အခန္း (၉) - ေတာ္ဝင္အမိန႔္စာ - ၂

ဧကရီသည္ စစ္ေဆးၾကည့္ရွုၿပီးေနာက္ ၾသဂုတ္လ၏ ၅ ရက္ေျမာက္ေန႔သည္ ေန႔ရက္ေကာင္းျဖစ္သည့္အတြက္ ေမာ့ေမာ့အား ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ရန္ အမိန္႔ေပးလိုက္သည္။

ထိုေန႔ညေနဖက္တြင္ ဧကရီ၏ေတာ္ဝင္အမိန႔္စာျပန္တမ္းသည္ ေတာ္ဝင္သေရစာေဆာင္၏ ၿငိမ္သက္ေအးေဆးေနေသာ အေနအထားကို ဖ်က္ဆီးလိုက္ေလ၏။

ဧကရီ ထုတ္ျပန္‌ေၾကညာလိုက္သည့္ အမိန႔္စာကို ၾကားၿပီးေနာက္ လင္းက်ားေပါင္မွာ ၾကက္ေသေသသြားေတာ့၏။

"အန္းက်ဴ၊ ျမန္ျမန္ ေက်းဇူးတင္လိုက္ေလ၊ မနက္ျဖန္မနက္ဆိုရင္ အဆင့္ျမင့္ေမာ့ေမာ့ေတြက မင္းကို လာေခၚလိမ့္မယ္။" က်ိဳးေမာ့ေမာ့သည္ ကိုယ္တိုင္လာေရာက္ကာ ဧကရီ၏အမိန႔္စာကို ဖတ္ၾကားခဲ့ျခင္းပင္။

"မယ္မယ္ရဲ့ ခ်ီးေျမႇာက္မွူကို အန္းက်ဴ ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္..." လင္းက်ားေပါင္၏မ်က္ႏွာေလးမွာ ေသြးမရွိေတာ့သည့္ႏွယ္ ျဖဴစုတ္ေနလ်က္ပင္ သူမအား အျမန္ ဒူးေထာက္ကာ ေက်းဇူးတင္လိုက္သည္။

"က်ိဳးေမာ့ေမာ့၊ ရွင္ျမင္လား၊ ဒီကေလးက အရမ္းေပ်ာ္သြားလို႔ ေက်ာက္႐ုပ္ေတာင္ျဖစ္ေနၿပီ... ဟားဟား...." လင္းေမာ့ေမာ့သည္ အန္းက်ဴကို ထူမလိုက္ရင္း က်ိဳးေမာ့ေမာ့အား အျပဳံးေလးႏွင့္ တုန႔္ျပန္လိုက္သည္။

က်ိဳးေမာ့ေမာ့က စိတ္ထဲမထားေပ။ မသြားခင္ကိုပင္ သူမက ေစတနာျဖင့္ အသိေပးလိုက္ေသးသည္။ "ဒီညကတည္းက ရွင္တို႔ နည္းနည္းပါးပါး ျပင္ဆင္ထားသင့္တယ္၊ မနက္ျဖန္ ေမာ့ေမာ့ေတြကို ေစာင့္မေနေစရနဲ႔ဦး..."

က်ိဳးေမာ့ေမာ့ႏွင့္ အမိန႔္စာ ထုတ္ျပန္ရန္လိုက္လာသူတို႔မွာ ျပန္သြားၾကသည္။

လင္းက်ားေပါင္က စတင္ကာ ငိုေႂကြးေလေတာ့၏။

"ေမာ့ေမာ့၊ ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္တယ္.... " လင္းက်ားေပါင္က က်ယ္ေလာင္စြာပင္ ေအာ္ငိုေလသည္။

ယုရႊမ္းႏွင့္ တျခားမိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္သည္ အနားသို႔ ဝိုင္းလာၾကကာ သူ႔အား ဂုဏ္ျပဳရင္း မငိုေအာင္ ေခ်ာ့ေမာ့ၾကေလသည္။

"ဒါေကာင္းတဲ့ကိစၥပဲေလ၊ အာ... ဘာလို႔ငိုေနရတာလဲ? တျခားသူေတြဆို အသနားခံေတာင္းဆိုရင္ေတာင္ ရၾကတာမဟုတ္ဘူး..." ယုလုံက ခ်ဥ္တူးတူးေလသံျဖင့္ က်ယ္ေလာင္စြာ ေျပာဆိုလိုက္သည္။

ယုလင္က ယုလုံအား ပုတ္ကာ "ဆက္မေျပာနဲ႔ေတာ့၊ အန္က်ဴး ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရင္ကြဲပက္လက္ငိုေနလဲ ၾကည့္ဦး..."

