အခန္း (၁၁) - ေယာက်္ား

ထိုေန႔ နံနက္ အေစာပိုင္း၌ ယြမ္ဖူသည္ အိပ္ေဆာင္တံခါးဝ၏အျပင္ဖက္တြင္ ေစာင့္ဆိုင္းရင္း အတြင္းထဲမွ လွုပ္ရွားသံကို နားစြင့္လ်က္ ရွိေနသည္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာျမင့္သည္အထိ မည္သည့္အသံမွ ထြက္ေပၚမလာသည့္အတြက္ေၾကာင့္ အသံကို ဖိႏွိပ္၍ တိုးညႇင္းစြာ ေခၚလိုက္ေတာ့သည္။

"အရွင့္သား၊ အခ်ိန္လင့္ေနပါၿပီ"

အထဲမွ လွုပ္ရွားသည့္အသံကို ၾကားလိုက္သည္ႏွင့္ ယြမ္ဖူက အေစခံမ်ားအား တစ္ကိုယ္ရည္သုံးပစၥည္းမ်ားႏွင့္ အဝတ္အထည္မ်ားကို ယူေဆာင္ေစကာ အခန္းတြင္းသို႔ ဝင္ခိုင္းလိုက္၏။

"မင္းတို႔အားလုံး အသံတိုးၾကစမ္း..." ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ အိပ္ရာထက္တြင္ အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ လင္းက်ားေပါင္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။ သူ႔မ်က္ဝန္းေတြထဲမွာေတာ့ ခ်စ္ခင္ၾကင္နာမွုမ်ားနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနခဲ့သည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ အေစခံမ်ား၏ အကူအညီျဖင့္ ကိုယ္လက္သန႔္စင္ေဆးေၾကာကာ အဝတ္အစားမ်ားအား လွဲလွယ္ဝတ္ဆင္လိုက္သည္။ သည္အခ်ိန္တစ္ေလၽွာက္လုံး သူ႔အၾကည့္ေတြက သူ႔ေပါင္ေပ့ေလးရဲ့အေပၚကေန ဖယ္ခြာမသြားခဲ့ေပ...

လင္းက်ားေပါင္သည္ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္မွ လွုပ္ရွားမွုကို ခံစားလိုက္မိလိုက္သည့္ပုံပင္။ သူ႔မ်က္လုံးမ်ားကို ရီေဝစြာျဖင့္ ဖြင့္ဟလာၿပီး အိပ္ရာမွထရန္ ႀကိဳးစားလိုက္သည္။

လင္းက်ားေပါင္၏ကိုယ္ေပၚတြင္ လႊမ္းျခဳံထားသည့္ေစာင္မွာ ေအာက္သို႔ေလ်ာက်သြားၿပီး ႏွင္းပြင့္ေလးမ်ားကဲ့သို႔ ျဖဴေဖြးေနသည့္ ပခုံးသားေလးမ်ားမွာ ေပၚထြက္လာခဲ့သည္။ သူ႔ကိုယ္ေပၚ၌ စြဲထင္ေနသည့္ အခ်စ္အမွတ္အသားမ်ားမွာ တုန္လွုပ္ဖြယ္ရာအတိပင္...

ယြမ္ဖူသည္ တစ္ႀကိမ္ခန႔္သာ ၾကည့္လိုက္ၿပီး ထပ္မံ၍ ၾကည့္ရွုရန္ မဝံ့ရဲေတာ့ေခ်။ သူ႔ႏွလုံးသားထဲမွာေတာ့ အိမ္ေရွ႕စံက သခင္ေလးလင္းကို အမွန္တကယ္ ခ်စ္ျမတ္နိုးေၾကာင္းကို နားလည္လိုက္သည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က က်ားေပါင္ကို အိပ္ရာထက္ ျပန္လည္လွဲခ်လိုက္ကာ "အခုမွ အေစာႀကီးရွိေသးတယ္၊ နည္းနည္းေလာက္ ထပ္အိပ္လိုက္ဦးေနာ္၊ ကိုယ္ မနက္ခင္းညီလာခံ သြားတက္လိုက္ဦးမယ္။"

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ ေျပာလိုက္ၿပီးေနာက္မွာပဲ လင္းက်ားေပါင္အား ညင္ညင္သာသာ နမ္းလိုက္ျပန္သည္။

******************

ေနာက္တစ္ႀကိမ္ လင္းက်ားေပါင္ နိုးလာသည့္အခ်ိန္ အရွင့္သားကို မေတြ႕ရေတာ့‌ေပ။ တံခါးအျပင္ဖက္တြင္ ေစာင္းဆိုင္းေနတဲ့ အေစခံႏွစ္ေယာက္သာ ရွိေနခဲ့သည္။ အိပ္ခန္းအတြင္းမွ လွုပ္ရွားသည္ကို ၾကားလိုက္ရသည္ႏွင့္ သူတို႔က အခန္းထဲကို ဝင္ေရာက္လာခဲ့ၾကသည္။

သူတို႔ထဲမွ အရပ္ရွည္ရွည္ႏွင့္ နန္းတြင္းအေစခံတစ္ေယာက္က ေျပာလိုက္ေလ၏။ "သခင္ေလးလင္း၊ နိုးလာပါၿပီလား၊ ဒီအေစခံက အႀကီးတန္းနန္းတြင္းအေစခံတစ္ေယာက္ပါ၊ ရွုရ... သခင္ေလးကို ခစားဖို႔ လာေရာက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္၊ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားက အခုေလးတင္ မနက္ခင္းညီလာခံ ၿပီးသြားလို႔ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ အျပင္စာၾကည့္ခန္းထဲမွာ ညီလာခံအမတ္တစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ေနၾကပါတယ္။ သခင္ေလးကို မနက္စာ အရင္ သုံးေဆာင္ထားလိုက္ဖို႔ကို မွာၾကားခဲ့ပါတယ္။"

ရွုရမွာ ခႏၶာကိုယ္က်စ္လစ္ၿပီး အရပ္ျမင့္သည့္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးပင္... လူတိုင္းကို စိတ္ေအးခ်မ္းေစၿပီး ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းသည့္ ခံစားခ်က္ကို ေပးစြမ္းနိုင္ေပသည္။

