Өглөөний сэрүүлэг.

Халуун ор, нойтон зүүднээс минь салган одох хамгийн дургүй хүрэм зүйл.

Гэхдээ энэ сэрүүлэг намайг дахин түүний царайг харж болох сануулга байсанд нь баярлах мэт орноосоо өндийлөө.

Үүргэвчнээсээ зууран алхахдаа өглөөний жавар арьсны минь нүх сүв болгон руу нэвтрэхийг мэдрэхгүй байж чадахгүй хэдий ч энэ мэдрэмж түүнийг харах бүрт доор минь гал авалзан асдаг мэдрэмжтэй ихэд төстэй санагдаж байсан юм.

Гэхдээ сургууль дээр өнгөрөөх хугацааг санаад яагаад ч юм хөнгөн гунигт автлаа. Түүнийг харах хүсэл минь цаг минут тутам үржигдэн нэмэгдэж байгааг хэн ч зогсоож чадахгүй биз.

___________________

Нэг нэгэндээ өмсөж зүүснээ гайхуулах өсвөр насны охид. Тэдэнд ч бас өөрөөсөө ах хүнд дурлах мэдрэмж төрж байсан болов уу? Чин сэтгэлээсээ. Зүгээр хараад шохоорхоод өнгөрөх биш, хүрэлцэх мэдрэмж мэдрэх хүсэл төрөх биш. Чин сэтгэлээсээ дурлаж хажуудаа байлгахын тулд чадах бүхнээ хийх мэдрэмж.

Магадгүй тэд хэзээ ч ийм зүйл мэдрэхгүй байх. Мэдэрлээ ч миний мэдэрч байгаа шиг тэвчихийн аргагүй мэдрэмжийг мэдэрч чадахгүй гэдэгт л тэднийг өрөвдөнө сууна.

Яагаад одоо үеийн охид ийм болчихоо вэ? Зах замбараагүй, хичээл ордог багшаа ч зүгээр байлгахгүй өдөж хоргоон, тэвчишгүй тэр их хүсэлийг нь өдөөн хатгаж амьдралыг нь сүйрүүлэхийг оролддог юм бэ?

Усон гэх охин хажууханд минь байх ширээнд минь найзуудтайгаа суух бөгөөд өчигдөрхөн хичээл орсон Ким Жунин багшийн тухай ярилцана. Тэр өөрийгөө дэндүү дээгүүр үнэлж. Богино банзал, үеийнхнээсээ арай жаахан том хөх. Түүний өөртөө итгэх итгэлийг нь дээд цэгт нь аваачиж. Магадгүй түүнээс болж Ким Жунин гэх хатуу багш амьдралаа алдах байх. Ингэж бодон Хэсон Усоны зүг муухай харлаа.

________________________

Бүхэл өдрийн минь турш хүлээсэн цаг мөч. Миний давтлага хичээлийн цаг эхлэхэд гучхан минут үлдсэн байлаа. Энэ удаа би түүний тэвчээрийг шалгахыг хүч байсан учир хөхөвчгүйгээр нимгэн бариу цамц, гэртээ өмсдөг богино шортоо өмсөн хүлээлээ.

Ирэх цагийг нь хүлээхдээ яг л амь тавих шиг болно. Ханан дахь цагруу байнга харж, тогтвортой ч сууж чадалгүй холхин байхад доод давхарт миний сонсохыг ихэд хүсч байсан хонх дуугарлаа. Өмнөх шигээ гурван удаа дуугаргаад зогслоо.

Гэвч би шууд очсонгүй. Хөвсгөр богино үсээ сэгсийлгэн дахин нэг удаа хонх дуугарахыг хүлээн таван хором зогслоо. Тэр хэдэн хормын дараа дахин нэг хонх дарах нь миний нүүрэнд инээмсэглэл тодруулна. Түүний урд жүжиг тавихийг хүссэн минь энэ билээ.

Зүрх сэтгэл, оюун ухаан минь түүний зүг аль хэдийн гүйн одсон бол бие минь түүнийг тавлах мэт удаан хөдлөнө. Шатаар доошоо буухдаа аль болох удаан буухыг хичээнэ.

Хаалга онгойход намрын хүйтэн жавартай салхи өөдөөс минь үлээх бөгөөд түүний хүйтэн харц ч бас намайг хайрч байсан юм. Түүнийг удаан хүлээлгэсэндээ гэмших сэтгэл төрөх ч аль хэдийг жүжиглээд эхэлсэн учир түүний зүг харан эвшээхдээ "Уучлаарай багшаа унтчихаж" гэж хэнэггүйхэн хэллээ.

