ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္ေစာေစာ၌ က်န္းရွီသည္ သူမသမီးထံ အလည္သြားရန္ ၿမိဳ႕ေပၚသို႔ တက္လာခဲ့သည္။ လင္းသကၽြမ္းႏွင့္ လင္းက်ားဝမ္တို႔ကေတာ့ လီက်န္း၏အိမ္သို႔သြားကာ အိမ္ေဆာက္ရန္ႏွင့္ ေျမဝယ္ရန္ ကိစၥတို႔ကို ေဆြးေႏြးၾကေလသည္။ သူတို႔ထြက္သြားၿပီး မ်ားမၾကာမွီမွာပင္ လင္းေက်ာင္းေက်ာင္းတို႔မိသားစုမွာ အိမ္တံခါးဝသို႔ ေရာက္ရွိလာၾကသည္။ လင္းေက်ာင္းေက်ာင္းအေမက မေန႔က လင္းက်ားေပါင္မွ ပစၥည္းတစ္ခ်ိဳ႕ျပန္ပို႔ေၾကာင္းကို ၾကားသိၿပီးေနာက္ အလြန္ပင္ သိလိုစိတ္ျပင္းျပကာ မနက္ေစာစီးစြာပင္ သတင္းေမးျမန္းရန္အလို႔ငွာ ေရာက္ရွိလာေတာ့သည္။

ဝူရွီက ႏွင္လႊတ္ရန္ မတတ္သာတာေၾကာင့္ လင္းလီအာ၏ အကူအညီကိုယူကာ တစ္ဖက္လူအား ဝင္ထိုင္ရန္ ဖိတ္ေခၚလိုက္ရေလသည္။ "ဒီေလာက္မနက္ေစာေစာ ဘာကိစၥမ်ားရွိလို႔ပါလဲ?"

"ငါၾကားတာ နင္တို႔အိမ္က ေကာေလးက ပစၥည္းျပန္ပို႔လိုက္တယ္ဆို၊ ဒါေၾကာင့္ ငါနည္းနည္းပါးပါး လာေမးျမန္းတာပါ၊ ဟားဟား... နင္တို႔မိသားစုေကာက အခုဘယ္ေနရာမွာ အလုပ္လုပ္ရတာတဲ့လဲ? ငါတို႔ေက်ာင္းေက်ာင္းကေတာ့ အခု အဆင့္ျမင့္မယ္မယ္တစ္ေယာက္ဆီမွာ အမွူထမ္းေနရတာေလ..." လင္းေက်ာင္းေက်ာင္းရဲ့ အေမက ႂကြားဝါၿပီးေတာ့ ေျပာလိုက္ေလသည္။

ဝူရွီက သူမရဲ့အျပဳအမူကို သည္းမခံနိုင္စြာပဲ "ကၽြန္မတို႔က်ားေပါင္က ဧကရီရဲ့ သေရစာေဆာင္မွာ လုပ္ေနတာေလ..."

"ဧကရီရဲ့နန္းေဆာင္..." လင္းေက်ာင္းေက်ာင္းအေမက ရပ္တန႔္လိုက္ၿပီးမွ ဂုဏ္ေမာက္စြာနဲ႔ "ေအာ္ ဒါဆို မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက ေတာက္တိုမည္ရ လက္တိုလက္ေတာင္း လုပ္ရတာေနမယ္၊ ငါတို႔ေက်ာင္းေက်ာင္းကေတာ့ မယ္မယ္နားခစားရတာေလ၊ နင္တို႔ေကာေလးက ေငြဘယ္ေလာက္ျပန္ပို႔လိုက္တာလဲ?"

"ဒါရွင္နဲ႔မဆိုင္ပါဘူး!" လင္းလီအာမွာ ေက်ာင္းေက်ာင္းအေမက သူ႔အကိုကို ေတာက္တိုမည္ရလို႔ေျပာလို႔ စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုး တစ္ရွူးရွူးႏွင့္ ျပန္ေျပာလိုက္ေလ၏။

"ငါၾကားတာေတာ့ အထုတ္က အေတာ္ႀကီးတယ္ဆိုလားပဲ... အဲေတာ့ ပိုက္ဆံေတြလည္း အမ်ားႀကီးျဖစ္ေလာက္တယ္မလား" လင္းေက်ာင္းေက်ာင္းရဲ့အေမက အားမေလ်ာ့စတမ္း အစ္ေအာက္က ေမးျမန္းေလသည္။ (T/N: ရွိတယ္ရွိတယ္ အဲလိုအေဒၚႀကီးေတြ၊ကိုယ္ေတြကေတာ့ သူတို႔ျမင္တာနဲ႔ပတ္ေျပးပဲ။ တစ္ကမၻာလုံးက ကိစၥသူကိစၥ၊ ေနရာတကာပါ၊ အရာရာစပ္စု ၿပီးရင္ရပ္ကြက္ပတ္အတင္းတုတ္၊ သူမ်ားက သူ႔ထက္ေၾကာမနာလို၊ အမေလး အႂကြားကခပ္ထူထူနဲ႔)

"မေျပာျပပါဘူး..." လင္းလီအာကေတာ့ ေခါင္းေၾကာမာစြာ ခြန္းတုံ႔ျပန္လိုက္သည္။

ဝူရွီကလည္း ထိုအေၾကာင္းအရာအား လၽွို႔ဝွက္ထားသင့္သည္ကို သိၿပီး ထုတ္ေဖာ္မေျပာခ်င္ေပ။ ဒီလို ႂကြယ္ဝမွုမ်ိဳးက မေဖာ္ထုတ္သင့္ဘူးဆိုတာ သူမေကာင္းေကာင္းနားလည္သည္။ "သိပ္အမ်ားႀကီးမဟုတ္ပါဘူးအေဒၚလင္း၊ ကၽြန္မတို႔မိသားစု ကိစၥေလးရွိေသးလို႔ ဆက္ၿပီးမဧည့္ခံနိုင္ေလာက္ေတာ့ဘူး၊ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ျပန္လိုက္ပါဦး"

