အခန္း (၇)၊ တစ္ႏွစ္တာကာလ

ဒုတိယပိုင္း

ဤအခ်ိန္ကာလ အေတာအတြင္းမွာပင္ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား၏ လူမဆန္မွု၊ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မွုမ်ားအေၾကာင္း မေကာင္းသတင္းမ်ားသည္ ရႊမ္းယြမ္အင္ပါယာတစ္ခြင္ တစ္ဟုန္ထိုး ပ်ံ႕ႏွံ့သြားခဲ့သည္။ မသမာသူတို႔၏ လွုံ႔ေဆာ္မွုေအာက္ အတင္းအဖ်င္းမ်ားမွာ ပိုမိုကာ ျပင္းထန္လာေတာ့၏။

စစ္သုံ႔ပန္းေထာင္ေသာင္းမ်ားစြာကို အရွင္လတ္လတ္ပင္ ေျမျမဳပ္ကာသတ္ပစ္ရန္ အိမ္ေရွ႕စံကအမိန္႔ေပးခဲ့ေၾကာင္း၊ အိမ္ေရွ႕စံက ကေလးငယ္ေလးမ်ားကိုလည္း စိတၱဇဆန္ဆန္ပင္ သတ္ျဖတ္ရသည္ကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္႐ုံသာမက လူအသားကိုပင္ စားသုံးရသည္ကို ႏွစ္ၿခိဳက္ေၾကာင္း အစရွိသည္ျဖင့္ ေကာလဟာလေပါင္းမ်ိဳးစုံသည္ လူအမ်ားၾကားထဲ၌ ပ်ံ႕ႏွံ့ေနခဲ့ေလသည္။ သတင္းျပန္႔ပြါးမွုကို တားဆီးပိတ္ပင္ခဲ့ေသာ္ျငားလည္း ဆက္လက္ကာ ျပန္႔ပြါးေနဆဲပင္။

သာမာန္လူတန္းစားတို႔၏ အမွား၊အမွန္ ခြဲျခားနိုင္စြမ္းမွာ အလြန္နည္းပါးလြန္းလွ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ အေၾကာင္းအရာတစ္စုံတစ္ခုကို ၾကားသိမိသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ သူတို႔စိတ္ထဲတြင္ ထိုအတိုင္းကိုသာ ယုံၾကည္တတ္ၾကသည္။ ေတာ္ဝင္မိသားစုနဲ႔ သက္ဆိုင္သည့္ အေၾကာင္းအရာဆိုတာႏွင့္ကိုပင္ ၎တို႔အားလုံးမွာ စိတ္ဝင္တစားျဖင့္ ေဆြးေႏြးၾကေတာ့သည္ပင္။ မေပါက္ၾကားေအာင္ ဖုံးကြယ္ထားသည့္ အေၾကာင္းအရာျဖစ္ေလေလ ၎တို႔၏ သိလိုစိတ္မ်ားျပင္းထန္လာသည္မွာ ထုံးစံပင္...

>>>>>>>>

ယုံရွို႔နန္းေဆာင္၌ ဧကရီသည္ ေကာလဟာလမ်ားကို ျပန္႔ပြါးေအာင္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကသည့္ အေစခံအခ်ိဳ႕ႏွင့္ မိန္းမစိုးမ်ားကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းရန္ က်ိဳးေမာ့ေမာ့အား ေစခိုင္းလိုက္ၿပီးေနာက္ သုန္မွုန္စြာ ထိုင္ေနေလ၏။

"မယ္ေတာ္ ေဒါသထြက္မေနပါနဲ႔ေတာ့... ဒီကိစၥအတြက္နဲ႔ မယ္ေတာ္ရဲ့ က်န္းမာေရးကို ထိခိုက္ခံရေလာက္ေအာင္ မထိုက္တန္ပါဘူး။"

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ဟာ ေဘးကေန သူမကို ႏွစ္သိမ့္လိုက္ေပးေန၏။

"အစတုန္းကေတာ့ ဒီျပႆနာက အဲဒီေလာက္ မဆိုးရြားေသးဘူး၊ ရႊယ္အိမ္ေတာ္က မီးစာထပ္ထည့္လိုက္လို႔သာ အခုလို အက်ယ္တဝင့္ ျဖစ္သြားခဲ့ရတာ..."

"ထပ္ၿပီးေတာ့ ဒီရႊယ္အိမ္ေတာ္ပဲလား!! ဒါေပမယ့္ မင္းရဲ့ ခမည္းေတာ္ေျပာပုံအရဆို သူတို႔ေတြ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာတဲ့အထိ ေျခမရွုပ္နိုင္ပါဘူးဆို..."