Харин тэр хажуугаар минь ямар ч үг хэлэхгүйгээр гаран шатны хажууд очин зогсохдоо "цай хэрэггүй" гэж хэлэн шатаар өгсөн гарлаа. Магадгүй би түүнийг бодож байснаасаа илүү уурлуулсан байх.

Хүйтэн салхинд арьс минь эмзэглэн бэржийж, түүний хоолойг сонсон шар үс минь босно. Өөрийн энгэрлүү харцаа шилжүүлэхэд хөхний товч минь даарсандаа аль хэдийн томрон цамцны минь цаанаас товойж байлаа.

Өрөөнийхөө хаалгыг онгойлгов уу үгүй юу тэрээр "Ёс суртахуун" гэж номруугаа харангаа хэлнэ. Би гайхсандаа түүнрүү ойртон "Айн" гэж асуух мэт хэлэх бол тэр надруу харан "Ёс суртахууны хичээл орноо. Өөрөөсөө ахмад настай хүний хажууд хагас нүцгэн байх бас ёс суртахуунгүйг илэрхийлэх байх хувцасаа өмс Ий Хэсон. Би доошоо буугаад өөртөө цай хийгээд уучих нь" тэр намайг үг хэлж амжаа ч үгүй байхад өрөөний минь хаалгыг хүчтэй гэгч нь хаан доош буулаа.

Тэр яагаад ийм юм бэ?

Өмд болон цамц өмсчхөөд түүнийг доод давхраас дуудлаа. Тэр хичээлийн ширээнд миний өөдөөс харан суух бөгөөд ихэд нухацтай харна. "Ёс суртахуун гэж юу болохыг мэдэх үү? Ий Хэсон" түүний асуултанд хэнэггүй мөрөө хавчин хариуллаа.

"Хүнийг төлөвшүүлж, ямар хүн болохыг нь тодорхойлдог бүхий л хэм хэмжээ зарчмын бүрдлийг ёс суртахуун гэж хэлдэг юм"

"Чамд өөрийгөө болон бусдыг хүндлэх хүндлэл огт алга Ий Хэсон. Чи давтлагатай гэдгээ мэдсээр байж унтаж, хаалгаа онгойлгохгүй удаж байгаа чинь чамайг ямар асуудалтай гэдгийг чинь илтгэж байна." тэр өнөөх л их зантай харцаараа өөдөөс харна. Би түүнтэй дахиад харц тулгарчихлаа.

Гэхдээ би энэ удаа гэмшсэн мэт царай гаргаж жүжиглэхийг хүссэнгүй. Түүний өөдөөс илт сээтэн хаясан харцаар харан инээмсэглэхэд тэр хөмсгөө зангидан хойшоо сандлаа наллаа.

"Та унтдаггүй гэж үү? Эсвэл ядардаггүй юм уу?" би ийн хэлэхдээ түүний баруун гарнаас нь атгалаа. "Яаж байгаа чинь энэ вэ?" түүний хоолойны өнгө дээшилсэн ч царайнд нь ямар ч хувирал гарсангүй.

"Зүгээр л санаандгүй" түүний тэвчээр хаана дуусах бол?

"Хичээлээ л сайн хий. Намайг үеийн хөвгүүд шигээ бодох хэрэггүй. Бас саяных шиг үйлдэл дахиж гаргах юм бол би чамайг ээжид чинь хэлнэ. Бас дахиж хоёулаа нэгнийхээ царайг харахгүй гэж мэдээрэй"

Түүний энэ үгс цээжинд минь маш том шарх үүсгэж орхисон юм. Магадгүй миний хэзээ ч хүрж чадахгүй хүсэл мөрөөдөл, оргил бол Ду Кёнсү гэх хүйтэн хөндий гэрийн багш минь байх.

Тэр миний нүүрний хувирлыг харан инээмсэглээд ёс суртахуун гэх миний хамгийн дургүй сэдэв болсон зүйлийн тухай яриагаа үргэлжлүүллээ. Түүнээс хамгийн хатуу үг сонссон өдөр ёс суртахуун гэдэг хичээл орсон болохоор дургүй болчихсон юм болов уу? Аль эсвэл миний ёс суртахуунгүй байдлын тухай үнэнийг хэлсэн болохоор уу гэдгийг сайн мэдэхгүй нь.

Гэвч түүний зэвүүн хэдий ч үнэн үг түүнийг өөрийн болгох хүслийг минь зогсоож дийлэхгүй л болов уу. Ду Кёнсү би танийг заавал өөрийн болгоно.

_________

Войт&Сэтгэгдэл&фоллов❤️

I love bigloffees❤️