"အမေလးေတာ္၊ အခုေတာ့နင္က ရွုန္းခ်ိဳက္ရဲ့ ဇနီးမယားဆိုၿပီး ဒီလိုေလသံေျပာင္းေနၿပီေပါ့? နင္တို႔မေျပာေတာင္ ငါသိၿပီးသား ေတာက္တိုမည္ရတစ္ေယာက္က ဘယ္ေလာက္မ်ားရွိမွာမို႔လဲ၊ ငါေလာင္းရဲတယ္... ေၾကးျပားေတြအထုတ္လိုက္ျပန္ပို႔ေပးလိုက္တာပဲေနမွာ... ဟား...ဟား...ဟား...." လင္းေက်ာင္းေက်ာင္းအေမက သူမအား ဘယ္သူကမွ မေျပာျပတာကို ျမင္ၿပီး မလိုတမာစိတ္နဲ႔ သမုတ္ကာ ေျပာဆိုေလ၏။

လင္းလီအာက သူမကို ေမာင္းထုတ္ဖို႔အတြက္ တံျမတ္စည္းႀကီးႀကီးတစ္ေခ်ာင္းကို ေကာက္ဆြဲကာ "ရွင္ ျပန္မွာလား မျပန္ဘူးလား!! သြားမွာလား မသြားဘူးလား!!!"

လင္းေက်ာင္းေက်ာင္းအေမက လင္းသကၽြမ္းတို႔အိမ္က ျပန္ရင္း တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ ေထ့ေငါ့ေျပာဆိုကာ ဆဲေရးတိုင္းထြာေနေလသည္။ "ဒီ အဆိုးအေပအေတ ေကာင္မေလးကေတာ့၊ အရမ္းကို ၾကမ္းၾကဳတ္လိုက္တာ၊ ၾကပ္ၾကပ္သတိထား၊ နင္ ဒီလိုပုံမ်ိဳးနဲ႔ လင္ရမွာမဟုတ္ဘူး!"

က်န္းေမေမ ၿမိဳ႕ေပၚရွိ ခ်င္မိသားစုထံေရာက္ရွိသြားခ်ိန္သည္ ေန႔လည္မြန္းတည့္ခ်ိန္ပင္ ေရာက္ေနႏွင့္ၿပီျဖစ္လို႔ ခ်င္မိသားစုတစ္စုလုံးဟာ အိမ္၌ ရွိေနခဲ့ၾကသည္။ လင္းက်င္းအာကလည္း သူမမိခင္ကို ျမင္ေတြ႕လိုက္ရတာေၾကာင့္ အလြန္ပင္ ဝမ္းေျမာက္သြားခဲ့ရသည္။

"အေမ၊ ဘယ္လိုလုပ္မ်ား ေရာက္လာရတာလဲ?" ခ်င္ခိုင္းရွင္းက သူ႔ေယာက္ခမကိုေတြ႕လိုက္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ေရွ႕သို႔လာက အရိုအေသေပးလိုက္သည္။

က်န္းရွီက ခမည္းခမက္တို႔ကို အရင္ႏွုတ္ဆက္လိုက္ၿပီးမွ သူမရဲ့ေျမးအႀကီးဆုံးခ်ဳန္ေကာနဲ႔ အမႊာေလးေတြကို ေတြ႕လိုက္သည္။ ၿပီးမွပဲ က်ားေပါင္ဆီက စာေရာက္လာတဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာျပလိုက္သည္။ ခ်င္မိသားစုက ၾကားၿပီး သူတို႔၏ခမည္းခမက္တို႔အတြက္ ဝမ္းသာသြားခဲ့သည္။

"အေမ၊ ေယာကၡထီးႀကီးနဲ႔ က်ားဝမ္တို႔က ဘယ္အခ်ိန္သြားမယ္လို႔ ေျပာလဲ?" ခ်င္ခိုင္ရွင္းက အႀကံတစ္ခုရလိုက္ၿပီး ေမးျမန္းလိုက္သည္။

"သူတို႔ကေတာ့ ၾသဂုတ္လလယ္ပိုင္းေလာက္ ထြက္ဖို႔ျပင္ဆင္ေနတယ္၊ သြားရမယ့္ခရီးက လတစ္ဝက္ေလာက္ၾကာမွာဆိုေတာ့ေလ။" က်န္းရွီက ျပန္ေျဖလိုက္၏။ သူတို႔တစ္မိသားစုလုံး ဒီကိစၥကို ေဆြးေႏြးခဲ့ၿပီးေလၿပီ။ လင္းသကၽြမ္းနဲ႔က်ားဝမ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ထဲသာ သြားရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္ၾကသည္။ သူမလည္း သြားခ်င္ေပမယ့္ သူမရဲ့အႀကီးဆုံးေခၽြးမေလးက ေအာက္တိုဘာလေလာက္ဆို ေမြးဖြားေတာ့မွာ၊ ၿပီးေတာ့ မိသားစုထဲက ကေလးငယ္ေတြကလည္း ေစာက္ေရွာက္ဖို႔ရန္ လိုအပ္ေနေသးသည္။

"တကယ္လိုမ်ားျဖစ္နိုင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္လည္းၿမိဳ႕ေတာ္ကို သူတို႔နဲ႔အတူတူလိုက္လို႔ရမလား? ၿမိဳ႕ေတာ္ကို ကၽြန္ေတာ္တစ္ခါမွမေရာက္ဖူးဘူး၊ ဒီအခြင့္အေရးကို အသုံးခ်ၿပီး တစ္ခ်က္ေလာက္ သြားၾကည့္ရင္ေကာင္းမလားလို႔ေလ၊ အဲမွာဆို ဆိုင္ေကာင္းေတြလဲအမ်ားႀကီးပဲ၊ သူတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူတူေခၚသြားၿပီး အဆက္အသြယ္ေကာင္းေကာင္းေတြလည္း ရွာေပးလို႔ရနိုင္ေလာက္တယ္။ အဲက ထုတ္ကုန္ေတြက အကုန္ေကာင္းတယ္၊ ဒီနယ္မွာရွိေနတဲ့ အလွဆင္ပစၥည္းဒီဇိုင္းေတြက နည္းနည္းေခတ္ေနာက္က်ေနၿပီ ဒါေပမယ့္ အဲကလူေတြအတြက္ဆို နည္းနည္း အသစ္အဆန္းျဖစ္ေနေလာက္တယ္၊ ဒါဆို ၿမိဳ႕ေတာ္ကေန နာမည္ႀကီးေနတဲ့ အဝတ္အထည္အခ်ိဳ႕ကို ဝယ္ၿပီး ဒီကိုျပန္သယ္လာလို႔ရတယ္။" ခ်င္ခိုင္ရွင္းက စီးပြားေရးအျမင္ရွိတာေၾကာင့္ အကုန္လုံးကို တြက္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ေလ၏။

