အခန္း (၄)၊ ႐ုတ္တရက္ေျပာင္းလဲသြားျခင္း

ညခ်မ္းအခ်ိန္အခါ၊ လင္းသာ့ကၽြမ္းႏွင့္ က်န္းေဟြ႕န်န္တို႔ ႏွစ္ေယာက္သား အိမ္ရာထက္တြင္ လွဲေလ်ာင္းေနစဥ္ လင္းသာ့ကၽြမ္း၏ သက္ျပင္းခ်သံ သဲ့သဲ့ေလးကို ၾကားလိုက္ရတယ္။

"သာ့လီတို႔မိသားစုက ခၽြမ္းအာကို နန္းေတာ္ထဲပို႔ဖို႔ ျပင္ေနၾကတယ္..."

ေန႔လည္တုန္းက ဒီကိစၥကို သူ႔ရဲ့သားသမီးေတြကို မေျပာျပခဲ့ေပ။ ေန႔တစ္ဝက္ေလာက္နီးပါး ခ်ဳပ္တည္းလာခဲ့ၿပီး ညမိုးခ်ဳပ္မွာကို ေစာင့္ဆိုင္းရင္းႏွင့္ အခန္းထဲ ျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွသာ က်န္းေဟြ႕န်န္အား ေျပာျပလိုက္သည္။

"ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ!... ခၽြမ္းအာက (၁၄)ႏွစ္ေက်ာ္ ေနၿပီေလ... လိုအပ္ခ်က္မွမျပည့္မွီေတာ့တာ။ လက္ထပ္ရမယ့္အရြယ္ေတာင္ ေရာက္ေနၿပီ... သူတို႔ ဘာေတြေတြးေနတာလဲ?" က်န္းမုသည္ လြန္စြာမွ အံ့ဩသြားခဲ့ရသည္။

"သာ့လီက အရာရွိကိုေျပာထားၿပီးသား၊ တ႐ုတ္အသက္ကပဲ (၁၄)ႏွစ္ေရာက္ေသးတာ... တကယ္တမ္းေတာ့ အသက္မျပည့္ေသးဘူး။" တကယ္ေတာ့ ဘယ္မိသားစုရဲ့ သားသမီးဟာ ဘယ္ေလာက္အသက္အရြယ္ေရာက္ရွိေနၿပီလဲ ဆိုတာကို သိရွိသူမ်ားမွာ လူအနည္းငယ္ေလာက္သာ ရွိေနၿပီး သူတို႔၏စိတ္ထဲတြင္လည္း အရိပ္အႁမြက္မၽွသာ ခန္႔မွန္းနိုင္သည္။

(*chinese age ဆိုတာ အဂၤလိပ္ႏွစ္ကို တစ္ႏွစ္ေပါင္းၿပီး ရလာတဲ့ အသက္ကိုေျပာတာပါ... Gregorian age + 1 yr extra )

"နယ္ေျမခံအရာရွိကလည္း သေဘာတူလိုက္တယ္လား..." က်န္းမုက ေမးလိုက္သည္။

"အင္း၊ နယ္ေျမခံအရာရွိက လူအ‌ေရအတြက္ မျပည့္မွာကို စိုးရိမ္ေနတာ... အဲဒါေၾကာင့္ သူမကို တစ္ေနရာစာအတြက္ ထည့္တြက္လိုက္တယ္..."

"အိုင္းယား!! သူတို႔ေတြ အျပစ္က်ဴးလြန္ေနတာပဲ... အက်င့္ယုတ္လိုက္တာ..."

သာ့လီတို႔မိသားစု၏ဘဝသည္ သူမတို႔မိသားစုထက္စာလၽွင္ ပိုၿပီး သက္ေတာင့္သက္သာ ေနထိုင္နိုင္သည္ကို က်န္းမုသိေနသည္။ ဒီလိုမ်ိဳး လုပ္လိမ့္မယ္လို႔ သူမ မေမၽွာ္လင့္ခဲ့ေပ...

