***Photo Credit to Pinterest***

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္ေစာေစာမွာပဲ လင္းေမာ့ေမာ့သည္ ေစာေစာစီးစီး အိပ္ရာမွထကာ ျပင္ဆင္ေလ၏။ ရွီလီနန္းေဆာင္ဟာ သူမေနတဲ့ေနရာနဲ႔ အလွမ္းေဝးတဲ့အတြက္ အခ်ိန္ကို ေသခ်ာတြက္ခ်က္ၿပီး ျပင္ဆင္ဖို႔ လိုအပ္တယ္။

"လင္းေမာ့ေမာ့၊ ရွင္ ဒီေန႔ အေစာႀကီး နိုးလာတာပဲ..."

အရင္ေစာစီးစြာနိုးေနတဲ့ ယုရႊမ္းဟာ လင္းေမာ့ေမာ့ကို ျမင္လိုက္သျဖင့္ အရိုအေသေပးရန္ ေရာက္လာေလသည္။

"ဟုတ္တယ္၊ ဒီေန႔ နန္းေတာ္က အသစ္ေရာက္တဲ့ အေစခံေတြကို တာဝန္ခ်မွတ္ေပးမွာ၊ ငါလည္း တစ္ေယာက္ေလာက္သြားေခၚလာမလို႔... ငါ့ရဲ့ေျခေထာက္ေတြက အရမ္းကိုေႏွးေကြးလြန္းေနေတာ့ ေစာေစာစီးစီး သြားတာ ပိုေကာင္းလိမ့္မယ္။" ဟု လင္းေမာ့ေမာ့က ေျပာလိုက္သည္။

မေန႔က ေငြအေျမာက္အျမားကို လက္ခံရရွိထားတာေၾကာင့္ တစ္စုံတစ္ရာသာ ခၽြတ္ေခ်ာ္သြားခဲ့ရင္ အဲလူကို သူမ ဘယ္လိုရွင္းျပရမွန္း သိေတာ့မည္မဟုတ္ေပ။

"အသစ္ေလး? ဒီႏွစ္ အသစ္ထပ္မခန္႔ေတာ့ဘူးလို႔ ရွင္ပဲေျပာခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးလား?..." ယုရႊမ္းက ေမးလိုက္သည္။

လင္းေမာ့ေမာ့က အနည္းငယ္ စဥ္းစားလိုက္ၿပီးမွ ေနာက္ဆုံး ယုရႊမ္းအား ေျပာျပလိုက္ေလ၏။

"မေန႔က ယြမ္ဖူကုန္းကုန္း ငါ့ကို လာေတြ႕တာ နင္လည္း ျမင္လိုက္တာပဲ၊ တကယ္ေတာ့ သူ႔ရဲ့ ေဆြမ်ိဳးေဝးတစ္ေယာက္ကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးဖို႔ ငါ့ကို အကူအညီလာေတာင္းတာ... သူက အဲေကာင္ေလးကို ဒီကို ေခၚထားေစခ်င္တယ္ေလ၊ သိတဲ့အတိုင္းပဲ ယြမ္ဖူဆိုတာ အိမ္ေရွ႕စံရဲ့ အႏွစ္သက္ဆုံး အထိန္းေတာ္ႀကီးမဟုတ္လား၊ ငါက ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး သူေတာင္းဆိုတဲ့အကူအညီကို ျငင္းဆန္ရဲမွာလဲ၊ ဒီကိစၥကို နင္တစ္ေယာက္ထဲသိရင္ လုံေလာက္ၿပီ၊ ဘယ္သူကိုမွ မေျပာျပနဲ႔၊ ဒီေမာ့ေမာ့ကိုသာ အဲဒီကေလးကို ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ကူညီေပး၊ ဟုတ္ၿပီလား?..."

"သေဘာေပါက္ပါၿပီ၊ ေမာ့ေမာ့... ဒီငယ္သားက ပါးစပ္ေလ်ာက္မဖြာပါဘူး"

သူမကို လင္းေမာ့ေမာ့က ယုံၾကည္တာကို သူမသိသည္။

" ေမာ့ေမာ့၊ မနက္စာေကာ စားၿပီးရဲ့လား?"

"အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူး၊ ငါျပန္လာမွပဲ အဲအေၾကာင္း ေျပာရေအာင္၊ ယုရႊမ္း၊ ငါ့အခန္းေဘးက တစ္ေယာက္အိပ္အခန္းကို ရွင္းထားေပး၊ ၿပီးေတာ့ အသုံးအေဆာင္ေတြကိုလည္း အသစ္ေတြနဲ႔လဲဖို႔ ကူညီေပးဦး၊ ဒီတစ္ေခါက္လာမွာ "ေကာ" မို႔လို႔ နင္တို႔မိန္းကေလးေတြနဲ႔ အတူတူေနလို႔ အဆင္ေျပမွာမဟုတ္ဘူး။"

ယုရႊမ္း၊ ယုလုံ၊ ယုလင္တို႔ဟာ အခန္းတစ္ခန္းထဲတြင္သာ အတူတကြ ေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္။ ေနာက္ထပ္ တစ္ေယာက္ေလာက္ထပ္ေနဖို႔ ဆန္႔ေသးေပမယ့္ သူတို႔ေတြအတူတူ ေနဖို႔ မသင့္ေတာ္ဘူးဆိုတာ အသိအသာပင္။

"ဟုတ္ကဲ့၊ နားလည္ပါၿပီ၊ ေမာ့ေမာ့ ျမန္ျမန္သြားလိုက္ပါ၊ အားလုံးၿပီးစီးေအာင္ လုပ္ထားလိုက္ပါ့မယ္။"

လင္းေမာ့ေမာ့ ရွီလီနန္းေဆာင္ကို ေရာက္ရွိသြားသည့္အခ်ိန္၌ ခုႏွစ္နာရီေက်ာ္မၽွသာ ရွိေသးသည္။ သူမမွာ လာရာလမ္းတစ္ေလ်ာက္တြင္ ရပ္နားဖို႔ေတာင္ မဝံ့ရဲေပ။

"လင္းေမာ့ေမာ့၊ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ေရာက္လာတာလဲ?" ရွီေမာ့ေမာ့သည္ လင္းေမာ့ေမာ့အား မွတ္မိသြားကာ သူမကို ကူညီဖို႔ ေရွ႕သို႔တိုးလာေလ၏။

