарахыг нь шаардаж орхисон билээ.

Кёнсү ч үг дуугүй толгой дохьсон бөгөөд тавагтай хоолоо ч идэлгүй сэрээгээрээ оролдож байгаад ширээг орхисон юм. Хамгийн их хүсдэг зүйл нь үнэхээр хайртай нэгэнтэйгээ хамт амьдрах байсан юмсан. Харин энэ нь хэзээ ч биелэхгүй мөрөөдөл болон зүрхэнд нь үлдэж дээ.

Хэсон ангийнхаа хамгийн арын ширээнд чимээгүйхэн суух ба дараагийн цаг орох математикийн хичээлийг битгий ороосой гэж хүснэ. Магадгүй өнөөдөр Ду Кёнсүгийн бие нь өвдөөд зайлшгүй цонхлох ёстой байгаасай. Гэхдээ тэр өвдвөл надад хэцүү санагдана шүү дээ. Зүгээр л хичээл орох боломжгүй байгаасай.

Тэр ийн бодсоор цаг нөхцөөх ба хичээл завсарлаад бүр дараагийн цаг орох хонх дугарах үед цаг хугацаа ямар хурдан болохыг мэдэх шиг болов. Эхний хэдэн минутын турш Ду Кёнсү орж ирсэнгүй. Үнэхээр хичээл орох боломжгүй болчихсон юм байхдаа гэж бодсоор бага зэрэг баярлан суутал ангийн багш орж ирээд "Ду багш ажлаасаа гарч байгаа болохоор энэ цаг орохгүй. Оронд нь багш ирэх хүртэл бусад багш нар ээлжлээд орох байх. Энэ цаг цонхлох болохоор дараагийн цагийн хичээлдээ бэлд" гэж хэлээд ангиас гарах аж.

Ажлаасаа гарч байгаа? Яагаад?

Саяхан баярлаж байсан сэтгэл гунигаар хучигдан хөл минь өөрийн мэдэлгүй Ду Кёнсүгийн өрөө рүү зүглэх аж. Ядаж салах ёс хийх хэрэгтэй шүү дээ. Бүх зүйлийг албан ёсоор дуусгаж түүнийг ядаж санаа амар намайг орхиосой гэж маш их хүсэж байна. Энэ л түүний өмнө хийж чадах цорын ганц алхам минь юм даа.

Дээд давхар луу шатаар өгсөхдөө хамгийн жаргалтай хэрнээ хязгааргүй гунигтай мэдрэмжийг дотроо мэдэрч байв. Тэр минь дахиж надтай зууралдахгүй аз жаргалаа олно гэх бодолдоо баясаж, түүнгүй өдөр хоногийг яаж даван туулах аа бодон гутарч байлаа.

Түүний өрөөний гадаа ирээд хаалгыг нь гурван удаа зөөлхөн тогшлоо. Өмнө нь зүгээр л орчихдог байсан болохоор энэ мэдрэмж нэг л танил бус бас эвгүй мэдрэмж байсан юм. Дотроос түүний минь "Ор ор" гэх хоолой сонсогдох хэдий ч шууд орж зүрхэлсэнгүй. Яагаад ч юм...

Одоо ороод дахиж хэзээ ч энэ өрөөнд дахиж орохгүйгээ, орсон ч ийм их догдлол бас шаналалтайгаар орохгүйгээ мэдээд санаа алдлаа. Энэ цаг мөч өнгөрөн одвол өмнө нь хэзээ ч байгаагүй мэт мэдрэгдэх юм шиг санагдах хэдий ч түүнийг гэх хайраараа өөрийгөө зоригжуулаад бидний дунд хаалт болох модон бор хаалгыг зөөлхөн онгойлголоо.

Тэр доод талын шүүгээнээс өөрийнхөө зүйлийг авч байгаа бололтой тонгочих ба "Түр хүлээгээрэй" гэж эелдэг гэгч нь хэлээд аль болох хурдлахыг хичээж байлаа.

Хүлээнээ. Хүлээх болно. Миний ганц чадах зүйл таныг хүлээх. Ирэхгүй байсан ч таныг амьдралынхаа туршид хүлээх л болно. Энэ л миний чадах зүйл.

Тэр дээш өндийхдөө чилж өвдсөн нуруугаа илэх бөгөөд наашаа эргэж харахаас нь өмнө би зангирсан хоолойгоор "Багшаа" хэмээн түүнийг дуудав. Тэр цааш харсан чигтээ гацаж орхих бөгөөд наашаа харах үгүйдээ хэсэг эргэлзсэн мэт зогсож байгаад аажмаар өөдөөс минь харан зогслоо.

Хэдхэн хоног хараагүй юмсан. Яагаад ингэж турчихсан юм бол оо? Хүйтэн хэдий ч хүчирхэг харц нь сааралтан өгүүлэмжгүй болчихсон. Түүнд минь юу тохиолдсон юм бол?