အိမ္ေရွ႕စံမင္းသမီးအေၾကာင္းကို ေတြးလိုက္မိသည္ႏွင့္ ဧကရီလည္း ေဒါသအနည္းငယ္ ေျပေလ်ာ့သြားေတာ့သည္။ ျပင္ပကို အိမ္ေရွ႕စံမင္းသမီးဟာ ဖ်ားနာမွုေၾကာင့္ အိပ္ရာထဲလဲေနတယ္လို႔သာ သတင္းလႊင့္ထားေပမယ့္ တစ္ကယ္တမ္းေတာ့ သူမဟာ "ဖ်ားနာမွုေၾကာင့္ ေသဆုံး" သြားခဲ့ၿပီးသားပင္။

[ T/N : "die from illness" - quotation mark နဲ႔ေရးသားထားတာပါ။ ရိုးရိုးတမ္းတမ္း ဖ်ားနာမွုေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ ေသဆုံးသြားတာလို႔ ဆိုလိုခ်င္တာ၊ ေျပာခ်င္တာက ရွင္းပစ္လာတာေပါ့... ]

"ဒီသားေတာ္ မယ္ေတာ္ကို ေက်းဇူးတင္စကား ဆိုခ်င္ပါတယ္၊ ဒီတစ္ေခါက္ သားေတာ္ တိုက္ပြဲကို သြားေနတဲ့ အခ်ိန္အေတာအတြင္း သားေတာ္ရဲ့ အေရွ႕ေဆာင္က မယ္ေတာ့္ အကူအညီေၾကာင့္ သန္႔ရွင္းသြားခဲ့ရပါၿပီ၊ ဒါ့အတြက္ေၾကာင့္ မယ္ေတာ္ကို ပင္ပန္းေစမိၿပီ... မယ္ေတာ့္ကို ဒီသားေတာ္ ဒုကၡအမ်ားႀကီး ေပးမိပါတယ္။"

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ ယြမ္ဖူအား စစ္ေျမျပင္ဆီသို႔ ေခၚေဆာင္မသြားခဲ့ပဲ အဲဒီအစား အိမ္ေရွ႕စံရဲ့ အေရွ႕ေဆာင္ကို ရွင္းလင္းမည့္ကိစၥတြင္ မယ္ေတာ္နဲ႔ပူးေပါင္းဖို႔အတြက္ နန္းေတာ္၌သာ ခ်န္ရစ္ခဲ့သည္။

သူနန္းေတာ္မွာ မရွိတာေၾကာင့္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သူတို႔ရဲ့ ေစာင့္ၾကည့္ေနမွုကို ေလ်ာ့ခ်ထားခဲ့ၾကသည္။ အခုေတာ့ လီဝမ္ကို ဆက္သြယ္ေနတဲ့ နည္းလမ္းကို သိရွိလိုက္တာနဲ႔ အဲဒီလူေတြအားလုံးကို ရွင္းထုတ္လိုက္ၿပီး အိမ္ေရွ႕စံမင္းသမီးရဲ့ ေဘးကလူေတြကိုလည္း တိတ္တဆိတ္ဖယ္ရွားပစ္ခဲ့နိုင္သည္။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ လီဝမ္ကို အဆက္အသြယ္လုပ္ေနၾကတဲ့ လူအားလုံးမွာ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ရဲ့ အရိပ္ကိုယ္ရံေတာ္ေတြသာပင္။ လီဝမ္ကလည္း ဒါကို မရိပ္မိေသးေခ်။

"မယ္ေတာ္တို႔ၾကား ေက်းဇူးတင္ဖို႔ မလိုအပ္ပါဘူး..." ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ္ေပးရင္း ဧကရီဟာ ေျပာလိုက္သည္။

သူကေတာ့ မစိုးရိမ္ပါဘူးလို႔ ေျပာေပမယ့္ အိမ္ေရွ႕စံရဲ့ ဂုဏ္သတင္းအေပၚ လက္ရွိေကာလဟာလေတြရဲ့ သက္ေရာက္မွုကို ေတြးၾကည့္မိလိုက္တာနဲ႔ ဧကရီမွာ စိုးရိမ္မကင္းျဖစ္ေနတုန္းပင္...