"ဒီကလူေတြကို ရွီေမာ့ေမာ့ကိုယ္တိုင္ ညႊန္ၾကားေပးေနတာကို ကၽြန္မသိထားတယ္ေလ၊ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မအတြက္ တစ္ေယာက္ေလာက္ ေရြးခ်ယ္ဖို႔ လာခဲ့တာ၊ ဟိုမွာ နည္းနည္း အလုပ္ရွုပ္ေနေတာ့ အလုပ္တာဝန္ေတြကို မနိုင္ေတာ့ဘူး၊ ရွီေမာ့‌ေမာ့သင္ေပးထားတဲ့ အသစ္ေတြက ေသခ်ာေပါက္ ေတာ္မွာ ေသခ်ာတယ္" လို႔ လင္းေမာ့ေမာ့က ရွီေမာ့ေမာ့ကို ခ်ီးက်ဴးလိုက္သည္။

"ဟားဟား... လင္းေမာ့ေမာ့ကို မသိတဲ့သူ ရွိပါ့မလား။ ရွင္သာ တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ သတင္းစကားပါးလိုက္မယ္ဆိုရင္ အဲလူသစ္ေလးကို ရွင့္ဆီ တိုက္ရိုက္ပို႔ေပးမွာေပါ့၊ ရွင္ကိုယ္တိုင္ လာဖို႔ မလိုအပ္ပါဘူးရွင္။" လင္းေမာ့ေမာ့သည္ ဧကရီနန္းေတာ္တြင္ အလုပ္လုပ္ေၾကာင္းကို ရွီေမာ့ေမာ့သိထားၿပီး ျဖစ္တာေၾကာင့္ သူမကို အတိုက္အခံမလုပ္ဝံ့ဘဲ သူမႏွင့္သာ အတူတူ အျမန္ရယ္ေမာလိုက္သည္။

"လူေတြကို ခုခ်ိန္ထိ ေနရာမခ်ထားရေသးပါဘူး။ လင္းေမာ့ေမာ့ အရင္ၾကည့္ၿပီး ေရြးလိုက္တာ ပိုမေကာင္းဘူးလား။"

"အေႏွာက္အယွက္ေပးမိသြားၿပီပဲ... ဟား... ဟား..." လင္းေမာ့ေမာ့က ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းပင္ ေျပာလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ရွီေမာ့ေမာ့ေနာက္တြင္ ရပ္ေနေသာ နန္းတြင္းအေစခံ အတန္းသုံးတန္းကို ၾကည့္လိုက္ေလ၏။

လင္းက်ားေပါင္က ခႏၶာကိုယ္ ေသးငယ္တာမို႔ ပထမဆုံးအတန္းမွာပင္ ရပ္ေန၏။ ရႊမ္းစိုေတာက္ပၿပီး ႀကီးမားတဲ့ မ်က္ဝန္းေလးနဲ႔ ပါးခ်ိဳင့္တစ္စုံတို႔ေၾကာင့္ သူ႔အား မွတ္မိလြယ္သည္။

ရွီေမာ့ေမာ့က လင္းက်ားေပါင္ကိုသာ စိုက္ၾကည့္ေနေသာ လင္းေမာ့ေမာ့အား ျမင္ေတြ႕လိုက္ၿပီး "လင္းေမာ့ေမာ့တို႔ ေနရာက အရမ္းကိုေကာင္းမြန္တဲ့ ေနရာေကာင္းတစ္ခုပဲ။ ေရြးခ်ယ္ခံရရင္ သူတို႔အတြက္ တကယ္ကို ဝမ္းသာစရာပဲ။"

လင္းေမာ့ေမာ့က လင္းက်ားေပါင္တို႔ အတန္းကို လက္ညႇိုးညႊန္လိုက္ၿပီး "ဟိုကေလးေတြ၊ မင္းတို႔နာမည္နဲ႔ အသက္ကို ေျပာ..."

"အန္းဖင္၊ မင္းကေနစေျပာလိုက္..." ရွီေမာ့ေမာ့က အတန္းရဲ့ေရွ႕ဆုံးမွာ ရပ္ေနတဲ့ ကေလးကို ေျပာလိုက္သည္။ မၾကာမွီမွာပင္ လင္းက်ားေပါင္၏ အလွည့္သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။

"ဒီအေစခံက လင္းအန္းက်ဴ႕ပါ၊ အသက္က ဒီႏွစ္ဆို (၁၂)ႏွစ္ရွိပါၿပီ။"

လင္းက်ားေပါင္ဟာ အခုဆို လင္းအန္းက်ဴဟူေသာ အမည္သို႔ ေျပာင္းလဲလိုက္ရၿပီ ျဖစ္သည္။ နန္းေတာ္က သူတို႔တစ္ဖြဲ႕လုံးကို "အန္း"ဟူေသာ အမည္သို႔ ေျပာင္းလဲေစခဲ့၏။

"အာ! မ်ိဳးရိုးအမည္က လင္း... ဘယ္ေလာက္ေတာင္ တိုက္ဆိုင္လိုက္သလဲ! မင္း ခ်က္ျပဳတ္တတ္လား?" လင္းေမာ့ေမာ့က ေမးလိုက္သည္။

"ေမာ့ေမာ့ကို ျပန္လည္ေျဖၾကားပါတယ္၊ အနည္းငယ္ေလာက္ေတာ့ တတ္ေျမာက္ပါတယ္..." လင္းက်ားေပါင္က ျပန္ေျဖလိုက္သည္။

"ဟ...ဟ.. ဒါဆို ဒီတစ္ေယာက္ပဲ၊ အခ်ိန္ေတြဆြဲၿပီး ထပ္ေရြးမေနေတာ့ပါဘူး၊ ရွီေမာ့ေမာ့ကို အၾကာႀကီး ေစာင့္ဆိုင္းေစမိေနၿပီ၊ တာဝန္ေတြ ဆက္ၿပီး ခ်မွတ္လိုက္ပါဦး..." လင္းေမာ့ေမာ့က လက္ကို ေဝွ႕ယမ္းကာ လင္းက်ားေပါင္ကို သူမဆီလာရန္ အခ်က္ျပလိုက္၏။

"ကိစၥမရွိပါဘူးရွင္၊ ဘယ္ေလာက္မွ မေစာင့္လိုက္ရပါဘူး၊ ေမာ့ေမာ့ ေနာက္ထပ္တစ္ေယာက္ေလာက္မ်ား ထပ္ေရြးခ်င္အုန္းမလား?" ရွီေမာ့ေမာ့လည္း သေဘာရိုးျဖင့္ ေမးလိုက္သည္။

"မလိုေတာ့ဘူး၊ အလုပ္လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးလို႔ အခုျပန္မွ ရလိမ့္မယ္၊ ရွင္လဲ အလုပ္မ်ားေနတာကို၊ ေက်းဇူးပါပဲ..."

