***Photo Credit to Pinterest***

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ယြင္မင္းဆက္၊ စတုတၳေျမာက္ႏွစ္၏ စက္တင္ဘာလအလယ္၌ ေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူရိုင္းမ်ားသည္ ေတာင္ပိုင္းေဒသရွိ နယ္စပ္အနီးမွ ၿမိဳ႕ငယ္မ်ားဆီသို႔ က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္ကာ ေဒသခံျပည္သူမ်ားကို သတ္ျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုသတင္းကို ၾကားသိလိုက္ရသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ညီလာခံ၌ ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ျဖစ္သြားခဲ့ၾကေလ၏။

ေျမာက္ပိုင္းလူရိုင္းမ်ားသည္ သေဘာတူခ်က္ကို ေဖာက္ဖ်က္ကာ ရႊမ္းယြမ္အင္ပါယာအား မထီမဲ့ျမင္ျပဳခဲ့သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ရႊမ္းယြမ္အင္ပါယာ၏ အင္အားကို ထုတ္ေဖာ္ျပသသင့္သည္ ဟူေသာ အသနားခံစာမ်ားကို ညီလာခံအမတ္မ်ားက တစ္ေစာင္ၿပီးတစ္ေစာင္ ေရးသားကာ တင္ျပခဲ့ၾကသည္။

ဧကၠရာဇ္ရႊမ္းယြမ္ေက်ာက္ရွန္သည္ လူအမ်ား ေရွ႕ေမွာက္မွာပင္ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားအား ေျမာက္ပိုင္းစစ္ေသနာပတိခ်ဳပ္ "က်န္းေပ" ဟူေသာ ဘြဲ႕ကို အပ္ႏွင္းခဲ့ၿပီး ၿမိဳေတာ္မွ အထူးစစ္သည္ငါးေသာင္းကို ဦးေဆာင္ကာ စစ္ေျမျပင္သို႔ သြားေရာက္ေစခဲ့သည္။ ထို႔အျပင္ ေျမာက္ပိုင္းကာကြယ္ေရးတပ္မွူး က်န္းယြမ္ဟုတ္ကိုလည္း ပင္မစစ္တပ္ႏွင့္ အတူတကြ ပူေပါင္းကာ ေျမာက္ပိုင္းလူရိုင္းမ်ားကို တိုက္ထုတ္ဖို႔ရန္ အမိန္႔ေပးခဲ့၏။

[ T/N: 征北大將軍 zheng bei da jiang jun – 征北 zheng bei ဆိုတာ "expedition north," ေျမာက္ပိုင္းစစ္ဆင္ေရးအတြက္ ေစလႊတ္တဲ့အဖြဲ႕ and 大將軍 da jian jun ဆိုတာက "important general" or "generalissimo" ရိုးရိုးစစ္သူႀကီးဆိုတာထက္ျမင့္တဲ့ ရာထူး ၊ စစ္ဦးစီး or စစ္ေသနာပတိခ်ဳပ္လိုမ်ိဳး၊ ]

မနက္ခင္းညီလာခံ ၿပီးဆုံးသြားၿပီးေနာက္ ေတာ္ဝင္စာၾကည့္ခန္းအတြင္း၌ ဧကၠရာဇ္ ရႊမ္းယြမ္ေက်ာက္ရွန္သည္ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားအား ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္အေနျဖင့္ အမွာစကားအနည္းငယ္ကို မွာၾကားေန၏။

"ေျမာက္ပိုင္းေဒသကို ေရာက္တာနဲ႔ စစ္ပြဲကို ခ်က္ခ်င္းႀကီး မတိုက္ခိုက္နဲ႔ဦး၊ အရင္ဦးဆုံး အေျခအေနအမွန္ကို စုံစမ္းသင့္တယ္၊ လူရိုင္းေတြရဲ့ ပင္ကိုယ္ဗီဇကိုက ဉာဏ္နီဉာဏ္နက္မ်ားလို႔ သတိဝီရိယရွိရွိေနပါ... မင္းမယ္ေတာ္ဘက္က ဦးရီးေတာ္ကလည္း မင္းကို အကူအညီေပးလိမ့္မယ္။ ဒီခရီးစဥ္မွာ ငါတို႔ ရႊမ္းယြမ္ရဲ့ စစ္တပ္အင္အားက အားသာေနေပမယ့္ ရန္သူ႔ကိုလည္း ေလ်ာ့မတြက္နဲ႔..."