လင္းသာ့လီသည္ လင္းသာ့ကၽြမ္းထက္ ငါးႏွစ္ေလာက္ ငယ္သည့္ သူ႔ရဲ့ညီငယ္ပင္။ လင္းသာ့လီသည္ အေျပာခ်ိဳခ်ိဳႏွင့္ ျဖတ္လတ္တက္ႂကြေသာ စရိုက္ရွိသည္။ သူသည္ သူ၏ သကာလိုခ်ိဳျမေသာပါးစပ္တစ္ေပါက္ကို အားကိုးကာ ရြာထဲရွိ လက္သမားေဟာင္းကို ဆရာအျဖစ္ မွတ္ယူကာ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ၿပီး ပရိေဘာဂပစၥည္းမ်ား ျပဳလုပ္သည့္ လက္သမားအတတ္ပညာကို သင္ယူခဲ့သည္။

ကနဦးပိုင္းကေတာ့ ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ဟာ အရမ္းကို တြဲဖက္ညီခဲ့ၾကသည္။ လင္းသာ့လီသည္လည္း သူ႔ရဲ့အကိုႀကီးမွာ သူ႔အား တစ္ကိုယ္တည္း ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ရသည္မွာ အလြန္ခက္ခဲပင္ပန္းခဲ့သည္ကို သိရွိနားလည္ခဲ့သည္။

ျပႆနာမွာ လင္းသာ့ကၽြမ္း အိမ္ေထာင္က်ၿပီးေနာက္ လင္းသာ့လီသည္ အေအးမိကာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာအထိ ဖ်ားနာခဲ့ရာမွ စတင္လာခဲ့သည္။ အဖ်ားေပ်ာက္ေဆးႏွစ္ခြက္ ေသာက္ၿပီးေနာက္ ေနျပန္ေကာင္းလာခဲ့ေသာ္လည္း က်န္းေဟြ႕န်န္သည္ ကံဆိုးေစနိုင္သူဟူေသာ ရြာထဲမွ လူမ်ား၏ေျပာစကားမ်ားကို ၾကားသိလိုက္ရၿပီး က်န္းေဟြ႕န်န္သည္ သူ႔အား ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ေစသည္လို႔ ထင္မွတ္လိုက္ေတာ့သည္။က်န္းေဟြ႕န်န္က သူ႔အေပၚ ဘယ္ေလာက္ဂ႐ုစိုက္ၿပီး ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေနပါေစ သူ႔အကိုႀကီး၏ ဇနီးသည္ႏွင့္ သင့္ေတာ္ေသာအကြာအေဝးျဖင့္သာ သတိထားဆက္ဆံခဲ့သည္။

လင္းသာ့ကၽြမ္းႏွင့္ လင္းသာ့လီတို႔ ညီအကိုႏွစ္ဦးၾကား သေဘာထားကြဲလြဲမွုမ်ားသည္ လင္းသာ့လီလက္ထပ္ၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ ပိုမိုျပင္းထန္လာခဲ့ေလ၏။

လင္းသာ့လီသည္ တစ္ရြာတည္းရွိ ခယ္မိသားစုမွ အငယ္ဆုံးသမီးျဖစ္သူ ခယ့္မိန္လီႏွင့္ အိမ္ေထာင္ရက္သားက်ခဲ့သည္။ ခယ့္မိန္လီဆိုသည့္ အမ်ိဳးသမီးမွာ သူမ၏နာမည္ကဲ့သို႔ပင္ အလြန္ေခ်ာေမာလွပစြာ ေမြးဖြားလာခဲ့သူတစ္ဦး ျဖစ္ၿပီး ရြာ၏ ပန္းတစ္ပြင့္ေလးဟု တင္စားခံရသူတစ္ဦးပင္။ ခယ့္မိန္လီသည္ လက္ထပ္ရမည့္ အရြယ္သို႔ေရာက္သည့္အခ်ိန္၌ သူမ၏အိမ္သို႔ ေတာင္းရမ္းရန္ လာေရာက္သူမ်ား အဆုံးမရွိမ်ားျပားခဲ့ၿပီး ခယ့္အိမ္မွသတ္မွတ္ထားေသာ တင္ေတာင္းေငြမွာ အေတာ္အတန္ျမင့္မားေသာေၾကာင့္ လာေရာက္သူတစ္စုကို ေၾကာက္လန႔္ေစသည္။