"ဒါဆို လင္းေမာ့ေမာ့၊ ေျဖးေျဖးသြားပါ..." ရွီေမာ့ေမာ့ဟာ လင္းအန္းက်ဴရဲ့ တာဝန္က်ေနရာကို မွတ္သားကာ လင္းေမာ့ေမာ့ရဲ့ ေနာက္သို႔လိုက္ခိုင္းလိုက္ေလ၏။ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ အေစခံေလးေတြက သူတို႔ထြက္သြားတာကို မနာလို အားက်မွုေတြနဲ႔ ၾကည့္ေနကာ က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့သည္။

ရွီလီနန္းေဆာင္ခန္းမမွ ထြက္ခြာလာၿပီးေနာက္ လင္းေမာ့ေမာ့သည္ သူမေနာက္လိုက္လာေသာ လင္းအန္းက်ဴကို ဂ႐ုတစိုက္ၾကည့္ရွုကာ ေမးလိုက္ေလ၏။

"အန္းက်ဴ႕၊ မင္းနာမည္အရင္းကဘာလဲ? မင္းဘယ္ကလာသလဲ? မင္းမိသားစုက ဘယ္မွာလဲ"

"ေမာ့ေမာ့ကို ျပန္လည္ေျဖၾကားပါတယ္၊ ဒီအေစခံရဲ့ မူရင္းအမည္က လင္းက်ားေပါင္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ေဖၿမိဳ႕နဲ႔ သိပ္မေဝးတဲ့ လင္းက်ားရြာကပါ။"

လင္းက်ားေပါင္သည္ ယခုအခါ သူ႔အမည္အား လင္းအန္းက်ဴ ဟု ေျပာင္းလဲခဲ့ရေသာ္လည္း သူ႔အေဖႏွင့္အေမေပးေသာ နာမည္ကို ႏွစ္သက္ဆဲပင္၊ သို႔ေသာ္ ရွီေမာ့ေမာ့က အန္းက်ဴဟူေသာအမည္သည္ အံဝင္ခြင္က်စြာ နားထဲတြင္ နားေထာင္လို႔ ေကာင္းလွသည္ဟု ေျပာခဲ့၏။

"က်ားေပါင္၊ လွပတဲ့နာမည္ေလးပဲ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ နန္းေတာ္ထဲမွာ သူ႔စည္းမ်ဥ္းနဲ႔ သူရွိလို႔ အခုကစၿပီး မင္းကို အန္းက်ဴလို႔ပဲ ေခၚရလိမ့္မယ္။"

လင္းေမာ့ေမာ့သည္ အခ်က္အလက္မ်ားကို စစ္ေဆးလိုက္ၿပီး သူမေခၚေဆာင္လာသည့္လူ မမွားေၾကာင္းကို အတည္ျပဳလိုက္ေလ၏။

"အန္းက်ဴ႕ နားလည္ပါၿပီ" လင္းက်ားေပါင္ဟာ ေခါင္းညိမ့္လိုက္သည္။

"အရမ္းေကာင္းၿပီး လိမၼာတာပဲ၊ ဘာမွ ေၾကာက္စရာ မလိုပါဘူး၊ မင္းျမင္တဲ့အတိုင္း ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးမွာ "လင္း" ဆိုတဲ့ မ်ိဳးရိုးရွိတယ္ေလ၊ ဒါကို ကံၾကမၼာလို႔ သတ္မွတ္လို႔ရတယ္၊ ငါတို႔ အခု ယုံရွို႔နန္းေတာ္မွာရွိတဲ့ ေတာ္ဝင္သေရစာေဆာင္ကို သြားေနၾကတာ... အဲဒါ ဧကရီအတြက္ အခ်ိဳပြဲလုပ္ေပးတဲ့ ေနရာပဲ၊ ေန႔စဥ္အလုပ္က သိပ္မမ်ားပါဘူး၊ အဲ့ဒီမွာ မင္းနဲ႔အတူ အလုပ္လုပ္မယ့္ နန္းတြင္းအေစခံ ေနာက္ထပ္သုံးေယာက္လည္း ရွိေသးတယ္၊ သူတို႔အားလုံး ေပါင္းရသင္းရတာ လြယ္ပါတယ္..."

"ေမာ့ေမာ့၊ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား သင္ယူၿပီး အလုပ္ကိုလည္း ေလးေလးစားစား လုပ္ပါ့မယ္။"

လင္းက်ားေပါင္က မ်က္ႏွာငယ္ေလးျဖင့္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။

"အင္း၊ လိမၼာလိုက္တဲ့ကေလး" လင္းေမာ့ေမာ့က သူ႔ေခါင္းထိပ္ကို ပုတ္ကာ ေျပာလိုက္၏။

လင္းေမာ့ေမာ့သည္ လင္းက်ားေပါင္ကို ရွည္လ်ားသည့္ နန္းေတာ္လမ္းတစ္ေလၽွာက္ ဦးေဆာင္ကာ ေခၚသြားၿပီးေနာက္ ေတာ္ဝင္သေရစာေဆာင္၏ မီးဖိုေခ်ာင္ေနရာသို႔ ေရာက္ရွိေလသည္။

"လင္းေမာ့ေမာ့၊ ျပန္လာၿပီလား" ယုလုံသည္ ေရွ႕သို႔ တိုးလာၿပီး လင္းေမာ့ေမာ့ ေနာက္တြင္ရွိေသာ လင္းက်ားေပါင္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။

"ေမာ့ေမာ့၊ ဒါလူသစ္ေလးလား?" ယုလင္းက စိတ္ဝင္တစား ေမးလိုက္သည္။

"ဟုတ္တယ္၊ ဒါက နန္းတြင္းအေစခံ အန္းက်ဴလို႔ ေခၚတယ္၊ ငါတို႔ ေတာ္ဝင္သေရစာေဆာင္အတြက္ ထပ္တိုးလာတဲ့ အသစ္ေလးပဲ။"

လင္းေမာ့ေမာ့က လင္းက်ားေပါင္ကို မိတ္ဆက္ေပးလိုက္သည္။

"ဒါက ယုရႊမ္း၊ ယုလုံ၊ ယုလင္ တို႔ပဲ။"