"ေမာ့ေမာ့၊ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ နန္းေတာ္ကေန ထြက္လို႔မရေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္...ဟင့္...ဟင့္" လင္းက်ားေပါင္သည္ အိမ္ေရွ႕စံ၏ေရွာင္ရွီးတစ္ေယာက္အျဖစ္ ဘာလုပ္ရမလဲဆိုတာမသိေပမယ့္ သူနားလည္ခံစားမိသည္မွာ သူနန္းေတာ္ထဲကေန ထြက္သြားခြင့္ရွိေတာ့မည္ မဟုတ္သည္ကိုပင္။

"ကၽြန္ေတာ္... ကၽြန္ေတာ့္မိသားစုကို အရမ္းကို လြမ္းတယ္၊ နန္းေတာ္ထဲကေန ထြက္သြားတဲ့အခ်ိန္ သူတို႔နဲ႔ ျပန္ေတြ႕နိုင္မွာကိုပဲ စဥ္းစားေနခဲ့တာ၊ သူတို႔အကုန္လုံးကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ေစာင့္ေနၾကမွာ..." လင္းက်ားေပါင္မွာ ျပင္းထန္စြာ ငိုရွိုက္ေနသည့္အတြက္ေၾကာင့္ အသက္ရွုပင္ မဝေတာ့ေခ်။

"အာ... အန္းက်ဴ မငိုပါနဲ႔ေတာ့၊ ေနာက္ဆို မင္းက အိမ္ေရွ႕စံရဲ့လူ ျဖစ္လာေတာ့မွာ၊ ေကာင္းမြန္တဲ့ေနရက္ေတြက ေရာက္လာေတာ့မွာေလ၊ နန္းေတာ္ထဲက ထြက္သြားဖို႔ မေသခ်ာေပမယ့္ မိသားစုကို မေတြ႕ရဖို႔ဆိုတာ မက်ိန္းေသပါဘူး..." လင္းေမာ့ေမာ့က သူ႔ေနာက္ေက်ာအား ပြတ္သပ္ေပးကာ ႏွစ္သိမ့္လိုက္သည္။

"ဟုတ္တယ္ အန္းက်ဴ၊ ထပ္ငိုမေနနဲ႔ေတာ့၊ မင္းရဲ့မ်က္လုံးေတြ နာေနလိမ့္မယ္..." ယုရႊမ္းကလည္း ညႇင္သာစြာ ေခ်ာ့ေမာ့လိုက္ၿပီး အန္းက်ဴအတြက္ ေရေႏြးတစ္ခြက္ကို ယူေပးလိုက္သည္။ သူမက ေရေႏြးအိုးကို ကိုင္ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ အိုးမွာ ေအးေနၿပီျဖစ္လို႔ "ယုလုံ ေရေႏြး ထည့္ဖို႔ ကူညီေပးပါဦး"

"အန္းက်ဴ၊ လင္းေမာ့ေမာ့ေျပာတာ နားေထာင္လိုက္၊ ဒါဧကရီရဲ့ ေတာ္ဝင္အမိန္႔စာပဲ၊ ေျပာင္းလဲလို႔မွမရေတာ့တာ၊ မင္းလက္ခံရမွာပဲ၊ တကယ္လို႔ ျငင္းဆန္လိုက္ရင္ မင္းရဲ့ အသက္ကို အာမမခံနိုင္သလို မင္းမိသားစုကိုလည္း ထိခိုက္ေစလိမ့္မယ္၊ ေသေသခ်ာခ်ာေလး စဥ္းစားၾကည့္လိုက္" လင္းေမာ့ေမာ့ အနည္းငယ္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေျပာလိုက္သည္။