ခ်င္သခင္ႀကီးကလည္း နားေထာင္ၾကည့္ၿပီး စိတ္တိုင္းက်ကာ သေဘာတူလိုက္သည္။ သူ႔သားက အိမ္ေထာင္က်ၿပီးေနာက္ ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးလမ္းေၾကာင္းကို စတင္ေနခဲ့သည္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလိုမ်ိဳးအျပင္ေလာကကိုသြားၿပီး အေတြ႕အၾကဳံယူျခင္းမွာ သူ႔အတြက္ မဆိုးေလာက္ေပ။ သူက က်န္းရွီကို ေျပာလိုက္သည္။

"ခမည္းခမက္ေရ၊ ခိုင္းရွင္း ေပးတဲ့ အႀကံေကာင္းေလာက္တယ္၊ သူကိုေခၚသြားလိုက္ပါ၊ က်ဳပ္တို႔ဆီမွာ ျမင္းလွည္းတို႔ဘာတို႔ အကုန္ရွိၿပီးသား၊ ငွားရမ္းဖို႔ ေငြကုန္ခံစရာလည္း မလိုေတာ့ဘူး၊ ၿပီးေတာ့ က်ဳပ္ ခင္ဗ်ားတို႔အတြက္ လမ္းခရီးမွာ ကူညီေစာင့္ေရွာက္နိုင္ေအာင္ ေစ်းဆိုင္အကူတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ အေစာင့္နည္းနည္းကိုလည္း ထည့္ေပးလိုက္ဦးမယ္။ ဒါဆို လမ္းခရီးလည္း အႏၲရာယ္ကင္းတာေပါ့ဗ်ာ..."

"အဲဒါေကာင္းတဲ့ အႀကံပဲ ခမည္းခမက္၊ ကၽြန္မျပန္ရင္ သူတို႔ကို ေျပာျပလိုက္ပါ့မယ္" က်န္းရွီကလည္း သဘာဝက်စြာပင္ သေဘာတူလိုက္ေလ၏။

မြန္းတည့္ခ်ိန္၌ ခ်င္မိသားစုသည္ က်န္းရွီအား ေန႔လည္စာတည္ခင္းရန္ ဖိတ္ေခၚလိုက္ၿပီး အားႀကိဳးမာန္တက္ပင္ ဧည့္ခံၾကေလ၏။ ေန႔လည္ခင္း အိမ္ျပန္ခ်ိန္၌ သူမအား ျမင္းလွည္းေပၚထိတိုင္ေအာင္ လိုက္ပို႔ခဲ့ၾကသည္။ က်န္းေဟြ႕န်န္အိမ္ကို ျပန္‌ေရာက္သည့္အခါ၌ ခ်င္မိသားစု၏ရည္ရြယ္ခ်က္ကို အားလုံးအားေျပာျပလိုက္ၿပီး အကုန္လုံးကလည္း ဒါကို ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ျမင္မိၾကသည္။

လင္းသကၽြမ္းတို႔ မိသားတစ္စုလုံး ေပ်ာ္ရႊင္စြာပင္ အိမ္ကို ျပင္ဆင္ေဆာက္လုပ္ေနရင္း ၿမိဳ႕ေတာ္သို႔သြားရန္ကိုလည္း ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္၌ပင္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္လည္း သူ၏နည္းဗ်ဴဟာကို ေရးဆြဲေနခဲ့ေလသည္။

မ်က္စိတစ္မွိတ္တစ္ခဏအေတာအတြင္းအခ်ိန္ေလးမွာတင္ ဂ်ဴလိုင္လသို႔ပင္ ေရာက္ရွိခဲ့ေလၿပီ။ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္လည္း မနက္ခင္းညီလာခံသို႔ ျပန္လည္ကာ တက္ေရာက္ေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ ညီလာခံမွ ကိစၥရပ္မ်ားကို ေျဖရွင္းရာတြင္လည္း အလြန္ပင္ ရင့္က်က္လာကာ ျပႆနာမ်ားကို ကိုင္တြယ္ပုံမွာလည္း အထင္ႀကီးစရာေကာင္းလွသည္။ ေန႔ရက္ေတြကုန္ဆုံးလာသည္ႏွင့္အမၽွ အရွင့္သား၏ ဘုန္းတန္ခိုးျမင့္မားလာသည္ကို မူးမတ္ေတြအကုန္လုံးက ခံစားမိလာၾကသည္။ အိမ္ေရွ႕စံ၏အရည္အခ်င္းကို ေလးစားလာၾကေသာ္လည္း တဖက္၌လည္း အိမ္ေရွ႕စံအား ေၾကာက္ရြံ့လာခဲ့ၾကသည္။

ေနလည္ခင္းအခ်ိန္တြင္ ခါတိုင္းေန႔ရက္မ်ားလိုပင္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ ယုံရွို႔နန္းေဆာင္သို႔ လာေရာက္ၿပီး မယ္ေတာ္ႏွင့္အတူ စကားစျမည္ေျပာဆိုရင္း သေရစာမ်ားကို သုံးေဆာင္ကာ အခ်ိန္ကုန္ဆုံးလ်က္ရွိေန၏။ ဧကရီမွာလည္း သူမ၏သားေတာ္အိမ္ေရွ႕စံက သူမအား မၾကာခဏပင္ အေဖာ္လာျပဳေပးေနသည္ကို အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ရသည္။ သူမဒုတိယသားေတာ္ကေတာ့ ကိုယ္လက္လွုပ္ရွားမွုကိုသာ စိတ္အားထက္သန္လို႔ သူမစီလာေရာက္လည္ပတ္သည္မွာ နည္းပါးလွသည္။ ဒုတိယသားေတာ္နဲ႔ယွဥ္ရင္ အိမ္ေရွ႕စံကေတာ့ ပိုၿပီးအေလးထားတတ္တာေၾကာင့္ သူမကို မၾကာခဏပင္ အေဖာ္လာျပဳေပးေလ့ရွိသည္။ အိမ္ေထာင္သည္အမ်ိဳးသမီးေတြ သူမဆီလာဂါရဝလာျပဳတိုင္း သူမက သူမသားေတာ္အိမ္ေရွ႕စံ၏သားဝတ္တရားေက်ပြန္ပုံကို ခ်ီးမြမ္းေလ့ရွိသည္။

