ဒုတိယပိုင္း

ဒီရက္ပိုင္း အရွင့္သားရဲ့အျပဳအမူေတြက သိပ္မူမမွန္တာကို ယြမ္ဖူ သတိထားမိသည္။ အထူးသျဖင့္ ဒီေန႔ဆိုလၽွင္ ပိုၿပီးေတာင္ သိသာလြန္းလွတယ္။

မနက္ခင္းညီလာခံၿပီးသည္ႏွင့္ အရွင့္သားက တိုင္းျပည္အေရးကိစၥမ်ားကို ေျဖရွင္းေနရမည့္အစား စာၾကည့္ခန္းထဲထိုင္ၿပီး အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာအထိ အေတြးထဲနစ္ေျမာေနေလသည္။ သူ႔ရဲ့အမူအရာကို ၾကည့္ရတာ... အင္း... အရမ္းကို ေပ်ာ္ေနပုံေပါက္ၿပီး... စိတ္လွုပ္ရွားေနသလိုပဲ...

ေန႔လည္ခင္းကို ေရာက္သည့္အခါတြင္ေတာ့ အရွင့္သားက ပိုလို႔ေတာင္ ထူးဆန္းလာတယ္။ ေျမာက္ပိုင္းေလ့က်င့္ေရးစခန္းကို မသြားပဲ ယြမ္ဖူကိုေခၚကာ နန္းေတာ္တစ္ခုလုံးကို ေနရာႏွံ့ေအာင္ပင္ ပတ္ေလ်ာက္ေနေလသည္။ နန္းေတာ္ထဲကို လွည့္ပတ္တာ ၾကာေလေလ၊ ေဝးလံေခါင္ခိုက္တဲ့ အစြန္အဖ်ားေနရာေတြကို ေရာက္လာေလေလပဲ။

ေကာင္းကင္ႀကီးမွာ တျဖည္းျဖည္း ေမွာင္ရိပ္ပ်ိဳးလာေနၿပီ။

"အရွင့္သား၊ ဘယ္ေနရာကိုမ်ား သြားခ်င္လို႔ပါလဲ?..."

သူတို႔ေတြ ဒီအတိုင္းသာ ဆက္ေလ်ာက္ေနမယ္ဆိုရင္ ေဝ့ဝူကုန္းကိုေတာင္ ေရာက္ေတာ့မယ္။

အဲအခ်ိန္မွာပဲ အျပာေရာင္ဝတ္စုံမ်ား ဝတ္ဆင္ထားတဲ့ လူတစ္စုဟာ သူတို႔ရွိရာဖက္သို႔ ဦးတည္လာေနသည္။ ဝတ္စုံရဲ့အေရာင္ကို ျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္၏ႏွလုံးသားထဲတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္မွုမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္လာေလ၏။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ အေရွ႕သို႔ ခပ္သြက္သြက္ ေလ်ာက္လွမ္းလိုက္တာေၾကာင့္ ယြမ္ဖူလည္း အေနာက္ကေန အလၽွင္အျမန္ပင္ လိုက္ရေတာ့သည္။

ရွီေမာ့ေမာ့သည္ နန္းတြင္းအေစခံအဖြဲ႕ကို ဦးေဆာင္လမ္းျပကာ နန္းေတာ္သို႔သြားရာလမ္းအတိုင္း ေလၽွာက္လာသည္။ ထိုစဥ္ အေဝးကေန လူႏွစ္ေယာက္ သူတို႔ဆီ ဦးတည္လာေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

အေရွ႕မွ ဦးေဆာင္လာသူမွာ ေရႊခ်ည္ထိုးထားေသာ ခရမ္းေရာင္၀တ္႐ုံကို ဝတ္ဆင္ထားကာ ေနာက္ပါးတြင္ အထိန္းေတာ္တစ္ေယာက္ကလည္း လိုက္ပါလာသည္။ အနီးကပ္ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ... အဲဒါ အေရွ႕နန္းေဆာင္က အိမ္ေရွ႕မင္းသားရဲ့ မိန္းမစိုး ယြမ္ဖူ မဟုတ္ဘူးလား?...? ဒါဆိုရင္ အေရွ႕က လာေနတဲ့ သူက ...

"အိမ္ေရွ႕စံကို ဂါရဝျပဳပါတယ္"

ရွီေမာ့ေမာ့သည္ အေရွ႕သို႔လွမ္းကာ ဒူးေထာက္ၿပီး ဦးညႊတ္လိုက္သည္။

ရွီေမာ့ေမာ့ ဒူးေထာက္လိုက္သည္ႏွင့္ လင္းက်ားေပါင္ႏွင့္ သူ႔ေနာက္မွ အျခားသူမ်ားသည္လည္း အျမန္ပင္ ဒူးေထာက္လိုက္ၾကသည္။

"မင္းက...? ဘယ္ကို သြားမလို႔လဲ...?" ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ဟာ ရွီေမာ့ေမာ့ကို ေမးျမန္းလိုက္ေပမယ့္ သူ႔မ်က္လုံးေတြကေတာ့ သူမအေနာက္က တစ္စုံတစ္ရာကိုသာ ရွာေဖြေနခဲ့သည္။

သိပ္မၾကာခင္ပဲ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ဟာ သူ​​ေန႔ေရာညပါ ေတာင့္တေနတဲ့လူသားေလးကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ့သည္။ လင္းက်ားေပါင္သည္ အျပာေရာင္နန္းတြင္းအေစခံဝတ္စုံကို ၀တ္ဆင္ထားၿပီး ထိုေနရာတြင္ ဒူးေထာက္ေနေလသည္။ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ဟာ လက္သီးေတြကို အတင္းအၾကပ္ ဆုပ္ထားၿပီး ေရွ႕ကိုမလွမ္းမိလိုက္ဖို႔ကို သူ႔ကိုယ္သူ မနည္းခ်ဳပ္တည္းထားရသည္။

