ဤအခန္းတြင္ အသက္ (၁၈)ႏွစ္ေအာက္မဖတ္သင့္သည့္ အေျခအေနမ်ားပါရွိပါသျဖင့္ ထိုအခန္းမ‌ေရာက္ခင္ ေပးထားေသာ Warning ေရာက္သည္ႏွင့္ မ်ဥ္းသားထားသည့္ ေအာက္သို႔ေရာက္သည္အထိ ေက်ာ္ကာ ဖတ္ေပးၾကပါရန္........

အခန္း (၁၀) - အနီေရာင္မီးတိုင္ - ၂

လင္းက်ားေပါင္အား အဝတ္အစားအသစ္မ်ား လဲလွယ္ဝတ္ဆင္ရန္ႏွင့္ အဆင္တန္ဆာအခ်ိဳ႕ကို ဝတ္ဆင္ဖို႔ရန္အတြက္ ေမာ့ေမာ့ႏွစ္ေယာက္က ကူညီေပးခဲ့ၾကသည္။

ခၽြီေမာ့ေမာ့သည္ အလြန္ လက္ရာေျမာက္စြာ လွပတဲ့ ေငြေရာင္ဘူးတစ္ဘူးကို ယူေဆာင္လာၿပီး ဘူးကို ဖြင့္လိုက္သည့္အခါ၌ အထဲတြင္ ေဆးနံ့ကဲ့သို႔ေသာ ေမႊးရနံ့တို႔အား ထုတ္လႊတ္လ်က္ရွိသည့္ အစိမ္းႏုေရာင္လိမ္းေဆးတစ္မ်ိဳးကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

စုေမာ့‌ေမာ့က အနည္းငယ္ခပ္ထုတ္လိုက္ၿပီး လင္းက်ားေပါင္၏လက္ဖမိုးေပၚသို႔ ေျဖညႇင္းစြာ လိမ္းေပးလိုက္ရာ လိမ္းေဆးမွာ အေရျပားထဲသို႔ လ်င္ျမန္စြာ စိမ့္ဝင္သြားခဲ့သည္။ လင္းက်ားေပါင္၏လက္ဖမိုးသည္ လိမ္းေဆးေၾကာင့္ အလြန္သက္ေတာင့္သက္သာရွိကာ ေအးျမသည့္အရသာကို ခံစားလိုက္ရသည္။

အားလုံးၿပီးစီးသြားသည့္ေနာက္မွာေတာ့ သူတို႔အားလုံး ဧည့္ခန္းမေဆာင္ဆီသို႔ ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။ စုေမာ့ေမာ့က အေစခံမ်ားကို ေန႔လည္စာတည္ခင္းဖို႔ရန္ ျပင္ဆင္ခိုင္းလိုက္သည္။ စားေသာက္ေနစဥ္ အေတာ္အတြင္း အေစခံမ်ားက ေဘးမွေနကာေစာင့္ေနၾကသည္။ အားလုံး၏မ်က္စိေရွ႕ေမွာက္တြင္ စားေသာက္ရသည့္အတြက္ေၾကာင့္ လင္းက်ားေပါင္မွာ အလြန္တရာ အေနရခက္ေနေတာ့သည္။

သုံးေဆာင္ေနစဥ္အေတာ္အတြင္း ေမာ့ေမာ့ႏွစ္ေယာက္က စားေသာက္ရာတြင္ က်င့္သုံးရမည့္ က်င့္ဝတ္ထုံးတမ္းစဥ္လာမ်ားႏွင့္ သတိထားအပ္သည့္ အျခားေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားကို သင္ၾကားျပသေပးခဲ့သည္။ စားေသာက္ေနစဥ္ လင္းက်ားေပါင္က မသင့္ေတာ္သည့္ အမူအရာမ်ိဳးလုပ္မိလိုက္လၽွင္ ေမာ့ေမာ့ႏွစ္ေယာက္က သူ႔အား ေထာက္ျပခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔က ဟင္းလ်ာထဲမွာ ပါဝင္တဲ့ ဟင္းခတ္အေမႊးအႀကိဳင္မ်ားႏွင့္ ခ်က္ျပဳတ္သည့္ နည္းစနစ္အဆင့္ဆင့္တို႔ကို ရွင္းျပ႐ုံတင္မကေသး ထိုအစားအေသာက္နဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ စာေပအေၾကာင္းအရာမ်ားကိုပါ ေျပာျပခဲ့ၾကသည္။

"သခင္ေလးအေနနဲ႔ အကုန္လုံးကို မမွတ္ေနစရာမလိုအပ္ပါဘူး။ သခင္ေလး စိတ္ထဲ အက်ဥ္းခ်ဳံးေလာက္ မွတ္မိၿပီး သိေနတယ္ဆိုရင္ပဲ အဆင္ေျပေနပါၿပီ..." စုေမာ့ေမာ့က လင္းက်ားေပါင္ ဂ႐ုတစိုက္နားေထာင္ေနသည္ကို ျမင္ေတြ႕လိုက္ရၿပီး ရွင္းျပလိုက္သည္။

ေန႔လည္စာ စားၿပီးေနာက္ ေမာ့ေမာ့တို႔သည္ လင္းက်ားေပါင္အား နန္းေတာ္ထဲရွိ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းတစ္ခ်ိဳ႕ကို ထပ္မံ၍ သင္ၾကားျပသေပးခဲ့ၿပီး ေန႔လည္ခင္း တစ္ေရးတစ္ေမာအိပ္ဖို႔ကို ေျပာၾကားလာခဲ့သည္။

လင္းက်ားေပါင္က အိပ္ရာေပၚ လဲေလ်ာင္းရင္း "ေမာ့ေမာ့... ကၽြန္ေတာ္ ေန႔လည္ခင္း မအိပ္တတ္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္လို႔မေပ်ာ္ဘူး..."