"နားလည္ပါၿပီ၊ ဒီသားေတာ္ စိတ္ထဲကေန စြဲစြဲျမဲျမဲ မွတ္သားထားပါ့မယ္..." ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ျပန္ေျဖလိုက္၏။

"ေတာ္ဝင္သမားေတာ္ ေခၚသြားဖို႔ကိုေရာ စီစဥ္ၿပီးၿပီလား? မင္းရဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကို ဂ႐ုတစိုက္ ရွိသင့္တယ္။ စစ္ေျမျပင္ကို သြားရမယ္ဆိုေပမယ့္လို႔ မင္းရဲ့ က်န္းမာေရးကိုလည္း လက္လြတ္စပယ္ မထားသင့္ဘူးေနာ္..." ဧကၠရာဇ္က အိမ္ေရွ႕စံရဲ့ ခႏၶာကိုယ္အတြက္ စိတ္ပူေနဆဲပင္။

"စိတ္ခ်လက္ခ်သာေနပါ ခမည္းေတာ္။ အကုန္လုံးကို စနစ္တက်နဲ႔ စီစဥ္ၿပီးေနပါၿပီ၊ ခမည္းေတာ္လည္း က်န္းမာေရးကို အေလးထားဖို႔ သားေတာ္ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္၊ ဒီသားေတာ္ရဲ့ တာဝန္မေက်ပြန္မွုေၾကာင့္ ခမည္းေတာ္ကို စိတ္ပူေစခဲ့မိပါတယ္။"

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ ခမည္းေတာ္အား ဒူးေထာက္ကာ ဦးညြတ္လိုက္သည္။

"ေကာင္းၿပီ... ထေတာ့၊ မင္းရဲ့ မယ္ေတာ္ကိုလည္း ႏွုတ္ဆက္သြားဦး၊ သူမက မင္းအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိုးရိမ္ပူပန္ေနတာ..." ဧကၠရာဇ္လည္း ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ကို ဒူးေထာက္ရာမွ ထူမေပးလိုက္သည္။

"ဟုတ္ကဲ့ပါ၊ ဒါဆို ဒီသားေတာ္ကို ခြင့္ျပဳပါဦး..."

>>>>>>>

ညဆယ့္တစ္နာရီအခ်ိန္၊ ေတာ္ဝင္သေရစာေဆာင္၏ ၿခံဝင္းအတြင္း၌ ပုံရိပ္တခ်ိဳ႕သည္ လွုပ္လွုပ္ရွားရွား ျဖစ္ေန၏။ လၽွို႔ဝွက္အေစာင့္အခ်ိဳ႕ကို ၿခံဝင္းထဲ၌ ခ်န္ထားခဲ့ကာ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ လင္းက်ားေပါင္၏ အိပ္ခန္းတံခါးဝေရွ႕သို႔ သြားေရာက္ခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ တံခါးကို ေျဖးညႇင္းစြာ တြန္းဖြင့္ၿပီး အထဲသို႔ ဝင္သြားေလသည္။

အခန္းအတြင္း၌ သူ႔ရဲ့ရတနာေလးဟာ အိပ္ရာေပၚမွာ အိပ္စက္လ်က္ ရွိေနၿပီး ျပတင္းေပါက္ အျပင္ဖက္မွ လေရာင္သည္ အခန္းအတြင္းသို႔ ျဖာက်လ်က္ရွိေနေလသည္။ လေရာင္ေအာက္တြင္ အိပ္ေမာက်ေနသည့္ လင္းက်ားေပါင္ကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့သူေလးက ဘာလို႔မ်ား အိပ္ေနတာေတာင္ ဒီေလာက္ခ်စ္စရာေကာင္းေနပါလိမ့္လို႔ ေတြးမိလိုက္သည္။

အျပစ္ကင္းစင္ၿပီး ခ်စ္စရာေကာင္းစြာ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ သူေလးရဲ့ မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္လိုက္တိုင္း သူ႔ရဲ့ တစ္ေန႔တာလုံး ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မွုႏွင့္ စိုးရိမ္မွုမ်ားသည္ တမဟုတ္ခ်င္းပင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ရတယ္။

လင္းက်ားေပါင္မွာ အလြန္ပင္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိမ္ေမာက်ေနၿပီး သူ႔ရဲ့ ေသးငယ္တဲ့ ပါးစပ္ကေလးမွာ ပြင့္ဟေနကာ ႏွုတ္ခမ္းေဒါင့္စြန္းေလးကလည္း အနည္းငယ္ေကြးညႊတ္ေနသည္မွာ အိမ္မက္လွလွ မက္ေနသေယာင္ေယာင္...