လင္းက်ားေပါင္မွာ အခုမွ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္သာရွိေသးတာေၾကာင့္ သူ႔မ်က္ႏွာေလးမွာ အခုထိတိုင္ေအာင္ ကေလးဆန္ေနေသးသည္။ ႀကီးမားသည့္ နန္းေတာ္အေစခံဝတ္စုံကို ၀တ္ဆင္ထားလို႔ သာမာန္ထက္ ေသးသြယ္ေနပုံေပၚေနသည့္အျပင္ သူ႔ေပါင္ေပ့ေလးရဲ့ အသားအေရကလည္း သိပ္ေကာင္းပုံမေပၚေပ။ ေခါင္းကို ငုံ႔ထားလို႔ သူ႔ရွုေထာင့္မွၾကည့္လၽွင္ လင္းက်ားေပါင္၏မ်က္ႏွာေပၚရွိ အလြန္ေသးငယ္ေသာ ပါးခ်ိဳင့္ႏွစ္ခုကို မွုန္ဝါးဝါးေလးသာ ျမင္ေတြ႕ရသည္။ အား... တကယ္ကို ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ!!!❤️

"အိမ္ေရွ႕စံကို ျပန္လည္ေလ်ာက္တင္ပါတယ္၊ ဒီအေစခံအိုက ေဝ့ဝူကုန္းက ရွီေမာ့ေမာ့ပါ၊ ဒီေန႔က နန္းေတာ္ထဲကို နန္းတြင္းအေစခံသစ္ေတြ ဝင္လာတဲ့ေန႔ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးရဲ့ အေနာက္မွာပါလာတဲ့သူေတြကေတာ့ ဒီတစ္ေခါက္ နန္းေတာ္ထဲကို ဝင္လာတဲ့ နန္းတြင္းအေစခံသစ္ေတြပါ၊ ဒီတစ္ခါနန္းေတာ္ထဲဝင္လာတဲ့သူေတြက အရမ္းမ်ားျပားတာေၾကာင့္ ေဝ့ဝူကုန္းမွာ မဆန္႔ေတာ့ပါဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ဒီအေစခံက သူတို႔ကို ရွီလီနန္းေဆာင္ခန္းမဖက္ကို ေခၚသြားၿပီး ေနဖို႔ေနရာခ်ထားေပးမလို႔ပါ..."

"ထၾကပါ..." ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ရဲ့မ်က္လုံးေတြဟာ လင္းက်ားေပါင္အေပၚမွာပဲ ျမဲၿမံေနကာ "ျမန္ျမန္ေခၚသြားၿပီး ေနရာခ်ထားေပးလိုက္ပါ..."

"ဟုတ္ကဲ့"

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ တစ္ခ်က္မၽွ ထပ္ၾကည့္လိုက္ၿပီး ခြဲခြာရန္ တြန႔္ဆုတ္ရင္းႏွင့္ပင္ ထိုေနရာမွ အလ်င္အျမန္ ထြက္သြားေလသည္။ သူသာ ခ်က္ခ်င္းမထြက္သြားရင္ လင္းက်ားေပါင္ကို စိတ္လွုပ္ရွားစြာ ေပြ႕ဖက္လိုက္မိမွာကို သူေၾကာက္မိတယ္။ သူေလးကို မေျခာက္လွန္႔မိေစခ်င္ဘူး။

"ရွီလီနန္းေဆာင္ခန္းမ... ဟက္..." ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ တီးတိုးေရရြတ္လိုက္သည္။

ယြမ္ဖူသည္ အိမ္ေရွ႕စံရဲ့အမူအရာေၾကာင့္ အမွန္တကယ္ပင္ စဥ္းစားရခက္ေနေလၿပီ။ ခုနေလးကတင္ အိမ္ေရွ႕စံရဲ့မ်က္လုံးေတြက နန္းတြင္းအေစခံအဖြဲ႕ကို စူးစိုက္စိုက္ၾကည့္ေနခဲ့လို႔... ျဖစ္နိုင္တာ... အရွင့္သားက တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို သေဘာက်ႏွစ္ၿခိဳက္မိေနၿပီလား?

ယြမ္ဖူသည္ ထိုအေၾကာင္းကို စဥ္းစားၿပီးေနာက္ ေခါင္းယမ္းလိုက္သည္။ အခုေလးတင္ သူေတြ႕ခဲ့တဲ့သူေတြထဲမွာ အထူးတလည္ လွပေနတဲ့သူမ်ိဳးကို မေတြ႕ခဲ့ရေပ။ ၿပီးေတာ့ အဲအေစခံေလးေတြက အလြန္ငယ္ရြယ္ၿပီး အခုထိအရြယ္ပင္မေရာက္ရွိေသးေပ။ သူအေတြးလြန္ေနတာျဖစ္မွာပါေလ...

(T/N: ရွင္မမွားဘူး၊ ရွင့္ရဲ့ အရွင့္သားက အသက္မျပည့္ေသးတဲ့ကေလးကို ပစ္မွားေနတာ အမွန္ပဲ... 🙄)

လင္းက်ားေပါင္ႏွင့္ အျခားအေစခံမ်ားသည္ ရွီေမာ့ေမာ့ေနာက္ကိုလိုက္ကာ မနက္တိုင္း နန္းေတာ္၏စည္းကမ္းမ်ားကို က်က္မွတ္ရၿပီး ေန႔ခင္းဘက္မွာေတာ့ အမူအက်င့္ႏွင့္ ျပဳမူေျပာဆိုပုံေတြကို ေလ့လာၾကရသည္။