"ေတြ႕ရတာဝမ္းသာပါတယ္ ယုရႊမ္းက်ဲက်ဲ၊ ေတြ႕ရတာဝမ္းသာပါတယ္ ယုလုံက်ဲက်ဲ၊ ေတြ႕ရတာဝမ္းသာပါတယ္ ယုလင္က်ဲက်ဲ..." လင္းက်ားေပါင္က သူတို႔တစ္ဦးခ်င္းစီကို လိုက္လံ၍ ႏွုတ္ဆက္လိုက္ေလ၏။

"ဟားဟား... အခုေတာ့ ငါက အငယ္ဆုံး မဟုတ္ေတာ့ဘူးပဲ၊ အန္းက်ဴ နင့္အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ?" ယုလင္က ေမးလိုက္သည္။

"ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ပါ..." လင္းက်ားေပါင္က သူ႔မ်က္လုံးဝိုင္းဝိုင္းေလးမ်ားႏွင့္ ယုလင္ကို ၾကည့္ကာ ေျဖလိုက္သည္။

"ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္၊ အား! မင္းက အရမ္းကို ေသးၿပီး ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ!... အိုး... ပါးခ်ိဳင့္ေလးေတြလဲရွိေသးတာပဲ..." ယုလင္က မ်က္ႏွာေသးေသးေလးကို ျဖစ္ညႇစ္ကာ ေျပာလိုက္၏။

"ေတာ္ၾကေတာ့၊ အသစ္ေလးကို ဝိုင္းၿပီး အနိုင္က်င့္မေနၾကနဲ႔ေတာ့၊ သြားၿပီး အလုပ္လုပ္ၾက၊ ယုရႊမ္း၊ အန္းက်ဴကို သူ႔အခန္းကို ေခၚသြားၿပီး သူ႔ပစၥည္းေတြကို ေနရာခ်ေပးလိုက္..." လင္းေမာ့ေမာ့က ယုရႊမ္းကို ေျပာလိုက္သည္။

"ဟုတ္ကဲ့ပါ..."

ယုရႊမ္းသည္ လင္းက်ားေပါင္ကို မီးဖိုေခ်ာင္မွ ေခၚထုတ္ကာ အေနာက္ဖက္ရွိ ေနအိမ္မ်ားဆီသို႔ ေခၚသြားခဲ့ေလ၏။ထို႔ေနာက္ တစ္ေယာက္အိပ္ခန္းထဲသို႔ သူ႔အား ေခၚသြားသည္။

"ဒါက မင္း ေနရမယ့္ အခန္းပဲ၊ မင္းပစၥည္းေတြကို အရင္ ေနရာခ်ထားလိုက္ပါ၊ ၿပီးရင္ တစ္ခုခု က်န္ေနေသးတာ ရွိမရွိ ၾကည့္ၾကည့္ၿပီး ငါ့ကို အေၾကာင္းၾကားလိုက္၊ ဟုတ္ၿပီလား?"

လင္းက်ားေပါင္သည္ သူ႔အခန္းအသစ္ကို လွည့္ပတ္ကာ ၾကည့္လိုက္သည္။ အခန္းက မႀကီးေပမယ့္ သန႔္ရွင္းသပ္ရပ္ၿပီး အခန္းထဲတြင္ ကုတင္ေသးေသးေလးတစ္လုံးႏွင့္ ဗီရိုတစ္လုံး ပါရွိသည္။ ျပတင္းေပါက္အနီးတြင္ စားပြဲတစ္လုံးႏွင့္ ကုလားထိုင္တစ္လုံးလည္း ရွိေနေသးသည္။ ပရိေဘာဂမ်ားတြင္ပါရွိေသာ ကႏုတ္ေလးမ်ားမွာ လွပၿပီး အရာအားလုံး ၿပီးျပည့္စုံကာ အိပ္ယာသည္လည္း အသစ္ျဖစ္သည္။

လင္းက်ားေပါင္သည္ ၾကည့္ၿပီး ဝမ္းသာအားရနဲ႔

"အခန္းက အရမ္းေကာင္းပါတယ္၊ ဘာမွ က်န္မေနပါဘူး။"

"ဒါဆို မင္းရဲ့ပစၥည္းကို ေနရာခ်လိုက္ၿပီး ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ရင္းႏွီးေအာင္ ငါလိုက္ျပေပးမယ္" လို႔ ယုရႊမ္းက ဆိုေလ၏။ သူမသည္ အန္းက်ဴ႕၏ ခ်စ္စရာေကာင္းပုံႏွင့္ နာခံမွုလည္းရွိသည္ကို သေဘာေတြ႕၏။

ပတ္ဝန္းက်င္အသစ္ႏွင့္ရင္းႏွီးၿပီးေနာက္ လင္းက်ားေပါင္သည္ လင္းေမာ့ေမာ့ႏွင့္ အျခားသူမ်ားႏွင့္အတူ ေန႔လည္စာစားခဲ့သည္။ ဒီက ေန႔လည္စာက အရမ္းအရသာရွိတယ္၊ သက္သတ္လြတ္မဟုတ္တဲ့ ဟင္းတစ္ပြဲနဲ႔ သက္သတ္လြတ္ဟင္းသုံးမ်ိဳး ပါၿပီး အရသာလည္း အရမ္းေကာင္းသည္။

"ဒီမွာ မီးဖိုေခ်ာင္ရွိတယ္။ ပါဝင္ပစၥည္းေတြကို စားဖိုေဆာင္ကို သြားယူၿပီး ခ်က္ျပဳတ္ဖို႔ကေတာ့ ဒီေနရာကို ျပန္လာရတယ္။ တခ်ိဳ႕နန္းေတာ္ေတြနဲ႔ မတူတာက သူတို႔ရဲ့ ဟင္းပြဲေတြက လာယူတဲ့အခါ ဟင္းေတြက ေအးေနၿပီ" ယုလင္က ဂုဏ္ယူစြာေျပာလိုက္သည္။

"အန္းက်ဴ၊ ထပ္စားပါဦး၊ အာ! ..." ယုရႊမ္းသည္ အသားခ်ပ္မ်ားကို ေကာက္ယူၿပီး အန္းက်ဴ႕အား ေပးလိုက္သည္။

"အြင္းအင္း၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ယုရႊမ္းက်ဲက်ဲ" လင္းက်ားေပါင္က ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးျဖင့္ ေက်းဇူးတင္စကားဆိုလိုက္ေလ၏။ လူတိုင္းက သူ႔ရဲ့ ခ်စ္စဖြယ္ အသြင္အျပင္ကို ျမင္ၿပီး ျပဳံးလိုက္မိေတာ့သည္။