လင္းသာ့လီသည္ ခယ့္မိန္လီအား လြန္စြာ ႏွစ္သက္ျမတ္နိုးၿပီး သူအား လက္ထပ္ရန္ သူမကို ေတာင္းပန္ခဲ့သည္။ လင္းသာ့ကၽြမ္းသည္ သူ႔ညီျဖစ္သူက သူမအား ႀကိဳက္ႏွစ္သက္သည္ကို သိရွိၿပီး လက္ထပ္ပြဲအတြက္ ကူညီေပးရန္ တင္ေတာင္းပစၥည္းမ်ားကို ယူေဆာင္လာခဲ့သည္။

ငယ္စဥ္ကတည္းက မခြဲမခြါ အတူတူေနလာၾကေသာ ညီအကိုႏွစ္ေယာက္သည္ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္လည္း အတူတူသာ ေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္။ ခယ့္မိန္လီသည္ ငယ္ရြယ္စဥ္ကတည္းက အိမ္၌ အလိုလိုက္ခံ ေနခဲ့ရသျဖင့္ အလြန္ဇီဇာေၾကာင္ၿပီး လူကိုယ္၌ကလည္း ပ်င္းရိၿပီး အလိုေလာဘလည္းႀကီးသူျဖစ္သည္။ထို႔ေၾကာင့္ အတူေနစဥ္ကာလအတြင္း အိမ္အလုပ္အားလုံးသည္ အလုံးစုံ က်န္းေဟြ႕န်န္၏ ေခါင္းေပၚသို႔သာ က်ေရာက္လာခဲ့ေတာ့သည္။

လင္းသာ့ကၽြမ္းသည္ သူရဲ့ဇနီးသည္သည္ ကေလးမ်ားကိုလည္း ေစာင့္ေရွာက္ေနရသလို အိမ္အလုပ္အားလုံးကိုလည္း လုပ္ကိုင္ေနရသည္ကို ေတြ႕ျမင္ရေသာအခါ စိတ္ႏွလုံးမွာ မသက္သာခဲ့ေခ်။ လင္းသာ့လီသည္ သူ႔ရဲ့ဇနီးဖက္မွေန၍ ကူညီေျပာဆိုေပးေပမယ့္ ခယ့္မိန္လီကို သူ သေဘာမက်ေတာ့ေပ။ ညီအကိုႏွစ္ေယာက္၏ အျမင္မွာလည္း ပိုမိုကာ ကြဲလြဲဆန္႔က်င္လာေလ၏။

ေနာက္ဆုံးတြင္ ခယ့္မိန္လီသည္ သမီးႏွစ္ေယာက္ကို ေအာင္ျမင္စြာေမြးဖြားနိုင္ခဲ့ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ အလုံးစုံ ကြဲကြာသြားခဲ့ေလသည္။လင္းသာ့လီတို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္လုံးသည္ သူတို႔ သားေယာက်္ားေလးမေမြးဖြားသည္ကို က်န္းေဟြ႕န်န္ရဲ့ကံမေကာင္းမွုေၾကာင့္လို႔ ထင္မွတ္ထားၿပီး ခြဲေနဖို႔ကိုသာ အားသန္လာၾကသည္။

အေစာကတည္းကပင္ ခယ့္မိန္လီသည္ ခြဲထြက္ခ်င္ခဲ့သည္။ လင္းသာ့ကၽြမ္းတြင္ သားသမီးမ်ားမ်ားစြာ ရွိေနၿပီး လင္းသာ့ကၽြမ္းသည္လည္း လယ္လုပ္ျခင္းကိုသာ တတ္ကၽြမ္းကာ လင္းသာ့လီေလာက္ ဝင္ေငြမရရွိဟု သူမခံစားခဲ့ရသည္။ လင္းသာ့လီသည္ လက္သမားအလုပ္ျဖင့္ ရြာထဲမွ ပရိေဘာဂပစၥည္းမ်ားကို ေဆာက္လုပ္ရန္ ကူညီေပးသျဖင့္ ဝင္ေငြမွာလည္း မဆိုးလွေခ်။