နန္းေတာ္သို႔လာသူအားလုံးနီးပါးက စာမတတ္သူမ်ားပင္၊ ထို႔ေၾကာင့္ နန္းေတာ္ရဲ့ စည္းကမ္းမ်ားကို မွတ္သားရာတြင္ သူတို႔ရဲ့ မွတ္ဉာဏ္ေပၚတြင္သာ မွီခိုၾကရသည္။ အဝတ္အစားဌာနဘက္ကို ဘယ္လိုသြားရမလဲ၊ ေတာ္ဝင္စားဖိုေဆာင္နဲ႔ တျခားေနရာေတြကို ဘယ္လိုသြားရမလဲ အစရွိတဲ့ နန္းေတာ္အတြင္းက လမ္းေၾကာင္းေတြကိုလည္း မွတ္သားထားရေပသည္။ ဒါေတြအားလုံးသည္ သူတို႔ေတြအကုန္လုံး အေသအခ်ာကို မွတ္ထားရမယ့္ အရာေတြပင္... ထို႔အျပင္ နန္းေတာ္အတြင္းက မည္သည့္ေနရာမ်ားကို တားျမစ္ထားေၾကာင္းႏွင့္ အျခားေသာ တားျမစ္ခ်က္မ်ားကိုလည္း သိရွိထားရန္ လိုအပ္ေပသည္။

လင္းက်ားေပါင္အတြက္ ဒါေတြဟာ သိပ္မခက္ခဲေပ။ သူ႔အစ္ကိုႀကီးက သူ႔ကို စာလုံးအနည္းငယ္ကို သင္ေပးၿပီး ျဖစ္လို႔ သူသာဝီရိယရွိမယ္ဆိုရင္ ဒီအရာေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္သားသင္ယူနိုင္လိမ့္မည္။ စည္းမ်ဥ္းေတြရြတ္ဆိုရတဲ့အခါမွာလည္း သူက တျခားသူေတြထက္ နည္းနည္းပိုျမန္ျမန္ရြတ္ျပနိုင္ခဲ့တယ္။

က်င့္ဝတ္ထုံးတမ္းေတြနဲ႔ အမူအက်င့္ေတြကို ေလ့လာရသည္မွာ သူတို႔အတြက္ ပိုၿပီး ခက္ခဲၾကရသည္။ လမ္းေလၽွာက္ရင္ ေခါင္းကို ငုံ႔ကာ ရင္ဘတ္ကို ေအာက္ႏွိမ့္ခ်ၿပီး မ်က္လုံးကို ေအာက္သို႔ၾကည့္ကာ တိတ္ဆိတ္စြာ ေလၽွာက္လွမ္းရသည္။ အရိုအေသေပးသည့္အခါ၊ ခစားသည့္အခါတြင္လည္း သတိထားကာ ျပဳမူရေပသည္။

စကားေျပာသည့္အခါတြင္လည္း ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာရန္ လိုအပ္သည့္အျပင္ အသံအေန အသံထား မျမင့္လြန္း၊ မနိမ့္လြန္းေသာ အေနအထားတြင္သာ ေျပာရသည္။ စကားေျပာသည့္ အရွိန္မွာလည္း တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ရွိရၿပီး ျမန္လည္းမျမန္၊ ေႏွးလည္းမေႏွးရေပ။

လက္ဖက္ေျခာက္လုပ္နည္း၊ လက္ဖက္ရည္ေဖ်ာ္နည္းႏွင့္ ေရကို ဘယ္လို ဆက္သရမလဲ ဆိုတာေတြကိုလည္း ေလ့က်င့္သင္ၾကားခဲ့ရသည္။ သူတို႔ရဲ့ လွုပ္ရွားမွုေတြက လ်င္ျမန္ၿပီး ထိေရာက္မွုရွိရန္ လိုအပ္ေသာ္လည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါးလည္း ရွိေနရမည္ျဖစ္သည္။ ခြက္ကို ပန္းကန္ေပၚတင္တဲ့အခါတြင္ အသံလည္း မထြက္ရ၊ လက္ဖက္ရည္ကိုလည္း မဖိတ္စင္ရေပ။

လင္းက်ားေပါင္သည္ ထိုအရာအားလုံးကို ေက်ပြန္စြာ သင္ယူခဲ့ၿပီး တစ္ေန႔လၽွင္ အႀကိမ္ရာႏွင့္ခ်ီ၍ ေလ့က်င့္ခဲ့သည္။

*************************************************

တစ္လနီးပါးၾကာျမင့္ၿပီးသည့္ေနာက္ အရွင့္သားသည္ ရွီလီနန္းေဆာင္ခန္းမမွ နန္းတြင္းအေစခံတစ္ေယာက္ေယာက္ကို ႏွစ္သက္ေနသည္မွာ ေသခ်ာသေလာက္ပင္။

ေန႔တိုင္းနီးပါးလိုလိုပင္ အရွင့္သားသည္ ရွီလီနန္းေတာ္ခန္းမသို႔ သြားေရာက္ကာ ၿခံဝင္းထဲကို ခိုးဝင္ၿပီး ျပတင္းေပါက္ကေန ေခ်ာင္းၾကည့္တတ္ေလ၏။ အရွင့္သားသည္ ရွီလီနန္းေတာ္ခန္းမရွိရာ ၿခံဝင္းထဲမွ သစ္ပင္ေပၚကိုေတာင္ တြယ္တက္ၿပီး ၿခံဝင္းထဲရွိ နန္းတြင္းအေစခံေတြကို ေခ်ာင္းၾကည့္ခဲ့ေနသျဖင့္ အရွင့္သားႏွင့္အတူတူ လိုက္လာရတိုင္း ယြမ္ဖူမွာ အလြန္အမင္းကို ထိတ္လန႔္ေၾကာက္ရြံ့ေနရသည္။

အားယိုး... အရွင့္သားရယ္... ဘယ္လိုေတြေတာင္ လုပ္ေနရတာလဲ!!!... နန္းေတာ္အေစာင့္ေတြသာ ဒါကိုျမင္သြားရင္ ဒါႀကီးက သိပ္မေကာင္းဘူးေနာ္... အရွက္တကြဲ အက်ိဳးနည္းကုန္ေတာ့မွာပဲ... အရွင့္သားရဲ့... ယြမ္ဖူေတာ့ ႐ူးခ်င္ေတာ့တာပဲ...

