Нар үүлсийн цаанаас суллагдан буцаад л халуунаар төөнөнө. Байгалийн үзэгдэл бүхнийг өөртэйгөө холбох хэдий тэнэг ч яг л надад сэтгэлээ амгалан байвал энэ зүйл удаан үргэлжлэхгүй аз жаргал удахгүй ирнэ гэх шиг болсон юм.

Сэтгэл санаа сайхан байсан болоод ч тэр үү ээжтэй хамт өглөөний цайг хэл чимээгүй ууж дуусгалаа. Тэр надаас олон зүйл асууж өөрт нь хэрэггүй зүйлд хошуу дүрдэггүй нь таатай.

Сургуулийн коридорт үргэлж бөөгнөрөн хов баздаг Усон болон Усоны хиймэл дагуулуудын сүүдэр ч харагдсангүй. Хачирхалтай өглөө.

Хичээл эхлэх хонх дуугарах үед өөрийгөө хоцорч буйг мэдэрлээ. Гэвч би гүйсэнгүй. Угаасаа миний гүйхийг харсан хүн энэ сургуульд байхгүй биз.

Ангийн хаалгыг тогшоод орох гэтэл түүхийн Ким Жунин багш орж байх бөгөөд өмнөх шигээ хөмсгөө гүн зангидсан харагдаагүй нь ихэд дулаахан харагдана. Намайг хоцорсон гэж загнасан ч үгүй.

Харин хойно доош харан суух Усон ихэд өөр харагдсан юм. Нүүрэндээ нялдаг олон төрлийн нүүрний будаг, тен, контур, час улаан уруулын будаг.

Энэ бүх зүйл огтоосоо байгаагүй мэт өөрчлөгдсөн байх аж. Гүн хар хөмсгөө зүгээр л хэлбэрээр нь будаж, шугам зураг мэт зурдаг урт контуроо зураагүй, уруулаа зүгээр л өнгөлжээ. Түүнд энэ төрх нь дэндүү сайхан харагдаж байсан юм.

Багшийн тайлбарласан бүгдийг дэвтэртээ нэгд нэгэнгүй бичих түүнийг тасралтгүй ширтэх намайг завсралгааны хонх зогсоох шиг болно.

Хичээлийн сүүлийн цаг дуусах дөхөж байлаа. Харин би ааш муутай химийн багшийн уйтгартай хичээл дээр нойроо арай ядан тэвчинэ. Нойрмоглон суух үед утас минь чичрэх бөгөөд санаандгүй дээр нь дарж орхиход сонирхолтой нь танихгүй дугаараас зурвас ирсэн байх аж.

-Сургуулийн чинь гадаа байна. Гараад ир.

-Кёнсү байна. Ду Кёнсү.

Залгуулан ирэх энэ зурвасыг харахдаа би бараг л огло харайх шахсан юм. Гайхширсандаа ам минь ангайж нүд минь томорно.

"Багшаа. Ээжийн цагаан мах нь гараад эмнэлэгт байна гэнээ явж болох уу?" өөрийгөө онигоонд оруулсан агшин. Түүн дээр түргэхэн шиг очихыг хүсэхдээ зохиосон шалтаг минь ийм тэнэг зүйл байсанд амандаа хараал урсгана.

"Тэгдээ! Хурдан гар" үл тоосон байдлыг нь тоолгүй хурдхан шиг ангиас гарлаа.

"Химийн хэнээтэй Сэүн" амандаа химийн багшаа хараан хурдан алхсаар сүүлдээ гүйж эхэллээ. Бараг гүйдэггүй намайг гүйлгэсэн хамгийн том шалтгаан.

Тэр шалтгаан л байх юм бол хийхийг хүсдэггүй бүх зүйлээ ч хийхэд бэлэн.

Сургуулийн урд талын талбайд намайг хүлээн зогсох тэр. Түүнийг хараад л өчигдөр гуниглан цоорсон биеийн минь бүхий л хэсэг эргэн нэгдэх шиг болсон юм.