"သခင္ေလး၊ သခင္ေလးက အခုမွ ငယ္ပါေသးတယ္၊ အခု သခင္ေလးရဲ့ အသက္အရြယ္က ႀကီးထြားဖြံ့ၿဖိဳးဖို႔အတြက္ အရြယ္ေကာင္းေလးပါ။" စုေမာ့ေမာ့က အႀကံေပးလိုက္သည္။ "သခင္‌ေလး ေျဖးေျဖးခ်င္း စိတ္ကို ၿငိမ္ေအာင္ထားလိုက္ပါ၊ မၾကာခင္ သခင္ေလး အိပ္ေပ်ာ္သြားပါလိမ့္မယ္..."

ခၽြီေမာ့ေမာ့က စိတ္ကို တည္ၿငိမ္ေစသည့္ စႏၵကူးနံ့သာအေမႊးတိုင္ကို ထြန္းညႇိလိုက္သည္။ ေလထဲတြင္ အေမႊးနံ့သာအနံ့မွာ တျဖည္းျဖည္း ျပန႔္ႏွံ့လာေတာ့၏။

လင္းက်ားေပါင္သည္ တျဖည္းျဖည္း သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္လာကာ မသိလိုက္ပါဘဲ အိပ္‌ေမာၾကသြားေတာ့သည္။

တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္မၽွၾကာၿပီးေနာက္ ေမာ့ေမာ့တို႔က သူ႔အား ႏွိုးလိုက္ေလ၏။ သူတို႔က လင္းက်ားေပါင္အတြက္ ေက်ာက္ပြင့္စြပ္ျပဳတ္တစ္ခြက္ကို ျပင္ဆင္ေပးခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ နန္းတြင္းစည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားႏွင့္ က်င့္ဝတ္ထုံးတမ္းမ်ားကို ဆက္လက္ကာ သင္ၾကားေပးခဲ့ၾကသည္။

ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္မၽွၾကာျမင့္ၿပီးေနာက္ လင္းက်ားေပါင္သည္ နန္းတြင္းစည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားႏွင့္ က်င့္ဝတ္ထုံးတမ္းမ်ား အကုန္လုံးနီးပါးကို ေလ့လာမွတ္သားၿပီးသေလာက္ ရွိေနေလၿပီ... ေမာ့ေမာ့မ်ားကလည္း သူ႔အေပၚ စိတ္ရွည္သည္းခံၾကၿပီး ေလးေလးစားစားႏွင့္သာ ဆက္ဆံခဲ့ၾကသည္။ ထိုကာလအေတာ္အတြင္း ေန႔တိုင္းပင္ အခ်ိဳ႕ေသာ အာဟာရရွိသည့္စြတ္ျပဳတ္မ်ားကို ေသာက္သုံးခဲ့ရေသးသည္။ ေမာ့ေမာ့တို႔က သူ႔ရဲ့အသားအ‌ေရနဲ႔ က်န္းမာေရးကို ဂ႐ုစိုက္ဖို႔ ကူညီေပးခဲ့ၾကသည္။ လဝက္မၽွပင္ မၾကာေသး... လင္းက်ားေပါင္၏ပုံပန္းသဏၭာန္မွာ ျပည့္ၿဖိဳးလာသလို ျဖစ္လာၿပီး အသားအေရမွာလည္း သလင္းေက်ာက္ေလးမ်ား၏အ‌ေရာင္ကဲ့သို႔ပင္ ၾကည္လင္လာသည္အထိ အာဟာရျပည့္ဝလာခဲ့သည္။

(T/N: 十幾天 ဆိုတာ ဥပမာအေနနဲ႔ ၁၁ရက္...၁၂ရက္ေလာက္ ဒါမွမဟုတ္ ၁၄ရက္...၁၅ရက္ေလာက္...အတိအက်ဆို ဆယ္ရက္ကေန ဆယ့္ကိုးရက္ၾကားကာလကို ဆိုလိုတာပါ၊ E tranကေတာ့ A dozen days လို႔ ဘာသာျပန္ထားေပမယ့္ ျမန္မာလိုျပန္ေတာ့ ႏွစ္ပတ္ဆိုတာကလည္း ၁၄ရက္ပဲရွိေသးတာေၾကာင့္ သုံးႏွုန္းလိုက္တာပါ၊ အျမင္မတူတာရွိရင္ေထာက္ျပပါ...)

ေမာ့ေမာ့တို႔က လင္းက်ားေပါင္ကို နန္းေတာ္ထဲတြင္ ရွိေနၾကသည့္ မယ္မယ္တို႔၏ ရာထူးအလိုက္ အဆင့္ဆင့္ ႀကီးစဥ္ငယ္လိုက္အေနအထားမ်ားကို ရွင္းျပကာ ေတာ္ဝင္မိသားစု၏ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးၾကား ဆက္ဆံေရးကိုလည္း ေျပာျပခဲ့ၾကသည္။

လင္းက်ားေပါင္သည္ အားလုံးကို ရွုပ္ေထြးေနသည့္ အမူအရာတို႔ျဖင့္ နားေထာင္ေနေလ၏။

"သခင္ေလး အကုန္လုံးကို မွတ္မိေနဖို႔ မလိုအပ္ပါဘူး၊ အေရးႀကီးတဲ့ အရာေတြကိုပဲ မွတ္ထားလိုက္ပါ၊ က်န္တာေတြကေတာ့ အဲအခ်ိန္ေရာက္ရင္ ေဘးနားကလူေတြက သခင္ေလးကို ေျပာျပပါလိမ့္မယ္။" ခၽြီေမာ့ေမာ့က ႏွစ္သိမ့္ေပးလိုက္သည္။

***********************

... .... There are some inappropriate things for under age, please aware for that. If you are not in proper age, it's better not to read this part. ... ...