ယြမ္ဖူဟာ အရွင့္သားေဘးနားမွာ ခစားလာတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အရွင့္သားမွာ ဒီလိုဝါသနာမ်ိဳးရွိလိမ့္မယ္လို႔ သူမထင္ထားခဲ့ေပ။ အာ! အရွင့္သားက အရမ္းကိုငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ "ေကာ" ေလးေတြကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တာပဲ...

(T/N: ယြမ္ဖူေရ... ဟိုကၾကားရင္ အေထာင္းခံရနိုင္တယ္ အေတြးေတြက)

ယြမ္ဖူ အရမ္းကို သိခ်င္ေနတယ္။ အရွင့္သားကို ဘယ္ "ေကာ"ေလးကမ်ား တမ္းတမ္းဆြဲျဖစ္ေစခဲ့တာလဲ?...

ထိုေန႔အတြင္း စာၾကည့္ခန္းထဲတြင္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ ယြမ္ဖူကို သူ႔အနားသို႔ ေခၚကာ အျခားအေစခံအားလုံးကို ထြက္သြားခိုင္းလိုက္သည္။

"မင္းလည္း ခန႔္မွန္းၿပီးေလာက္ၿပီထင္တယ္။ မင္းရဲ့အနာဂတ္သခင္က ရွီလီနန္းေတာ္ခန္းမထဲမွာ ရွိေနတယ္။ အခုပဲ ကိုယ္ေတာ္ မင္းကို တာဝန္ေပးလိုက္မယ္။ ေကာင္းေကာင္း လုပ္ေဆာင္လာခဲ့၊ ကိုယ္ေတာ့္မယ္ေတာ္ရဲ့ ေတာ္ဝင္သေရစာေဆာင္က လင္းေမာ့ေမာ့နဲ႔ မင္းရဲ့ဆက္ဆံေရးက ဘယ္လိုေနလဲ?"

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ ထိုအေၾကာင္းကို ေတာ္ေတာ္ေလး ေတြးေတာၿပီးမွ က်ားေပါင္ကို သူ႔မယ္ေတာ္ရဲ့နန္းေဆာင္မွာ ထားဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ သူ႔နန္းေဆာင္က အခုထိ မသန႔္ရွင္းေသးေပ။ ဒါေၾကာင့္ သူေလးသာ ေရာက္လာရင္ သက္ေတာင့္သက္သာေနနိုင္ဦးမွာ မဟုတ္ဘူး။

ေတာ္ဝင္သေရစာေဆာင္ဆိုသည္မွာ သေရစာေတြ၊ မုန္႔အခ်ိဳေတြ လုပ္တဲ့ သူ႔မယ္ေတာ္ရဲ့နန္းေဆာင္ထဲမွာရွိသည့္ စားဖိုေဆာင္အေသးစားတစ္ခုပင္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ လုပ္စရာအလုပ္သိပ္မရွိသလို အလုပ္ကလည္း သိပ္မခက္ခဲေပ။ လူသိပ္မရွိသည့္အတြက္ေၾကာင့္ ေတာ္ဝင္သေရစာအေဆာင္တြင္ ခိုက္ရန္အျငင္းပြားမွုမ်ား အလြန္နည္းပါးသည္။

လင္းေမာ့ေမာ့သည္လည္း သူ႔မယ္ေတာ္ရဲ့ ခန္းဝင္ပစၥည္း တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းျဖစ္ေၾကာင္း သူသိၿပီး သူ႔မယ္ေတာ္ရဲ့ လူယုံ က်ိဳးေမာ့ေမာ့ႏွင့္လည္း ခမည္းခမက္ပင္၊ လင္းေမာ့ေမာ့၏ လက္ရာက ထူျခားသည့္အတြက္ သူမသည္ သူ႔မယ္ေတာ္ေရွ႕တြင္ မ်က္ႏွာေကာင္းရွိသူ ျဖစ္သည္။

ထို႔အျပင္ လင္းေမာ့ေမာ့သည္ စိတ္ေနစိတ္ထားေကာင္းၿပီး ေဒါသတႀကီး သူ႔လက္ေအာက္ရွိ အေစခံေတြကို အလြယ္တကူ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္း၊ မရိုက္ႏွက္တတ္လို႔ သူ႔ေပါင္ေပ့ေလးကို အဲဒီေနရာမွာ အရင္ထားလိုက္ရင္ သူေလးအတြက္ နည္းနည္းပိုစိတ္ခ်လက္ခ် ရွိနိုင္လိမ့္မယ္။

"ဒါ... ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးတို႔ ဆက္ဆံေရးက သိပ္မဆိုးလွပါဘူး..."