ညေနခင္းတြင္ ဧကရာဇ္ ယိုရွို႔နန္းေဆာင္သို႔ ႂကြျမန္းလာသည့္အခ်ိန္၌ ဧကရီသည္ အိပ္ရာေဘးတြင္ ထိုင္လ်က္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ေနသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

"အရွင္မင္းႀကီး၊ ဒီေကာလဟာလေတြက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ဆိုးရြာလာသလဲဆိုတာ ၾကည့္ပါဦး... အစတုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမက ခ်န္အာ ျပန္လာတာကို ေစာင့္ၿပီး သူ႔အတြက္ ကိုယ္လုပ္ေတာ္တစ္ေယာက္ေလာက္ ရွာေပးမလို႔ကို... အခုေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာ ေကာလဟာလေတြက ပ်ံ႕ႏွံ့ေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမ စိုးရြံ့တာ အမတ္ေတြက မေကာင္းႀကံၾကမွာကိုပဲ၊ ၾကင္ယာေတာ္ေလာင္း ေရြးခ်ယ္ဖို႔ကို ဆုံးျဖတ္ရ ခက္ခဲေနတယ္..." ဧကရီဟာ ဧကၠရာဇ္ကို တိုင္တန္းလိုက္ေလ၏။

"အဲဒါကို စိတ္မပူပါနဲ႔။ က်န္း ဒီကိစၥကို ေျဖရွင္းေနပါတယ္၊ ေကာလဟာလဆိုတာ ျဖစ္လြယ္၊ ေပ်ာက္လြယ္တယ္။ သတင္းအသစ္ေတြ ထြက္လာရင္ လူေတြက အေဟာင္းကို ေမ့သြားလိမ့္မယ္၊ ၿပီးေတာ့ ခ်န္အာရဲ့ခႏၶာကိုယ္က အေျခအေနတိုးတက္ဖို႔ လိုအပ္ပါေသးတယ္၊ အလ်င္လိုဖို႔ မလိုပါဘူး..."

"ဒါေတာ့လဲ ဒါေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ခ်န္အာရဲ့ ဂုဏ္သတင္းကို ဖာေထးေပးဖို႔လည္း လိုအပ္ေနတယ္ေလ" ဧကရီသည္ သည္အေၾကာင္းကို ေတြးေတာရင္း ႐ုတ္တရက္ အႀကံဉာဏ္တစ္ခု ရလိုက္၏။။

"အရွင္မင္းႀကီး သိတဲ့အတိုင္းပဲ ေနာက္သုံးလဆိုရင္ လမုန္႔ပြဲေတာ္ ေရာက္လာေတာ့မွာ၊ အဲဒီအခါက်ရင္ ပြဲေတာ္ရက္မွာ နန္းေတာ္က အေစခံေတြကို သူတို႔ရဲ့မိသားစုေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆုံခြင့္ ေပးမယ္လို႔ အမိန္႔ခ်မွတ္လိုက္ရင္ေရာ... ဒီလိုမ်ိဳးက မၾကဳံေတြ႕ဖူးတဲ့ ကိစၥရပ္မ်ိဳးဆိုေတာ့ ခ်န္အာအတြက္လည္း နာမည္ေကာင္းရနိုင္ဖို႔ကို အကူအညီေပးနိုင္လိမ့္မယ္ ထင္တယ္..."

"ဒါ သိပ္ေကာင္းတဲ့ အႀကံဉာဏ္ပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေတာ္တို႔ ပိုၿပီးေတာ့ သတိထားရလိမ့္မယ္။ နန္းေတာ္က အမွုထမ္းေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ့မိသားစုေတြ ျပန္လည္ဆုံစည္းဖို႔အတြက္ အခ်ိန္နဲ႔ေနရာကို ေသေသခ်ာခ်ာ စီစဥ္ေပးရမယ္။ အဲဒါအျပင္ကို အေစခံေတြ နန္းေတာ္က ထြက္ခြါတဲ့အခ်ိန္ သူတို႔ရဲ့ခႏၶာကိုယ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ စစ္ေဆးဖို႔ အေစာင့္အၾကပ္ေတြ ထပ္ၿပီး ခ်ထားဖို႔ လိုအပ္လိမ့္မယ္။ ဒါမွသာ လစ္ဟင္းတာမ်ိဳး မျဖစ္ေတာ့ပဲ ဘယ္သူမွ အခြင့္ေကာင္းယူဖို႔ အခြင့္အေရးရမွာ မဟုတ္ဘူး" ဧကရာဇ္က ေတြးလိုက္သည္။ "ေကာင္းၿပီ မနက္ျဖန္က်ရင္ က်န္းရဲ့ လူေတြကို စီစဥ္ခိုင္းလိုက္မယ္။ အမ်ားႀကီးေတြးေတာမေနနဲ႔ေတာ့ေနာ္၊ ေစာေစာ အိပ္ၾကရေအာင္..."