ၾသဂုတ္လ ငါးရက္ေန႔ မတိုင္မီေန႔တြင္ ေမာ့ေမာ့တို႔သည္ အေျခခံ႐ုပ္ျပစာအုပ္ႏွင့္ ေသတၱာအႀကီးႀကီးတစ္ခုကို သယ္ေဆာင္ကာ စာၾကည့္ခန္းအတြင္းသို႔ ဝင္လာခဲ့ၾကသည္။

စုေမာ့ေမာ့က လင္းက်ားေပါင္အား ေျပာလိုက္၏။ "ဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမတို႔ရဲ့ သင္ၾကားေရးေနာက္ဆုံးေန႔ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမတို႔ သခင္ေလးကို ေနာက္ဆုံးနဲ႔ အေရးႀကီးဆုံး သင္ခန္းစာကို သင္ေပးပါ့မယ္။"

ခၽြီေမာ့ေမာ့က ႐ုပ္ျပစာအုပ္ကို ဖြင့္ကာ လင္းက်ားေပါင္အား ျပသလိုက္သည္။ "ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒါေတြက သခင္ေလးရဲ့ မၾကာခင္ေရာက္လာေတာ့မယ့္ အနာဂတ္နဲ႔ ဆက္စပ္ေနပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ သခင္ေလး ေသေသခ်ာခ်ာ သင္ယူသင့္ပါတယ္..."

လင္းက်ားေပါင္သည္ စာအုပ္ထဲတြင္ လူႏွစ္ေယာက္မွာ နီးနီးကပ္ကပ္ဆက္ယွက္ေနသည္ကို ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို သူ႔ရဲ့မ်က္ႏွာတစ္ျပင္လုံးမွာ ရဲရဲေတာက္ အနီေရာင္သမ္းလာၿပီး ႏွလုံးခုန္သံတို႔မွာလည္း လ်င္ျမန္လာေလသည္။

"သခင္ေလး ရွက္ေနလို႔မရပါဘူး၊ သခင္ေလးအေနနဲ႔ အိမ္ေရွ႕စံကို စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဆိုကို သင္ယူထားမွသာ အရွင့္သားရဲ့ ႏွစ္သက္မွုကို ရနိုင္ပါလိမ့္မယ္၊ ဒါမွသာ သခင္ေလးေပၚ အရွင့္သားရဲ့ ႏွစ္သက္မွုက အခ်ိန္ၾကာၾကာ တည္တံ့ေနပါလိမ့္မယ္..."

စုေမာ့ေမာ့က စာမ်က္ႏွာတစ္ခုဆီတိုင္းက လွုပ္ရွားပုံေတြ၊ ပုံစံအေနအထားေတြနဲ႔ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္ေတြကို ေသခ်ာဂ႐ုတစိုက္နဲ႔ ရွင္းျပေပးေလသည္။

ခၽြီေမာ့ေမာ့က ႀကီးမားေသာေသတၱာႀကီးထဲမွ "Happy Buddha" ႐ုပ္ထုအား ထုတ္ယူလာၿပီး သူ႔အားျပသခဲ့သည္။ ထြင္းထုထားသည့္ "Happy Buddha" ႐ုပ္ထုမွာ အလြန္ပင္ သက္ဝင္လြန္းလွသည္။ ထို႐ုပ္ထုကို ၾကည့္ေလေလ သူ႔ပါးျပင္ႏွစ္ဖက္မွာ ရဲရဲေတာက္နီရဲလာေလေလပင္။

(T/N: 歡喜佛 Etran ကေတာ့ Happy Buddha လို႔ ဘာသာျပန္ထားပါတယ္။ ျမန္မာလို တိုက္ရိုက္ျပန္လို႔ မသင့္ေတာ္လို႔ ပုံထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္)

စုေမာ့ေမာ့က ေကာင္းကင္ေထာက္တိုင္ပုံစံ ေက်ာက္စိမ္းေခ်ာင္းတစ္ခုကို ယူလာကာ လင္းက်ားေပါင္ကို ျပလိုက္သည္။

"သခင္ေလးက ငယ္ရြယ္ၿပီး အသက္မျပည့္ေသးလို႔ ျပင္းထန္တဲ့စုံတြဲေလ့က်င့္ခန္းေတြက သခင္ေလးအတြက္ ခက္ခဲနိုင္ပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ သခင္ေလးအေနနဲ႔ တျခားနည္းလမ္းေတြကို သုံးၿပီး အိမ္ေရွ႕စံကို စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးလို႔ရပါတယ္၊ ဒါဆို သခင္ေလးအတြက္ အရမ္းႀကီး မပင္ပန္းေတာ့ပဲ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားက ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္ၿပီး စိတ္ဝင္စားမွု ရလာပါလိမ့္မယ္။"

စုေမာ့ေမာ့က လင္းက်ားေပါင္ကို လက္နဲ႔ ပါးစပ္ကို သုံးၿပီး ဘယ္လိုမ်ိဳး အရွင့္သားကို စိတ္ေက်နပ္ေအာင္လုပ္ေပးရမလဲဆိုတာကို သင္ေပးခဲ့ၿပီး လုပ္ေဆာင္ရမယ့္ နည္းစနစ္ေတြနဲ႔ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္အခ်ိဳ႕ကို ေျပာျပေပးခဲ့သည္။

တစ္ေနကုန္ အိပ္ရာေပၚက နည္းလမ္းမ်ားကို သင္ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ေမာ့ေမာ့တို႔က လင္းက်ားေပါင္ကို ေစာစီးစြာ အနားယူခိုင္းလိုက္သည္။ အိပ္ရာထက္တြင္ လဲေလ်ာင္းရင္း အိမ္ေရွ႕စံ သူ႔ကိုေပးထားတဲ့ ေက်ာက္စိမ္းဆြဲျပားကို ၾကည့္ၿပီး အေတြးထဲ နစ္ေမ်ာေနေလသည္။

ေကာတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သူဟာ ဘယ္တုန္းကမွ လက္ထပ္ဖို႔ကို စိတ္ကူးမရွိခဲ့ေခ်။ ဒါေပမယ့္ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ သူဟာ အိမ္ေရွ႕စံရဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာရေတာ့မည္ပင္...

*********

လင္းက်ားေပါင္အတြက္ေတာ့ ၾသဂုတ္လ (၅)ရက္ေန႔သည္ အေရးႀကီးေသာ ေန႔တစ္ေန႔ပင္...