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ေအာက္ကိုငုံ႔ကာ လင္းက်ားေပါင္ရဲ့ မ်က္ခုံးၾကားကေနရာကို နမ္းလိုက္ၿပီး မ်က္ႏွာေသးေသးေလးအႏွံ့ အနမ္းဖြဖြေလးေတြ စြန္႔ၾကဲေပးလိုက္တယ္။ ပါးခ်ိဳင့္ေလးေတြကေန ႏွုတ္ခမ္းေတြထိ တစ္ေလၽွာက္လုံးကို နမ္းရွုံ႔ေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ဟာ သူ႔ကေလးေလးကို ႏွိုးမိသြားမွာ စိုးရိမ္လို႔ နက္နက္နဲနဲအထိ မသြားရဲေပ။ သူ႔ႏွုတ္ခမ္းႏွင့္ လၽွာတို႔ကိုသာ အသုံးျပဳၿပီး သူ႔ေပါင္ေပ့ေလးရဲ့ ႏွုတ္ခမ္းေလးေတြေပၚမွာ ဖြဖြေလး ေျပးလႊားေနခဲ့ရတယ္။

"အြင္းးးး...." ႏွုတ္ခမ္းေပၚမွ အေႏွာက္အယွက္တစ္ခုကို ခံစားမိလိုက္သျဖင့္ လင္းက်ားေပါင္ဟာ ေခါင္းကို တစ္ဖက္သို႔ လွည့္လိုက္ၿပီးေနာက္ တဖန္ျပန္၍ အိမ္မက္ကမၻာထဲ က်ေရာက္သြားခဲ့ေလ၏။

လူးလြန္႔လိုက္လို႔ ေပၚထြက္လာတဲ့ လင္းက်ားေပါင္ရဲ့ လည္တိုင္ေလးကို ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ဟာ ၾကည့္လိုက္မိသည္။ လေရာင္ရဲ့ေနာက္ခံေၾကာင့္ အနည္းငယ္ ေဖ်ာ့ေတာ့သေယာင္ရွိေနေသာ္လည္း စြဲမက္ဖြယ္အတိပင္။ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ သူ႔ကိုယ္သူ မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္လိုက္ပဲ ႏူးညံ့လွတဲ့ လည္ပင္းသားေတြကို အေရွ႕၊အေနာက္ ညင္သာစြာ တစ္တိတိ ကိုက္ခဲကာ ငုံေထြးလိုက္မိေလ၏။

႐ုတ္​တရက္​ တံခါးဆီမွ ေသးငယ္ေသာ အသံတစ္​ခု ထြက္ေပၚလာတာေၾကာင့္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ဟာ ေစာင္ကို အလ်င္အျမန္လွမ္းဆြဲကာ လင္းက်ားေပါင္ကိုယ္ေပၚသို႔ ျခဳံေပးလိုက္ၿပီး ေျခသံတိုးတိုးျဖင့္ အျပင္ဖက္သို႔ ထြက္လာလိုက္သည္။

"အာ! လင္းေမာ့ေမာ့ ခင္ဗ်ားပဲ..." ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ လင္းက်ားေပါင္၏ အခန္းတံခါးဆီသို႔ လွမ္းၾကည့္ကာ လင္းေမာ့ေမာ့ကို ၿခံဝင္းထဲသို႔ လိုက္ခဲ့ရန္ ေျပာလိုက္ေလ၏။

"အရွင့္သား၊ အန္းက်ဴ... သူက ငယ္ငယ္ေလးပဲရွိေသးပါတယ္၊ အခုမွ အသက္က ဆယ့္သုံးႏွစ္ေက်ာ္ေလးပါပဲ... ဒါကို အရွင့္သားက..."

[T/N : ဟုတ္တယ္... ဟုတ္တယ္... အသက္ေတာင္ မျပည့္ေသးတဲ့ ကေလးကို😂 ေျပာပစ္လိုက္]

လင္းေမာ့ေမာ့ ညဘက္ ျပန္လာသည့္အခ်ိန္ သူမ၏ အခန္းေဘးမွ လင္းက်ားေပါင္ရဲ့အခန္းတံခါးသည္ အနည္းငယ္ဟေနၿပီး အိမ္ေရွ႕စံက အန္းက်ဴ႕အား နမ္းရွိုက္ေနသည့္ ျမင္ကြင္း ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။