"ခ်န္အာ... မၾကာခင္ ခ်ီရွီးပြဲေတာ္‌ေရာက္ေတာ့မယ္၊ ဒါေၾကာင့္ မယ္ေတာ္လည္း မူးမတ္ေတြရဲ့ အိမ္ေထာင္မက်ေသးတဲ့ သမီးပ်ိဳေလးေတြကို နန္းေတာ္ထဲညစာဖိတ္ေကၽြးမလားလို႔၊ သားေတာ္ေကာ ဘယ္လိုထင္လဲ? ဒီအခြင့္အေရးကို ယူၿပီး အရင္ဆုံး အရံကိုယ္လုပ္ေတာ္တစ္ေယာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရြးထားရင္ေကာ... မင္းေဘးမွာ အခု ကိုယ္လုပ္ေတာ္သုံးေယာက္ပဲရွိေသးတယ္၊ ဒါသိပ္ကိုနည္းလြန္းလွတယ္၊ ၿပီးေတာ့ အခုဆို သူတို႔က အသက္အရြယ္ေတြလည္းႀကီးကုန္ၿပီ၊ မယ္ေတာ္ထင္တာေတာ့ မင္းလည္း သူတို႔ကို မႏွစ္သက္ေလာက္ေတာ့ဘူး။"

ဧကရီက အရင္ဆုံး ကိုယ္လုပ္ေတာ္ထားထားဖို႔ကို ေတြးေတာလိုက္သည္။ ရႊယ္မိသားစုနဲ႔ ကိစၥေတြရွင္းလင္းၿပီးမွပဲ ေသေသခ်ာခ်ာအခ်ိန္ယူၿပီး အိမ္ေရွ႕စံၾကင္ယာေတာ္ကို ေရြးခ်ယ္ရမည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမက ေနာက္ဆို တိုင္းျပည္ရဲ့ မိခင္ျဖစ္လာၿပီး တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေပးရမွာဆိုေတာ့ အမွူမဲ့အမွတ္မဲ့ မေရြးခ်ယ္သင့္ေခ်။

"မယ္ေတာ္ဧကရီ၊ ဒါမလိုအပ္ပါဘူး၊ သားေတာ္က်န္းမာေရးက ေနာက္ထပ္တစ္ႏွစ္ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ ထပ္ၿပီးေတာ့ကုသရဦးမွာ၊ သားေတာ္စိုးရြံ့မိတာက အခုခ်က္ခ်င္းကိုယ္လုပ္ေတာ္ထားလိုက္ဖို႔ မသင့္ေတာ္မွာကိုပါပဲ။" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က သူ႔ေခါင္းကို ခါယမ္းလိုက္သည္။

"ဘာလို႔ ေနာက္ထပ္ ၁ႏွစ္ ၂ႏွစ္လဲ? တစ္ႏွစ္ေတာင္ေက်ာ္ေနၿပီ၊ ေတာ္ဝင္သမားေတာ္က ဘာလုပ္ေနတာလဲ၊ သူက မင္းရဲ့စစ္တပ္သြားတဲ့ေနာက္ကိုလိုက္ၿပီး က်န္းမာေရးကို မေစာင့္ေရွာက္ေပးဖူးလား?" ဧကရီက အနည္းငယ္ေဒါသထြက္သြားေလ၏။

"မယ္ေတာ္၊ ေတာ္ဝင္သမားေတာ္ကို အျပစ္မတင္ပါနဲ႔၊ သူက သားေတာ္ကို အဆိပ္ေျဖေပးတဲ့ေနရာမွာ အရမ္းကို ႀကိဳးႀကိဳးစားနဲ႔ ေဆာင္ရြက္ေပးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်န္းမာေရးကိုလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ ေစာင့္ေရွာက္ေပးပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ စစ္ပြဲထဲမွာဆိုေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုင္တြယ္ဖို႔ ခက္တယ္ေလ၊ အခုဆို သားေတာ္ခႏၶာကိုယ္ထဲက အဆိပ္ေတြကလည္းရွင္းသေလာက္ရွိေနၿပီ၊ ဒါေပမယ့္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးကေတာ့ နည္းနည္းေလး လိုအပ္ေနေသးတာပါ။" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ျပန္ေျဖလိုက္သည္။

"ဒါဆိုဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ? မင္းစစ္ထြက္သြားလို႔ တစ္ႏွစ္ရွိသြားတာက ကိစၥမရွိဘူး၊ အခုက မင္းလည္းျပန္ေရာက္ေနၿပီေလ၊ တကယ္လို႔မ်ား မင္းက ဇနီးမယားလဲမရွိ၊ အေမြဆက္ခံသူလဲမရွိဘူးဆို မယ္ေတာ္စိုးရိမ္တာ အိမ္ေရွ႕စံက ေရာဂါရွိတယ္လို႔ သတင္းထပ္ထြက္လာမွာကိုပဲ။" ဒါက ဧကရီ စိုးရိမ္ေနသည့္ အရာပင္။

"ဒါေပမယ့္ အခုဆို သားေတာ္က အလုံးစုံလဲ ျပန္မေကာင္းေသးဘူး၊ စိတ္ကပါေပမယ့္ ကိုယ္ကမသြားနိုင္တာ ခက္တယ္၊ သားေတာ္ တစ္စုံတစ္ေယာက္နဲ႔ အတင္းအက်ပ္ အိပ္ရာဝင္ရင္‌ေတာင္ သားေတာ္ေတြရလာမွာ မဟုတ္ဘူး။" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ဧကရီကို ဆက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။ တကယ္ေတာ့ သူခႏၶာကိုယ္က ေပ်ာက္ကင္းေနတာ ၾကာျမင့္ေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ေပါင္ေပ့ေလးအတြက္ဆို မိန္းမေတြနဲ႔ကပ္ရမွာထက္စာလၽွင္ ေနာက္ထပ္တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ အခ်ိန္ဆြဲဆန္႔ဖို႔ ကိစၥေတြကို ေလ်ာက္ေျပာပစ္လိုက္မည္ပင္။ (T/N: ေရာ့အင့္ Oscar ဆု နင္ပဲယူ...)