>>>>>

ေတာ္ဝင္သေရစာေဆာင္၌ လင္းက်ားေပါင္သည္ ဂ်ဳံနယ္ရင္း ယုလင္နဲ႔ ယုလုံတို႔ စကားစျမည္ေျပာေနသည္ကို နားေထာင္လ်က္ ရွိသည္။

"ငါၾကားတာ အိမ္ေရွ႕စံက လူသတ္နကၡတ္နဲ႔ ေမြးဖြားလာတာတဲ့... သူ႔ကိုယ္ထဲမွာရွိတဲ့ နတ္ဆိုးဝိဉာဥ္က အရမ္းကို အင္အားႀကီးလို႔ သူ႔ရဲ့ေဒါသကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ဆို ေတာ္ေတာ္ကိုခက္ခဲတယ္တဲ့"

"ယုလင္... နင္ေသခ်င္ေနတာလား! အရွင့္သားက အရမ္းကို ထက္ျမတ္တဲ့ စစ္သူႀကီးတစ္ေယာက္ပဲ၊ ၿပီးေတာ့ အသိဉာဏ္ပညာလည္း အရမ္းကိုႂကြယ္ဝၿပီး အတိုက္အခိုက္မွာလည္း ဆရာတစ္ဆူပဲ..."

ယုလင္ရဲ့ ေျပာစကားကို ၾကားလိုက္သည္ႏွင့္ ယုလုံဟာ ေဒါသတႀကီးနဲ႔ ျပန္လည္ေခ်ပလိုက္သည္။

"အစ္မတို႔ႏွစ္ေယာက္လုံး ေျပာမေနၾကပါနဲ႔ေတာ့... ေတာ္ၾကာ လင္းေမာ့ေမာ့ ျပန္ေရာက္လာၿပီး ၾကားသြားရင္ မေကာင္းဘူး..." လင္းက်ားေပါင္က ႏွစ္ေယာက္ၾကား ျဖန္ေျဖလိုက္သည္။

"ဟန္႔......" ယုလင္က ေအးစက္စြာ ႏွာမွုတ္လိုက္ေတာ့သည္။

လင္းေမာ့ေမာ့ ျပန္ေရာက္လာသည့္အခါ၌ သူမရဲ့မ်က္ႏွာေပၚတြင္ အျပဳံးမ်ားခ်ိတ္ဆြဲထားၿပီး သူမႏွင့္အတူတူ ျပန္လာသည့္ ယုရႊမ္းသည္လည္း စိတ္လွုပ္ရွားမွုမ်ားကို မဖုံးကြယ္နိုင္ေပ။

"သတင္းေကာင္းရွိတယ္၊ အရမ္းကို ဝမ္းသာစရာ သတင္းေကာင္းရွိတယ္!"

ယုလင္က အတက္ႂကြဆုံးျဖစ္ေနၿပီး ယုရႊမ္းေဘးနားကို အလ်င္စလိုပင္ ေရာက္သြားကာ

"ဘာသတင္းေကာင္းလဲ? ဘာသတင္းေကာင္းလဲ?"

လင္းေမာ့ေမာ့လည္း ခပ္ျပဳံးျပဳံးေလးျဖင့္ ေၾကညာလိုက္သည္။

"ဒီႏွစ္ အရွင့္သားက စစ္သည္ေတြကို ဦးေဆာင္ၿပီး လူရိုင္းေတြကို ေအာင္နိုင္လာတယ္။ ဒါကို ဂုဏ္ျပဳေပးဖို႔အတြက္ ဧကရီက အမိန္႔တစ္ခု ခ်မွတ္ေပးခဲ့တယ္။ ဒီႏွစ္ လမုန္႔ပြဲေတာ္ရက္မွာ နန္းတြင္းအေစခံေတြအားလုံးကို သူတို႔ရဲ့မိသားစုနဲ႔ ေတြ႕ဆုံခြင့္ေပးလိုက္တယ္!..."

"တကယ္ႀကီး? အမွန္ပဲလား? လူတိုင္းကို မိသားစုနဲ႔ေတြ႕ခြင့္ေပးလိုက္တယ္လား? ကၽြန္မေရာလား?"