ယြမ္ဖူသည္ ဂ႐ုတစိုက္စဥ္းစားလိုက္သည္။ နန္းေတာ္ထဲ သူ႔ရဲ့ ေက်ာ္ၾကားမွုက ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ ေကာင္းမြန္လွသည္။ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ေခါင္းညိတ္လိုက္တယ္။

"လင္းေမာ့ေမာ့ကို သြားေျပာလိုက္... သူမနဲ႔အတူတူ ေတာ္ဝင္သေရစာေဆာင္မွာ အလုပ္လုပ္ဖို႔ သူ႔ကို သြားေရြးခိုင္းၿပီး ေသခ်ာဂ႐ုစိုက္ေပးဖို႔ေျပာလိုက္... သူ႔နာမည္က က်ားေပါင္၊ နန္းေတာ္ထဲမွာေတာ့ သူ႔ကို အန္းက်ဴ႕ လို႔ေခၚလိမ့္မယ္။ အသက္က ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္၊ေဖၿမိဳ႕ကေန လာတာ... သူ႔မွာ မ်က္လုံးႀကီးႀကီးနဲ႔ မ်က္ႏွာမွာ ပါးခ်ိဳင့္ေလးႏွစ္ခုရွိတယ္။ ဂိုေဒါင္ကို သြားၿပီး ဒီကိစၥကို ၿပီးေအာင္သြားလုပ္လိုက္... တကယ္လို႔ ဒါကို ေကာင္းေကာင္းမကိုင္တြယ္နိုင္ရင္ မင္း ငါ့ေနာက္ကို လိုက္ဖို႔ မလိုေတာ့ဘူး" (ယြမ္ဖူအတြက္ မ်က္ရည္ႏွစ္စက္)

"ဟုတ္ကဲ့ပါ... ဒီအေစခံ ၿပီးေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္လိုက္ပါ့မယ္..."

အရွင့္သားရဲ့ေလးနက္တဲ့ အမူအရာေၾကာင့္ ယြမ္ဖူဟာ မဆိုင္းမတြပင္ ျပန္လည္ ေျဖၾကားလိုက္ေလ၏။

အရွင့္သား၏အမိန္႔ကို လက္ခံရရွိၿပီးသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ယြမ္ဖူသည္ လင္းေမာ့ေမာ့ရွိရာ ဧကရီ၏နန္းေဆာင္၊ ယုံရွို႔သို႔ သြားေရာက္လိုက္သည္။

ေတာ္ဝင္သေရစာေဆာင္သို႔ ယြမ္ဖူေရာက္သြားသည့္ အခ်ိန္၌ လင္းေမာ့ေမာ့သည္ အဆာေျပစားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ားကို အေစခံအခ်ိဳ႕ႏွင့္အတူ ျပဳလုပ္ေနခဲ့သည္။ ယြမ္ဖူကို ေတြ႕လိုက္သည္ႏွင့္ လင္းေမာ့ေမာ့သည္ လုပ္လက္စအလုပ္မ်ားကို ခ်ထားကာ ႏွုတ္ဆက္လိုက္သည္။

"ယြမ္ကုန္းကုန္း... ဒီအခ်ိန္ႀကီး ဘာမ်ားလိုအပ္လို႔ ေရာက္လာတာလဲ? အရွင့္သားက ဘာမ်ားအမိန္႔ေပးလိုက္လို႔လဲ?"

"ဘာအေၾကာင္းျဖစ္ရမွာလဲ? အရင္တစ္ေခါက္ အရွင့္သား မယ္ေတာ္ႀကီးနဲ႔အတူတူ ဒီကိုလာတုန္းက ေတာ္ဝင္သေရစာေဆာင္က ပဲနီကိတ္ကို စားၿပီး အရမ္းကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ခဲ့တယ္ေလ။ အေရွ႕နန္းေဆာင္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ စာဖိုမွူးကို လုပ္ခိုင္းလိုက္ေပမယ့္ အရွင့္သားကေျပာတယ္... အရသာကမတူဘူးတဲ့... အဲဒါေၾကာင့္ အခုလို က်ဳပ္လာခဲ့ရတာပဲ!..."

"အဲဒါဆို အခုပဲသြားလုပ္လိုက္ပါ့မယ္၊ ယြမ္ကုန္းကုန္း ခဏေလးပဲ ေစာင့္ေပးပါ..."

အရွင့္သားက သူမလုပ္တဲ့မုန္႔ကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တယ္လို႔ၾကားေတာ့ အရမ္းကို ဝမ္းသာသြားခဲ့ရသည္။

"ေမာ့ေမာ့၊ အရမ္းကို အေလာတႀကီး လုပ္မေနပါနဲ႔၊ မင္းရဲ့ အကူေတြကို လုပ္ခိုင္းလိုက္ပါ၊ က်ဳပ္ အလ်င္မလိုပါဘူး... ဟဲ...ဟဲ..." ယြမ္ဖူဟာ လင္းေမာ့ေမာ့ရဲ့ လက္ကို အျမန္ဆြဲထားလိုက္သည္။

လင္းေမာ့ေမာ့က ယြမ္ဖူရဲ့အမူအရာကိုၾကည့္ၿပီး သူ႔မွာ ေျပာစရာရွိေသးတာကို သေဘာေပါက္သြားေလ၏။ ဒါေၾကာင့္ အေစခံေတြကို မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ မုန္႔သြားလုပ္ခိုင္းလိုက္ကာ ယြမ္ဖူကို မီးဖိုေခ်ာင္ရဲ့အျပင္ဖက္ကို ဆြဲေခၚလာၿပီး အေနာက္ဖက္ရွိ အေစခံအိပ္ေဆာင္သို႔ ေခၚသြားလိုက္သည္။

လင္းေမာ့ေမာ့သည္ သူမရဲ့အခန္းထဲသို႔ ယြမ္ဖူအား ေခၚေဆာင္လာခဲ့သည္။ ေတာ္ဝင္သေရစာေဆာင္ရဲ့ အေစခံေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ လင္းေမာ့ေမာ့၏ အေဆာင္သည္ အေရွ႕ခန္းႏွင့္ အေနာက္ခန္းပါ ပါရွိၿပီး အနည္းႀကီးမားသည္။ (T/N: အိပ္ခန္းနဲ႔ ဧည့္ခန္း သပ္သပ္စီကို ေျပာတာပါ။)

အေရွ႕ခန္း၌ ယြမ္ဖူအား ထိုင္ေစကာ ေမးလိုက္သည္။ "ဘာကိစၥမ်ားရွိလို႔လဲ... ယြမ္ကုန္းကုန္း?"