"ဝူး... ဝူး... ဝူး... ဝူး... ေမာ့ေမာ့၊ ဟင့္ ကၽြန္ေတာ္... နားလည္ပါၿပီ... ဝူး... ဝူး..." လင္းက်ားေပါင္သည္ ေမာ့ေမာ့ ေျပာၾကားသည္မွာ မွန္ကန္ေၾကာင္းသိေသာ္လည္း သူ၏မ်က္ရည္မ်ားမွာ ရပ္တန႔္၍ မရေခ်။

ယုလုံသည္ ေရေႏြးအိုးတင္ထားသည့္ ဗန္းႏွင့္အတူတူ ေရေႏြးတည္ထားသည့္ေနရာသို႔ သြားေလ၏။ သူမ၏စိတ္ထဲ ထိုအေၾကာင္းကို ေတြးမိေလေလ ပိုၿပီး သဝင္တိုလာေလေလပင္။ ဘာလို႔လဲ? အန္းက်ဴက အရမ္းကို ကံေကာင္းတာပဲ။ အဲဒါ ေမာ့ေမာ့က သူကို အျမဲတမ္းေခၚသြားၿပီး ဧကရီေရွ႕ သူ႔မ်က္ႏွာကို ျပသရလို႔မလား? တကယ္လို႔သာ ေမာ့ေမာ့က သူမကိုသာ ေခၚသြားမယ္ဆိုရင္ ဒီေန႔လို ကံေကာင္းမွုက သူမအတြက္ ျဖစ္လာနိုင္လိမ့္မယ္!

ယုလုံက ထိုအေၾကာင္းကို ပိုေတြးေလေလ ပိုၿပီး မလိုလားေလေလပဲ။ သူမက ဆူပြတ္ေနသည့္ ‌ေရေႏြးအားၾကည့္ရင္း ဆိုးယုတ္သည့္အေတြးမ်ားသည္ သူမႏွလုံးသားထဲတြင္ ေပါက္ဖြားလာေတာ့သည္။ အကယ္၍သာ အန္းက်ဴရဲ့ မ်က္ႏွာကသာ ပ်က္ဆီးသြားခဲ့မယ္ဆိုရင္...

凸(⊙▂⊙✖ )

"ေရေႏြးရပါၿပီ..."

ယုလုံသည္ ဆူပြတ္ေနသည့္ေရအျပည့္ႏွင့္ အိုးအား ဗန္းေပၚတြင္ တင္ေဆာင္လာကာ ဂ႐ုတစိုက္ ေရွ႕သို႔ ေလ်ာက္လွမ္းလာသည္။ အန္းက်ဴ၏ အေရွ႕မွ ျဖတ္ေလ်ာက္သည့္အခ်ိန္ သတိလက္လြတ္ဟန္ေဆာင္လိုက္သည္။ သူမခႏၶာကိုယ္ကို ယိုင္လိုက္ကာ ေရေႏြးပူကို အန္းက်ဴ၏မ်က္ႏွာထက္သို႔ လွမ္းပက္လိုက္ေတာ့သည္။

"အိုင္းယား၊ သတိထား!...."

တခဏအတြင္း အားလုံးမွာ အန္းက်ဴအား လွမ္းဆြဲလိုက္သည္။ က်ားေပါင္ကလည္း အလိုအေလ်ာက္ တုန႔္ျပန္ကာ သူ၏လက္ျဖင့္ ကာဆီးလိုက္သည္။

"အန္းက်ဴ၊ အဆင္ေျပရဲ့လား? ဘယ္ကို ေလာင္သြားတာလဲ?" လင္းေမာ့ေမာ့က အန္းက်ဴကို တုန္လွုပ္စြာ ၾကည့္ရင္း စစ္ေဆးလိုက္၏။

"ေမာ့ေမာ့... ကၽြန္ေတာ့္လက္... ကၽြန္ေတာ့္လက္နာေနတယ္။" လင္က်ားေပါင္၏ လက္ဖမိုးမွာ နီရဲကာ ‌ေရာင္ကိုင္းေနသည္။

"ျမန္ျမန္သြားၿပီး ေရေအးနဲ႔ေဆးလိုက္၊ အပူေလာင္ရင္လိမ္းတဲ့ေဆးလည္း ယူလာခဲ့" လင္းေမာ့ေမာ့သည္ အန္းက်ဴအား လက္ေဆးသည့္ေနရာသို႔ ေခၚသြားသည္။

"ေဆးကို ကၽြန္မသြားယူလိုက္မယ္" ယုလင္းက အျမန္ ေျပးထြက္သြားသည္။

ေမာ့ေမာ့က ၾကမ္းျပင္ေပၚလဲက်ေနသည့္ ယုလုံအား ျမင္လိုက္ၿပီး ေရွ႕သို႔ေရာက္လာကာ ပါးရိုက္လိုက္ေတာ့သည္။ "ယုလုံ! မင္းဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲ?"