ေမာ့ေမာ့တို႔က သူ႔ကို အိပ္ရာမွ ေစာေစာစီးစီး ႏွိုးကာ ကိုယ္လက္သန႔္စင္ေဆးေၾကာေစၿပီး ၾကည့္ေကာင္းေအာင္ ျပင္ဆင္ေပးခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ အနံ့သာသုံးမ်ိဳးေရာစပ္ထားသည့္ ေရပူႏွင့္ ေရခ်ိဳးသန႔္စင္ေစခဲ့ၿပီး သူ႔တစ္ကိုယ္လုံးေပၚတြင္ နံ့သာအေမႊးအႀကိဳင္တို႔ကို ေနရာလပ္မက်န္ေအာင္ လိမ္းက်ံေပးခဲ့ၾကသည္။ လင္းက်ားေပါင္မွာ ေခါင္းအစ ေျခအဆုံးပင္ ေမႊးပ်ံ႕သင္းႀကိဳင္ေနေလေတာ့၏။ ေနာက္ၿပီးမွာေတာ့ သူ႔အား အဝတ္အစားလဲလွယ္ေပးကာ အလွျပင္ေပးခဲ့ၾကသည္။

အေရးႀကီးသည့္အခ်ိန္အခါအတြက္ ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲႏွင့္ ျပင္ဆင္ခံလိုက္ရၿပီး ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ လင္းက်ားေပါင္သည္ အေရွ႕နန္းေဆာင္၏ဖ်င္းလဲ့ၿခံဝန္းအတြင္းရွိ အိမ္ေရွ႕စံ၏အိပ္ေဆာင္ထဲမွ အိပ္ရာထက္တြင္ ထိုင္ေနခဲ့ရသည္ကို သတိထားမိေတာ့သည္။

အိမ္ေဆာင္အတြင္းရွိ အနီေရာင္အလွဆင္ပစၥည္းမ်ားမွာ အလြန္ပင္ေတာက္ပစြာ ရွိေနခဲ့သည္။ ျပတင္းေပါက္အေပၚတြင္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းသေကၤတႏွစ္ထပ္（喜喜）ကိုလည္း ကပ္ေသးသည့္အျပင္ စားပြဲေပၚ၌လည္း နဂါးဖီးနစ္ပုံစံ ဖေယာင္းတိုင္တို႔မွာ ထိန္လင္းစြာ ေတာက္ေလာင္ေနခဲ့သည္။ လင္းက်ားေပါင္သည္ ထိုအခ်င္းအရာမ်ားေၾကာင့္ မိန္းေမာသြားခဲ့ရသည္။ သူဟာ အိမ္ေရွ႕စံရဲ့ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ျဖစ္လာသည္ႏွင့္ မတူပဲ မိသားစုတစ္စုထဲသို႔ ဇနီးမယားတစ္ေယာက္အျဖစ္ လက္ထပ္ဝင္ေရာက္လာၿပီး ခင္ပြန္းသည္အလာကို ေစာင့္ေနရသည္ႏွင့္ပင္ တူေနေလသည္။

(T/N: ‌ေရွးေခတ္နန္းတြင္းကားေတြထဲမွာဆို ဒီလိုသေဘာတရားေတြကို ေတြ႕ဖူးပါလိမ့္မယ္၊ ကိုယ္လုပ္ေတာ္အျဖစ္ မိသားစုထဲဝင္လာခဲ့လို႔ရွိရင္ လက္ထက္ပြဲလုပ္ေပးစရာ မလိုအပ္ပါဘူး၊ အိပ္ေဆာင္ထဲကို တန္းဝင္ရင္ ဝင္၊ မဝင္ခ်င္ရင္လည္း လာစရာမလိုပါဘူး... လက္ထပ္ၿပီး ယူရတာ တရားဝင္ဇနီးသည္ကိုပါပဲ၊ ေရွာင္ရွီဆိုတဲ့ ကိုယ္လုပ္ေတာ္အဆင့္က နန္းေတာ္ထဲ အနိမ့္ဆုံးမို႔လို႔ ဒီလိုမ်ိဳး အျပင္အဆင္ေတြ မလိုအပ္ပါဘူး... အနီေရာင္အျပင္အဆင္ေတြနဲ႔ ျပင္ဆင္ေပးထားေတာ့ က်ားေပါင္က စိတ္လွုပ္ရွားၿပီး သူခံစားမိသလို ခံစားလိုက္ရတာပါ၊ လက္ထပ္မယူလို႔ Gong ႀကီးကို အျပစ္မျမင္ပါနဲ႔၊ ဒါထုံးစံပါ၊ ဒါေပမယ့္လည္း ကဲကဲသဲသဲႀကီးက မိုးေျမကန္ေတာ့တာကလြဲ က်န္တာအကုန္ ျပင္ဆင္ေပးထားတာပါ။)

အခန္းထဲ၌ တိတ္ဆိတ္ေနေလ၏။ လင္းက်ားေပါင္သည္ သူ႔နားထဲတြင္ သူ႔ရဲ့ႏွလုံးခုန္သံတို႔ကိုပင္ ျပန္လည္ကာ ၾကားေနခဲ့ရသည္။

အိပ္ခန္းအျပင္ဖက္မွ အေစခံမ်ား၏ အိမ္ေရွ႕စံအား ဂါရဝျပဳလိုက္သည့္ အသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ အိမ္ေရွ႕စံ၏ေျခလွမ္းသံမွာ ေဝးရာမွ နီးရာသို႔ တျဖည္းျဖည္း တိုးကပ္လာခဲ့သည္။

သူေရွ႕တြင္ အိမ္ေရွ႕စံ၏ပုံရိပ္ကို ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည့္အခါ၌ လင္းက်ားေပါင္သည္ မ်ားစြာ တုန္လွုပ္သြားခဲ့ရၿပီး သူ႔ႏွလုံးမွာ ရင္ဖက္ထဲကေန ခုန္ထြက္လာေတာ့မယ္လို႔ပင္ ခံစားလိုက္ရသည္။

"အရွင့္သား.........." လင္းက်ားေပါင္က ထၿပီး ဂါရဝျပဳလိုက္သည္။

"ထပါ......" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က သူ႔အား ကူၿပီး ထူမေပးလိုက္ကာ အိပ္ရာေပၚျပန္ထိုင္ေစလိုက္သည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က မဂၤလာရွိသည့္ နဂါးဖီးနစ္ပုံ အမွတ္အသားျဖင့္ ခ်ည္ထိုးထားသည့္ သတို႔သမီးေခါင္းေဆာင္းကို ထုတ္ယူ၍ ေမးလိုက္သည္။ "မင္း ႏွစ္သက္လား?"