"ဒါဆို ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ?" ဧကရီက စိုးရိမ္ေနေလ၏။

"မပူပါနဲ႔၊ မယ္ေတာ္၊ သားေတာ္မွာ နည္းလမ္းရွိပါတယ္။" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ဧကရီကို ေျပာလိုက္သည္။

"သားေတာ္ ေကာေလးတစ္ေယာက္ေယာက္ေလာက္ကို ေျမႇာက္စားလိုက္ခ်င္တယ္။ အဲေကာေလးကို ထူးထူးျခားျခား အလိုလိုက္ လိုက္ၿပီး ကိုယ္လုပ္ေတာ္ေတြဆီကိုလည္း မသြားဘူး၊ မိန္းမေတြထက္စာရင္ ေကာတစ္ေယာက္ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ဖို႔ဆိုတာ ခက္ခဲတယ္ေလ၊ အကယ္၍ တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ ကေလးမရဘူးဆိုရင္ေတာင္ ဒါ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ပဲလို႔ ထင္သြားၾကလိမ့္မယ္။" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က သူ႔ အႀကံအစဥ္ကို အေသးစိတ္ရွင္းျပလိုက္သည္။

"ေကာတစ္ေယာက္ကို ေထြေထြထူးထူး မ်က္ႏွာသာေပးတာ... အလွေလးကို ဦးစားေပးတာဆိုတဲ့ ေကာလဟာလ...' ဧကရီက နားေထာင္ၿပီး ဒါဟာ က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္တယ္လို႔ ခံစားလိုက္ရေပမယ့္ အိမ္ေရွ႕စံ၏ဂုဏ္သတင္းအတြက္ စိုးရိမ္ဆဲပင္။

"ဧကရီမယ္ေတာ္ ဒါအေကာင္းဆုံးနည္းလမ္းပါပဲ၊ အိမ္ေရွ႕စံက ဖ်ားနာေနတယ္ဆိုတဲ့သတင္းထက္စာရင္ ဒါကအမ်ားႀကီးအဆင္ေျပေနပါၿပီ၊ သားေတာ္ကလည္း ငယ္ေသးေတာ့ အလွေလးကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တာ အထူးအဆန္းမွ မဟုတ္ဘဲ..." အိမ္ေရွ႕စံက သူ႔အႀကံဉာဏ္ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ဆက္လက္ၿပီး လွုံ႔ေဆာ္ေျပာလိုက္သည္။ (ယူေတာ္ေတာ္တတ္...)

"အိုင္း... ဒါဆိုလည္း ဒီနည္းလမ္းပဲေပါ့၊ သားေတာ္ စိတ္ထဲရွိေနတဲ့သူမ်ားရွိလား?" ဧကရီက အိမ္ေရွ႕စံကို ေမးျမန္းလိုက္သည္။

"အခုထိေတာ့မရွိေသးပါဘူး၊ မယ္ေတာ္က သားေတာ္အတြက္ တစ္ေယာက္ေလာက္ကူရွာေပးပါဦး၊ တကယ္လို႔ ယူရမယ္ဆိုရင္ မယ္ေတာ့္ နန္းေဆာင္လက္ေအာက္ကဆို ပိုေကာင္းမွာပဲ" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ႏွင့္ မတုန္မလွုပ္ပဲေျပာလိုက္သည္။

"က်ိဳးေမာ့ေမာ့၊ မင္းလည္း အိမ္ေရွ႕စံေျပာတာကို ၾကားတာပဲ၊ မနက္ျဖန္ ယုံရွို႔နန္းေဆာင္က သင့္ေတာ္မယ္ထင္တဲ့သူကို စာရင္းေလးလုပ္ၿပီး ျပပါဦး" ဧကရီက သူမေဘးမွာခစားေနတဲ့ သူမယုံၾကည္ရတဲ့ လူယုံေတာ္ က်ိဳးေမာ့ေမာ့ကို ၾကည့္လိုက္သည္။

ဧကရီက အိမ္ေရွ႕စံနဲ႔ စကားေျပာတိုင္း က်ိဳးေမာ့ေမာ့ကိုသာ ေဘးနားမွာ ခစားခိုင္းထားသည္။ သူမက က်ိဳးေမာ့ေမာ့ကိုေတာ့ ယုံၾကည္သည္ေလ။

"စိတ္ခ်ပါ ဧကရီမယ္မယ္၊ ကၽြန္မ မနက္ျဖန္အမွီ စာရင္းျပဳစုလာခဲ့‌ေပးပါ့မယ္။" က်ိဳးေမာ့ေမာ့က သူမရင္ဖက္ကို ပုတ္ျပရင္း ယုံၾကည္ခ်က္ရွိစြာ ေျပာလိုက္သည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က က်ိဳးေမာ့ေမာ့စကားကို ၾကားၿပီး မ်က္ႏွာထက္တြင္ အျပဳံးမ်ား ပြင့္လန္းလာေတာ့သည္။

တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပင္ ေတာ္ဝင္သေရစာေဆာင္၌ လင္းေမာ့ေမာ့သည္ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား၏လၽွို႔ဝွက္အေစာင့္ဆီမွ အမွာစကားကို လက္ခံရရွိခဲ့သည္။ မွားၾကားခ်က္ကို ၾကားၿပီးေနာက္ လင္းေမာ့ေမာ့က မ်က္ေမွာင့္ၾကဳံသြားကာ သက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။

ဧကရီ၏မိန္႔ၾကားခ်က္ကို လက္ခံရရွိၿပီးေနာက္ က်ိဳးေမာ့ေမာ့သည္ ယုံရွို႔နန္းေဆာင္ကို ကိုယ္တိုင္လွည့္ပတ္ၾကည့္ရွုေလ၏။ လွည့္ပတ္ၾကည့္ရွုၿပီးေနာက္ သူမ အေတာ္ပင္ေခါင္းကိုက္သြားရေတာ့သည္။ ယုံရွို႔နန္းေဆာင္တြင္ အေစခံေကာမ်ားသည္ အာလုံးေပါင္းမွ (၅)ေယာက္သာ ရွိေနခဲ့သည္။ ထိုအထဲကမွ (၂)ေယာက္ကလည္း အသက္အရြယ္မွာ (၂၀)ေက်ာ္ပင္ ရွိေနေလၿပီ။ ေနာက္တစ္ေယာက္သည္လည္း အခုမွ (၁၃)ႏွစ္သာရွိေသးသည္။ သင့္ေတာ္တဲ့အသက္အရြယ္ရွိသူဆိုလို႔ (၁၅)ႏွစ္အရြယ္နဲ႔ (၁၆)ႏွစ္အရြယ္ (၂)ဦးသာ က်န္ေတာ့သည္။ သူတို႔ႏွစ္ဦးလုံးက ေတာ္ဝင္ဥယ်ာဥ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ထိန္းသိမ္းရန္ တာဝန္ခ်မွတ္ခံထားရသည့္ ႏွစ္ေယာက္ပင္။ က်ိဳးေမာ့ေမာ့က ထိုေကာႏွစ္ေယာက္ကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ဖို႔ သြားလိုက္သည္။