ေန႔လည္ခင္းတြင္ လင္းက်ားေပါင္သည္ ေတာ္ဝင္သေရစာေဆာင္ထဲ ဝင္ေရာက္ခဲ့သည္။ သူ႔လက္မ်ားကို သန္႔စင္ေအာင္ ေဆးေၾကာၿပီးေနာက္ လင္းေမာ့ေမာ့၏ ေဘးမွလိုက္ကာ အဆာေျပမုန႔္လုပ္ပုံမ်ားကို လိုက္ၾကည့္ကာ မွတ္သားေနေလ၏။ လင္းေမာ့ေမာ့က သူ႔ကို အရင္ကာ ၾကည့္ခိုင္းထားၿပီး အလုပ္လုပ္ရင္းနဲ႔ပင္ သူမ ဘာလုပ္ေနတယ္ဆိုတာကို ရွင္းျပ၏။

ယုလုံသည္ ယုရႊမ္းကို တစ္ဖက္သို႔ ဆြဲေခၚလိုက္ကာ

"ၾကည့္စမ္း၊ အခုမွ အန္းက်ဴ႕ရဲ့ ပထမဆုံးေန႔ပဲ ရွိေသးတယ္၊ မင္းနဲ႔ယွဥ္ရင္ မင္းက သူ႔ေအာက္ေရာက္ေနၿပီ"

ယုလုံသည္ အဆာေျပမုန္႔လုပ္နည္းမ်ားကို လင္းမိုမိုထံမွ လက္ေတြ႕သင္ၾကားမွုကို လက္ခံရရွိခဲ့ေသာ ယုရႊမ္းကို မနာလိုျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း သူမဘာတတ္နိုင္မည္နည္း။ ယုရႊမ္း၏ အခ်က္အျပဳတ္စြမ္းရည္က သူမထက္ သာလြန္ေနတာေၾကာင့္ ေနာက္ဆုံးတြင္ သူမလည္း မတတ္နိုင္ပဲ ယုရႊမ္းအား ေလးစားခဲ့ရသည္။

ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင္ေလးက သူ႔ရဲ့ပထမဆုံးေန႔မွာ ဘာလို႔ လူတိုင္းရဲ့ခ်စ္ခင္မွုကို ရရွိခဲ့ရတာလဲ? လင္းေမာ့ေမာ့ကလည္း သူ႔ကို အရမ္းအေလးေပးလြန္းတယ္။ ထို႔ေၾကာင့္ အန္းက်ဴ ရဲ့မ်က္ႏွာဟာ သူမ၏မ်က္လုံးထဲ၌ ကိုးလိုးကန္႔လန္႔သာ ျဖစ္လာခဲ့သည္။

ယုရႊမ္းသည္ ယုလုံ၏ ၿပိဳင္ဆိုင္တတ္ေသာ စိတ္ေနစိတ္ထားကို သိရွိၿပီးျဖစ္လို႔ သူမရဲ့ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ကို လ်စ္လ်ဴရွုကာ သူမရဲ့ အလုပ္ကိုသာ ၿပီးေျမာက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ဖို႔ကိုပဲ အာ႐ုံစိုက္ေနသည္။

ယုရႊမ္းက သူမကို လ်စ္လ်ဴရွုတာကို ျမင္ေတာ့ ယုလုံလည္း စိတ္တိုသြားေလ၏။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

နို႔ကိတ္မုန႔္ကို လင္းေမာ့ေမာ့က ျပဳလုပ္ေနခ်ိန္၌ ယုလင္ကလည္း သူမကို ေဘးနားမွ ကူညီေပးေနသည္။ လင္းက်ားေပါင္သည္ တစ္ဖက္မွေန၍ လုပ္ေဆာင္မွု အဆင့္တိုင္းကို သတိထားကာ ေသေသခ်ာခ်ာ လိုက္လံမွတ္သားေနေလ၏။

...ပထမဆုံး ၾကက္ဥအႏွစ္ကို ၾကက္ဥအျဖဴႏွင့္ခြဲၿပီး သၾကားကို ထည့္လိုက္၊ သၾကားမပါဘဲ ႏြားနို႔ကို အျမႇုပ္ထြက္လာေအာင္ ေမႊရမယ္။ ၿပီးရင္ ၾကက္ဥအႏွစ္ထဲကို ႏြားနို႔ထည့္ၿပီး ေရာေမႊရမယ္။ ၾကက္ဥအကာကို ဆားနည္းနည္းထည့္ၿပီး ခဏၾကာေအာင္ ေမႊေပးၿပီးရင္ သၾကားႏွစ္ဇြန္း ထပ္ထည့္ၿပီး အႏွစ္ျဖစ္လာတဲ့အထိေမႊေပးရမယ္။ ၾကက္ဥအကာကို ႏွစ္ခုစာခြဲၿပီး ၾကက္ဥအႏွစ္ထဲ ထည့္ၿပီး ခပ္ျမန္ျမန္ေလး ေမႊေပး၊ ပြင့္ခ်ပ္ပုံစံခြက္ကို ေထာပတ္သုတ္ေပးၿပီး ပတ္ပတ္လည္မွာ သၾကားကို ျဖဴးေပရရမယ္။ ၿပီးရင္ ဂ်ဳံအႏွစ္ကို ခြက္ရဲ့ ရွစ္ဆယ္ရာခိုင္ႏွုန္းျပည့္သည္အထိ ေလာင္းထည့္ေပးရမယ္။ ပုံစံခြက္ရဲ့ အနားကို မင္းရဲ့လက္မနဲ႔ သာသာေလးသုတ္လိုက္၊ ေနာက္ဆုံး ေရေႏြးေငြ႕နဲ႔ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ ေပါင္းလိုက္ရင္ ရၿပီ။...