"ႏွစ္သက္ပါတယ္" လင္းက်ားေပါင္က ‌နဂါးဖီးနစ္ပုံအမွတ္အသားအား ေရႊခ်ည္ျဖင့္ထိုးထားသည့္ အနီေရာင္ေခါင္းေဆာင္းကို နားမလည္နိုင္စြာ စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။

"မင္းႀကိဳက္တယ္ဆိုလို႔ ဝမ္းသာပါတယ္..." ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ကာ ေျပာရင္း ေခါင္းေဆာင္းကို လင္းက်ားေပါင္ရဲ့ ေခါင္းေပၚ အုပ္ေပးလိုက္သည္။

ေနာက္ေတာ့ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ျပင္ဆင္ေပးထားတဲ့ ပုဝါဖယ္တဲ့ တုတ္ေခ်ာင္းကို ယူၿပီး သတို႔သမီးေခါင္းေဆာင္းကို မတင္ေပးလိုက္သည္။

(T/N: 喜桿 xi gan - သတို႔သမီးပုဝါကို မတင္ေပးရာမွာ သုံးတဲ့ သစ္သားေခ်ာင္းပါ)

ေခါင္းေဆာင္းကို မတင္ၿပီးသည့္ အခိုက္အတန႔္မွာတင္ လင္းက်ားေပါင္သည္ သူ႔အားၾကည့္ေနသည့္ အိမ္‌ေရွ႕စံ၏မ်က္ဝန္းမ်ားႏွင့္ ဆုံေတြ႕လိုက္ရေတာ့သည္။ ၎တို႔က သူ႔အား စုပ္ယူပစ္လိုက္ခ်င္သလိုပင္ နက္ေမွာင္ေနကာ သမုဒၵရာအလား နက္ရွိုင္းေနခဲ့ၾကသည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က သူ႔ရတနာေလးကို ေဆာင့္ဆြဲလိုက္ၿပီး သူရင္ခြင္ထဲတြင္ ႏွစ္ေနေအာင္ ဖက္ထားလိုက္ေတာ့သည္။ သူလက္ေမာင္းအတြင္းမွ သူ႔ေပါင္ေပ့ေလးရဲ့ ေတာင့္တင္းေနမွုကို ခံစားလိုက္ရၿပီး "မင္း... ကိုယ္ေတာ့္ကို ေၾကာက္ေနတာပဲ..."

"ကၽြန္......ကၽြန္ေတာ္ မ..မေၾကာက္ပါဘူး..." လင္းက်ားေပါင္က စိတ္လွုပ္ရွားစြာ ေျပာလိုက္သည္။ သူ႔အသံမွာေတာ့ အနည္းငယ္ တုန္ရီေနခဲ့သည္ပင္...

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က သူ႔ကို ၾကည့္ၿပီး ခပ္ဖြဖြ ရယ္လိုက္သည္။ အိမ္ေရွ႕စံက လင္းက်ားေပါင္ထံ ျဖည္းညင္းစြာ ခ်ဥ္းကပ္သြားၿပီး ႏွဖူးထက္ကို အနမ္းဖြဖြေလးတစ္ပြင့္ ေပးလိုက္သည္။

လင္းက်ားေပါင္က ေၾကာက္လန္႔သြားခဲ့ၿပီး အသက္ရွုပင္ေအာင့္လိုက္မိေတာ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ သူ႔ဝမ္းဗိုက္ထဲမွ ျမည္ဟည္းသံကို ၾကားလိုက္ရေလ၏။

(T/N: အေရးေကာင္းၿပီးဆို ဗိုက္ကထေဖာက္ၿပီ... ဟဲဟဲ... မေန႔က ေဂၚဖီထုတ္ေလးကို ကာကြယ္ေနတာ K မဟုတ္ပါဘူး... K Clone ပါ... )

"မင္း ဗိုက္ဆာေနမွာပဲ" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က သူ႔ေပါင္ေပ့ေလးရဲ့ ပါးျပင္ေပၚကို နမ္းလိုက္သည္။

"အြင္း" လင္းက်ားေပါင္က ရွက္ရြံ့စြာနဲ႔ပဲ ေခါင္းကိုငုံ႔ထားရင္း ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ တစ္ေနလုံး သူ အစာကို ေကာင္းမြန္စြာ မစားေသာက္ရေသးေခ်။ ေမာ့ေမာ့ေတြက သူ႔ကို ေသာက္သုံးဖို႔ ေဖ်ာ္ရည္တစ္မ်ိဳးကိုသာ ေပးခဲ့သည္။ ထိုေဖ်ာ္ရည္က အလြန္ေမႊးကာ ခ်ိဳျမၿပီး အရသာရွိေပမယ့္ သူ႔ဝမ္းဗိုက္ကိုေတာ့ ျပည့္ဝေအာင္ မျဖည့္တင္းနိုင္ခဲ့ေပ။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ ထသြားကာ တံခါးေပါက္ဆီေလၽွာက္သြားၿပီး တံခါးအျပင္ဖက္တြင္ ေစာင့္ၾကပ္ေနသည့္ အေစခံမ်ားအား အမိန႔္ေပးလိုက္သည္။

ခဏအၾကာတြင္ ၾကက္သားေခါက္ဆြဲျပဳတ္ပန္းကန္ကို သယ္ေဆာင္လာသည့္ အေစခံက တံခါးေပါက္မွ ဝင္လာခဲ့သည္။ ေမႊးႀကိဳင္လွသည့္ ၾကက္သားေခါက္ဆြဲျပဳတ္အနံ့က လင္းက်ားေပါင္၏ဗိုက္ထဲမွအသံကို ပိုၿပီး က်ယ္ေလာင္စြာ ျမည္ေစေလသည္။