"အင္း အကုန္လုံးပဲ၊ အဲအခ်ိန္ေရာက္ရင္ နန္းေတာ္က အားလုံးကို အုပ္စုေတြခြဲၿပီး စီစဥ္ေပးလိမ့္မယ္၊ အားလုံးကို မိသားစုနဲ႔ ေတြ႕ဖို႔ တစ္နာရီ အခ်ိန္ေပးထားတယ္။ ေၾကညာခ်က္လဲ ထုတ္ျပန္ထားၿပီးၿပီ။"

"အရမ္းေကာင္းတာပဲ! ဧကရီမယ္မယ္က အရမ္းကို ၾကင္နာတတ္တာပဲ!..." အားလုံး စိတ္လွုပ္ရွားကာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကသည္။ ႏွစ္ေတြအေတာ္ၾကာေအာင္ မိသားစုနဲ႔ ေဝးကြာခဲ့ရၿပီးေနာက္ပိုင္း မိသားစုနဲ႔ ျပန္လည္ေတြ႕ဆုံခြင့္ေပးသည့္ သတင္းေလာက္ မည္သည့္အရာကမၽွ ပိုမေကာင္းနိုင္ေပ။

ခဏအၾကာ ထိုသတင္းေကာင္းမွာ နန္းေတာ္တစ္ခြင္ ပ်ံ႕ႏွံ့သြားခဲ့ၿပီး နန္းေတာ္အေစခံမ်ားသည္ အခ်င္းခ်င္း အေျပးအလႊားနဲ႔ သတင္းေပးခဲ့ၾကသည္။ အားလုံးက ဧကၠရာဇ္၊ ဧကရီ၊ အိမ္ေရွ႕စံတို႔၏ ေစတနာကို ေက်းဇူးတင္လ်က္ ရွိေနၾကသည္။

၎နည္းျဖင့္ အိမ္ေရွ႕စံရဲ့ မေကာင္းသတင္းဟာ တျဖည္းျဖည္း ေမွးမွိန္ကာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလ၏။ အဲဒီေနာက္မွာပင္ ရႊယ္အိမ္ေတာ္မွ မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္ေလးတစ္ဦးရဲ့ ခ်စ္ေရးကိစၥအေၾကာင္း အတင္းအဖ်င္းတစ္ခု ထြက္ေပၚလာၿပီး လူအမ်ား၏ အာ႐ုံကို လွည့္ေျပာင္းနိုင္ခဲ့သည္။

လင္းက်ားေပါင္လည္း သတင္းေကာင္းၾကားသိလိုက္ရၿပီးကတည္းက စိတ္လွုပ္ရွားမွုေနခဲ့သည္။ ညဘက္ အိပ္ရာေပၚမွာ ဟိုဘက္ဒီဘက္ လူးလွိမ့္ရင္း ဟိုဟိုဒီဒီ စတင္ေတြးေတာမိလာသည္။

လင္းက်ားရြာက ဒီသတင္းလက္ခံရရွိပါ့မလား? သူတို႔ကေကာ သူ႔ကို လာေတြ႕ပါ့မလား? လင္းက်ားရြာကေန ေတာ္ဝင္ၿမိဳ႕ေတာ္အထိေရာက္ဖို႔ဆို လဝက္ခန္႔ၾကာေအာင္ကို သြားရမွာ၊ ဒီေလာက္ ခရီးအေဝးႀကီး... လဝက္ေလာက္ခရီးကို သြားရလို႔ လမ္းခရီးမွာမ်ား အႏၲရာယ္ေတြ ရွိေနမလား? အိမ္မွာေကာ ပိုက္ဆံလုံလုံေလာက္ေလာက္ ရွိပါ့မလား?

အေတြးေတြ မ်ားလာေလေလ လင္းက်ားေပါင္တစ္ေယာက္ အိပ္မေပ်ာ္နိုင္ ျဖစ္လာေလေလပဲ၊ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့အဆုံး အိပ္ရာကေန ထကာ အျပင္ဘက္သို႔ ထြက္လာၿပီး သူ႔အခန္းနေဘးက လင္းေမာ့ေမာ့ရဲ့ အိပ္ခန္းတံခါးဝအေရွ႕ကို ေလ်ာက္သြားလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ အခန္းတံခါးကို ေခါက္လိုက္ကာ

"လင္းေမာ့ေမာ့ အိပ္ေနၿပီလားဟင္?..."

"အန္းက်ဴ၊ ဘာကိစၥရွိလို႔လဲ? အခုထိ မအိပ္ေသးဘူးလား?" လင္းေမာ့ေမာ့ အခန္းတံခါးကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ လင္းက်ားေပါင္ကို ေတြ႕လိုက္ၿပီး

"လာလာ... အထဲကို ျမန္ျမန္ဝင္ခဲ့လိုက္..."