ခယ့္မိန္လီသည္ အတူတူေန၊ အတူတူစားေနရသည္ကို သူမတို႔ထံမွ အခြင့္ေကာင္းယူေနသည္ဟုသာ ျမင္မွတ္ၿပီး အျမဲတမ္းညဴစူေနကာ မိသားစုမွ ခြဲထြက္ခ်င္ေၾကာင္းကို ေျပာၾကားခဲ့သည္။ လင္းသာ့လီကလည္း ဘာကိုမၽွ ျပန္လည္ေျပာၾကားျခင္းမရွိေသာ္လည္း မျငင္းဆန္ခဲ့ေပ။

လင္းသာ့ကၽြမ္းလည္း အကူအညီမဲ့စြာျဖင့္ ေရြးခ်ယ္စရာမရွိပဲ ခြဲေနရန္အတြက္ အိမ္ရွိလယ္ကြက္မ်ားကို ခြဲျခမ္းကာ အေမြခြဲေပးလိုက္ရသည္။ မိသားစု၌ ရွိေနသည့္ေငြမ်ားထဲမွ အမ်ားစုကို ခြဲေပးလိုက္ၿပီး ရြာလူႀကီးႏွင့္ နယ္ေျမခံအရာရွိတို႔ကို အတူတကြဖိတ္ၾကားကာ ထိုကိစၥရဲ့ အသိသက္ေသအျဖစ္ ထားရွိခဲ့ေလ၏။

ဤကဲ့သို႔ပင္ လင္းသာ့လီသည္ ရြာ၏အျခားတစ္ဖက္တြင္ အိမ္တစ္လုံး ရရွိခဲ့ၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ၾကာေနထိုင္ၿပီးေနာက္တြင္ သူတို႔သည္ သားေယာက်္ားေလးကို အမွန္တကယ္ေမြးဖြားနိုင္ခဲ့သည့္အတြက္ေၾကာင့္ က်န္းေဟြ႕န်န္က သူတို႔အား ကပ္ဆိုက္ေစသည့္ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ပိုမိုအတည္ယူလာၾကေတာ့သည္။

ေနာက္ပိုင္းတြင္ မိသားစုႏွစ္စုအၾကား ရင္းႏွီးခင္မင္မွုသည္လည္း တျဖည္းျဖည္း ေလ်ာ့ပါးလာခဲ့ေလ၏။ရြာ၏အျခားတစ္ဖက္အစြန္းရွိ လင္းသာ့လီတို႔ လင္မယားစုံတြဲသည္ သူတို႔ရဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္အေပၚ ရင္ထဲ၌ ဂုဏ္ယူေနေတာ့သည္။

ခယ့္မိန္လီႏွင့္ လင္းသာ့လီတို႔သည္ သားေယာက်္ားေလးမ်ားကိုသာ တန္ဖိုးထားၿပီး သမီးမိန္းကေလးမ်ားကို အထင္ေသးသည့္အားေလ်ာ္စြာ သူတို႔၏သမီးမ်ားကို ေငြေၾကးဥစၥာအျဖစ္သာ ရွုျမင္ၾကသည္။

သူတို႔၏ အႀကီးဆုံးသမီး လင္းခၽြမ္းအာသည္ လင္းသာ့လီႏွင့္ ပုံစံတူ ေမြးဖြားလာသျဖင့္ ခယ့္မိန္လီ၏ လွပေသာ အသြင္အျပင္မ်ားကို အေမြဆက္ခံျခင္း မရွိသည့္အတြက္ေၾကာင့္ ပို၍ပင္ ႏွစ္သက္ျခင္းမရွိခဲ့ေပ။လင္းခၽြမ္းအာသည္ မၾကာမီ အိမ္ေထာင္ျပဳသည့္ အရြယ္သို႔ ေရာက္ရွိေတာ့မည္ကို သိလိုက္သည့္အခ်ိန္ သူ႔သမီးသည္ လင္းက်င္းအာကဲ့သို႔ အိမ္ေထာင္မျပဳနိုင္ေၾကာင္း ခယ့္မိန္လီက သိရွိေလ၏။