"လင္းေမာ့ေမာ့၊ က်ဳပ္တို႔က အရင္ထဲက အသိမိတ္ေဆြေတြမလား... ရိုးရိုးသားသားေျပာရရင္ ဒီတစ္ခါ ခင္ဗ်ားကို အကူအညီေလးတစ္ခုေလာက္ ေတာင္းဆိုခ်င္လို႔ပါ..." ယြမ္ဖူက လင္းေမာ့ေမာ့ကို ေျပာလိုက္သည္။ "ဒီေန႔ နန္းေတာ္ထဲအေစခံအသစ္ေတြ ေရာက္လာတယ္၊ မနက္ျဖန္ဆို သူတို႔ကို အလုပ္ေနရာသက္မွတ္ေပးလိမ့္မယ္၊ အဲဒီထဲ က်ဳပ္ရဲ့ေဆြမ်ိဳးေဝးတစ္ေယာက္လဲပါလာလိမ့္မယ္၊ လင္းေမာ့ေမာ့က အရမ္းကို ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႔ ခင္ခင္မင္မင္ရွိတတ္ၿပီး မုန္႔လုပ္တာလဲ အရမ္းကို ေတာ္တယ္ေလ၊ တကယ္လို႔သာ ခင္ဗ်ားရဲ့ လက္ေအာက္မွာသာ သူအလုပ္လုပ္နိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ အရမ္းကို ကံေကာင္းလိမ့္မယ္"

"ဒါေလးမ်ား... ဘယ္ေလာက္မွ မခက္ခဲပါဘူးရွင္!" လင္းေမာ့ေမာ့က တစ္ခုခုမေကာင္းတာမ်ားလားလို႔ စိတ္ပူေနခဲ့တာ... အစကတည္းက သူမလက္ေအာက္မွာ အေစခံအမ်ားႀကီး မရွိတာေၾကာင့္ တစ္ေယာက္ေလာက္ပိုလာတာဟာ သူမအတြက္ အခက္အခဲမရွိေပ။

"ဒါဆို ခင္ဗ်ား သေဘာတူၿပီးလို႔ မွတ္ယူလိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္... ဟား...ဟား... လင္းေမာ့ေမာ့ ခင္ဗ်ား က်ဳပ္ကို ဒီတစ္ခါေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ကူညီလိုက္တာပဲ..." ယြမ္ဖူဟာ လင္းေမာ့ေမာ့ကို စိတ္လွုပ္ရွားစြာျဖင့္ လင္းက်ားေပါင္ အေၾကာင္းကို ေျပာျပလိုက္သည္။

(T/N: ေပ်ာ္ေနရွာတာ သူမွာ မလုပ္လာနိုင္ရင္ ျပန္မလာခဲ့နဲ႔လို႔ ဟိုကေျပာထားတာကိုး 😂)

"က်ဳပ္ရဲ့ေဆြမ်ိဳးက အရမ္းကို နာခံတတ္ၿပီး ဉာဏ္လည္း ေကာင္းတယ္၊ အခုကေနစၿပီး သူ႔ကို ပိုဂ႐ုစိုက္ေပးဖို႔ လင္းေမာ့ေမာ့ကိုပဲ ဒုကၡေပးရေတာ့မယ္" ဟု ယြမ္ဖူက သူ႔ရင္ဘတ္မွ ပန္းကႏုတ္ေဖာ္ထားသည့္ ေသတၱာကို ဆြဲထုတ္ကာ လင္းေမာ့ေမာ့အား ကမ္းေပးလိုက္သည္။

"လင္းေမာ့ေမာ့ရဲ့ ေမြးေန႔က ေနာက္လမွာ ေရာက္ေတာ့မယ္လို႔ ၾကားတယ္။ ဒါက က်ဳပ္ရဲ့ အေသးအမႊားေစတနာေလးပါ... ျငင္းဆန္မေနနဲ႔... ေမာ့ေမာ့"

"အိုး!... ယြမ္ကုန္းကုန္းကလည္း အရမ္းကို ယဥ္ေက်းေနျပန္ၿပီ၊ စိတ္သာခ်ထားလိုက္၊ သူ႔ကို ေသေသခ်ာခ်ာေလး ဂ႐ုစိုက္ေပးလိုက္ပါ့မယ္" လင္းေမာ့ေမာ့က လက္ေဆာင္ကို ျပဳံးျပဳံးေလး လွမ္းယူလိုက္သည္။

ႏွစ္ေယာက္သား ခဏေလာက္ ထိုင္ကာ စကားေျပာၿပီးေနာက္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲသို႔ ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။

"လင္းေမာ့ေမာ့၊ ပဲကိတ္က အဆင္သင့္ျဖစ္ေနပါၿပီ၊ တစ္ခ်က္ေလာက္ ၾကည့္လိုက္ပါဦး" လင္းေမာ့ေမာ့၏လက္ေအာက္ရွိ အေစခံမ်ားထဲမွ အသက္အႀကီးဆုံး ယုရႊမ္းက ကိတ္ကို စစ္ေဆးဖို႔ ေမာ့ေမာ့အား ေပးလိုက္သည္။

လင္းေမာ့ေမာ့သည္ မုန္႔ရဲ့ပုံသဏၭာန္ကို ၾကည့္ကာ တစ္ကိုက္ကိုက္ၿပီး အရသာခံၾကည့္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေခါင္းကိုညိမ့္လိုက္ကာ "ေတာ္တယ္..." ဟု ေျပာလိုက္ေလသည္။ ယြမ္ဖူကိုလည္း ျမည္းၾကည့္ဖို႔ကို အနည္းငယ္ေပးလိုက္သည္။