အိမ္ေရွ႕စံကို ညနက္ပိုင္း ဒီၿခံဝင္းထဲ ျမင္ေတြ႕ရခဲ့ရသည္မွာ ဒါဟာ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ေခ်။ အစကေတာ့ သူမ အလြန္အမင္း ထိတ္လန္႔သြားမိေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေနသားက်သြားကာ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္၊ သိုသိုသိပ္သိပ္သာ ေနရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။

ဒီ "ေကာ" ငယ္ေလးေပၚမွာ ဘာေၾကာင့္မ်ား အိမ္ေရွ႕စံက ဒီေလာက္ေတာင္ စိတ္ဝင္စားေနမွန္း လင္းေမာ့ေမာ့ နားမလည္ေပမယ့္ အစကတည္းက အိမ္ေရွ႕စံက အန္းက်ဴ႕အေပၚ ကြဲျပားျခားနားတဲ့ ခံစားခ်က္ရွိေနသည္ကို သူမရိပ္မိခဲ့သည္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေျခာက္လအတြင္း အန္းက်ဴ႕နဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးလာၿပီးေနာက္ အလုပ္ႀကိဳးစားၿပီး လိမၼာေရးျခားရွိတဲ့ အဲကေလးေလးကို သူမလည္း ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္လာခဲ့သည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားအား ထိုကေလးရဲ့ အသက္အရြယ္ အေၾကာင္းကို သတိမေပးပဲ မေနနိုင္ခဲ့ေပ။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ဟာ လင္းက်ားေပါင္အေပၚ လင္းေမာ့ေမာ့က အကာအကြယ္ေပးေနတာကို ၾကားေတာ့ ေက်နပ္စြာနဲ႔ "လင္းေမာ့ေမာ့၊ မနက္ျဖန္ဆို ကိုယ္ေတာ္က စစ္ေျမျပင္ကို သြားရေတာ့မယ္။ အန္းက်ဴ႕ကို ေကာင္းေကာင္း ဂ႐ုစိုက္ေပးလိမ့္မယ္လို႔ ေမၽွာ္လင့္တယ္..."

"ဟုတ္ကဲ့ စိတ္ခ်ပါ အရွင့္သား၊ အမွားအယြင္းမရွိေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးပါ့မယ္။" လင္းေမာ့ေမာ့က ကတိေပးလိုက္သည္။

ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ အားလုံးရဲ့ ေရွ႕ေမွာက္မွာပဲ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ စီးေတာ္ျမင္းကို စီးကာ တပ္သားငါးေသာင္းႏွင့္အတူ ေတာ္ဝင္ၿမိဳ႕ေတာ္မွ ထြက္ခြါသြားခဲ့ေလ၏။

[T/N : အမွန္ေတာ့ ေနျပည္ေတာ္လို႔ေရးလို႔ရတယ္၊ ေ-ာက္ျမင္ကပ္လို႔မေရးတာ]

ၿမိဳ႕ေတာ္မွ စစ္တပ္ ထြက္ခြါသည္ႏွင့္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ နန္းေတာ္ဖက္သို႔ ဦးတည္ကာ စူးစူးစိုက္စိုက္ ၾကည့္လိုက္ေလ၏။

သည္နန္းေတာ္ႀကီးထဲမွာ သူ႔မိသားစု... သူ႔ရတနာေလး... သူ႔တာဝန္ေတြအားလုံး ရွိေနတယ္။ ဒီတိုက္ပြဲ ေအာင္ကို ေအာင္နိုင္ရမယ္။ ရွုံးနိမ့္လို႔ မျဖစ္ေခ်။

**************************************************************

ယြင္မင္းဆက္၊ ပဥၥမေျမာက္ႏွစ္၊ ေမလ၌ ရႊမ္းယြမ္အင္ပါယာသည္ ေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူရိုင္းမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲ၌ ေအာင္နိုင္ခဲ့ေလသည္။ လူရိုင္းေခါင္းေဆာင္၏ ပင္မတဲအတြင္း၌ ထိုင္ေနေသာ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္၏ စိတ္ထဲတြင္ ခံစားခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေန၏။

စစ္ပြဲမ်ားၾကား ကိုးလေက်ာ္ၾကာျမင့္ေအာင္ က်င္လည္ခဲ့ရၿပီးေနာက္ သူ႔ရဲ့အသြင္အျပင္သည္ ပိုမို ေအးစက္တည္ၾကည္လာကာ အေတြးမ်ားသည္လည္း အျခားလူမ်ား ခန္႔မွန္းရန္ ခက္ခဲလာခဲ့သည္။