"နားလည္ၿပီလား၊ ဘာမွ မခက္ခဲပါဘူး၊ အႀကိမ္ေရ နည္းနည္းေလာက္ ထပ္လုပ္ၾကည့္လိုက္၊ ဒါ ဧကရီ အႏွစ္သက္ဆုံးမုန္႔မလို႔ မၾကာခဏ လုပ္ေပးရတယ္။" လင္းေမာ့‌ေမာ့က အန္းက်ဴ႕ကို ေျပာလိုက္တယ္။

"ဟုတ္...၊ ကၽြန္ေတာ္ အကုန္မွတ္မိပါတယ္..." လင္းက်ားေပါင္က ေခါင္းညိမ့္လိုက္သည္။

မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက ေလထုဟာ နို႔ကိတ္မုန္႔က နို႔အရသာတို႔နဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနေလ၏။ မၾကာမီပင္ အေငြ႕မ်ားထြက္လာကာ ကိတ္မုန႔္သည္လည္း က်က္သြားေတာ့သည္။ ယုလင္က အျပင္ကို ဂ႐ုတစိုက္ထုတ္လိုက္ၿပီး စားပြဲေပၚကို တင္လိုက္ကာ အေအးခံလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ သူမသည္ မုန္႔ကို ပုံစံခြက္ထဲကေန ဂ႐ုတစိုက္ အျပင္ကို ထုတ္လိုက္သည္။

"ပုံစံခြက္ထဲကေန အျပင္ကို ထုတ္တဲ့အခါ ဂ႐ုစိုက္ရမယ္၊ က်ိဳးပဲ့သြားလို႔ မရဘူး၊ အလႊာေလးတစ္ခု ပ်က္သြားတဲ့ ဒီလိုမ်ိဳးဟာေတြဆိုရင္ ဧကရီရဲ့ စားေတာ္ပြဲထဲ ထည့္ၿပီး ဆက္သလို႔မရဘူး၊ ပုံသဏၭာန္က ၿပီးျပည့္စုံၿပီး လွေနရမယ္။"

ယုလင္က ပုံစံပ်က္ေနတဲ့ မုန္႔တစ္ခုကို ယူလိုက္ၿပီး သူကို ျပေလသည္။

"ဒီလိုမ်ိဳး ပုံသဏၭာန္မလွတဲ့ မုန္႔မ်ိဳးဆို ငါတို႔ဘာသာ ငါတို႔ စားလို႔ရတယ္၊ ဟား... ဟား... မေကာင္းဘူးလား!" ေျပာေနရင္းနဲ႔ သူမဟာ အန္းက်ဴ႕ရဲ့ ပါးစပ္ထဲ မုန္႔ကို ထည့္ေပးလိုက္သည္။

"ယုလင္ ေလ်ာက္ေျပာတာကို နားမေယာင္နဲ႔၊ မုန္႔လုပ္ဖို႔ ပစၥည္းေတြက အခ်ိဳးအဆနဲ႔ပဲရတာ၊ ငါတို႔ မေကာင္းတာေတြအမ်ားႀကီးလုပ္မိရင္ မေကာင္းဘူး။" လင္းေမာ့ေမာ့ဟာ အျပဳံးေလးနဲ႔ အမွန္ျပင္ေပးလိုက္သည္။

"အရမ္းလဲ ေမႊးတယ္၊ အရမ္းလဲ ႏူးညံ့တယ္၊ အရမ္းလဲ အရသာရွိတယ္!..." လင္းက်ားေပါင္ဟာ အလြန္ ေမႊးႀကိဳင္လွသည့္ နို႔အနံ့သင္းေနတဲ့ ဒီမုန္႔ကို အရမ္းကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္သြားေတာ့သည္။ သူ႔မ်က္လုံးေလးေတြက အျပဳံးပုံသဏၭာန္ ေကြးညြတ္သြားေလ၏။

တကယ္လို႔ သူသာ လုပ္နည္းကို ေသခ်ာသင္ယူထားခဲ့ၿပီး သူနန္းေတာ္ကထြက္တဲ့အခါ သူမိသားစုကို လုပ္ေကၽြးရင္ သူတို႔ေတြ သေဘာက်မွာ က်ိန္းေသသည္။

လင္းက်ားေပါင္သည္ နန္းေတာ္ထဲတြင္ ေရာက္တာၾကာလာသည္ႏွင့္အမၽွ တျဖည္းျဖည္း ေနသားက်လာခဲ့ေလ၏။ ေတာ္ဝင္သေရစာေဆာင္တြင္ တာဝန္က်သည္မွာ သူအတြက္ အလြန္ကိုကံေကာင္းခဲ့သည္။ ေမာ့ေမာ့က သူ႔အေပၚတြင္ အလြန္ၾကင္နာၿပီး က်န္နန္းတြင္းအေစခံအစ္မမ်ားသည္လည္း သူ႔ကို ေကာင္းစြာ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးသည္။

သတိမထားမိခင္မွာပဲ သူ နန္းေတာ္ထဲကို ေရာက္ရွိသည္မွာ ႏွစ္ဝက္ေက်ာ္မၽွပင္ ရွိေနေလၿပီ။ ဒီႏွစ္ဝက္အတြင္း မုန႔္လုပ္နည္းမ်ိဳးစုံကို သူေလ့လာသင္ယူနိုင္ခဲ့တယ္။

လင္းေမာ့ေမာ့ဟာ ဧကရီထံ အဆာေျပမုန႔္မ်ား ဆက္သရန္ သြားေရာက္ခ်ိန္တိုင္း သူ႔အား မၾကာခဏပင္ ေခၚေဆာင္သြားတာေၾကာင့္ ဆုလာဘ္မ်ားကို အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ လက္ခံရရွိခဲ့သည္။ တခါတရံတြင္ အိမ္ေရွ႕စံႏွင့္ ဒုတိယမင္းသားတို႔ကိုပင္ ေတြ႕ျမင္ရတတ္သည္။ အိမ္ေရွ႕စံသည္ အဆာေျပမုန႔္မ်ားကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ၿပီး အခ်ိန္တိုင္းတြင္ ရက္ရက္ေရာေရာ ဆုလာဘ္မ်ားကို ခ်ီးျမႇင့္ခဲ့သည္။

(T/N: မုန္႔ကို တကယ္ႀကိဳက္တာလား 🤔)

လင္းက်ားေပါင္သည္ သူ၏ဆုေငြမ်ားကို ဒုတိယအစ္မခ်ဳပ္ေပးလိုက္သည့္ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲတြင္ ထည့္ကာ သိမ္းဆည္းထားလိုက္သည္။ ထို႔ျပင္ လစဥ္လတိုင္းလည္း လစာအဖိုးအခအေနနဲ႔ ေငြတစ္စကိုလည္း ရရွိခဲ့သည္။ လင္းက်ားေပါင္ နန္းေတာ္မွ ထြက္လာေသာအခါတြင္ ေငြအေျမာက္အျမား စုေဆာင္းမိမည္မွာ အေသအခ်ာပင္။ သူျပန္ေရာက္လို႔ရွိရင္ သူ႔မိသားစုအတြက္ အိမ္ႀကီးတစ္လုံးေဆာက္ေပးၿပီး သူတို႔အားလုံး အတူတူေနရမယ္လို႔ ေတြးၾကည့္႐ုံနဲ႔ သူေပ်ာ္ရႊင္သြားေတာ့သည္။