"ျမန္ျမန္လာၿပီး စားလိုက္..." ရႊမ္းယြမ္ဟတ္ခ်န္က လင္းက်ားေပါင္ကို လက္ယက္ေခၚလိုက္သည္။

လင္းက်ားေပါင္က စားပြဲသို႔လာကာ ထိုင္လိုက္ၿပီး တူကို ေကာက္ကိုင္၍ လၽွပ္စီးလက္သလို အလၽွင္ျဖင့္ စားေသာက္ေလေတာ့သည္။ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ရဲ့ အရသာမွာ လတ္ဆတ္ကာ အရသာရွိၿပီး ေခါက္ဆြဲမွာလည္း ႏူးအိေနသည္အထိ ဆူပြတ္ေအာင္ျပဳတ္ထားခဲ့သည္။

သူ႔ေပါင္ေပ့ေလး စားေသာက္ေနသည္ကို ၾကည့္ၿပီး ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္မွာ အရမ္းကို ေက်နပ္ေနခဲ့ရသည္။

လင္က်ားေပါင္က ၾကက္သားေခါက္ဆြဲျပဳတ္ပန္းကန္ကို ေျပာင္သလင္းခါသည္အထိ စားပစ္လိုက္သည္။

"စားလို႔ေကာင္းလား..." ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ေမးလိုက္သည္။

"အရမ္းကို အရသာရွိတယ္..." လင္းက်ားေပါင္က ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ ၿပီးမွ ေတြးမိသြားကာ "အရွင့္သားေကာ... ဗိုက္မဆာဘူးလားဟင္?..."

"ကိုယ္ေတာ္က ဗိုက္ျပည့္ေနၿပီ..." ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က သူ႔ကို ျပန္ေျဖလိုက္သည္။

"ညဖက္ႀကီး အစားကို အမ်ားႀကီးမစားသင့္ဘူး၊ ဗိုက္ထဲအရမ္းျပည့္တင္းလို႔ အစာမေၾကျဖစ္ၿပီး မအီမသာျဖစ္လာမွာကို ကိုယ္‌ေတာ္စိုးရိမ္မိတယ္၊ တကယ္လို႔ မင္းႏွစ္သက္ရင္ ေနာက္တစ္ခါက်မွ စားဖိုေဆာင္ငယ္ကို လုပ္ခိုင္းလိုက္မယ္..."

"ကိုယ္ေတာ္တို႔ စကားေျပာၾကမလား? မင္း နန္းေတာ္ထဲမဝင္ခင္ အရင္နာမည္က ဘယ္လိုေခၚလဲ?" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က သူ႔ကို ညင္ညင္သာသာနဲ႔ ေျပာလိုက္သည္။

"ကၽြန္ေတာ့္ကို ပထမက လင္းက်ားေပါင္လို႔ ေခၚၾကပါတယ္။" လင္းက်ားေပါင္က ျပန္ေျဖလိုက္သည္။

"ဒါဆို ကိုယ္ေတာ္ မင္းကို အနာဂတ္က်ရင္ က်ားေပါင္လို႔ ေခၚမယ္ေလ၊ ဘယ္လိုလဲ?" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က သူေလးရဲ့လက္ကေလးကို ကိုင္လိုက္ေလသည္။

"အြင္း..." လင္းက်ားေပါင္က နာခံစြာ ေခါင္းညိမ့္လိုက္သည္။

"ဒါဆို အနာဂတ္မွာ ကိုယ္ေတာ္က ေပါင္ေပ့လို႔ ေခၚမယ္ဆိုရင္‌ေရာ... အဆင္ေျပလား?" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က လင္းက်ားေပါင္ရဲ့လက္ေသးေသးေလးကို ႏွုတ္ခမ္းနားဆီ တိုးကပ္ကာ နမ္းရွိုက္လိုက္သည္။

"....ဟုတ္" လင္းက်ားေပါင္က အနည္းငယ္ရွက္ေနေပမယ့္လို႔ သူလက္ကို ဆြဲဖယ္လိုက္ဖို႔ မဝံ့ရဲေပ။

"ေပါင္ေပ့ေလး၊ ကိုယ့္ကို မင္းေလးရဲ့ ငယ္ဘဝအေၾကာင္းေတြကို ေျပာျပပါလား၊ အရမ္းကို ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနမွာ ေသခ်ာတယ္..."

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က လင္းက်ားေပါင္ရဲ့ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို တစ္ႀကိမ္ကို တစ္ေခ်ာင္းစီ ပါးစပ္ထဲထည့္ကာ ျဖည္းညင္းစြာ တတိတိကိုက္ေနေလသည္။

အိမ္ေရွ႕စံ၏ကိုယ္ထိလက္ေရာက္အျပဳအမူမ်ားေၾကာင့္ လင္းက်ားေပါင္သည္ ထစ္ထစ္ေငါ့ေငါ့ျဖင့္သာ သူရဲ့ငယ္ဘဝအေၾကာင္းမ်ားကို ေျပာျပလိုက္၏။

"မင္းကိုယ့္ကို ေၾကာက္ေနေသးတာလား?" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က လင္းက်ားေပါင္၏ေနာက္ေက်ာကို အိပ္ရာႏွင့္ ထိကပ္ေစလိုက္သည္။ သူ႔ေပါင္ေပ့ေလး၏အေျဖကို ေစာင့္မေနနိုင္ေတာ့ဘဲ သူေန႔ေန႔ညည လိုခ်င္တပ္မက္ေနခဲ့ရတဲ့ ႏွုတ္ခမ္းေသးေသးေလးကို အေစာတလ်င္ပင္ နမ္းရွိုက္လိုက္ေတာ့သည္။