"တကယ္ကို အရသာက ထူးကဲလြန္းတယ္၊ အရမ္းအရသာရွိတာပဲ! လင္းေမာ့ေမာ့က ေသခ်ာကို သင္ျပေပးထားတာပဲ၊ ခင္ဗ်ားရဲ့ လက္ေအာက္မွာ အလုပ္လုပ္ရတာ တကယ္ကို ေကာင္းခ်ီးတစ္ခုပဲ" ယြမ္ဖူက ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခ်ီးက်ဴးလိုက္သည္။

လင္းေမာ့ေမာ့လည္း အရမ္းကို ဂုဏ္ယူမိလိုက္သည္။ ယုရႊမ္းက သူမအတြက္ အရမ္းကို အားကိုးရတဲ့လက္ေထာက္ျဖစ္ၿပီး သူမရဲ့ အရည္အခ်င္းကို ခုႏွစ္ဆယ္၊ရွစ္ဆယ္ရာခိုင္ႏွုန္းမၽွ ရေအာင္ဆက္ခံခဲ့သည္။

ထိုေနာက္ ယြမ္ဖူသည္ မုန္႔ကို ထုတ္ပိုးကာ သူရဲ့လုပ္ငန္းၿပီးေျမာက္ေၾကာင္းကို တင္ျပဖို႔ရန္ ျပန္သြားေလသည္။

ယြမ္ဖူ ထြက္သြားသည္ႏွင့္ အျခားနန္းေတာ္အေစခံ ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ဝိုင္းလာၾကသည္။

"ေမာ့ေမာ့က အရမ္းေတာ္တာပဲ။ အိမ္ေရွ႕စံေတာင္ ကၽြန္မတို႔ ေတာ္ဝင္သေရစာေဆာင္က အခ်ိဳပြဲေတြကို အမွတ္ရေနတယ္! ..." အသက္အငယ္ဆုံးႏွင့္ အတက္ႂကြဆုံး အေစခံေလး ယုလင္က ေျပာလိုက္သည္။

"ဒါအမွန္ပဲ! လင္းေမာ့ေမာ့ေနာက္ကိုလိုက္ၿပီး အခ်ိဳပြဲလုပ္နည္းကို သင္ယူရတာ တကယ္ ဝမ္းေျမာက္မိတယ္" ဟု အသက္အနည္းငယ္သာႀကီးသည့္ ယုလုံကလည္း ေျမႇာက္ပင့္ကာ ေျပာလိုက္ေလ၏။

ထုံးစံအတိုင္း လင္းေမာ့ေမာ့က ဒီလိုၾကားလိုက္ရေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္သြားသည္။

"ဟုတ္ပါၿပီ၊ မင္းတို႔ပါးစပ္ေတြကသာ အခ်ိဳဆုံးလို႔ပဲ ငါေျပာလိုက္ေတာ့မယ္၊ ျမန္ျမန္သြားၿပီး အလုပ္လုပ္ၾကေတာ့..."

ညဘက္တြင္ လင္းေမာ့ေမာ့သည္ သူ႔အခန္းသို႔ ျပန္လာၿပီး ေသတၱာကို ဖြင့္လိုက္သည္။ ေသတၱာအတြင္း၌ ေက်ာက္စိမ္းဆြဲသီးတစ္ကုံးရွိေနသည္။ ထိုေက်ာက္စိမ္းသည္ အရည္အေသြးေကာင္းမြန္ၿပီး ၎တြင္ 青松 ႏွင့္ 壽 ဟူေသာ စကားလုံးမ်ားကို ထြင္းထုထားေလ၏။ လက္မွုပညာမွာလည္း အလြန္လက္ရာေျမာက္လွသည္။ လင္းေမာ့ေမာ့သည္ ေက်ာက္စိမ္းဆြဲသီးကို သူ႔လက္ထဲ၌သာ ေဆာ့ကစားေနခဲ့သည္။ သိပ္ႀကိဳက္လြန္းလို႔ လက္ထဲကေနေတာင္ မခ်ထားနိုင္ေတာ့ေပ။

(T/N: 青松 qing song = pine tree ထင္ရွုးပင္ ; 壽 shou = longevity အသက္ရွည္ျခင္း)

ေက်ာက္စိမ္းဆြဲသီး၏ေအာက္တြင္ ေလးေထာင့္ေခါက္ ေငြစကၠဴတစ္ခုလည္း ရွိေနေသးသည္။ ဒီ ယြမ္ဖူ ဟာ တကယ္ကို ေတြးေခၚတတ္သူလို႔ လင္းေမာ့ေမာ့က ေတြးလိုက္သည္။

ေငြစကၠဴကို လွန္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါတြင္ သူမ၏ မ်က္လုံးမ်ားသည္ ပန္းကန္ျပားေလာက္ပင္ ျပဴးက်ယ္သြားေတာ့သည္။ မထင္မွတ္ပဲ၊ ေငြစကၠဴထဲက ေငြသည္ ေငြစတစ္ေသာင္းေတာင္ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ဒါက သူမကို တကယ္ကို ထိတ္လန႔္သြားေစတယ္!

အမေလး... ဒီေလာက္ေတာင္ ပိုက္ဆံအမ်ားႀကီး!