ကနဦးပိုင္းတြင္ စစ္ပြဲအေျခအေနမွာ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ျခင္း မရွိခဲ့ေခ်။ စစ္တပ္ႏွင့္အတူ နယ္စပ္စခန္းသို႔ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ ေရာက္သည့္အခ်ိန္၌ ေဆာင္းတြင္းသို႔ပင္ ေရာက္ရွိေနေလၿပီ။

ေျမာက္ပိုင္းေဒသရဲ့ ရာသီဥတုဟာ အရမ္းကို ခ်မ္းေအးလြန္းတာေၾကာင့္ ၿမိဳ႕ေတာ္မွ လာေရာက္သည့္ စစ္သည္မ်ားသည္ ထိုအေျခအေနနဲ႔ အသားမက်ဘဲ ဖ်ားနာခဲ့ၾကသည္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာပင္ ေဆးဝါးအေထာက္အပံ့ေတြ အလုံအေလာက္ ျပင္ဆင္ထားခဲ့လို႔သာလၽွင္ သူတို႔မွာ ခံသာခဲ့ၾကရသည္။

လူရိုင္းမ်ားက ရႊမ္းယြမ္အင္ပါယာရဲ့စစ္တပ္ ေရာက္ရွိေနသည္ကို ၾကားသိလိုက္ရၿပီး သူတို႔ႏွစ္ဖက္ၾကား အင္အားကြားျခားခ်က္ကို သိရွိကာ အေစာတလ်င္ မတုံ႔ျပန္ရဲၾကေပ။ သို႔ႏွင့္ စစ္ခ်ီရာ လမ္းေၾကာင္းတစ္ေလ်ာက္ ျခဳံခိုတိုက္ခိုက္တာေတြ ဒါမွမဟုတ္ ညဘက္ အလစ္ဝင္တိုက္တာေတြကိုသာ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကၿပီး ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ရန္ မဝံ့ရဲၾကေပ။ သူတို႔ရဲ့လုပ္ရပ္ေတြဟာ အစီအစဥ္တက်မရွိေပမယ့္ တစ္ဖက္ကို ထိခိုက္ဒဏ္ရာရေအာင္ အမ်ားအျပားလုပ္နိုင္သည့္အတြက္ စစ္သည္မ်ားကို ေခါင္းကိုက္ေစခဲ့သည္။

ေႏြဦးေရာက္သည္အထိ တိုက္ပြဲမွာ ၾကာေညာင္းခဲ့ေလၿပီ။ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ ရန္သူ၏ ပင္မတပ္ကို ေထာင္ေခ်ာက္ထဲသို႔ ဆြဲေဆာင္ၿပီး ျခဳံခိုတိုက္ခိုက္ခဲ့ရာ လူရိုင္းတို႔ရဲ့ တိုက္ပြဲစိတ္ဓာတ္ကို ႀကီးမားစြာ ပ်က္ျပားေစခဲ့သည္။ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ တိုက္ပြဲ၌ ဆက္တိုက္ အနိုင္ရရွိသည္ကို အခြင့္ေကာင္းယူကာ လူရိုင္းမ်ားေနာက္သို႔ လိုက္လံတိုက္ခိုက္ရင္း တိုက္ပြဲမ်ားစြာ တိုက္ခိုက္အၿပီးတြင္ လူရိုင္းမ်ား၏ ၿမိဳ႕ေတာ္ဆီသို႔ ခ်ီတက္နိုင္ခဲ့သည္။

ဦးရီးေတာ္ က်န္းယြမ္ဟုတ္ရဲ့ အေနာက္ကေန ေထာက္ပံ့မွုေၾကာင့္ စစ္တပ္ႀကီးၾကပ္ေရးႏွင့္ အစားအေသာက္ေထာက္ပံ့ေရးမ်ားကို ပူပန္စရာ မလိုအပ္ခဲ့ေပ။ ျပင္းထန္တဲ့တိုက္ပြဲႀကီး ႏွစ္ခုကို တိုက္ခိုက္အၿပီးမွာေတာ့ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ရဲ့ စစ္တပ္ဟာ လူရိုင္းေတြရဲ့ပင္မၿမိဳ႕ေတာ္ကို ထိုးေဖာက္နိုင္ခဲ့သည္။