ႏွစ္ဦးစလုံးမွာ ႐ုပ္ရည္ကလည္း သာမာန္မၽွသာ၊ ထူးထူးျခားျခား ကြဲထြက္ေနတာလည္းမရွိတာေၾကာင့္ သူတို႔ထဲကဘယ္တစ္ေယာက္ကမ်ား အရွင့္သားရဲ့ အထူးအခြင့္အေရးေပးမွုကို ဘယ္လိုရနိုင္ပါလိမ့္မလဲ?

က်ိဳးေမာ့ေမာ့က သူမအခန္းထဲ လွည့္ပတ္ကာ ေလ်ာက္ေနေလ၏။ သူမ မနက္ျဖန္ ဘယ္လိုမ်ား ဧကရီထံ ေလ်ာက္တင္ရပါ့မလဲ?

ထိုစဥ္ က်ိဳးေမာ့ေမာ့က သူမအခန္းတံခါးကို ေခါက္သံၾကားလိုက္လို႔ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ၌ လင္းေမာ့ေမာ့က ထိုအေရွ႕တြင္ ရပ္ေနသည္ကို ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။

"က်ဲက်ဲ၊ လင္းေမာ့ေမာ့ ဘာကိစၥမ်ားရွိလို႔လဲ?"

လင္းေမာ့ေမာ့က သူမလက္ထဲ မုန႔္ေသတၱာႏွင့္အတူတူ က်ိဳးေမာ့ေမာ့ရွိရာအခန္းတြင္းသို႔ ဝင္လာလိုက္သည္။

"ခ်ီေခ်ာင္ပြဲေတာ္ေတာင္ေရာက္ေတာ့မွာေလ၊ ငါတို႔ေတာ္ဝင္သေရစာေဆာင္က အခ်ိဳမုန႔္အသစ္ေတြ လုပ္ထားၾကတာ၊ က်ိဳးေမာ့ေမာ့က ဧကရီရဲ့ ေဘးမွာခစားရတာဆိုေတာ့ ဧကရီရဲ့ ခံတြင္းအႀကိဳက္ကို အသိဆုံးပဲေလ၊ ဒါေၾကာင့္ ဒီအစမ္းမုန႔္ေလးေတြကို နည္းနည္းပါးပါး အရသာျမည္းစမ္းၾကည့္ေပးဖို႔ အကူအညီေတာင္းခ်င္လို႔ပါ။" လင္းေမာ့ေမာ့က ေသတၱာကို စားပြဲေပၚတင္ရင္း ေျပာလိုက္သည္။ (T/N: ခ်ီေခ်ာင္ပြဲေတာ္ = ခ်ီရွီးပြဲေတာ္ = Chinese Valentine Day)

"က်ဲက်ဲကလည္း တကယ္ပဲ က်ဲက်ဲလုပ္တာသာဆို ေကာင္းၿပီးသာပါ၊ ဧကရီမယ္မယ္ကလည္း က်ဲက်ဲလုပ္သမၽွ သေရစာေတြကို ႏွစ္သက္ၿပီးသား..."

က်ိဳးေမာေမာ့ႏွင့္ လင္းေမာ့ေမာ့တို႔ ႏွစ္ဦးလုံးမွာ ဧကရီ၏မိသားစုမွ ဆင္းသက္လာသူမ်ား ျဖစ္ၾကၿပီး သူတို႔ႏွစ္ဦးၾကား ဆက္ႏြယ္မွုမွာလည္း ခမည္းခမက္မ်ားသည္ပင္။ ႏွစ္ဦးစလုံး နန္းေတာ္ထဲသို႔ အတူတူဝင္လာခဲ့ကာ ဒီႏွစ္ေတြထဲ တစ္ဦးကို တစ္ဦးေဖးမကူညီရင္း ႏွစ္‌ဦးသားဆက္ဆံေရးမွာ ညီအစ္မလိုပင္ ျဖစ္ေနခဲ့ၾကသည္။

လင္းေမာ့ေမာ့က ပန္းကန္တစ္ခ်ပ္ကို ယူလိုက္သည္။ "ကဲ ဒီမုန႔္ကို ျမည္းၾကည့္ပါဦး၊ ဒါ ငွက္သိုက္ကိတ္မုန႔္ပဲ၊ ကိတ္က အခုမွ အသစ္ဖုတ္ထားတာ။"

"မုန႔္ရဲ့ ပုံစံက တစ္ကယ္ကို အႏုစိတ္လိုက္တာ၊ က်ဲက်ဲက ေသခ်ာကို ဂ႐ုတစိုက္လုပ္ထားတာပဲ။ ဧကရီမယ္မယ္ကေတာ့ ေတြ႕လို႔ရွိရင္ ေသခ်ာေပါက္ကို ႏွစ္သက္မွာ..." က်ိဳးေမာ့ေမာ့က မုန႔္တစ္ပိုင္းကိုေကာက္ၿပီး သူမပါးစပ္ထဲ ထည့္ကာ အရသာခံၾကည့္လိုက္သည္။ "အရသာလည္းတကယ္ရွိတာပဲ၊ က်ဲက်ဲ ဆုခ်ီးျမႇင့္ခံရဖို႔သာ ေစာင့္ေနလိုက္ေတာ့..."