သူမႏွင့္ ႏွိုင္းစာလၽွင္ အျခားေသာအေစခံတစ္ဦးမွာ ပိုမိုကာ ေသးသြယ္သည့္ပုံေပါက္သည္။ အနည္းငယ္လွမ္းသည့္ေနရာတြင္ လင္းက်ားေပါင္ မ်က္ႏွာသစ္ဖို႔ရန္ႏွင့္ သြားတိုက္ဖို႔ရန္ လိုအပ္သည့္ပစၥည္းမ်ားကို ျပင္ဆင္လ်က္ရွိေနသည္။ "သခင္ေလးလင္း၊ ဒီအေစခံကလည္း အႀကီးတန္းနန္းတြင္အေစခံပါ၊ ရွုခ်င္ သခင္ေလးကို ခစားဖို႔ လာေရာက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။"

ရွုခ်င္၏ပင္ကိုယ္စရိုက္သည္ သြက္သြက္လက္လက္ရွိသည့္အတြက္ေၾကာင့္ လင္းက်ာေပါင္းအား ယုလင္းကို အမွတ္ရေစလိုက္သည္။

ရွုခ်င္သည္ စကားစေျပာလိုက္သည္ႏွင့္ မရပ္မနားပင္ ေျပာေတာ့ေလ၏။ "သခင္ေလးလင္း၊ ဒီေန႔ ဘယ္ဝတ္စုံကို ဝတ္ဆင္ခ်င္ပါသလဲ? ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမ ဒီေက်ာက္စိမ္းေရာင္ဝတ္စုံနဲ႔ အျပာႏုေရာင္ဝတ္ဆုံေတြကို ျပင္ဆင္ထားပါတယ္၊ ဘယ္တစ္ထည္ကိုမ်ား ဝတ္ဆင္ခ်င္မလဲဆိုတာကို တစ္ခ်က္ေလာက္ ၾကည့္ၾကည့္လိုက္ပါဦး..."

ရွုခ်င္သည္ သူၾကည့္လို႔ရေအာင္ ဝတ္စုံႏွစ္ထည္စလုံးကို ေရွ႕သို႔ယူေဆာင္လာခဲ့သည္။ ႏွစ္ထည္စလုံးမွာ အလြန္ပင္လွပၾကသည္။ ပိုးထည္ဝတ္စုံမ်ားျဖစ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ေတာက္ေတာက္ေျပာင္ေျပာင္ ရွိေနေလသည္။ မထိေတြ႕ၾကည့္ပါပဲနဲ႔ေတာင္ ပိုးထည္ေတြရဲ့ ႏွိုင္းယွဥ္လို႔မရေလာက္ေအာင္ ေကာင္းမြန္မည့္ အရည္အေသြးကို ခန႔္မွန္းနိုင္သည္။

ေနာက္ဆုံးတြင္ လင္းက်ားေပါင္သည္ ေက်ာက္စိမ္း‌ေရာင္ဝတ္ဆုံကို ‌ေရြးခ်ယ္ကာ ဝတ္ဆင္လိုက္သည္။ ရွုခ်င္၏ ေျပာစကားမ်ားေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပင္ ၾကက္သြန္ၿမိတ္ပင္လို႔ေတာင္ ခံစားေနရေတာ့ေလသည္။

*****************

အိမ္ေရွ႕စံ၏အေရွ႕နန္းေဆာင္ရွိ အျပင္စာၾကည့္ခန္းအတြင္း၌ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ ယေန႔မနက္ညီလာခံမွ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို အျခားေသာလူႏွစ္ဦးႏွင့္အတူ တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးေနခဲ့သည္။

"ဒီတစ္ခါေတာ့ ရႊယ္ယုံတစ္ေယာက္ က်န္းနန္းမွာ သူ႔စစ္သူႀကီးႏွစ္ေယာက္ကို ‌ဆက္တိုက္ကို ဆုံးရွုံးလိုက္ရတာ... သူျဖစ္ပ်က္သြားတဲ့ ႐ုပ္ကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာလိုက္တာ..." ေတြးမိလိုက္႐ုံႏွင့္ လ်ိဳဇီခ်ီတစ္ေယာက္ ဝက္ဝက္ကြဲ ရယ္ေမာလိုက္ေလ၏။

လ်ိဳဇီခ်ီသည္ ယခင္က ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္၏စာၾကည့္ေဖာ္တစ္ေယာက္ပင္... ယခုအခ်ိန္၌ စစ္ဖက္ဆိုင္ရာဌာနမွ အရာရွိတစ္ဦး ျဖစ္ေနေလၿပီ ျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္၏ ဘက္ေတာ္သားမ်ားထဲမွ တစ္ဦးပင္။ လ်ိဳဇီခ်ီ၏ စရိုက္မွာ ဘြင္းဘြင္းလင္းလင္းႏွင့္ တည့္တိုးဆန္သည္။ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း အခ်ိတ္အဆက္မ်ားစြာ ရွိၿပီး ညီလာခံအမတ္မ်ားႏွင့္လည္း ေကာင္းမြန္သည့္ ဆက္ဆံေရးရွိသည္။

ရႊယ္ယုံသည္ အမွုေဆာင္ဝန္ႀကီးတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး မယ္ေတာ္ႀကီး၏ ေသြးသားအရင္းအခ်ာ အစ္ကိုေတာ္တစ္ဦး ျဖစ္ကာ ရႊယ္မိသားစု၏ ေခါင္းေဆာင္မ်ားထဲမွ အဓိကႀကိဳးကိုင္သူတစ္ဦးပင္...