(T/N: ကေလးရဲ့ေမၽွာ္လင့္ခ်က္ေလးေတြ အမၽွအမၽွအမၽွ၊ အရင္ေခၚထားေပးတာ)

"အန္က်ဴ႕၊ အားလုံး ထုပ္ပိုးၿပီးၿပီလား? သြားဖို႔အခ်ိန္တန္ၿပီ။" လင္းေမာ့ေမာ့က ေျပာလိုက္သည္။

လင္းေမာ့ေမာ့သည္ လြန္ခဲ့တဲ့ေျခာက္လအတြင္း အန္းက်ဴ႕ရဲ့ အက်င့္စာရိတၱေကာင္းမြန္မွုအေပၚ အလြန္ေက်နပ္ခဲ့ရတယ္။ ထိုလူထံမွ (ယြမ္ဖူ) အႀကံျပဳခ်က္ကို ရရွိၿပီးေနာက္ ယခုအခါ သူမသည္ အဆာေျပမုန႔္မ်ား ဆက္သသည့္အခါတိုင္း အန္းက်ဴကို အတူတူ ေခၚေဆာင္သြားေလ့ရွိတယ္။

"ၿပီးပါၿပီ ေမာ့ေမာ့" လင္းက်ားေပါင္က အစားအေသာက္ေသတၱာကို သယ္ေဆာင္လာရင္း ေျပာလိုက္သည္။

"ေကာင္းတယ္... ယုရႊမ္းက ငါတို႔နဲ႔အတူတူလိုက္ခဲ့၊ ယုလုံနဲ႔ ယုလင္ကေတာ့ ဒီမွာပဲ ေစာင့္ေနလိုက္ၾက..."

လင္းေမာ့ေမာ့သည္ ညႊန္ၾကားၿပီးသည္ႏွင့္ ယုရႊမ္းနဲ႔ လင္းက်ားေပါင္တို႔ကို ေခၚေဆာင္ကာ ထြက္သြားေလသည္။

"အခုတေလာ ေမာ့ေမာ့က ပိုပိုၿပီး ဘက္လိုက္လာတယ္၊ အျမဲတမ္း အန္းက်ဴကိုပဲ ဧကရီရဲ့နန္းေဆာင္ကို သြားဖို႔ ေခၚသြားတယ္။" ယုလုံက မနာလိုစြာေျပာလိုက္သည္။ မၾကာခဏ အိမ္ေရွ႕စံနဲ႔ ဒုတိယမင္းသားတို႔ကို ေတြ႕ၾကဳံရေၾကာင္း သူမၾကားသိၿပီးျဖစ္သည္။

"ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဆုတစ္ခုရတိုင္း ငါတို႔ေဝစုကို ခြဲေပးတာပဲ! ဒါဆို လုံေလာက္ၿပီေလ..." ယုလင္က သာမာန္မၽွသာ ေတြးလိုက္၏။ အမွန္အတိုင္း ဝန္ခံရလၽွင္ ဧကရီဆီသြားရရင္ သူမမ်က္ႏွာကိုျပသနိုင္မည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း သြားသည့္အခါတိုင္း ေၾကာက္ရြံ့ထိတ္လန႔္တုန္လွုပ္ေနမည္မွာ မလြဲမေသြပင္။ ဒါ့ေၾကာင့္ မသြားရတာ သူမအတြက္ လုံးဝေကာင္းတယ္လို႔ ထင္မိသည္။

ယုလုံသည္ ယုလင္ရဲ့ ရည္မွန္းခ်က္မရွိသည္ကို ၾကည့္ၿပီး သူမႏွင့္ စကားေျပာရန္ပင္ အလြန္ပ်င္းရိသြားေလ၏။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ယုံရွို႔နန္းေဆာင္၏ ပင္မခန္းမေဆာင္တြင္ ဧကရီသည္ သူ၏သားေတာ္ႏွစ္ပါးႏွင့္ စကားေျပာေနေလ၏။ ဧကရီက သူ႔သားႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ၿပီး ႏွလုံးသားထဲတြင္ ဂုဏ္ယူမွုမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေလသည္။

ပထမမင္းသား၊ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ အိမ္ေရွ႕စံရာထူးျဖင့္ တိုင္းျပည္အေရးကိစၥမ်ားကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းရာတြင္ တည္ၿငိမ္ၿပီး အေတြ႕အၾကဳံ ရင့္က်က္သျဖင့္ ဧကရာဇ္မင္းျမတ္က ဆရာ့ထက္ လက္ေစာင္းထက္ေသာ တပည့္အျဖစ္ မၾကာခဏ ခ်ီးမြမ္းေလ့ရွိသည္။ ဒုတိယမင္းသား၊ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်ိမွာလည္း ရဲရင့္ၿပီး ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ျပတ္သားသျဖင့္ ဧကရာဇ္မင္းျမတ္ရဲ့ ခ်စ္ခင္ျမတ္နိုးမွုကို ခံရသည္။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ နန္းေတာ္ထဲတြင္ သူမ၏ရာထူးသည္ အလြန္ခိုင္မာကာ ေတာ္႐ုံႏွင့္ယိုင္နဲ႔မသြားနိုင္ေပ။

ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္သည္လည္း တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး ခ်စ္ခင္ၾကၿပီး ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်ိက သူ၏ေတာ္ဝင္အကိုေတာ္ကို အလြန္ေလးစားသည္။

"ဒီေန႔ အရမ္းကို ပင္ပန္းတာပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ဆာလြန္းလို႔ ေသေတာ့မယ္။ မယ္ေတာ္ရဲ့ အေဆာင္က အဆာေျပမုန႔္ေတြက တကယ္ကို အရသာရွိတာပဲ!" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်ိက ရိုးရိုးရွင္းရွင္းသာ ေျပာလိုက္ၿပီး အဆာေျပမုန္႔ကို အလုတ္ႀကီးႀကီး ကိုက္ခ်လိုက္သည္။

"ဒီကေလးေတာ့ ၾကည့္ပါဦး... ျဖည္းျဖည္းစားပါကြယ္... အမ်ားႀကီးရွိေသးပါတယ္... ေတာ္ဝင္သေရစာေဆာင္ကိုလည္း အမ်ားႀကီး ထပ္လုပ္ခိုင္းလိုက္မယ္။" ဧကရီသည္ ဒုတိယမင္းသားကို ခ်စ္ခင္စြာ ၾကည့္ေနသည္။

"ဒုတိယညီေတာ္၊ ေနာက္တစ္ခါ ဒီလို မဆင္မျခင္ မလုပ္နဲ႔၊ စစ္သူႀကီးလီက အရင္ထဲက စစ္ေျမျပင္မွာ ေနခဲ့တဲ့သူေလ၊ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားက ကြာဟခ်က္က အရမ္းႀကီးမားလြန္းတယ္၊ မင္း အေျခခံအရည္အခ်င္းကိုပဲ အရင္ေလ့က်င့္တာက ပိုေကာင္းလိမ့္မယ္၊ အႀကိတ္အနယ္ ယွဥ္ၿပိဳင္ရင္း ဒဏ္ရာရရင္ ဘာလုပ္မလဲ?"