"ဘာကိစၥရွိလို႔လဲ? ေမာ့ေမာ့ကို ေျပာပါဦး..." လင္းေမာ့ေမာ့လည္း လင္းက်ားေပါင္ရဲ့ မွိုင္းညိဳ႕ညိဳ႕မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္လိုက္ၿပီး စိုးရိမ္ပူပန္စြာ ေမးလိုက္သည္။

နန္းေတာ္၌ ေနရသည့္ ႏွစ္ႏွစ္တာကာလအတြင္းမွာ လင္းက်ားေပါင္သည္ လင္းေမာ့ေမာ့အား သူရဲ့အုပ္ထိန္းသူအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ သူ႔ရဲ့ စိတ္ထဲမွာရွိေနတဲ့ စိုးရိမ္ပူပန္ေနသမၽွ အရာအားလုံးကို လင္းေမာ့ေမာ့အား ေျပာျပလိုက္ေတာ့သည္။

"ေမာ့ေမာ့ ကၽြန္ေတာ္... ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဟင္?"

"ဘာမွစိတ္မပူနဲ႔၊ ေမာ့ေမာ့ မင္းအတြက္ နည္းလမ္း စဥ္းစားၾကည့္ေပးမယ္..."

လင္းေမာ့ေမာ့သည္ ဧကရီႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္သည့္ မိသားစုမွ ေမြးဖြားလာသည့္ ကေလးျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ သူမ၏အိမ္မွာ ၿမိဳ႕ေတာ္၌သာရွိေနၿပီး လင္းက်ားေပါင္လိုမ်ိဳး စိုးရိမ္ပူပန္ေနစရာ မလိုအပ္ေခ်။

လင္းေမာ့ေမာ့သည္ တစ္ခဏမၽွ စဥ္းစားၿပီးေနာက္

"ဒီလိုလုပ္၊ မင္းအိမ္ကို စာေရးၿပီး ပိုက္ဆံအခ်ိဳ႕ ပို႔ေပးလိုက္မယ္ဆိုရင္ေရာ... ေတာ္ဝင္စားဖိုေဆာင္မွာ ေမာ့ေမာ့နဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့ ကုန္းကုန္းတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူ႔ကို အကူအညီေတာင္းၿပီး မင္းရဲ့စာကို စာပို႔ျမင္းေနရာဆီ သြားပို႔ခိုင္းေပးမယ္။"

"အရမ္းကိုေကာင္းတာပဲ ေမာ့ေမာ့! ကၽြန္ေတာ္ရဲ့စာကို မိသားစုဆီပို႔ေပးဖို႔ တကယ္ကူညီေပးမွာလားဟင္?"

"ကိစၥမရွိဘူး၊ နန္းေတာ္က အေစခံေတြအကုန္လုံး သူတို႔ လိုအပ္တဲ့ အသုံးအေဆာင္ပစၥည္းေတြ ဝယ္ျခမ္းခ်င္ရင္ အဝယ္ေတာ္ေတြကို အကူအညီေတာင္းခြင့္ေပးထားတယ္။ မင္းသာ သယ္ေဆာင္ခြင့္ျပဳမထားတဲ့ အရာေတြကို နန္းေတာ္အျပင္ကို မယူသြားရင္ ရၿပီ၊ မဟုတ္ရင္ နန္းေတာ္ဂိတ္ဝက အေစာင့္ေတြက ေတြ႕သြားၿပီး အကုန္လုံး ဒုကၡေရာက္ကုန္လိမ့္မယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အဲကိစၥနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ အေတြ႕အၾကဳံရွိတဲ့သူကိုပဲ အကူအညီေတာင္းတာ ပိုေကာင္းတယ္။"

[ T/N : ဒီေနရာမွာ E Trans ကလည္း သူလဲနားမလည္ဘူး၊ တ႐ုတ္ကေနပဲ ကိုယ္နားလည္သလိုျပန္ေပးလိုက္တယ္၊ နန္းတြင္းဟာေတြ ဖတ္တဲ့သူဆို နားလည္ပါတယ္၊ အဝယ္ေတာ္ဆိုတာထက္ ပစၥည္းအသြင္းအထုတ္လုပ္ေပးတဲ့သူကို ဆိုလိုတာ ]

"ဒါဆို ေမာ့ေမာ့ကို ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ အခုပဲ သြားၿပီး စာေရးလိုက္ေတာ့မယ္။" လင္းက်ားေပါင္က အလ်င္အျမန္ပဲ အခန္းဆီသို႔ ျပန္သြားေလသည္။