"ရႊယ္မိသားစုတစ္ခုလုံး အခုဆို ျမႇားကုန္ေနၿပီ၊ ရႊယ္ယုံက လႊဲလို႔ က်န္တဲ့ေနာက္လိုက္အေပါင္းအပါေတြက စိုးရိမ္စရာမရွိဘူး၊ ဒီတစ္ခါက အဲစစ္သူႀကီးႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ျပစ္မွုမွတ္တမ္းသက္ေသေတြကို စုေဆာင္းဖို႔ လူလႊတ္ေပးခဲ့တဲ့ အိမ္ေရွ႕စံရဲ့ ေက်းဇူးေၾကာင့္သာ ရႊယ္မိသားစုကို တိုက္ရိုက္ ရိုက္ခ်နိုင္ခဲ့တာပါ။" က်န္းက်ားက အိမ္‌ေရွ႕စံ၏အရည္အခ်င္းေၾကာင့္ ဒီလိုမ်ိဳးကိစၥကို ကိုင္တြယ္နိုင္သည္ဟု ခိုင္ခိုင္မာမာယုံၾကည္ထားခဲ့သည္။

က်န္းက်ားသည္လည္း ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္၏ လူယုံမ်ားထဲမွ တစ္ေယာက္ပင္... က်န္းက်ားသည္ ဉာဏ္ပညာျမင့္မားၿပီး နည္းပရိယာယ္ႏွင့္ ႂကြယ္ဝသူတစ္ဦး ျဖစ္သည္။ နကၡတ္ပညာနဲ႔ ဘူမိေဗဒပညာကို စိတ္ပါဝင္စားၿပီး တြက္ခ်က္ရာတြင္ အလြန္ထူးခၽြန္သည္။

ယခင္ဘဝတုန္းက က်န္းက်ားသည္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ကို မ်ားစြာ အေထာက္အကူျပဳခဲ့သူတစ္ေယာက္ပင္။ သူ႔အတြက္ နည္းဗ်ဴဟာမ်ားကို ေရးဆြဲေပးၿပီး အႀကံဉာဏ္မ်ားကိုလည္း လမ္းညႊန္ျပသေပးခဲ့သည္။ သူကိုယ္သူ တြန္းအားေပးၿပီး လြန္လြန္က်ဴးက်ဴး အားစိုက္ထုတ္ကာ ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ သို႔ေပမယ့္ ႏွေျမာစရာေကာင္းစြာ သူ႔ရဲ့ ခႏၲာကိုယ္က အလြန္အားနည္းလို႔ ေစာစီးစြာ ေသးဆုံးသြားခဲ့ရသည္။

ဒီဘဝတြင္ေတာ့ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က သူ႔ အေပါင္းအေဖာ္ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ က်န္းမာေရးကို စိတ္ပူတာေၾကာင့္ မၾကာခဏပင္ ေတာ္ဝင္သမားေတာ္ကို ပင့္ေဆာင္ကာ ထိုသူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ က်န္းမာေရးအေျခအေနကို စစ္ေဆးခိုင္းၿပီး ၾကည့္ရွုေစာင့္ေရွာက္ေစခဲ့သည္။ ဒါကပဲ အိမ္ေရွ႕စံအေပၚ သူတို႔ရဲ့ ရိုေသေလးစားစိတ္ကို ပိုတိုးလာေစခဲ့သည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ေျပာလိုက္၏။ "ဒီတစ္ခါ သူ႔ရဲ့ ဘယ္လက္႐ုံး၊ ညာလက္႐ုံးလိုမ်ိဳး အေလးထားရတဲ့ တပည့္ႏွစ္ေယာက္လုံးကို တစ္ၿပိဳင္နက္ ဆုံးရွုံးလိုက္ရတာ... က်န္းနန္ဆိုတာကလည္း သူတို႔ဘက္ေတာ္သားေတာ္ဆီကေန ဆုလာဘ္ပဏၰာေတြ လက္ခံရယူေနတဲ့ အဓိကေနရာပဲ၊ ကိုယ္ေတာ္စိုးရိမ္မိတာကာ ေခ်ာင္ပိတ္မိေနတဲ့ေခြးက ထကိုက္မွာကိုပဲ၊ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္လုံး ဒီအေတာ္အတြင္း သတိထားရလိမ့္မယ္၊ ရႊယ္မိသားစုတစ္ခုလုံးကို နီးနီးကပ္ကပ္ေစာင့္ၾကည့္ေန... အထူးသျဖင့္ လီဝမ္နဲ႔ ဆက္သြယ္ေနသမၽွတိုင္းကို ေစာင့္ၾကည့္ရမယ္။"

"ေကာင္းပါၿပီ"

အခ်ိန္ကို စစ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မေစာေတာ့တာေၾကာင့္ သူေပါင္ေပ့ေလးက အခုအခ်ိန္ဆိုရင္ နိုးေနေလာက္ၿပီ။ "ဒီေန႔ေတာ့ ေဆြးေႏြးတာ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ရပ္လိုက္ေတာ့မယ္"

လ်ိဳဇီခ်ီက ေတြးမိလိုက္ၿပီး သေဘာေပါက္ကာ "ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး ၾကားသိရသေလာက္ေတာ့ အရွင့္သား မေန႔က အလွေလးတစ္ေယာက္ကို ပိုင္ဆိုင္လိုက္ရတယ္ဆို..."

က်န္းက်ားသည္လည္း အနည္းငယ္ စိတ္ဝင္စားေလသည္။ သူလည္း ဧကရီက အလွေလးတစ္ေယာက္ ခ်ီးျမႇင့္တဲ့သတင္းကို ၾကားသိၿပီးသားပင္။ အရွင့္သားက ဒီေန႔ စိတ္ၾကည္လင္ေနၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနသည့္ ပုံလည္းေပါက္ေနသည္။

"ဟားဟား... ေနာင္မွာ မင္းတို႔နဲ႔ ဆုံဖို႔ အခြင့္အေရးရလာပါလိမ့္မယ္။ အဲအခါၾကရင္ ငါကိုယ္ေတာ္ကို ဆက္ဆံသလိုပဲ သူ႔ကို ဆက္ဆံေပးရမယ္။" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က သူတို႔ကို ေျပာလိုက္သည္။

ဤသည္ကို ၾကားလိုက္သည္ႏွင့္ လင္းဇီခ်ီႏွင့္က်န္းက်ားတို႔သည္ သခင္ေလးလင္းအေၾကာင္း စိတ္မဝင္စားပဲ မေနနိုင္... ဘယ္လိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကမ်ား အရွင့္သားကို ဒီလိုစကားမ်ိဳးေျပာေအာင္လုပ္နိုင္တာလဲဆိုတာကိုပင္..