"ဟီး... ကၽြန္ေတာ္က သူနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့အရည္အခ်င္းကို ယွဥ္ၿပိဳင္ခ်င္တာ၊ ေနာက္ၿပီး သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို အေလ်ာ့ေပးပါတယ္။" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်ိက ဂ႐ုမစိုက္စြာပဲ ေျပာလိုက္ေလ၏။

"ဒီလို ယွဥ္ၿပိဳင္မွုမ်ိဳးကို လုပ္လို႔ ဘာအက်ိဳးထူးမွာလဲ? စစ္ေျမျပင္ေရာက္ရင္ ရန္သူေတြက မင္းကို အ႐ူးလုပ္သြားလိမ့္မယ္။"

အရင္ဘဝက ဘာျဖစ္ခဲ့လဲဆိုတာကို ျပန္ေတြးမိရင္း သူ႔ဒုတိယညီေတာ္ရဲ့ အက်င့္စရိုက္က ေတာ္ေတာ္ကို လြန္လြန္းတယ္။

"ကၽြန္ေတာ္လဲ စစ္ေျမျပင္ကို သြားခ်င္ေနတာ၊ ဒီတစ္ခါ အစ္ကိုေတာ္နဲ႔ အတူတူ သြားခြင့္ေပးပါလား? အခုဆို ကၽြန္ေတာ္က ဆယ့္ငါးႏွစ္ေတာင္ ရွိေနၿပီ၊ ေတာ္ဝင္အစ္ကိုေတာ္ဆို ကၽြန္ေတာ့္အရြယ္ေလာက္တုန္းက စစ္ေျမျပင္ကိုေတာင္ ေရာက္ၿပီးေနၿပီ..." ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်ိက သူ႔ကိစၥကို အသနားခံလိုက္ေလ၏။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ျငင္းဆိုလိုက္ေလသည္။

"မရဘူး! အနာဂတ္မွာ မင္းအတြက္ မင္းအရည္အခ်င္းကို ျပသဖို႔ အခြင့္အလမ္းေတြ အမ်ားႀကီး ရလာလိမ့္မယ္၊ ဒီတစ္ခါေတာ့ နန္းေတာ္ထဲမွာ ခမည္းေတာ္နဲ႔မယ္ေတာ့္ကို အေဖာ္ျပဳရင္း ေနခဲ့တာက မင္းအတြက္ ပိုေကာင္းလိမ့္မယ္၊ ခမည္းေတာ္က မင္းကို ေနာက္လကေနစၿပီး မနက္ခင္းညီလာခံကို တက္ေရာက္ဖို႔ ေျပာထားၿပီးသား၊ ခမည္းေတာ္ကို ဘယ္လို ကူညီေပးရမလဲဆိုတာ နည္းနည္းေလာက္သင္ယူၿပီး ေနာက္ႏွစ္ဆို မင္း လက္ထပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားသင့္ၿပီ..."

နယ္စပ္ၿမိဳ႕မွ သူလၽွိုမ်ား၏ အေၾကာင္းၾကားခ်က္မ်ားအရ လူရိုင္းေတြဟာ လွုပ္ရွားဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနၿပီျဖစ္ၿပီး ေတာင္ဘက္သို႔ သြားနိုင္ေၾကာင္းကို သိၿပီးျဖစ္သည္။ သူကလည္း မၾကာေသးမီကပင္ စုံစမ္းစစ္ေဆးေရးအတြက္ ျပင္ဆင္ေနခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ ဒီတစ္ခါ လူရိုင္းေတြကို အျမစ္ျပတ္ သုတ္သင္ရွင္းလင္းနိုင္မည္ဟု သူေသခ်ာသိေသာ္လည္း ယခုတစ္ႀကိမ္တြင္ သူ၏ဒုတိယညီေတာ္ကို သူႏွင့္အတူ ေခၚေဆာင္သြားမည္မဟုတ္ေပ။ အရင္ဘဝက ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်ိေသဆုံးျခင္းသည္ သူ႔ခမည္းေတာ္ႏွင့္ မယ္ေတာ္တို႔ကို အလြန္အမင္း စိတ္ထိခိုက္ေစခဲ့၏။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဘယ္လိုမ်ိဳးမွ အႏၲရာယ္မၾကဳံေစရေပ။

"မင္း အစ္ကိုေတာ္ ေျပာတာမွန္တယ္၊ စစ္ေျမျပင္ဆိုတာ ေကာင္းတဲ့ေနရာ မဟုတ္ဘူး၊ မင္းလည္း မငယ္ေတာ့ဘူး မင္းခမည္းေတာ္ရဲ့ ဝန္ထုတ္ဝန္ပိုးကို နည္းနည္းေလာက္ ေလ်ာ့နည္းေအာင္ ကူညီရမယ္ေလ..." ဧကရီဟာ အိမ္ေရွ႕စံရဲ့ စကားကို ေထာက္ခံလိုက္သည္။

"ေကာင္းပါၿပီ၊ ေကာင္းပါၿပီ... ေနာက္ထပ္ အဆာေျပမုန္႔ေတြ ရွိေသးလား? အဲဒါက အရမ္းကို အရသာရွိလြန္းတယ္..." ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်ိက ထိုအေၾကာင္းအရာေတြကို စဥ္းစားရင္း ေခါင္းကိုက္လာတာေၾကာင့္ အလ်င္အျမန္ပင္ စကားလမ္းေၾကာင္းလႊဲလိုက္ေလ၏။

"မယ္ေတာ္က ဒုတိယညီေတာ္အတြက္ ၾကင္ဖက္ရွာေပးရင္ ပိုေကာင္းလိမ့္မယ္။ အဲတာဆို သူ႔ကို နည္းနည္းေလာက္ အေျခၿငိမ္ေအာင္ လုပ္နိုင္မယ္ထင္တယ္။"