"ဟား...ဟား... ရွင့္ရဲ့ ဆုေတာင္းစကားေတြ ျဖစ္လာပါေစေနာ္။" လင္းေမာ့‌ေမာ့က ျပဳံးလိုက္သည္။ က်ိဳးေမာ့ေမာ့ စားပြဲေပၚတင္ထားသည့္ အမည္စာရင္းေတြကို ျမင္ၿပီး "ရွင္ အလုပ္မ်ားေနပုံပဲ၊ ကၽြန္မမ်ားေႏွာက္ယွက္မိေနၿပီလား?"

"အိုင္းယား... က်ဲက်ဲရယ္၊ အခုေလာေလာဆယ္ ကၽြန္မလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ေသာကေရာက္ေနရတယ္၊ ဧကရီမယ္မယ္က ယုံရွို႔နန္းေဆာင္ကတစ္ေယာက္ကို အိမ္ေရွ႕စံအတြက္ ေရွာင္ရွီးအျဖစ္ခ်ီးျမႇင့္ခ်င္ေနတာ၊ ကၽြန္မ လိုက္ရွာၾကည့္ေပမယ့္ သင့္ေတာ္တဲ့သူတစ္ေယာက္မွ မေတြ႕ေသးဘူး၊ ဘယ္လိုေတာင္ အစီအရင္ခံရမလဲမသိေတာ့ပါဘူး..."

(T/N; 小侍 xiao shi - ေရွာင္ရွီး အနိမ့္ဆုံးအဆင့္ကိုယ္လုပ္ေတာ္)

"ကၽြန္မတို႔ဆီမွာ အလုပ္လုပ္ၾကရတဲ့ အေစခံကလည္း နည္းတာကိုး၊ ခက္ခဲတဲ့ တာဝန္ပဲ။" လင္းေမာ့ေမာ့က ေသာကေရာက္ဟန္ ေျပာလိုက္သည္။

"အခုထိ အခ်က္အလက္နဲ႔ကိုက္ညီတာဆိုလို႔ ႏွစ္ေယာက္ပဲရွိေသးတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ့ ႐ုပ္ရည္ေတြက ပုံမွန္ပဲ ျဖစ္ေနတာ၊" က်ိဳးေမာ့ေမာ့က ညဥ္းညဴလိုက္သည္။

"ဒါဆို ဘယ္လိုလုပ္မလဲ? ဧကရီမယ္မယ္ကေတာ့ ႐ုပ္ရည္မလွပရင္ စိတ္တိုင္းက်မွာ မဟုတ္ေလာက္ဘူး။" လင္းေမာ့ေမာ့က ေထာက္ခံလိုက္သည္။ "ဒါနဲ႔ ႐ုပ္ရည္ကိုေျပာရမယ္ဆို ကၽြန္မတို႔ေတာ္ဝင္သေရစာေဆာင္မွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ေကာေလးက ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။"

"အားယား... ဒါေပမယ့္ သူက (၁၃)ႏွစ္ပဲရွိေသးတာ ႏွေျမာဖို႔ေကာင္းတယ္။" က်ိဳးေမာ့ေမာ့က ႏွေျမာတသစြာျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။

"(၁၃)ႏွစ္ေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး၊ ၿပီးခဲ့တဲ့လကပဲ အဲကေလးက (၁၄)ႏွစ္ျပည့္ၿပီးသြားၿပီ၊ ဒါေပမယ့္ သူက နည္းနည္းေတာ့ ေသးေကြးေနေသးတယ္။" လင္းေမာ့ေမာ့က ေျပာလိုက္သည္။ "သူ႔႐ုပ္ရည္ကေတာ့ အရမ္းကို ၾကည့္ေကာင္းတယ္၊ ခပ္ႀကီးႀကီးတဲ့ မ်က္ဝန္းေတာက္ေတာက္ေလးေတြရယ္၊ ၿပီးေတာ့ ပါးခ်ိဳင့္ေလးလည္း ပါေသးတယ္။"

က်ိဳးေမာ့ေမာ့သည္ လင္းေမာ့ေမာ့၏ေျပာစကားကို နားေထာင္ၿပီး စဥ္းစားလိုက္သည္။ "ကၽြန္မ ဧကရီမယ္မယ္ဆီ သုံးေယာက္စလုံးကို တင္ျပလိုက္ရင္ မေကာင္းဘူးလား၊ တစ္ေယာက္ေလာက္စာရင္းထဲထပ္တိုးလာတာလဲ ေကာင္းတဲ့ကိစၥပဲေလ။"

"မွန္တာေပါ့၊ ႏွစ္ေယာက္ထဲဆိုတာ အရမ္းကို နည္းလြန္းတယ္၊ တစ္ေယာက္ေလာက္ စာရင္းထဲထပ္ထည့္လိုက္တာ ပိုအဆင္ေျပေလာက္တယ္။" လင္းေမာ့ေမာ့က ဂ႐ုတစိုက္လမ္းညႊန္ေပးလိုက္သည္။

"အြင္း၊ ဒါဆို ဒီလိုပဲလုပ္ၾကတာေပါ့။"

ေနာက္တစ္ေန႔နက္နက္တြင္ က်ိဳးေမာ့ေမာ့က ေရြးခ်ယ္ထားသည့္လူသုံးေယာက္စာရင္းကို ဧကရီမယ္မယ္ထံ တင္ျပလိုက္သည္။ စာရင္းကိုၾကည့္ၿပီးေနာက္ ဧကရီက စာရင္းစာရြက္ႏွင့္ စားပြဲကို ရိုက္လိုက္ေလ၏။

"က်ိဳးေမာ့ေမာ့၊ ဒါဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ? ဘာလို႔ သုံးေယာက္ထဲလဲ? တစ္ေယာက္ကဆို (၁၃)ႏွစ္ပဲရွိေသးတယ္၊ လူနည္းလို႔ လူမ်ားေအာင္မ်ားထည့္ထားတာလား!"