****************************.

ယြမ္ဖူႏွင့္ အျခားေသာအထိန္းေတာ္တစ္ဦးအား ဖ်င္လဲ့ၿခံဝန္းအတြင္းသို႔ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ ေခၚေဆာင္လာသည့္အခ်ိန္၌ လင္းက်ားေပါင္သည္ မနက္စာ စားသုံးလို႔အၿပီး အလုံးစုံပင္ ပ်င္းရိစြာ ေတြေဝေငးေမာရင္း ထိုင္ေနခဲ့ရသည္။

"အရွင့္သား!" အိမ္ေရွ႕စံ ျပန္လာသည္ကို ျမင္လိုက္ၿပီး လင္းက်ားေပါင္မွာ အလၽွင္အျမန္ထကာ ႏွုတ္ဆက္လိုက္သည္။

မေန႔ညက အိမ္‌ေရွ႕စံႏွင့္အတူ အတြင္းက်က် ရင္းႏွီးသည့္ကိစၥမ်ား ျပဳလုပ္ၿပီးတာေတာင္မွ အိမ္ေရွ႕စံႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရသည့္အခ်ိန္တြင္ လင္းက်ားေပါင္မွာ ရွက္ရြံ့မွုအနည္းငယ္မၽွေလာက္ကို ခံစားေနရေသးသည္။

"ေပါင္ေပ့ေလး၊ မင္း နိုးေနၿပီပဲ၊ မနက္စာေကာ စားၿပီးၿပီလား?" ေဘးနားတြင္ရွိေနသည့္ အေစခံမ်ားကို ဂ႐ုမထားဘဲ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ လင္းက်ားေပါင္၏မ်က္ႏွာေသးေသးေလးကို သူ႔လက္ႏွင့္ အုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး ျပင္းရွရွအနမ္းတစ္ပြင့္ကို ေပးလိုက္သည္။

႐ုတ္တရက္ဆန္သည့္ အနမ္းေၾကာင့္ လင္းက်ားေပါင္၏မ်က္ႏွာမွာ အနီေရာင္သမ္းသြားခဲ့ေလသည္။ "ကၽြန္ေတာ္ စားၿပီးသြားပါၿပီ၊ ငွက္သိုက္ဆန္ျပဳတ္နဲ႔ ပုစြန္ဖက္ထုပ္သုံးခုကို စားထားပါတယ္"

"အဲဒါ စားေကာင္းလား? မင္းေလး စားတာ နည္းလိုက္တာ..." လင္းက်ားေပါင္ကို သူ႔ရင္ခြင္ထဲ ဆြဲသြင္းရင္း ေမးျမန္းလိုက္သည္။

"အရမ္းကို အရသာရွိပါတယ္၊ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဗိုက္တင္းေနၿပီ" လင္းက်ားေပါင္က သူ႔ဝမ္းဗိုက္ကို ထိကိုင္ၾကည့္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က သူေလးရဲ့ ခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းတဲ့ အျပဳအမူကို ၾကည့္ၿပီး မေနနိုင္စြာပဲ သူ႔ပါးခ်ိဳင့္ေလးႏွစ္ဖက္ကို နမ္းမိလိုက္သည္။

"ဒါ ယြမ္ခ်င္ပဲ၊ အခုအခ်ိန္ကစၿပီး သူက မင္းေနာက္ကေန လိုက္ၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ေပးလိမ့္မယ္။" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ အထိန္းေတာ္ငယ္ေလးကို လက္ညႇိုးထိုးျပကာ ဆိုေလသည္။

"ဒီငယ္သား ယြမ္ခ်င္က သခင္ေလးလင္းကို ဂါရဝျပဳပါတယ္၊ သခင္ငယ္ေလး အနာဂတ္မွာ ဒီငယ္သားကို အမ်ားႀကီး အမ်ားႀကီး ေစခိုင္းပါ၊ အကယ္၍မ်ား သခင္ေလးမွာ လက္တိုလက္ေတာင္းကိစၥေတြ ခိုင္းစရာရွိမယ္ဆိုရင္ ဒီငယ္သားကို အားလုံးေစခိုင္းလို႔ရပါတယ္၊ ေသခ်ာေပါက္ကို ဒီငယ္သားက ၿပီးေျမာက္‌ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးၿပီး သခင္ေလးရဲ့ အခက္အခဲေတြနဲ႔ စိုးရိမ္ပူပန္မွုေတြကို ေျဖေလ်ာ့ဖို႔ကို ကူညီေပးပါ့မယ္။"

ယြမ္ခ်င္မွာ ဉာဏ္ေကာင္းသူတစ္ေယာက္ပင္...။ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား၏သခင္ငယ္ေလးအေပၚထားသည့္ နက္ရွိုင္းလွတဲ့ စိတ္ေနသေဘာထားကို ယြမ္ဖူကုန္းကုန္းထံမွ ေလ့လာသိရွိၿပီး ျဖစ္သည္။ တကယ္လို႔မ်ား သူသာ သစၥာရွိရွိ သခင္ေလးေနာက္ကို လိုက္မယ္ဆိုရင္ သူရဲ့အနာဂတ္ေရွ႕ေရးမွာ အဆုံးအစမဲ့ပင္။

ထိုအခ်ိန္ ယြမ္ဖူသည္ ေရွ႕သို႔လွမ္းကာ အစီအရင္ခံလိုက္သည္။ "အရွင့္သား၊ ခ်ဳံေမာ့ေမာ့ ေရာက္ေနပါတယ္"

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္ၿပီး သူမအား ဝင္လာခိုင္းလိုက္သည္။ အခန္းတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္သည္ႏွင့္ ခ်ဳံေမာ့ေမာ့က အိမ္ေရွ႕စံအား အရင္အရိုအေသေပးလိုက္ၿပီးမွ သခင္လင္းကို ဂါရဝျပဳလိုက္သည္။

"ခ်ဳံေမာ့ေမာ့က အေရွ႕နန္းေဆာင္ရဲ့ အတြင္းေရးကိစၥမွန္သမၽွကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းဖို႔အတြက္ တာဝန္ယူထားရတဲ့ ေမာ့ေမာ့ပဲ၊ အနာဂတ္မွာ မင္းေလး လိုအပ္တာတစ္ခုခုရွိမယ္ဆိုရင္ သူမကို ေစခိုင္းလို႔ရတယ္" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က လင္းက်ားေပါင္ကို သူမႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္သည္။