ယုလုံသည္ သူမ၏မ်က္ႏွာအားကိုင္ကာ မယုံၾကည္နိုင္စြာ ေၾကာင္အလ်က္ ရွိေနသည္။ ေမာ့ေမာ့က သူမကို အရင္ကတစ္ခါမၽွ မရိုက္ဖူးေပ။ "ေမာ့ေမာ့၊ ကၽြန္မတမင္လုပ္လိုက္တာ မဟုတ္ရပါဘူး၊ ေျခခ်င္းဝတ္လည္သြားလို႔ပါ..." ယုလုံက ေျပာရင္း ရွိုက္ငိုေနသည္။

လင္းေမာ့ေမာ့ဆိုသည္မွာ နန္းေတာ္ထဲတြင္ က်င္လည္ေနသည္မွာ သက္တမ္းၾကာျမင့္ေနသူတစ္ေယာက္ပင္။ သူမက အစစ္အမွန္လား၊ အလိမ္အညာလားဆိုတာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး မသိပဲေနပါ့မလဲ? ယုလုံက တကယ္ကို ဒီလို စက္ဆုတ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ အႀကံဉာဏ္ရွိေနတာပဲ။ ၾကည့္ရတာ သူမကို ထပ္ထားထားဖို႔ မျဖစ္နိုင္ေတာ့ဘူး။

အန္းက်ဴလက္ကို ေရးေအးနဲ႔ ေဆးဖို႔ ကူေပးေနတဲ့ ယုရႊမ္းသည္လည္း ယုလုံအား စိတ္ပ်က္သည့္မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ ၾကည့္လိုက္သည္။

"အပူေလာင္လိမ္းေဆး ရလာၿပီ။" ယုလင္းသည္ လိမ္းေဆးကို ယူကာ ေျပးလာသည္။ လင္းေမာ့ေမာ့သည္ အန္းက်ဴအား ဂ႐ုတစိုက္ျဖင့္ ေဆးကို လိမ္းေပးလိုက္သည္။ ကံေကာင္းစြာ အန္းက်ဴ၏ဒဏ္ရာမွာ မျပင္းထန္ေပ။ အနည္းငယ္နီရဲကာ ေရာင္ေနေပမယ့္ အရည္ၾကည္ဖုေတာ့ မထလာေခ်။

"အန္းက်ဴ ေမာ့ေမာ့ မင္းကို ပစၥည္းေတြသိမ္းဖို႔ ကူေပးမယ္။ မင္းလက္ကို လွုပ္ရွားလို႔ မျဖစ္ဘူး၊ ၿပီးေတာ့ ေလ်ာက္ၿပီးေတာ့ ေတြးမေနနဲ႔ေတာ့ ေစာေစာစီးစီးအနားယူလိုက္..." လင္းေမာ့ေမာ့သည္ အန္းက်ဴကို ေခၚကာ ထြက္သြားသည္။

"ေမာ့ေမာ့ ကၽြန္မလည္း ကူေပးမယ္။" ၾကမ္းျပင္ေပၚ၌ ဒူးေထာက္ေနသည့္ ယုလုံကို မၾကည့္ပဲ ယုရႊမ္းသည္လည္း သူတို႔ေနာက္မွ လိုက္သြားလိုက္သည္။

"ေမာ့ေမာ့၊ ကၽြန္မေရာပဲ..." ယုလင္လည္း အလ်င္အျမန္ ေျပးကာ လိုက္သြားသည္။ ယုလင္က ကေလးဆန္ေပမယ့္ ဒါကို နားမလည္ေလာက္ေအာင္ေတာ့ မတုံးအေသးေပ။ ေရေႏြးပူပူအိုးက ေသခ်ာေပါက္ အန္းက်ဴရဲ့မ်က္ႏွာကို ဦးတည္ေနခဲ့သည္ပင္။ ဒါကို ေတြးလိုက္မိသည္ႏွင့္ ယုလင္သည္ အျမတ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းထြက္မိသည္။ ဘယ္လိုမ်ား ယုလုံက ဒီလိုမ်ိဳး ႀကံစည္နိုင္တာလဲ?