Тэрхэн хугацаанд ийнхүү бодож амжсан хэдий ч асууж зүрхэлсэнгүй. Тэр хатсан уруулаа чийглэх мэт долоогоод өөдөөс минь нэг л өгүүлэмжгүй хоосон харцаар харах ба төд удалгүй харцаа буруулан шал руу ширтэнэ.

"Би таньтай салах ёс хийх гэж ирсэн юм. Хэлэхгүйгээр явах гэж байсан бололтой... Гомдмоор юм." Би бага зэрэг уур амьсгалыг зөөллөх санаатай сүүлийн үгээ бага зэрэг инээмсэглэн хэлэхэд тэр өөдөөс минь хараад инээмсэглэв. Энэ инээмсэглэл ингэж зүрх сийчэх өдөр ирнэ гэж санасангүй шүү.

"Та дахиж багшлах уу?" би урьдын адил хажуугаар нь зөрөн ширээнийх нь урд очин хойш налаад өрөөг нь тойруулан харна. Тэр миний зүг биеэрээ эргэн харах бөгөөд нэг л гунигтай харцаар намайг харснаа хүчлэн байж инээмсэглээд "Үгүй ээ. Багш байх сүүлийн өдөр маань" хэмээв.

"Тэгвэл би таныг багшаа гэж дуудсан сүүлчийн сурагч чинь байх нь ээ. Азтай юмаа" Хэсон цоглог хоолойгоор ийн хэлээд инээд алдах бол Кёнсү түүнийг хараад даган инээд алдах аядав. Тэгээд хоолойгоо засан "Тийм ээ. Намайг сүүлчийн удаа багшаа гэж дуудаж болох уу?" гэж гунигаа нуун асуув. Биелэх боломжгүй мөрөөдлийг нь биелүүлж багшаа гэж дуудсан анхны хүн нь ч бас Хэсон байсан шүү дээ. Сүүлийн хүн нь ч бас Хэсон байгаасай гэж тэр хүсэх аж.

"Харамсалтай байгаа ч сайхан амьдрах хэрэгтэй шүү, багшаа" Хэсон хангалттай удаан тэвчсэн ч нулимс нь урсах гээд байгааг тэр мэдээд Кёнсү рүү нуруугаа харуулан нулимсаа арчив. "Таньтай хамт байх үедээ би өөрийгөө гайхалтайгаар мэдэрдэг байсан шүү. Баяралаа багшаа баяртай" Хэсон эргэж харан хаалга руу хурдан алхах бол Кёнсү түүнийг зогсоох ганц л үг хэлсэн юм.

"Хайртай"

Хэсон сүүлдээ урсах нулимсаа ч арчиж чадахгүй болтлоо цөхөрч орхив. Тэгээд эргэж хараад "Тэгвэл яагаад намайг орхиж байгаа юм?" гэж шивнэв.

"Чамайг хайрлах хайр минь чамайг өвтгөх хэмжээний тийм аюултай болохоор"

Хэсон түүний утгагүй хариултыг сонсоод урам хугарч орхив. "Тэгвэл би ингээд явъя даа. Сайхан амьдраарай багшаа"

Кёнсү хаалттай хаалга руу цоо ширтэх бөгөөд урсах нулимсаа хурдхан шувтраад "Энэ л чи бид хоёрын хуваан эдэлж чадах цор ганц мөнхрөл байж, миний Хэсон" хэмээн өөртөө сонсогдохоор шивнээд гараараа нүүрээ дарна. Түүний мөр чичирч үзэгдэх нь хамгийн өрөвдөлтэй нэгэн нь тэр гэдгийг илтгэх шиг.

Ингэж л бид дуусах ёстой байж. Тийм дээ. Бид ингэж дууссанаараа нэгнийхээ зүрхэнд үүрд мөнхрөх учиртай юм шүү дээ. Намайг уучлаарай миний Хэ Сон.

~~~~~~~~~~

a/n: энэ хүртэл маш олон алдаа дутагдалтай өгүүллэгийг минь уншсан бүх уншигч нартаа баярлалаа♥️ Та нарыхаа урмын үгийг сонссоны эцэст энэ өгүүллэг дууслаа.

Та нарын хувьд ийм төгсгал байна гэж бодоогүй байж магадгүй. Гэхдээ энэ өгүүллэгийг ийм төгсгөлтэй болгохыг би өөрөө их бодож үзэж байгаад шийдсэн шүү♥️

Хамгийн их шантарч, голоос нь алга болсон өгүүллэг маань байсан. Бас хамгийн их мэдрэмжээ, дотроо боддог зүйлээ гаргах гэж хичээсэн өгүүллэг болохоор их нандин байлаа. Ингээд өгүүллэг маань дуусч байгаа нь ч бас их гунигтай байна.

Тийм сул сэтгэл хөдлөлтэй биш ч гэсэн энэ хэсгээ бичиж байхдаа үхтлээ уйллаа. Гэрийнхнээсээ санаа зовоод нусаа ч татаж чадсангүй😆 Ямартай ч энэ хүртэл хамт байсанд баярлалаа♥️

Цаашдаа ч бас хамт байвал баярлана шүү✨ love you loffees🌧