ေနာက္ဆုံး၌ ခ်ဳံေမာ့ေမာ့သည္ အိမ္ေရွ႕စံ၏ အထူးဂ႐ုစိုက္မွုကိုရရွိထားသည့္ သခင္ေလးလင္းကို ေတြ႕ျမင္လိုက္ရၿပီး သခင္ေလးလင္း၏ပုံစံမွာ သူမႏွလုံးသားထဲ စိတ္ကူးထားသည္ပုံပန္းသဏၭာန္ႏွင့္ မတူ၊ လုံးဝကြဲျပားျခားနားေနသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ သခင္ေလးလင္းမွာ ယခုထိတိုင္ေအာင္ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ တူေနေသးသည္။ သူမေတြးထင္ေနသလိုမ်ိဳး ညႇို႔ခ်က္ယူဖမ္းစားနိုင္သည့္ ပုံစံမ်ိဳး လုံးလုံးလ်ားလ်ား မရွိေခ်။

"ေတြ႕ရတာဝမ္းသာပါတယ္ ခ်ဳံေမာ့ေမာ့..." လင္းက်ားေပါင္က ခ်ဳံေမာ့ေမာ့ကို ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းစြာ ႏွုတ္ဆက္လိုက္သည္။ လင္းက်ားေပါင္သည္ သူ၏ အဆင့္အတန္းေျပာင္းလဲမွုေၾကာင့္ တျခားသူမ်ားထက္ ျမင့္မားသည္ဟု မေတြးထင္ဘဲ သူ႔ထက္ အသက္အရြယ္ႀကီးတဲ့ ေမာ့ေမာ့ေတြအေပၚ အျမဲရိုရိုေသေသသာ ဆက္ဆံေလ့ရွိသည္။

"သခင္ေလးလင္းက ယဥ္ေက်းလြန္းေနပါၿပီ၊ တကယ္လို႔မ်ား သခင္ေလးလင္းမွာ ခိုင္းစရာမ်ားရွိမယ္ဆိုရင္ လူတစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေစလႊတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမကို ရွာခိုင္းလိုက္လို႔ရပါတယ္။" လင္းက်ားေပါင္၏ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းသည့္အမူအရာႏွင့္ ေကာင္းမြန္သည့္ အျပဳအမူတို႔ေၾကာင့္ သူမသည္ သခင္ေလးလင္းအေပၚတြင္ ေကာင္းမြန္သည့္အျမင္ ရွိေလသည္။

ေနာက္မွ ခ်ဳံေမာ့ေမာ့က အိမ္ေရွ႕စံထံ ဖ်င္လဲ့ၿခံဝန္းထဲ ခြဲေစခ်မွတ္ထားသည့္ အေစခံမ်ားအေၾကာင္းကို တင္ျပလိုက္ေလ၏။ "စုစုေပါင္း သခင္ေလးလင္းရဲ့ ေဘးမွာ အႀကီးတန္းနန္းတြင္းအေစခံႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ဒုတိယအဆင့္ နန္းတြင္းအေစခံႏွစ္ေယာက္ ထားရွိေပးထားပါတယ္။ အရွင့္သားအေနနဲ႔ ထပ္ၿပီးမ်ား ျဖည့္စြက္ခ်င္ပါေသးလား?"

အမွန္တကယ္တမ္းမွာေတာ့ အိမ္ေရွ႕စံ၏ေရွာင္ရွီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဒါဟာ ျမင့္မားသည့္ အဆင့္အတန္းတစ္ခုလို႔ ယူဆလို႔ရေနၿပီ ျဖစ္ေပမယ့္ လင္းက်ားေပါင္အေပၚ အိမ္ေရွ႕စံ၏ နက္နက္နဲနဲ အ႐ူးအမူးစြဲလမ္းေနသည့္ပုံကို ျမင္ေတြ႕လိုက္ရၿပီး သူမက ေနာက္ဆုံးေမးခြန္းအား အရဲစြန႔္ကာ ေမးျမန္းလိုက္ျခင္းပင္...။

"အခုေတာ့ ဒီလိုပဲ စီစဥ္ထားလိုက္ပါ၊ အလြန္အကၽြံလုပ္ေဆာင္တာကလည္း မေကာင္းဘူးေလ၊ ေနာက္မွပဲ လူေတြထပ္တိုးၾကရေအာင္" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က သူ႔စိတ္ထဲ ေပသီးကို တစ္ေဒါက္ေဒါက္နဲ႔ ေခါက္ေနခဲ့သည္။ သူက သူ႔ေပါင္ေပ့ေလးကို ေရွာင္ရွီးအျဖစ္နဲ႔ တစ္သက္လုံးေနခိုင္းမွာမွ မဟုတ္တာ... (T/N: ေပသီးေခါက္ေနတယ္ဆိုတာ တင္စားၿပီးေျပာတဲ့ စကားပါ၊ တြက္ခ်က္ေနတာကိုေျပာခ်င္တာပါ)

ထို႔ေနာက္ ခ်ဳံေမာ့ေမာ့က ၿပီးခဲ့တဲ့ေန႔ရက္ေတြက အေရွ႕နန္းေဆာင္ရဲ့အတြင္းေရးကိစၥေတြကို အိမ္ေရွ႕စံထံ အစီရင္ခံလိုက္ၿပီးမွ ျပန္လည္ကာ ထြက္ခြာသြားခဲ့ေလ၏။

"ေကာင္းၿပီ၊ မင္းေလး အခုဆို ရွုရရယ္၊ ရွုခ်င္ရယ္တို႔နဲ႔ သိကၽြမ္းၿပီးၿပီ၊ က်န္တဲ့ေလးေယာက္ကေတာ့ ဒီေလာက္ အေရးမႀကီးပါဘူး၊ ေနာက္က်မွ သူတို႔နဲ႔ ေတြ႕လို႔ရတယ္။" လင္းက်ားေပါင္ထံ ညင္ညင္သာသာ ဆိုလိုက္ၿပီး ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ရွုရနဲ႔ ရွုခ်င္တို႔ကို ၾကည့္လိုက္၏။ "ေနာင္မွာ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ မင္းတို႔ရဲ့ သခင္ေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ခစားၾကရမယ္၊ သူ႔ရဲ့ ငယ္ရြယ္တဲ့ အသက္နဲ႔ ၾကင္နာတတ္တဲ့ ႏွလုံသားကို အသုံးခ်ၿပီး နည္းနည္းေလးေတာင္ ေပါ့ပ်က္ပ်က္မလုပ္ၾကနဲ႔၊ အကယ္၍မ်ား ဂ႐ုမစိုက္ပါပဲ အမွားတစ္ခုခုလုပ္မိမယ္ဆိုရင္ မင္းတို႔အားလုံး ဘယ္လိုအဆုံးသတ္မ်ိဳးနဲ႔ ၾကဳံရမလဲဆိုတာကို သတိရမယ္လို႔ ငါကိုယ္ေတာ္ ေမၽွာ္လင့္တယ္"