အိမ္ေရွ႕စံ၏အ‌ေရွ႕နန္းေဆာင္ စာၾကည့္ခန္းအတြင္း၌ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ လင္းက်ားေပါင္ အပူေလာင္သည့္သတင္းကို ရရွိၿပီး သူ၏မ်က္ဝန္းမ်ားမွ ခ်က္ခ်င္းကို ေအးစက္သြားခဲ့သည္။ ဒဏ္ရာက မျပင္းထန္ဘူး ဆိုမွသာ အနည္းငယ္ စိတ္သက္သာရာရသြားသည္။

"ယြမ္ဖူ သင္ၾကားေရးေမာ့ေမာ့ေတြကို သတိေပးၿပီးၿပီလား?" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ေမးလိုက္ေလ၏။

"အရွင့္သားကို ျပန္လည္ေျဖၾကားပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ့ အဲဒီမွာ ေမာ့ေမာ့ႏွစ္ေယာက္ကို ျပင္ဆင္ထားၿပီးသြားပါၿပီ။"

"မင္းထပ္သြားလိုက္ဦး၊ ပထမတန္းစား အပူေလာင္လိမ္းေဆးကို ယူလာခဲ့..." ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ ယြမ္ဖူအား ေစခိုင္းလိုက္သည္။

"ဟုတ္ကဲ့ပါ အရွင့္သား..." ယြမ္ဖူက ထြက္ခြာသြားသည္။

တဖန္ထပ္မံ၍ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က လၽွို႔ဝွက္ကိုယ္ရံေတာ္ကို ေခၚလိုက္ၿပီး "လင္းေမာ့ေမာ့ကို အဲအေစခံကို ကိုင္တြယ္ဖို႔ေျပာလိုက္၊ တကယ္လို႔ သူမ မလုပ္ခ်င္ဘူးဆိုရင္ မင္းက သူမကို ကူေပးလိုက္"

သူ႔ကေလးေလးကို ထိခိုက္ေစတဲ့ ဘယ္သူမဆို တန္ရာတန္ေၾကး ျပန္ေပးဆပ္ရလိမ့္မယ္...

စာၾကည့္ခန္းအျပင္ဖက္ရွိ ေတာ္ဝင္ကိုယ္ရံေတာ္ထံမွ အသိေပးခ်က္ကို ရရွိလိုက္သည္။

"ခ်ဳံေမာ့ေမာ့က ေတြ႕ခြင့္ေတာင္းေနပါတယ္၊ အရွင့္သား..."

"ဝင္လာခိုင္းလိုက္"

ခ်ဳံေမာ့ေမာ့သည္ မူလအစက ဧကရီနန္းေဆာင္မွ ႀကီးၾကပ္ကြပ္ကဲေရးတာဝန္ခံေမာ့ေမာ့တစ္ေယာက္ပင္။ အသက္အရြယ္အားျဖင့္ ေလးဆယ္နားကို နီးေနေလၿပီ။ စီမံခန႔္ခြဲမွူတြင္ ဝါရင့္တစ္ေယာက္ပီပီ အလြန္ပင္ စည္းကမ္းတင္းၾကပ္သူတစ္ဦး ျဖစ္သည္။ သူမသည္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ရာတြင္ လၽွင္ျမန္ကာ ျပတ္သားသည္။

ထိုကဲ့သို႔ေသာ သူမ၏အရည္အခ်င္းမ်ားေၾကာင့္သာလၽွင္ အိမ္ေရွ႕စံ၏နန္းေဆာင္ကို ေကာင္းမြန္စြာ ရွင္းလင္းနိုင္ခဲ့သည္။ သူမေက်းဇူးေၾကာင့္ သူ႔အေနာက္ေဆာင္မွာ အမ်ားႀကီးကို ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားသြားခဲ့ရသည္။ အိမ္ေရွ႕စံၾကင္ယာေတာ္ ေနမေကာင္းျဖစ္စကတည္းက သူသည္ ခ်ဳံေမာ့ေမာ့အား အိမ္ေရွ႕စံ၏အေနာက္ေဆာင္ကို ထိန္းသိမ္းရန္ တာဝန္ေပးခဲ့သည္။