လင္းခၽြမ္းအာ၏ အသြင္အျပင္ႏွင့္ ႐ုပ္ရည္ေၾကာင့္ သူမအား လက္ထပ္ေပးရန္ လက္ဖြဲ႕ပစၥည္းမ်ားစြာ ေပးရမည္ကို သူမ စိုးရြံ့ေနခဲ့သည္။ဤအခ်ိန္၌ နန္းေတာ္အေစခံမ်ား စုေဆာင္းေနသည့္ သတင္းၾကားသည္ႏွင့္ လင္းသာ့လီ၏ အေတြးမ်ားသည္ တက္ႂကြလာသည္။ နန္းေတာ္ထဲကို ဝင္ေရာက္နိုင္ခဲ့လၽွင္ ခန္းဝင္ပစၥည္းေငြအတြက္ စုေဆာင္းနိုင္႐ုံသာမက ေလ်ာ္ေၾကးေငြမ်ားလည္း ရရွိနိုင္လိမ့္မည္။ ေနာင္တြင္ လစဥ္ လခရရွိသျဖင့္ အေျခခ်ေနထိုင္ရန္ ဝင္ေငြမ်ားလည္း ရွိလာနိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ အဲဒါကို ေတြးၾကည့္မယ္ဆိုလၽွင္ တကယ့္ကို ေကာင္းသည့္ကိစၥတစ္ရပ္ပင္။

လင္းခၽြမ္းအာသည္ သူ႔မိဘေတြက သူမအား နန္းေတာ္ထဲကို ပို႔လိုက္သည့္အတြက္ ဝမ္းနည္းေပမယ့္ ေကြ႕ရန္ရဲ့ မ်က္ႏွာသာေပးခံမွုသာ ရနိုင္ခဲ့မည္ဆိုလၽွင္ သူမႏွင့္ ရြယ္တူေတြၾကားထဲမွာ ထင္ေပၚလာနိုင္လိမ့္မယ္ဆိုသည့္ နယ္ေျမခံအရာရွိ၏ စကားမ်ားကို ေတြးေနမိသည္။

လင္းခၽြမ္းအာသည္ သူမ၏ဦးေလးမိသားစုမွ လင္းက်င္းအာ သည္ ၿမိဳ႕မွ လူကုံထံမိသားစုထဲ ဝင္ေရာက္ကာ လက္ထပ္နိုင္သည္ကို အလြန္အားက်၊မနာလို ျဖစ္မိေသာ္လည္း သူမ၏အသြင္အျပင္ႏွင့္ မျဖစ္နိုင္သည္ကိုလည္း သူမနားလည္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူမ လက္မေလ်ာ့ေသးေခ်။ ဒီတစ္ခါ နန္းေတာ္ထဲဝင္ရမည့္ကိစၥသည္ သူမအတြက္ အခြင့္ေကာင္းပင္...