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္၏ စကားလုံးမ်ားမွာ မျပင္းထန္ပါပဲ ေလျပည္ေလညႇင္းေလးမ်ားသကဲ့သို႔ ေပါ့ပါးညင္သာသည္ဟုပင္ ထင္ေနရေပမယ့္ ေအးစက္စက္အဓိပၸါယ္နဲ႔ ဖိအားေၾကာင့္ ရွုရႏွင့္ ရွုခ်င္တို႔အတြက္ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ဒူးေထာက္က်သြားေစဖို႔ လုံေလာက္သည္။ တစ္စိတ္တစ္ဝမ္းတည္းပင္ သူတို႔အားလုံး ျပန္ေျဖၾကားလိုက္သည္။ "ဒီအေစခံ ေသခ်ာေပါက္ သခင္ေလးအေပၚ ဂ႐ုတစ္စိုက္နဲ႔ အလုပ္အေကၽြးျပဳပါ့မယ္။"

လက္ေမာင္းအတြင္း ေပြ႕ဖက္ခံထားရတဲ့ လင္းက်ားေပါင္ထံမွ ေၾကာက္ရြံ့မွုကို ခံစားလိုက္ရသည္ႏွင့္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က သူေလးကို ပိုၿပီး တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ေပြ႕ဖက္လိုက္ၿပီး လင္းက်ားေပါင္၏နားထဲ တီးတိုးကာ ဆိုလိုက္သည္။ "ကိုယ့္ေပါင္ေပ့ေလး မေၾကာက္ပါနဲ႔..."

"ဟင့္... ကၽြန္ေတာ္မေၾကာက္ပါဘူး..." လင္းက်ားေပါင္က ေပြ႕ဖက္မွုမ်ားၾကားထဲ အနည္းငယ္ မသက္သာသလိုခံစားရသည့္အတြက္ ေျဖးေျဖးေလး ႐ုန္းလိုက္သည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က က်ားေပါင္ကို လႊတ္ေပးလိုက္ၿပီး "ဒါဆို... ကိုယ့္ကို နမ္း..."

လင္းက်ားေပါင္မွာ ရွက္ရြံ့သြားေလ၏။ "ဒီမွာ လူေတြအမ်ားႀကီး ၾကည့္ေနတယ္ေလ..."

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က မ်က္လုံးမ်ားကို ပင့္ၾကည့္လိုက္သည္။ အနားတြင္ ခစားေနၾကသည့္ လူအားလုံးက သူတို႔၏ေခါင္းမ်ားကို ငုံ႔ဆိုင္းသြားၾကေလ၏။

"ဘယ္သူမွၾကည့္မေနပါဘူး..." ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က လင္းက်ားေပါင္ကို အရိပ္ျပလိုက္သည္။

လင္းက်ားေပါင္က ေငးၾကည့္ရင္း ကူရာကယ္ရာမဲ့သလို ခံစားလိုက္ရသည္။ လၽွပ္စီးလိုအလ်င္ျဖင့္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္၏ပါးျပင္ထက္သို႔ နမ္းလိုက္သည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ မတင္းတိမ္နိုင္ေသးေပမယ့္ သူေလးကို ထပ္ၿပီး မစေနာက္ရဲေတာ့ေခ်။ အေျခအေနေတြ အျမန္တိုးတက္လာဖို႔ အခ်ိန္ယူရဦးမယ္ဆိုတာကို သူ႔ေတြးေတာထားၿပီးသားပင္...။

"ဟုတ္ၿပီ။ အခ်ိန္လည္း မေစာေတာ့ဘူး။ ဧကရီမယ္မယ္ကို သြားၿပီး ဂါရဝျပဳၾကရေအာင္။" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က လင္းက်ားေပါင္အား ေျပာလိုက္သည္။

"ဟုတ္ကဲ့..." လင္းက်ားေပါင္က ဧကရီထံ ဂါရဝသြားျပဳမည္ဟု ၾကားလိုက္ရၿပီး အခုဆို သူ႔အဆင့္အတန္းက ျခားနားသြားၿပီး ျဖစ္တာေၾကာင့္ အနည္းငယ္စိတ္လွုပ္ရွားမိသည္။

"မေၾကာက္ပါနဲ႔၊ ကိုယ္ မင္းနဲ႔ အတူတူရွိေနမွာပါ..." ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ႏွစ္သိမ့္ေပးလိုက္သည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ႏွင့္ လင္းက်ားေပါင္တို႔သည္ သန္မာသည့္ ကုန္းကုန္းေလးဦး သယ္ေဆာင္သည့္ ေဝါယာဥ္ကို စီးႏွင္းကာ ယုံရွို႔နန္းေဆာင္ဆီသို႔ သြားေလ၏။ အရင္က လင္းက်ားေပါင္မွာ စီးေတာ္ေဝါယာဥ္ထဲတြင္ တစ္ခါမၽွ မထိုင္ခဲ့ဖူးေပ။ က်ယ္ေျပာလွသည့္ ေဝါယာဥ္သည္ သူ၏ ခါတိုင္းေန႔ရက္မ်ားႏွင့္မတူ ကြဲျပားျခားနားသည့္ ခံစားခ်က္ကို ခံစားရသျဖင့္ သစ္လြင္ကာ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ေကာင္းလွသည္။

တစ္ခဏအၾကာ ႏွစ္ေယာက္သား ယုံရွို႔နန္းေဆာင္သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ လင္းက်ားေပါင္အား အဓိကခန္းမေဆာင္ထဲသို႔ ေခၚေဆာင္လာကာ ဧကရီကို အတူတကြ ဂါရဝျပဳလိုက္ၾကသည္။

အိမ္ေရွ႕စံက လင္းက်ားေပါင္အား လက္တြဲထားသည္ကို ၾကည့္ၿပီး ဧကရီသည္ ခတၱမၽွရပ္တန္႔သြားၿပီးမွ ပုံမွန္အတိုင္းပင္ ဆိုလိုက္သည္။ "ခ်န္အာ၊ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီပဲ..."