ဒီကိစၥက ယြမ္ဖူရဲ့ ေဆြမ်ိဳးေဝးကို ေစာင့္ေရွာက္႐ုံေလာက္ပဲ မရိုးရွင္းနိုင္ေပ။ ယြမ္ဖူရဲ့ေနာက္ကြယ္က ဘယ္သူမ်ားလဲ... အိုးဘုရားသခင္! သေဘာတူၿပီးသားျဖစ္ေနၿပီမို႔ သူမလိုက္ေလ်ာေပးဖို႔သာ တတ္နိုင္ေတာ့သည္။

လင္းေမာ့ေမာ့က ပိုက္ဆံမ်ားကို ေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းဆည္းလိုက္ၿပီး ေစာေစာစီးစီး အိပ္ရာဝင္လိုက္သည္။ ေနာက္ေန႔နံနက္ေစာေစာတြင္ ရွီလီနန္းေတာ္ခန္းမသို႔သြား၍ လူသြားေခၚရန္ စီစဥ္ခဲ့ၿပီး သူမ ၾကန္႔ၾကာေနဖို႔ မဝံ့ရဲေပ။

ရွီလီနန္းေဆာင္အတြင္း လင္းက်ားေပါင္ေနသည့္ အိပ္ခန္းထဲတြင္ လူတိုင္းသည္ သူတို႔ မနက္ျဖန္ ဘယ္ေနရာကိုမ်ား တာဝန္ေပးခံရမလဲလို႔ ေဆြးေႏြးေနၾကသည္။

"ငါေျပာမယ္၊ တကယ္လို႔ ငါတို႔သာ မ်က္ႏွာသာေပးခံရတဲ့ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ့ နန္းေဆာင္မွာသာ အလုပ္လုပ္ရမယ္ဆိုရင္ ငါတို႔ဘဝႀကီးက အရင္ကထက္ ပိုေကာင္းလာလိမ့္မယ္။" လို. "ေကာ"ေလးတစ္ေယာက္ကေျပာလိုက္သည္။

"ဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ကိစၥမ်ိဳး ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးျဖစ္နိုင္မွာလဲ? ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက "ေကာ"ေတြ ခစားမွာကို မလိုလားၾကဘူး၊ ၿပီးေတာ့ ဧကၠရာဇ္က ဧကရီကို အရမ္းခ်စ္လို႔ ယုံရွို႔နန္းေဆာင္ကို ေရာက္သြားရင္လည္း ေကာင္းမွာမဟုတ္ဘူး။" လို႔ တျခားေကာတစ္ေယာက္က ျပန္လည္ေခ်ပလိုက္သည္။

"ဟုတ္တယ္၊ ငါ တာဝန္က်တဲ့ ကုန္းကုန္းတစ္ေယာက္ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ငါတို႔ကို မ်ားေသာအားျဖင့္ ကေလးေမြးတဲ့ေနရာတို႔၊ လက္သမားဌာနတို႔၊ စားဖိုေဆာင္တို႔ကိုပဲ ပို႔တာလို႔ေျပာတယ္။"

"တကယ္လို႔ ငါသာ အိမ္ေရွ႕စံရဲ့ အေရွ႕နန္းေဆာင္မွာသာ တာဝန္ေပးခံရမယ္ဆိုရင္ အရမ္းကိုေကာင္းမွာပဲ..." လို႔ ၾကည့္ေပ်ာ္ရွုေပ်ာ္ရွိတဲ့ ေကာတစ္ေယာက္က ေျပာလိုက္သည္။ " ဟိုတစ္ခါက ငါတစ္ခ်က္ခိုးၾကည့္လိုက္တာ၊ အိမ္ေရွ႕မင္းသားက အရမ္းကို ေခ်ာၿပီး သူရဲ့အသံကလဲ အရမ္းကို ညင္သာလြန္းတယ္။"

"အာ! အိမ္ေရွ႕စံလား..." ေကာတစ္ေယာက္က အသံကို ႏွိမ့္ကာ သိုသိုသိပ္သိပ္ျဖင့္ "ရွီေမာ့ေမာ့နဲ႔ တျခားကုန္းကုန္းေတြ ေျပာေနတာကို ငါၾကားဖူးတယ္၊ သူတို႔ေျပာတာ တစ္ခါက အေစခံတစ္ေယာက္က အိမ္ေရွ႕စံနဲ႔ ပတ္သက္ဖို႔ ႀကိဳးစားလိုက္တာ ခ်က္ခ်င္းကို ေသတဲ့အထိ ရိုက္ၿပီး အျပစ္ေပးလိုက္တယ္တဲ့..."

(ပီက်ဴ႕အေၾကာင္းကိုေျပာတာ)

"တကယ္? ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ..." နန္းေတာ္ထဲကို စဝင္တဲ့ ပထမဆုံးေန႔မွာပဲ ျမင္လိုက္ရတဲ့ ေသြးစြန္းေနတဲ့ ျမင္ကြင္းကို လူတိုင္းက မသိစိတ္က ေတြးလိုက္မိသည္။

"အမေလး... ေၾကာက္စရာႀကီး!"

"ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေတာ္ဝင္စားဖိုေဆာင္ ကိုသြားရတာ ပိုေကာင္းမယ္လို႔ ထင္တယ္၊ အဲမွာ အရသာရွိတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္" ဟု အျခားေကာတစ္ေယာက္က ေျပာလိုက္သည္။

"ဟာဟား... မင္းကေတာ့ေလ စားဖို႔ပဲ သိတယ္..."

လူတိုင္းက ရယ္ေမာလိုက္ၾကၿပီး ေနာက္ေန႔အတြက္ စိုးရိမ္စိတ္ေတြလည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကသည္။

လင္းက်ားေပါင္သည္ မအိပ္ခင္ တိတ္တိတ္ကေလး ေတြးလိုက္ကာ ဘုရားရွင္ကို ဆုေတာင္းလိုက္မိသည္။

ဘာေတြဘယ္လိုပဲျဖစ္လာပါေစ၊ ေက်းဇူးျပဳၿပီး သူ႔ကို အိမ္ေရွ႕စံရဲ့ နန္းေဆာင္မွာ တာဝန္မေပးပါေစနဲ႔...

*************************************

ကဲ... ေနာက္ဆုံးေတာ့ နန္းေတာ္ထဲေရာက္သြားၿပီေနာ္၊ ပရိတ္သတ္ႀကီးတို႔ ရိုဖို႔အဆင္သင့္ပဲလား! ကေလးရဲ့ဆုေတာင္းေတြလဲ ျပည့္ေလာက္မွာပါေနာ္... 😂😘