"က်ိဳးေမာ့ေမာ့က အလ်င္အျမန္ပင္ ဒူးေထာက္လိုက္ကာ သူမအရင္ထဲက ေတြးေတာထားသည့္ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြကို ေျဖလိုက္သည္။

"ဧကရီမယ္မယ္၊ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမ ေပါ့ပ်က္ပ်က္လုပ္ရတာမဟုတ္ပါဘူး၊ နန္းေဆာင္မွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနၾကတဲ့ အေစခံအေရအတြက္က အလြန္ကို နည္းပါးလြန္းလွပါတယ္၊ (၂)ေယာက္ကသာ အခ်က္အလက္နဲ႔ကိုက္ညီၾကတာပါ၊ ဒါေပမယ့္ ပုံပန္းသဏၭာန္ေတြက သိပ္အဆင္မေျပၾကပါဘူး၊ ဘယ္လိုလုပ္မ်ား သူတို႔က အိမ္ေရွ႕စံဆီက အထူးအေလးေပးမွုမ်ိဳးကို ရရွိနိုင္ပါ့မလဲ?၊ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမက ေနာက္ထပ္တစ္ေယာက္ကို ထပ္ထည့္လိုက္တာပါ၊ အသက္အရြယ္က ငယ္ေသးေပမယ့္ သူရဲ့႐ုပ္ရည္က ေကာင္းမြန္တာေၾကာင့္ အိမ္ေရွ႕စံအတြက္ အရွက္ရစရာ၊ မ်က္ႏွာပ်က္စရာ ျဖစ္လာေစမွာမဟုတ္ပါဘူး။"

က်ိဳးေမာ့ေမာ့က ဧကရီ၏မ်က္ႏွာအမူအရာ အနည္းငယ္ျပန္လည္ၾကည္လင္လာသည္ကို ျမင္ေတြ႕ၿပီး ဆက္လက္ကာ တင္ျပလိုက္သည္။ "ဒီေကာေလးက ဧကရီရဲ့ ေတာ္ဝင္သေရစာေဆာင္မွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ ကေလးပါ၊ အရမ္းလည္း ခ်စ္စရာေကာင္းၿပီး သိတတ္ပါတယ္၊ အရင္လကပဲ အသက္(၁၄)ႏွစ္ကို ကူးေျပာင္းၿပီးပါၿပီ၊ အနည္းငယ္ေသးသြယ္ေပမယ့္ ေကာနဲ႔ မိန္းကေလးေတြက ကြာျခားၾကပါတယ္၊ အသက္အရြယ္ငယ္တယ္ဆိုတာ သူတို႔ရဲ့ ႏုပ်ိဳဆန္းသစ္မွုနဲ႔ သိမ္ေမြ႕ႏူးညံမွုတို႔ကို ကိုယ္စားျပဳတာပါ၊"

"ဒါေတာ့လည္း ဒါေပါ့၊ ငါက ခ်န္အာ မႀကိဳက္မွာပဲဆိုးတာပါ။" က်ိဳးေမာ့ေမာ့ ရွင္းျပသည္ကို နားေထာင္ၿပီးေနာက္ ဧကရီက သူမကို ထပ္ၿပီး အျပစ္တင္စရာမရွိေတာ့‌ေခ်။

(T/N: 🙃 မခံစားနိုင္ေတာ့လို႔ေျပာမယ္အေမေရ၊ သူမ်ားသြားအျပစ္တင္မေနနဲ႔၊ အေမ့သားက ေျမေခြးအိုႀကီး၊ ကေလးကို စားခ်င္လြန္းလို႔ အမွီးေလး တစ္ယမ္းယမ္းနဲ႔၊ အဲ‌ေတာ့ အေမ သူမႀကိဳက္မွာပူစရာမလိုဘူး၊ လိုခ်င္လြန္းလို႔ ရွိသမၽွလူ အကုန္လိုက္ၿပီးလာဘ္ထိုးေနတာ အေမ့သားပါေနာ္၊ အေမ့သားက ေျမေခြး၊သူေနာက္လိုက္ေတြက သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ အားလုံးအကုန္အႀကံဉာဏ္ေတြႀကီးပဲ... မေျပာခ်င္ဘူး ဟြန႔္ 😒 )

"ဧကရီမယ္မယ္၊ ဘာလို႔ အရွင့္သားကို ကိုယ္တိုင္မၾကည့္ခိုင္းတာလဲ? အရွင့္သားသာ မႀကိဳက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမတို႔ တျခားနန္းေဆာင္က အေစခံထဲကရွာၾကည့္လိုက္မယ္ေလ။"

"အင္း၊ အိမ္ေရွ႕စံကိုပဲ ဆုံးျဖတ္ခိုင္းလိုက္ၾကရေအာင္၊ သူအေလးေပးမယ့္လူဆိုေတာ့ သူႀကိဳက္မွပဲျဖစ္မွာ၊ က်ိဳးေမာ့ေမာ့ ရွင္သြားၿပီး ျပင္ဆင္စရာရွိတာျပင္ဆင္ထားလိုက္ပါ။" ဧကရီက တျခားနန္းေဆာင္က သူကိုေတာ့ မေရြးခ်ယ္ခ်င္ေပ။ သူမနန္းေဆာင္ကလူမဟုတ္ဘူးဆိုရင္ သူမစိတ္ခ်နိုင္မည္မဟုတ္ေခ်။ ၿပီးေတာ့ တျခားနန္းေဆာင္က ေရြးမယ္ဆိုရင္ မသင့္ေလ်ာ္တဲ့ အာ႐ုံစိုက္စရာေတြ ျဖစ္ကုန္လိမ့္မည္။ ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့သူေတြကို ခ်န္အာႀကိဳက္ဖို႔ကိုပဲ သူမေမၽွာ္လင့္မိေတာ့သည္။

*******************

T/N: ဟိုင္းအားလုံးအိပ္ၾကၿပီးလား၊ အကုန္လုံးရဲ့ မန႔္ေတြကို ဖတ္ၿပီး မိုတီေတြရလို႔ ေနာက္တစ္ပိုင္းအျမန္တင္ေပးလိုက္ၿပီေနာ္။ အျမန္ဖတ္ေစခ်င္ေစာနဲ႔ စာမစစ္ထားပါဘူးေနာ္။ ေနာက္မွျပန္စစ္မယ္။ ဒီအပိုင္းကို ဖတ္ၿပီး အရွင့္သားကို မ်က္စိလွန္မိတာ အိုင္တစ္ေယာက္ထဲလား။ အရွင့္သားတို႔ကေတာ့ ကေလးကို နန္းေဆာင္ထဲ ဆြဲသြင္းဖို႔ ႀကံစည္ေနပါၿပီ။ ေနာက္အပိုင္းဆို....ေတာ့ ေနာက္တစ္ပိုင္းေပါ့ေနာ္ ဟဲဟဲ... ၁ ရက္ျခားရင္ျပန္ဆုံမယ္။ Love U All...