အစတုန္းကေတာ့ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က သူ႔ကိုယ္သူထိန္းခ်ဳပ္ၿပီး အေတာ္အတန္ကို ညင္သာေပမယ့္ ႏွုတ္ခမ္းေသးေသးေလးရဲ့အရသာက အရမ္းကို ခ်ိဳၿမိန္လြန္းလွတာေၾကာင့္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သူ႔ရဲ့ ထိန္းခ်ဳပ္နိုင္စြမ္းတို႔က ေလ်ာ့နည္းလာရသည္။ သူ႔ရဲ့လၽွာကို အသုံးျပဳၿပီး လင္းက်ားေပါင္ရဲ့ ပါးစပ္ကေလးကို ဖြင့္ဟေစလိုက္ကာ သူတို႔ရဲ့ လၽွာအခ်င္းခ်င္းကို ဆက္ႏြယ္ေစလိုက္သည္။

ဒီလိုမ်ိဳးအေျခအေနေတြကို လင္းက်ားေပါင္က ဘယ္လိုမ်ား ကိုင္တြယ္နိုင္ပါမလဲ? သူရဲ့တစ္ကိုယ္လုံး အားမရွိေတာ့သလို ေခြယိုင္သြားခဲ့ၿပီး သူ႔ေခါင္းထဲတြင္လည္း ရွုပ္ေထြးမွုမ်ားေၾကာင့္ မူးေဝေနေတာ့သည္။ အသိျပန္လည္လာသည့္အခါမွာေတာ့ သူတစ္ကိုယ္လုံး အဝတ္မကပ္ေတာ့ဘဲ အိပ္ရာထက္တြင္ လဲေလ်ာင္းေနေၾကာင္းကို သိလိုက္ရေတာ့သည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ သူ႔ခႏၶာကိုယ္တစ္ေလၽွာက္ အနမ္းမ်ားျဖင့္ ပြတ္ဆြဲေနခဲ့သည္။ လင္းက်ားေပါင္ရဲ့ ရင္ဖက္ေပၚက ပဲစိေလးကိုလည္း ေဆာ့ကစားေနခဲ့ေလသည္။ လင္းက်ားေပါင္၏ အသက္ရွုသံတို႔မွာ ျပင္းထန္လာရသည္။ သူ႔ေျခေထာက္ေဘးဖက္ကေန မာေၾကာေတာင့္တင္းေနသည့္ အေခ်ာင္းကို ခံစားလိုက္ရသည္။ သူ႔မွာ အေတာ္ကေလးကို ထိတ္လန႔္ေနခဲ့ရသည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က လင္းက်ားေပါင္ရဲ့ လက္ကေလးကို ယူၿပီး သူ႔ရဲ့ အားမာန္တက္ႂကြေနတဲ့ ညီငယ္ေလးေပၚ တင္ေပးလိုက္သည္။ "ေပါင္ေပ့ေလး မေၾကာက္နဲ႔ေနာ္၊ မင္းေလးက အခုမွငယ္ငယ္ေလးရွိေသးတာမို႔ ကိုယ္အခု ဘာမွမလုပ္ေသးပါဘူး၊ မင္းေလး ႀကီးျပင္းလာတဲ့အထိကို ေစာင့္ေနမွာပါ..."

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က လင္းက်ားေပါင္ကို သူ႔လက္ေမာင္းေတြၾကားထဲမွာ ေပြ႕ဖက္ရင္း အဆက္မျပတ္ နမ္းရွိုက္ေနခဲ့သည္။ လင္းက်ားေပါင္ရဲ့ လက္ေသးေသးေလး အကူအညီနဲ႔ "ေပါင္ေပ့ေလး၊ ကိုယ့္ကို ျပပါဦး၊ ေမာ့ေမာ့ေတြက မင္းေလးကို ဘာေတြမ်ား သင္ေပးလိုက္လဲဆိုတာကို..."

ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က သူရဲ့ လၽွို႔ဝွက္ကိုယ္ရံေတာ္ေတြကို ေစလႊတ္ၿပီး လင္းက်ားေပါင္ရဲ့ ေန႔စဥ္အေျခအေနေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့သည္။ ဒါေၾကာင့္ သဘာဝက်စြာပင္ သူ႔ကေလးေလး ဘာေတြသင္ယူေနလဲဆိုတာကို သိေနျခင္းပင္။

လင္းက်ားေပါင္က အိမ္ေရွ႕စံရဲ့ ႀကီးမားလွတဲ့အရာကို ဂ႐ုတစိုက္နဲ႔ ကိုင္တြယ္ရင္း ေမာ့ေမာ့ေတြ သင္ေပးလိုက္တဲ့ လွုပ္ရွားပုံေတြကို ျပန္လည္ေတြးေတာလိုက္သည္။

"ေပါင္ေပ့ေလး၊ အရမ္းကို လိမၼာတာပဲ၊ ေနာက္ထပ္ဘာေတြမ်ား ေမာ့ေမာ့ေတြက သင္ေပးလိုက္ေသးလဲ?" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က လင္က်ားေပါင္ရဲ့ ႏွုတ္ခမ္းေလးကို ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိပင္ ပြတ္သပ္ေပးလိုက္သည္။