"အရွင့္သားကို ႏွုတ္ခြန္းဆက္သပါတယ္၊ ဒီအေစခံအိုႀကီးက အရွင့္သားရဲ့ လမ္းညႊန္မွူကို လိုအပ္တာေၾကာင့္ လာေရာက္ေမးျမန္းျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဧကရီ ခ်ီးေျမႇာက္တဲ့ သခင္ေလးလင္းကို အေနာက္ေဆာင္ရဲ့ ဘယ္ေနရာမွာမ်ား ေနရာခ်ထားေပးရပါမလဲ?" ခ်ဳံေမာ့ေမာ့က အရင္ဦးစြာ အရွင့္သားအား ဂါရဝျပဳလိုက္ၿပီးမွသာ သူမလာေတြ႕ရသည့္ အေၾကာင္းအရင္းကို ေျပာျပလိုက္သည္။

"အေနာက္ေဆာင္မွာ မဟုတ္ဘူး... ဖ်င္လဲ့ၿခံဝန္းထဲ ေနဖို႔ ျပင္လိုက္ပါ၊ ပင္မခန္းမေဆာင္ကို ျပန္ျပင္ဆင္ဖို႔အတြက္ကို လူရွာထားလိုက္" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ အစီအစဥ္အားလုံးကို ေရးဆြဲထားၿပီးသားပင္... ဖ်င္လဲ့ၿခံဝန္းသည္ သူ႔အတြင္းစာၾကည့္ေဆာင္ႏွင့္ အနီးဆုံးေနရာပင္... သူျပန္လည္ေမြးဖြားလာၿပီးကတည္းက သူသည္ ဒီေနရာမွာသာ ေနေလ့ရွိခဲ့သည္။ အေတာ္အတန္ပင္ ေအးခ်မ္းဆိတ္ၿငိမ္ၿပီး ပတ္ဝန္းက်င္သဘာဝရွုခင္းမွာလည္း အလြန္လွပသည္။ ၿပီးေတာ့ အေနာက္ေဆာင္နဲ႔လည္း အေတာ္အလွမ္း‌ေဝးသည္။ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ အဲဒီမိန္းမေတြ သူ႔ရတနာေလး အနားကပ္လာမည္ကို မလိုလားေခ်။

"အိပ္ခန္းကို ပိုၿပီးခမ္းနားေအာင္ျပင္ေပးပါ၊ ေနာက္ၿပီး အေစခံႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ကုန္းကုန္းေတြကိုလည္း သြားေရြးလိုက္ဦး၊ ၿပီးေတာ့ ေနာင္မွာ ဖ်င္လဲ့ၿခံဝန္းထဲ အတြင္းစာၾကည့္ခန္းရဲ့ေဘးဘက္နားမွာ စားဖိုေဆာင္အေသးေလးတစ္ခု အသုံးျပဳလိမ့္မယ္"

ခ်ဳံေမာ့ေမာ့က ဒါကိုၾကားလိုက္သည္ႏွင့္ သခင္ေလးလင္းသည္ သာမာန္မဟုတ္ေၾကာင္း အတတ္သိလိုက္သည္။ သူမသည္ စိတ္ထဲကေန တြက္ခ်က္လိုက္သည္။ ေနာင္တြင္ သခင္ေလးလင္းကို ခစားရသည့္အခါ ပိုၿပီး ရိုရိုေသေသ ဆက္ဆံရမည္ဆိုတာကိုပင္...

*************************

T/N : ႀကိဳးစားပမ္းစားနဲ႔ကို ေန႔တိုင္းတင္ေပးေနတယ္ေနာ္... ေနာက္တစ္ပုဒ္ျပန္ဖို႔ လုပ္ထားလို႔ ဒီဟာကို ေရွ႕ေရာက္ေအာင္ အတင္းတြန္းေရးေနတာ... ဖတ္ရတာ စာစီစာကုံးလို ျဖစ္ေနရင္ သတိေပးၾကပါ... သတင္းေကာင္းနဲ႔အတူတူ ျပန္လာခဲ့ပါ့မယ္။

To My Reader, Love U All ٩◔‿◔۶

(^з^)-☆Chu!!