"အရွင့္သား၊ တပ္မွူးက်န္းယြမ္ဟုတ္က ေတြ႕ခြင့္ေတာင္းေနပါတယ္..." တဲအျပင္ဖက္ရွိ ေတာ္ဝင္ကိုယ္ရံေတာ္က သတင္းေပးပို႔လာ၏။

"က်န္းယြမ္ဟုတ္ကို ဝင္လာခိုင္းလိုက္" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ ေျပာၿပီးသည္ႏွင့္ သံခ်ပ္ကာဝတ္စုံကို ဝတ္ဆင္ထားသည့္ လူလတ္ပိုင္းအရြယ္ လူတစ္ဦးက တဲအတြင္းသို႔ ဝင္လာေလ၏။

"အရွင့္သား၊ လူရိုင္းေတြကို သုတ္သင္ပစ္ဖို႔ အမိန္႔ေပးလိုက္တယ္ဆို... အဲဒါ... ျဖစ္နိုင္မယ္ဆိုရင္ နည္းနည္းေလာက္ ျပန္လည္သုံးသပ္သင့္ပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဧကၠရာဇ္ အေၾကာင္းျပန္တာကိုလည္း ေစာင့္ဆိုင္းပါဦး..."

က်န္းယြမ္ဟုတ္သည္ ပထမဇနီးသည္မွ ေမြးဖြားလာသည့္ ဧကရီ၏ ေသြးသားရင္းခ်ာ အကိုႀကီးပင္။ ဤစစ္ပြဲ၌ အိမ္ေရွ႕စံ၏ ဉာဏ္ပညာရွိရွိ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်မွတ္နိုင္စြမ္းကို ေလးစားမိေသာ္လည္း စစ္သုံ႔ပန္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ သေဘာထားကြဲလြဲမွုမ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့ရသည္။

"မလိုအပ္ဘူး၊ ခမည္းေတာ္ကို ကိုယ္ေတာ္ သတင္းေပးပို႔ၿပီးသား..."

က်န္းယြမ္ဟုတ္ရဲ့ အေတြးေတြကို သူနားလည္ေပးနိုင္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီဘဝမွာေတာ့ သူ႔ခမည္းေတာ္နဲ႔ညီေတာ္တို႔က လူရိုင္းေတြေၾကာင့္ အသက္မဆုံးရွုံးခဲ့ရလို႔ သူ႔ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြက ရက္စက္ေနေကာင္း ရက္စက္ေနနိုင္တယ္။

"ဒါေပမယ့္ အရွင့္သား၊ ေယာက်္ားသားေတြအျပင္ မိန္းမေတြေရာ၊ ကေလးေတြေရာ၊ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္တဲ့သူေတြကိုပါ သုတ္သင္ပစ္တာက အရွင့္သားရဲ့ ဂုဏ္သတင္းကို ညႇိုးႏြမ္းေစနိုင္ပါတယ္။ ... ဒါမွမဟုတ္ ေတာ္ဝင္မ်ိဳးႏြယ္ေတြကိုပဲ ေသမိန္႔ခ်မွတ္လိုက္ၿပီး က်န္တဲ့သူေတြကို ေက်းကၽြန္အျဖစ္ သတ္မွတ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေရာ..."

"ဦးရီးေတာ္၊ ကိုယ္ေတာ္ကို ေဖ်ာင္းျဖဖို႔ ႀကိဳးပမ္းမေနနဲ႔ေတာ့၊ ကိုယ္ေတာ္က ဆုံးျဖတ္ၿပီးသား၊ လူရိုင္းေတြက ကလိမ္ကက်စ္ဉာဏ္မ်ားၿပီး ဇြဲနပဲႀကီးလြန္းတယ္၊ အျမစ္ကေန မရွင္းထုတ္နိုင္ဘူးဆိုရင္ ကၽြန္အျဖစ္သတ္မွတ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ သူတို႔က ကိုယ္ေတာ္တို႔ရဲ့ ျပည္သူေတြနဲ႔ တစ္သားတည္း ျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူး၊ သူတို႔ရဲ့ မူရင္းအရင္းအျမစ္ကကို ကြဲျပားျခားနားေနမွာ အေသအခ်ာပဲ၊ အျပစ္ေပးကိုေပးရလိမ့္မယ္!!! ဒါက ရက္စက္တယ္လို႔ဆိုရင္ သူတို႔က်ဴးေက်ာ္သတ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့ ရြာေတြမွာ လူႀကီးေတြ၊ ကေလးေတြ၊ မိန္းမေတြ မရွိတာမွ မဟုတ္တာ။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ မျမင္နိုင္တဲ့အႏၲရာယ္ကေန ကာကြယ္ဖို႔အတြက္၊ တျခား ေသးငယ္တဲ့လူမ်ိဳးစုေတြကို ဟန္႔တားဖို႔အတြက္ ဒီတစ္ႀကိမ္မွာ ရက္စက္ရလိမ့္မယ္၊ ဒါအေကာင္းဆုံး ဆုံးျဖတ္ခ်က္ပဲ၊ ကိုယ္ေတာ့္ရဲ့ ဂုဏ္သိကၡာေတြ၊ ဘာေတြ... ဘာကိုမွ ဂ႐ုမစိုက္ဘူး၊ ခမည္းေတာ္လဲ ကိုယ္ေတာ္နဲ႔ သေဘာထား တူညီလိမ့္မယ္လို႔ ထင္တယ္..." ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ဟာ ေျပာလိုက္ေလ၏။