Намайг хараад гараа даллах түүний үйлдэлд би итгэж ч чадсангүй. Тэр үнэхээр энгийн үеэсээ өөр санагдана. Хөлөө зөөж ядан түүний урд очин зогсоход

"Өдрийн мэнд" инээх үед нь түүний уруул яг л зүрх шиг хэлбэртэй болох нь хачирхалтай хэдий ч сэтгэл татам.

Кинон дээр дурласан хүн нь инээмсэглэх үед араас нь гэрэл цацарч харагддаг хэсгийг хамгийн тэнэг гэж боддог байж билээ. Харин яг одоо түүнээс гэрэл цацарч байна гэвэл та итгэх үү?

"Таньд ч бас өдрийн мэнд" баруун хөлөөрөө шороон дээр тойрог зуран зогсох намайг тэр өхөөрдсөн мэт зөөлөн инээмсэглээд "давтлага эхлэхээс өмнө зайрмаг идье гэж бодоод хүрээд ирлээ"

Энэ л миний мөрөөдөл байх. Хичээл тарах үед тэр намайг хүрч ирж аваад замдаа зайрмаг авч өгөх.

Намайг ардаа орхин түрүүлж алхах үед нь үсэрч гүйсээр хажууд нь очиход тэр ичсэн харагдана. Тэр тийм ч хүйтэн нэгэн биш бололтой.

Хэрвээ энэ үйлдлийг хийвэл яах бол?

Ингэж хэдэн хором бодсоны эцэст түүнийг сугадахад тэр ямар ч уурласан аль эсвэл хорон үг хэлэх шинжгүй өөдөөс харан инээмсэглэнэ.

"Намайг хүлээнэ гэсэн бодолдоо үнэнч үү?" огцом асуусан асуултанд нь цочирдон алхаагаа удаашруулахад тэр ч бас сандарсан бололтой "аль хэдийн больчихсон юм байна тиймүү? Угаасаа яаж ааш авир муутай надтай хамт байх бил..." түүний сандарсандаа дуржигнуулан хэлэх үгийг сонсоод тэсэлгүй инээж орхилоо.

Харин тэр өөдөөс яг л галзуу хүн рүү харж байгаа аятай харна.

"Та үнэндээ үнэхээр эгдүүтэй гэдгээ мэдэх үү? Худлаа том болсон төмөр залуугийн дүрд тоглоод л. Ийм уйтгартай амьдралаасаа залхахгүй байна уу?" миний асуултанд хариулсан түүний хариулт юу байсан гээч!

"Би эгдүүтэй биш халуухан гэж хэлүүлэх дуртай" түүний хошуугаа унжуулан хариулсан хариулт энэ байсан юм. Эгдүүтэй гэдэг нь.

"Багшаа. Та өөрийнхөө зан чанар, хийхийг хүссэн зүйлээ хорьж амьдарч байна. Надтай байхдаа үргэлж өөрийнхөөрөө бай. Өнөөдрөөс эхэлж үерхэцгээе тэгэх үү? Би даврахгүй ээ. Та зүгээр л зүрх сэтгэл чинь юу гэж хэлэхийг сонс. Хичээлийн үед би таны сурагч харин бусад үед найз охин чинь баймаар байна. Юу ч мэдэрч амжаагүй байхад залуу нас чинь дуусчихвал харамсалтай биздээ. Тиймээс хамтдаа залуу насыг чинь мэдэрье" Хэсон гуйх мэт түүний нүдрүү харахад Кёнсү санаа алдан

"Уг нь эрэгтэй нь гуйдаг биздээ? Гэхдээ яахав зөвшөөрч байна"

__________________________

Сэтгэгдэл бичихдээ ганцхан эможи үлдээхгүй ямар санагдсан гэдгээ бичээрэй🙏🏻

: за ингэж нэг үерхэх талдаа хандлаа. Та нарын бодлоор Кёнсү хэт баригдмал санагдаж байна уу? Одоо Ий Хэсон Кёнсүд амьдрал үзүүлнэ🤣