အခန္းထဲ ျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ လင္းက်ားေပါင္ဟာ တစ္ညလုံး စာေရးေနၿပီး သူ႔ရဲ့ လစဥ္ေၾကးေတြရယ္၊ ဆုေတာ္ေငြေတြရယ္ကို ယုရႊမ္းက်ဲက်ဲ ခ်ည္ထိုးေပးထားတဲ့ ပိုက္ဆံအိတ္ေလးထဲ ထည့္လိုက္တယ္။ တခဏမၽွစဥ္းစားလိုက္ၿပီးမွ သူနန္းေတာ္ကို ပထမဆုံး ေရာက္တဲ့အခ်ိန္တုန္းက အိမ္ကေန ထည့္ေပးလိုက္တဲ့ ပိုက္ဆံေတြကိုလည္း ပိုက္ဆံအိတ္ထဲ ထပ္ၿပီး ထည့္ေပးလိုက္ျပန္တယ္။ နန္းေတာ္ထဲမွာ ပိုက္ဆံသုံးစရာ ေနရာက သိပ္မရွိေတာ့ ဒီေငြေတြကို သူ႔မိသားစုကသာ ပိုၿပီး လိုအပ္လိမ့္မယ္။

ေနာက္ေန႔မနက္ေစာေစာမွာပဲ လင္းက်ားေပါင္က သူျပင္ဆင္ထားတဲ့ စာနဲ႔ ပိုက္ဆံအိတ္ပါတဲ့ အထုတ္ကို လင္းေမာ့ေမာ့ဆီ ေပးလိုက္ၿပီး သူမေရးတတ္တဲ့ စာလုံးတစ္ခ်ိဳ႕ကိုလည္း လင္းေမာ့ေမာ့ထံ အကူအညီေတာင္းကာ ျဖည့္ခိုင္းလိုက္သည္။

အားလုံးၿပီးဆီးသြားတဲ့အခါမွာေတာ့ လင္းက်ားေပါင္လည္း စိတ္ေအးသြားခဲ့ၿပီး လမုန္႔ပြဲေတာ္ေရာက္လာမယ့္ရက္ကိုသာ လက္ခ်ိဳးေရရင္း ေစာင့္ေမၽွာ္ေနေတာ့သည္။

လင္းေမာ့ေမာ့က ပစၥည္းေတြကို အဝယ္ေတာ္လက္ထဲ မေပးပဲ အရွင့္သားရဲ့ လၽွို႔ဝွက္ကိုယ္ရံေတာ္လက္ထဲသာ အပ္ႏွံ့လိုက္သည္။ (စိတ္ခ်ရခ်က္ပဲ😂)

ထိုည၌ပင္ လင္းက်ားေပါင္၏ အထုတ္ေလးမွာ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ရဲ့ စားပြဲေပၚသို႔ ေရာက္လာခဲ့ေလ၏။

စာကို ဖတ္လိုက္ၿပီးေနာက္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္လည္း ျပဳံးလိုက္မိသည္။ ပထမစာရြက္ကို စာတစ္ေစာင္လို႔ ေျပာမယ့္အစား ႐ုပ္ပုံေရးဆြဲထားသည္ဟုေျပာလၽွင္သာ ပိုၿပီး မွန္ကန္ေပလိမ့္မည္။

စာရြက္ေပၚ ေရးဆြဲထားသည္မွာ မုန္႔လုပ္ေနသည့္ လူေသးေသးေလးတစ္ေယာက္ပုံပင္... မုန္႔ေပၚမွာ ပုံစံေဖာ္ထားသည္ကိုပင္ တစ္ထပ္ထဲတူညီေအာင္ ဆြဲထားသည္မွာ လင္းက်ားေပါင္က သည္ပုံကို အရမ္းကိုဂ႐ုတစိုက္ေရးဆြဲထားေၾကာင္း သိရွိနိုင္ေပလိမ့္မည္။ စာရြက္ေပၚက လြတ္ေနေသာ ေနရာမ်ား၌ " ေဖေဖ၊ ေမေမ၊ အစ္မႀကီး၊ ခဲအို၊ အစ္ကိုႀကီး၊ မရီး၊ ဒုတိယအစ္မ၊ ညီငယ္၊ ညီမငယ္၊ အားလုံးကို ကၽြန္ေတာ္ လြမ္းတယ္" ဆိုတဲ့ စာလုံးေတြကို ေရးသားထားတယ္။

ဒုတိယစာရြက္မွာေတာ့ စာလုံးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေရးထားၿပီး တစ္ခ်ိဳ႕စာလုံးေတြကေတာ့ လင္းေမာ့ေမာ့က ကူညီၿပီး ေရးေပးထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ဟာ အနာဂတ္မွာ သူ႔ကေလးေလးကို စာလုံးေတြေရးတတ္ေအာင္ ေကာင္းမြန္စြာ သင္ယူေစမည္ဟု ေတြးေတာလိုက္သည္။ ဒါ့အျပင္ကို သူ႔ေပါင္ေပ့ေလးက ပန္းခ်ီပညာမွာလည္း ထူးခၽြန္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ ေနာင္မွာ ကေလးေလးကို ပန္းခ်ီပညာ ေကာင္းေကာင္းသင္ယူနိုင္ေစဖို႔ ေထာက္ပံ့ရမည္ပင္။