"တျခားေကာင္းတဲ့အႀကံဉာဏ္မရွိေတာ့ဘူး ဆိုရင္လည္း ထားလိုက္ပါေတာ့..." အိမ္ေရွ႕စံရဲ့ သုံးသပ္ခ်က္က မွန္ကန္ေနေၾကာင္းကို က်န္းယြမ္ဟုတ္လည္း သေဘာေပါက္သည္။ အားရိုး! ဒီလိုသာဆို အိမ္ေရွ႕စံက ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္တယ္ဆိုတဲ့ မေကာင္းသတင္းေတြနဲ႔ေတာ့ ေက်ာ္ၾကားဦးမွာပဲ...

**************************************************************

ယြင္မင္းဆက္၊ ပဥၥမေျမာက္ႏွစ္၊ ေမလ၌ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားသည္ လူရိုင္းမ်ား၏ၿမိဳ႕ေတာ္မွ လူအားလုံးကို က်ားမမေရြး၊ အသက္အရြယ္မေရြး ရွင္းလင္းသုတ္သင္ပစ္ရန္ အမိန္႔ခ်မွတ္ခဲ့ေလ၏။ ၿမိဳတစ္ၿမိဳ႕လုံး ေနရာမလတ္ ေသြးမ်ားျဖင့္ စြန္းထင္းသြားကာ လူအေယာက္ႏွစ္ေသာင္းအား ကမၻာေျမျပင္ေပၚမွ လုံးဝဥႆုံ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေအာင္ ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္လိုက္ေလ၏။ ကမၻာေပၚ၌ လူရိုင္းမ်ိဳးႏြယ္ဆိုသည္မွာ မက်န္ရစ္ေတာ့ေပ။

ဧကၠရာဇ္ထံ သတင္းေရာက္ရွိသည့္အခ်ိန္၌ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ စစ္တပ္ကို ဦးေဆာင္ကာ ၿမိဳ႕ေတာ္သို႔ပင္ ျပန္ရာလမ္း၌ပင္ ေရာက္ရွိေနေလၿပီ။

လူရိုင္းမ်ားကို မ်ိဳးတုန္းသတ္ျဖတ္ခဲ့သည့္ အိမ္ေရွ႕စံ၏လုပ္ရပ္သည္ အင္ပါယာတစ္ခုလုံးကို တုန္လွုပ္သြားေစခဲ့သည္။ အိမ္ေရွ႕စံ၏ နည္းလမ္းမ်ားသည္ အလြန္အမင္း ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ကာ ရႊန္းယြမ္မင္းဆက္၏ ပုံရိပ္ကိုလည္း ထိခိုက္ပ်က္စီးေစသည္ဟု ေတာ္ဝင္သမိုင္းပညာရွင္မ်ားက ေရးသားေဖာ္ျပကာ အဆိုျပဳခဲ့ေလ၏။

အခ်ိဳ႕ေသာ လူေတြကေတာ့ အိမ္ေရွ႕စံဟာ ေကာင္းကင္သားေတာ္ျဖစ္တဲ့ ဧကၠရာဇ္၏ အထက္မွ ေက်ာ္လြန္ကာ ခြင့္ျပဳမိန္႔မရရွိပဲ အမိန္႔ေပးခဲ့တယ္လို႔ ေျပာခဲ့ၾကသည္။ ဒါဟာ ဧကၠရာဇ္ကို မထီမဲ့ျမင္ျပဳလုပ္ျခင္း ျဖစ္တာေၾကာင့္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အျပစ္ေပး ခံရသင့္တယ္လို႔ ထင္ျမင္ယူဆၾကေလ၏။