လင္းက်ားေပါင္က ရွက္ေသြးျဖာသြားကာ သူ႔ရဲ့ေခါင္းကို ငုံ႔ခ်လိုက္ၿပီးေနာက္ ထိုအရာကို ပါးစပ္ထဲသို႔ ထည့္လိုက္ေလသည္။ သူ႔ရဲ့လွုပ္ရွားမွုေတြက မရင့္က်က္သည့္ဟန္ ရွိေနေပမယ့္လို႔ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ရဲ့ကမၻာႀကီးကိုေတာ့ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္နိုင္စြမ္း ရွိေပသည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ခက္ခက္ခဲခဲကို သူ႔ကိုယ္သူ ထိန္းခ်ဳပ္ေနခဲ့ရသည္။ သူ႔ေပါင္ေပ့ေလးရဲ့ ေႏြးေထြးအိစက္ၿပီး စိုစြတ္ေနတဲ့ ႏွုတ္ခမ္းႏွစ္လႊာၾကားထဲဝင္ထြက္လိုက္ရသည္ႏွင့္ ခံစားခ်က္မွာ ဘယ္အရာနဲ႔မွ ႏွိုင္းယွဥ္လို႔ မရနိုင္ေတာ့ေပ။ သူ႔ႏွလုံးသားထဲ ထိန္းခ်ဳပ္ထားတာေတြကို လႊတ္ထုတ္လိုက္ဖို႔ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ကို ေတာင္းဆိုေနေတာ့သည္။ ဒါေပမယ့္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ အတတ္နိုင္ဆုံး ညင္ညင္သာသာျဖစ္ေအာင္ အေကာင္းဆုံး လွုပ္ရွားေနရၿပီး နက္နက္ရွိုင္းရွိုင္းျဖစ္သည္အထိ မသြားရဲေပ။ ဒါေတာင္မွ လင္းက်ားေပါင္က သူ႔ရဲ့လည္ေခ်ာင္းထဲ မသက္မသာ ခံစားေနရဆဲပင္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မွာ သည္းခံေနဖို႔ကိုသာ တတ္နိုင္ခဲ့သည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က လင္းက်ားေပါင္ရဲ့ မ်က္လုံးေထာင့္စြန္းမွ မ်က္ရည္ေလးမ်ား စီးက်လာသည္ကို ျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ ခ်က္ခ်င္းကို ဆြဲထုတ္လိုက္ေတာ့သည္။ မ်က္ရည္တို႔ကို အနမ္းေလးနဲ႔ ဖယ္ရွားေပးရင္း သူက ေျပာလိုက္သည္။ "ေပါင္ေပ့ေလး မငိုနဲ႔ေတာ့ေနာ္... ေပါင္ေပ့ေလး... လိမၼာတဲ့ကေလးေလးေရ..."

ထပ္ၿပီး နက္ရွိုင္းစြာနမ္းရွိုက္လိုက္ရင္း လင္းက်ားေပါင္ရဲ့ လၽွာေလးနဲ႔အတူတူ ကခုန္ေနခဲ့သည္။

တျဖည္းျဖည္း လင္းက်ားေပါင္က သူ႔ခႏၶာကိုယ္ႀကီး ေပ်ာ့ေခြလာသည္အထိ အနမ္းခံလိုက္ရၿပီး တစ္ကိုယ္လုံး ပူေလာင္လာျပန္သည္။ သူ႔တစ္ကိုယ္လုံးမွာလည္း အနီေရာင္အကြက္ကေလးမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနခဲ့သည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က လင္းက်ားေပါင္ကို အိပ္ရာေပၚ ဒူေထာက္ခိုင္းလိုက္ၿပီး အေနာက္ေက်ာဖက္ကေန ထိုေကာင္ေလးကို ဖက္ထားလိုက္သည္။ သူ႔ကေလးေလးရဲ့ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းလုံးကို အတူတူပူးလိုက္ၿပီး ၾကားထဲကို ျပင္းထန္စြာပင္ ထိုးသြင္းလိုက္ေတာ့သည္။

"က်ားေပါင္.... ကိုယ့္ရဲ့က‌ေလးေလး.... အြင္း.... လိမၼာလိုက္တဲ့ ေပါင္ေပ့ေလး..." ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က သူ႔ေပါင္ေပ့ေလးရဲ့ ထိရွလြယ္တဲ့ နားရြက္ေလးကို စုပ္ရင္း သူ႔ရဲ့လက္ေတြနဲ႔ လင္းက်ားေပါင္ရဲ့ ရင္ဖက္ကို ပြတ္သပ္ေနခဲ့သည္။

"အြင္း.... အင္း...." လင္းက်ားေပါင္မွာ အရင္ကတည္းက ထိရွလြယ္တာေၾကာင့္ မခ်ဳပ္တီးနိုင္ပဲ စြန႔္ထုတ္မိလိုက္ေတာ့သည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ရဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကေန ေခၽြးမ်ားမွာ တစ္စက္စက္ စီးက်ေနခဲ့သည္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ေနာက္ဆုံးတြင္ ထုတ္လႊတ္လိုက္ေတာ့သည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ လင္းက်ားေပါင္၏ ကိုယ္မွာ အားတစ္စက္မၽွပင္ က်န္ရွိမေနေတာ့ေပ။

********** Warning ends here

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ လင္းက်ားေပါင္ကို အိမ္ခန္းေနာက္ဖက္တြင္ တြဲလ်က္ရွိေနသည့္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲသို႔ ေပြ႕ခ်ီသြားေလ၏။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲတြင္ သူ႔တို႔ကို အလုပ္အေကၽြးျပဳဖို႔ရန္အတြက္ အေစခံမ်ားသည္ ေရာက္ရွိေနၿပီး ျဖစ္သည္။ ႏွစ္ဦးသား တိုက္ခၽြတ္ေဆးေၾကာၿပီး အေျခာက္ခံကာ ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွ ျပန္ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ လင္းက်ားေပါင္မွာေတာ့ ပင္ပန္းမွုေၾကာင့္ မိန္းေမာေနေလၿပီ...

နန္းတြင္းအေစခံမ်ားက အိပ္ခန္းအတြင္းရွိ အိပ္ရာေပၚမွ အိပ္ရာခန္းမ်ားကို လဲလွယ္ၿပီး ျဖစ္သည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က လင္းက်ားေပါင္ကို ေပြ႕ဖက္လိုက္ၿပီး အိပ္ရာထက္တြင္ အတူတူ လဲေလ်ာင္းလိုက္သည္။ သူ႔ေပါင္ေပ့ေလးရဲ့အျပစ္ကင္းစင္စြာ အိပ္စက္ေနပုံေလးကို ၾကည့္ရင္း သူ႔ႏွစ္လုံးသားထဲ ေက်နပ္ႏွစ္သက္မွုမ်ားနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနခဲ့ရသည္။ ဒီလိုနဲ႔ သူလည္းပဲ လွပတဲ့ အိမ္မက္ကမၻာထဲသို႔ တိုးဝင္ရင္း....

**********************