"မယ္ေတာ္ဧကရီ၊ သားေတာ္ မယ္ေတာ့္ကို ဂါရဝျပဳဖို႔ လင္းက်ားေပါင္ကို ေခၚလာပါတယ္၊ သားေတာ္အတြက္ လင္က်ားေပါင္ကို ခ်ီးျမႇင့္တဲ့အတြက္ မယ္ေတာ္ကို ဒီသားေတာ္က ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါတယ္၊ သားေတာ္ သူ႔ကို အမ်ားႀကီး သေဘာက်ႏွစ္သက္ပါတယ္။" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ေက်းဇူးစကားကို ေလးေလးနက္နက္ ေျပာဆိုလိုက္သည္။

"က်ားေပါင္?..." ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ထံ ဧကရီက နားမလည္စြာ ၾကည့္လိုက္၏။

"အန္းက်ဴရဲ့ မူရင္းနာမည္က လင္းက်ားေပါင္ပါ၊ ၾကားရတာ နားေထာင္လို႔ေကာင္းမယ့္ပုံပါပဲ၊ က်ားေပါင္... က်ားေပါင္... အိမ္ရဲ့ ရတနာေလး" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ဂုဏ္ယူစြာျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။

ဧကရီက ထိုစကားကို ၾကားလိုက္ရၿပီး ျပဳံးလိုက္၏။ "ေကာင္းမြန္တဲ့ နာမည္ေလးပဲ၊ အနားကို လာပါဦး၊ မယ္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ပါရေစ..."

အရွင့္သားထံ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အရွင့္သားက သူ႔ကို အားေပးလိုက္သလို ၿပံးျပလိုက္တာေၾကာင့္ လင္းက်ားေပါင္က ဧကရီရဲ့ အေရွ႕ကို ေလၽွာက္သြားလိုက္သည္။

လင္းက်ားေပါင္က တစ္ကယ္ကို ႏွစ္လိုဖြယ္ရာ အသြင္အျပင္နဲ႔ သန႔္ရွင္းၿပီး ျဖဴစင္တဲ့စိတ္ထားေလးရွိေၾကာင္းကို ဧကရီက ေတြ႕ျမင္လိုက္သည္။ သူ႔ရဲ့ ေက်ာက္စိမ္းေရာင္ဝတ္စုံက သူ႔ရဲ့ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳတဲ့ အသြင္အျပင္ကို ပိုၿပီး ေပၚလြင္ေစသည္။ နန္းတြင္းအေစခံဝတ္စုံ ဝတ္ဆင္ထားတုန္းကနဲ႔ ႏွိုင္းစာရင္ အခုက ပိုမိုကာ ၾကည့္ေကာင္းေနခဲ့သည္။

"တကယ္ကို စိတ္ေက်နပ္စရာေကာင္းတဲ့ ကေလးပဲ..." ဧကရီက ေျပာလိုက္ၿပီး လင္းက်ားေပါင္ရဲ့ လက္ကိုဆြဲကာ ႐ုတ္ခ်ည္းဆိုသလို ဝတ္႐ုံလက္ကို ပင့္တင္လိုက္သည္။ ေတာက္ပေနသည့္ အနီေရာင္မွင္စက္ေလးကို ျမင္လိုက္ရသည္။ သူမ ဒီလိုမ်ိဳး ျမင္ရလိမ့္မယ္လို႔ သိၿပီးသားေပမယ့္ တကယ္တမ္း ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ စိတ္ပ်က္မွုကို ခံစားေနရတုန္းပင္...

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ေရွ႕သို႔တက္ကာ လင္းက်ားေပါင္အား သူ႔ရဲ့ လက္ေမာင္းၾကားထဲ ဆြဲဖက္လိုက္ၿပီး ဧကရီအား ျပဳံးျပလိုက္သည္။ "မယ္ေတာ္ ဘာလုပ္တာလဲ? လင္းက်ားေပါင္က အခုမွ ငယ္ငယ္ေလးပဲရွိေသးတာ..."

အနည္းငယ္ရွက္ရြံ့စြာျဖင့္ ဧကရီက ဆိုလိုက္၏။ "ဒါ မယ္ေတာ့္ အမွားပါ၊ က်ိဳးေမာ့ေမာ့" ဧကရီက ေဘးနားတြင္ ရပ္လ်က္ခစားေနသည့္ က်ိဳးေမာ့ေမာ့ကို ေရွ႕သို႔လာကာ လင္းက်ားေပါင္ကို ဆုခ်ီးျမႇင့္ေပးရန္ ေခၚလိုက္သည္။

ေနာက္ၿပီးမွာေတာ့ လင္းက်ားေပါင္ထံ လွည့္ကာ ေျပာလိုက္သည္။ "ဒါက ပထမဆုံးေတြ႕ဆုံလို႔ ေပးတဲ့ ႏွုတ္ဆက္လက္ေဆာင္ပါ" (Greeting Gift) ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အခု မင္းက အိမ္ေရွ႕စံရဲ့ အေရွ႕နန္းေဆာင္ကို ဝင္လာၿပီဆိုတာကို ေတာ္ဝင္မိသားစုရဲ့ ေက်ာက္စိမ္းမွတ္တမ္းမွာ မွတ္သားထားၿပီးသား၊ အခုဆိုရင္ မင္းက အိမ္ေရွ႕စံရဲ့လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနၿပီ၊ အခုခ်ိန္ကေနစၿပီး အိမ္ေရွ႕စံကို ေကာင္းေကာင္းခစားပါ၊ အိမ္ေရွ႕စံက မင္းကို ဒီေလာက္ေတာင္ အေလးေပးလို႔ ဒါကို မွီခိုအားထားၿပီး မပ်က္စီးနဲ႔၊ စည္းမ်ည္းစည္းကမ္းေတြကို စြဲစြဲျမဲျမဲ လိုက္နာရမယ္၊ အိမ္ေရွ႕စံမ်က္ႏွာပ်က္ေအာင္ မလုပ္နဲ႔..."