လင္းက်ားေပါင္ရဲ့စာကို အၾကမ္းဖ်င္း ဖတ္ၾကည့္ရသေလာက္ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ "သူနန္းေတာ္ထဲ ေကာင္းမြန္စြာ ေနထိုင္ရေၾကာင္း၊ ဧကရီရဲ့ နန္းေဆာင္က ေတာ္ဝင္သေရစာေဆာင္မွာ အခ်ိဳမုန္႔ေတြ ျပဳလုပ္ရေၾကာင္း၊ နန္းေတာ္က ေမာ့ေမာ့ကလည္း သူ႔အေပၚ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ဆက္ဆံေၾကာင္း၊ နန္းတြင္းသူအစ္မေတြကလည္း သူ႔ကို ဂ႐ုတစိုက္ရွိေၾကာင္း" အစရွိသည္တို႔ပင္။

သူ အဆင္ေျပေျပရွိေနလို႔ သူမိသားစုဝင္ေတြကို စိတ္ခ်ထားဖို႔ ေျပာထားၿပီး သတိရလြမ္းဆြတ္ေနေၾကာင္းကိုလည္း ေရးသားထားတယ္။ အခုဆို သေရစာမုန္႔ျပဳလုပ္နည္း အမ်ားအျပားကို ေလ့လာသင္ယူေနတာေၾကာင့္ ေနာင္မွာ သေရစာမုန္႔ဆိုင္ေလးဖြင့္ၿပီး သူတစ္ကိုယ္စာအတြက္ ဝမ္းေရးဖူလုံေအာင္ ရွာနိုင္လိမ့္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္းပင္။ စာအဆုံးမွာ ေတာ့ လမုန္႔ပြဲေတာ္ရက္ေရာက္လၽွင္ သူမိသားစုကို သူဆီ အလည္လာခဲ့ဖို႔ကို မွာၾကားထားသည္။

စာဆုံးေအာင္ ဖတ္ၿပီးသြားသည္ႏွင့္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္၏မ်က္ႏွာဟာ မည္းေမွာင္သြားေတာ့သည္။

သူ႔ေပါင္ေပ့ေလးက နန္းေတာ္ကေန ထြက္သြားၿပီးေနာက္ ဘဝအသစ္စဖို႔ေတာင္ အစီအစဥ္ေတြ ေရးဆြဲၿပီးေနၿပီ...

ဒါ လုံးဝအဆင္ေၿပ မေနေတာ့ဘူးေလ!...

/// (╥︣﹏᷅╥᷅) \

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ဟာ ေတြးေတာလိုက္သည္။

သူ႔ေပါင္ေပ့ေလးက အခုမွ ဆယ့္ေလးႏွစ္ပဲရွိေသးတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ သူ "စား"လို႔မရေသးဘူး... ဒါေပမယ့္ သူေဘးမွာထားၿပီး တစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္လိုက္ရင္ေတာ့ "စား" လို႔ရနိုင္လိမ့္မယ္၊ ဟုတ္တယ္မလား? သူတကယ္ကို မေစာင့္နိုင္ေတာ့ဘူး...

[ T/N : (ง'̀-'́)ง ရား... ငါ့ကေလးကို

(ᕗ ಠ︡益︠ಠ︠)ᕗ︵ ┻┻ ]

ရႊမ္းယြမ္းဟန္ခ်န္က လင္းက်ားေပါင္ရဲ့ စာကို ေဖၿမိဳ႕ရွိ စခန္းဆီ အျမန္ဆုံး သြားပို႔ေပးဖို႔ အရိပ္ကိုယ္ရံေတာ္ကို ညႊန္ၾကားလိုက္သည္။ သူ႔စိတ္ထဲမွာေတာ့ အစီအစဥ္ေတြကို တိတ္တဆိတ္ ေရးဆြဲရင္း...

*************************************************

T/N : ေန႔တိုင္း update မလုပ္ေပးနိုင္ေပမယ့္ ၂ရက္တစ္ခါ၃ရက္တစ္ခါေတာ့ update မွန္ပါလိမ့္မယ္။ အရမ္းႀကီးမၾကာမွာမို႔ အားေပးၾကပါလို႔ Love U 😽