သိုေပမယ့္ ဧကၠရာဇ္ဟာ ထိုစကားမ်ားကို ျငင္းဆန္ခဲ့သည္။ အိုး! အိမ္ေရွ႕စံက အခုမွ ဆယ့္ကိုးႏွစ္ပဲရွိေသးတယ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အရြယ္ေကာင္းေလးပဲ၊ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြကို အရွည္သျဖင့္ မစဥ္းစားမဆုံးျဖတ္နိုင္ေသးဘူး၊ ဒီကိစၥကို ကိုင္တြယ္တဲ့ေနရာမွာ ရိုးစင္းၿပီး ရက္စက္သြားတယ္။ ရလာဒ္အေနနဲ႔ကေတာ့ အလြန္အကၽြံ ဆိုးရြားသြားခဲ့တာပဲ...

ညီလာခံရဲ့ ဖိအားေတြ ေအာက္မွာပင္ ဧကၠရာဇ္သည္ ေရြးခ်ယ္စရာမရွိဘဲ အိမ္ေရွ႕စံ ၿမိဳ႕ေတာ္သို႔ ျပန္လာသည္ကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် နန္းၿမိဳ႕ရိုးအျပင္ဖက္သို႔ သြားေရာက္ကာ ႀကိဳဆိုမည့္ အခမ္းအနားကို ႐ုပ္သိမ္းလိုက္ရေတာ့သည္။ ထို႔ျပင္ အိမ္ေရွ႕စံ နန္းေတာ္သို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာၿပီး ေနာက္တြင္ လဝက္ခန္႔ၾကာေအာင္ အမွားမ်ားကို ျပန္လည္သုံးသပ္ရန္ အျပစ္ေပးကာ သတိေပးခ်က္အေနျဖင့္ ညီလာခံတက္ေရာက္ခြင့္ကိုလည္း ပိတ္ပင္လိုက္ရသည္။

ေတာ္ဝင္စာၾကည့္ခန္းအတြင္း၌ ဧကၠရာဇ္သည္ အိမ္ေရွ႕စံအား ညႊန္ၾကားလ်က္ရွိေနေလ၏

"ဒီလဝက္အတြင္း မင္း ေကာင္းေကာင္းအနားယူလိုက္... ေနာက္တစ္ခါ ဒီလိုမ်ိဳး ျပဳမူတာကို ခြင့္မျပဳေတာ့ဘူး၊ မင္းက အနာဂတ္မွာ ထီးနန္းဆက္ခံရမယ့္ သူတစ္ေယာက္ပဲ၊ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္တယ္ဆိုတဲ့ နာမည္ဆိုးနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ မင္းသား!! အမတ္ေတြက မင္းကို ဘယ္လို ထင္မလဲ...ဟင္း!...! ေမ့လိုက္ေတာ့ ... မင္းက ငယ္ေသးတာပဲ... သြားၿပီးသာ အျပစ္ေတြကို ျပန္သုံးသပ္လာခဲ့၊ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဘယ္လို အျပဳအမူေဆာင္ရြက္သင့္သလဲဆိုကို မင္း မ်ားမ်ားသုံးသပ္ဆင္ျခင္ရမယ္၊ လြန္က်ဴးတဲ့လုပ္ရပ္ေတြကို လုပ္ေဆာင္တာက လုံေလာက္ေအာင္ မျပဳမူတာေလာက္ကို ဆိုးရြာလြန္းတယ္..."

[ T/N : 過猶不及 - guo you bu ji - Going too far is just as bad as not doing enough ]

ဧကရာဇ္ဟာ သူ႔ရဲ့ ဒုတိယသားေတာ္ကသာ စိတ္လက္မာန္ပါ ျပဳမူတတ္တယ္လို႔ အျမဲထင္ခဲ့မိေပမယ့္ သူ႔ရဲ့သားႀကီးလည္း ထိုကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္လို႔ မေမၽွာ္လင့္ခဲ့ေပ။ ဟင္း!... အလ်င္မလိုပါဘူး၊ သူ႔လည္း က်န္းမာႀကံ့ခိုင္ေနဆဲပဲေလ... ေနာက္ထပ္ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာေအာင္ သူသင္ျပေပးနိုင္ေသးပါတယ္။ အခုလည္း အိမ္ေရွ႕စံက ေကာင္းမြန္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္နိုင္ေနတာပဲ...

"ဟုတ္ကဲ့၊ ဒီသားေတာ္ နားလည္ပါၿပီ။"