"မွတ္သားထားပါ့မယ္..." လင္းက်ားေပါင္က ဓေလ့ထုံးတမ္းစဥ္လာအတိုင္း ခ်ီးျမႇင့္သည့္ဆုကို ေကာင္းမြန္စြာ လက္ခံလိုက္သည္။

ဧကရီက လင္းက်ားေပါင္ရဲ့ လိမၼာယဥ္ေက်းတဲ့အျပဳအမူေၾကာင့္ စိတ္ေက်နပ္သြားေတာ့၏။

"ခ်န္အာ၊ ေန႔လည္ခင္းေတာင္ ‌ေရာက္ေနၿပီ၊ ဒီမွာ မယ္ေတာ္နဲ႔အတူတူ ေန႔လည္စာ စားသြားေလ..."

"မလိုပါဘူးမယ္ေတာ္၊ သားေတာ္က ေန႔လည္စာ မစားခင္ ေဆးေသာက္ရဦးမယ္၊ ဒါေၾကာင့္ မယ္ေတာ္ကို ေန႔လည္စာအတူတူစားဖို႔ အေဖာ္မျပဳနိုင္ေလာက္ဘူး..." ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ဧကရီကို ေျပာလိုက္သည္။

"ဒါဆိုလည္း ျမန္ျမန္သြားၿပီး ေဆးသြားေသာက္ေတာ့ေလ၊ အခ်ိန္ေတြ မေနာက္က်ေစနဲ႔ဦး..."

'ဒါဆို သားေတာ္ အခုပဲ ျပန္လိုက္ပါဦးမယ္၊ ေနာက္တစ္ခါက်မွပဲ က်ားေပါင္ကို ေခၚလာၿပီး မယ္ေတာ္နဲ႔တူတူ အေဖာ္ျပဳေပးဖို႔ လာခဲ့ပါ့မယ္" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က လင္းက်ားေပါင္ကို သူႏွင့္အတူတူ အေလးျပဳရန္ ေခၚလိုက္ၿပီး ထြက္ခြာသြားေတာ့သည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ လင္းက်ားေပါင္ႏွင့္အတူ ေဝါယာဥ္ထက္၌ ထိုင္ေနခဲ့သည္။ လင္းက်ားေပါင္က အိမ္ေရွ႕စံကို ၾကည့္တာ တစ္စုံတစ္ခုကို ေျပာခ်င္ေပမယ့္ တြန႔္ဆုတ္ေနေလသည္။

"အဟမ္း... အခ်စ္ေလး... မင္းေလးမွာ ေျပာစရာတစ္ခုခုရွိလို႔လား?" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ေမးလိုက္၏။

"အရွင့္သား၊ ေစာေစာကေျပာတာ အရွင္သားက ေဆးေသာက္ဖို႔ လိုအပ္တယ္ဆိုတာေလ... အရွင့္သား ေနမေကာင္းလို႔လားဟင္?..." လင္းက်ားေပါင္က စိုးရိမ္စြာျဖင့္ ေမးလိုက္သည္။

"အင္း...ဟုတ္တယ္၊ ကိုယ့္မွာ ကိုယ္တြင္းေရာဂါ ရွိေနတာ..." ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ေျပာလိုက္ၿပီး လင္းက်ားေပါင္ ဘယ္လိုမ်ား တုံ႔ျပန္လာမလဲ ဆိုတာကို ေစာင့္ၾကည့္လိုက္သည္။

အရွင့္သားရဲ့ အေျဖကို ၾကားၿပီးေနာက္ လင္းက်ားေပါင္ရဲ့မ်က္လုံးေတြက ဝိုင္းစက္သြားခဲ့ရသည္။ တုန္လွုပ္စြာျဖင့္ "ဘယ္လိုမ်ိဳး ကိုယ္တြင္းေရာဂါမ်ိဳးလဲ? အရမ္းႀကီး ျပင္းထန္တဲ့ ေရာဂါမ်ိဳးလား?..."

"ဟား...ဟား... ကိုယ္မင္းကို ေနာက္လိုက္တာပါ...အ႐ူးေလးရဲ့... အကယ္၍မ်ား ကိုယ္တို႔ မယ္ေတာ့္ေနရာမွာ ေနလည္စာ စားရမယ္ဆိုရင္ မင္းေလးက တစ္ခ်ိန္လုံးမတ္တတ္ရပ္ၿပီး ခစားေနရမွာ" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က သူ႔ေရာဂါကို စိတ္ပူေနတဲ့ လင္းက်ားေပါင္ေၾကာင့္ ေက်နပ္သြားခဲ့ရ၏။

"အရွင့္သား... အရွင့္သားက ကၽြန္ေတာ္ေပၚ အရမ္းကို ၾကင္နာလြန္းတာပဲ၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အရွင့္သား..."

ဒါဆို အရွင့္သားရဲ့ ျငင္းဆိုမွုက သူ႔ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ေပါ့။ လင္းက်ားေပါင္က ထိုအခ်င္းအရာကို ၾကားသိၿပီးေနာက္ အရွင့္သားက သူ႔အေပၚ အမွန္တကယ္ေကာင္းတယ္လို႔ ခံစားလိုက္ရသည္။

"ေပါင္ေပ့ေလး... ကိုယ့္ကို အရွင့္သားလို႔ မေခၚပါနဲ႔လား... အဲဒါႀကီးက အရမ္းသူစိမ္းဆန္လြန္းတယ္... ေတြးၾကည့္ေလ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္က အခုဆို ရင္းႏွီး*ၿပီးသားေလ..." လင္းက်ားေပါင္၏ နားတစ္ဖက္ထဲသို႔ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ေလပူပူကို မွုတ္သြင္းလိုက္ေလ၏။ လင္းက်ားေပါင္၏ မ်က္ႏွာမွာ တျဖည္းျဖည္း အနီေရာင္သမ္းလာသည္ကို ၾကည့္ရင္း "ကိုယ့္ကို ဟန္ခ်န္ လို႔ ေခၚမယ္ဆိုရင္ေရာ..."

(T/N: ရင္းႏွီးတယ္ဆိုတာ... ဟိုလိုကိုေျပာတာ)

လင္းက်ားေပါင္ သူ႔နားထဲကို တိုးဝင္ေနတဲ့ ေလပူမ်ားကို ေရွာင္ရွားေနရသည္။ "အရွင့္သားကို နာမည္တိုက္ရိုက္ေခၚတာ... အဲဒါ နန္းတြင္းစည္းမ်ဥ္းနဲ႔ မညီဘူးေလ..."