ဆယ္ရက္ၾကာၿပီးေနာက္ နယ္ေျမခံအရာရွိသည္ ၿမိဳ႕သို႔ သတင္းပို႔ရန္ အလုပ္ရွုပ္ေနေလ၏။ ေနာက္ဆုံးတြင္ လူအမ်ားစုသည္ သူတို႔ရဲ့ သားသမီးမ်ားႏွင့္ ခြဲခြါရန္ မလိုလားၾကသျဖင့္ လူဆယ္ေယာက္ျပည့္ေအာင္ မစုစည္းနိုင္ခဲ့ေပ။ေနာက္ပိုင္းမွာ နယ္ေျမခံအရာရွိက စုေဆာင္းထားတဲ့ ေငြေတြကို ထိုလူနည္းစုရဲ့ မိသားစုဝင္ေတြဆီ ခြဲေပးခဲ့ရသည္။ ထို႔ေနာက္ ဆယ္ရက္​ၾကာ​လၽွင္ ထိုလူမ်ားကို ၿမိဳ႕၌စုစည္းကာ ၿမိဳ႕ေတာ္​သို႔ ေစလႊတ္​လိုက္​မည္ ဟူေသာ သေဘာတူညီခ်က္ကို ရယူခဲ့ၿပီး မိသားစုမ်ားအား အိမ္သို႔ျပန္ကာ ျပင္ဆင္ခြင့္ေပးလိုက္သည္။

ခယ့္မိန္လီသည္ ခြဲေဝေပးေသာေငြမ်ားကို ယူကာ ၿမိဳ႕ထဲသို႔ သြားေရာက္ခဲ့ေလ၏။ ေနာက္ဆုံးတြင္ သူ႔သမီးကို နန္းေတာ္သို႔ မပို႔ခင္မွာပင္ သမီးအတြက္ အဝတ္အစား အသစ္တစ္ထည္ဝယ္ေပးရန္ စိတ္ကူးလိုက္သည္။ သူ႔ဘာသာသူ ခ်ဳပ္ဖို႔ရန္ အရမ္းေနာက္က်ေနျဖစ္လို႔ အဆင္သင့္ခ်ဳပ္လုပ္ထားၿပီးသား အ၀တ္အထည္ဆိုင္သို႔သာ သြားေရာက္ၿပီး ဝယ္ယူခဲ့သည္။

အထည္ဆိုင္မွ ထြက္လာၿပီးေနာက္ ခယ့္မိန္လီသည္ မုန႔္ဆိုင္သို႔ သြားကာ အိမ္အတြက္ မုန္႔မ်ားကို ဝယ္ယူသြားရန္ ရည္ရြယ္ထားၿပီး အထူးသျဖင့္ ထိုဆိုင္မွ မုန႔္ကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္သည့္ သူမသားငယ္အတြက္ သေရစာတခ်ိဳ႕ ဝယ္ရန္အတြက္ ျဖစ္သည္။

ထိုမိသားစု၏မုန္႔ဆိုင္မွ သေရစာသည္ အလြန္ကို အရသာေကာင္းမြန္လွသည္။ သူတို႔ရဲ့ေစ်းႏွုန္းကလည္း သင့္ေတာ္ၿပီး လုပ္ငန္းမွာလည္း အျမဲတမ္း အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕သည္။ ခယ့္မိန္လီ ဆိုင္သို႔ ေရာက္သည့္အခ်ိန္၌ ဆိုင္အဝင္ဝတြင္ ရွိေနေသာ ရွည္လ်ားသည့္ လူတန္းေၾကာင့္ သူမလည္း ေနာက္ဘက္၌သာ တန္းစီၿပီး ေစာင့္ဆိုင္းလိုက္သည္။ထို႔စဥ္ သူမ၏အေရွ႕၌ တန္းစီေနေသာ အဘြားႀကီးႏွစ္ေယာက္ထံမွ ၿမိဳ႕ထဲတြင္ ပ်ံ႕ႏွံ့ေနေသာ ေကာလဟာလကို က်ယ္ေလာင္စြာေျပာေနသည့္ အသံကို သူမၾကားလိုက္ရသည္။

"ဟဲ့ ရွင္ၾကားၿပီးၿပီလား... လက္ေထာက္အတြင္းဝန္ အႀကီးအကဲဝမ္ မိသားစုက ခ်ဳန္းရွီးအတြက္ သူ႔သားကို ဇနီးမယားတစ္ေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္ေပးဖို႔ ေအာင္သြယ္ေတာ္က်န္းကို ေတာင္းဆိုေနတယ္ဆိုတာေလ..."

(T/N: 沖喜 (Chong Xi) E tran ကေတာ့ Happy Occasion လို Trans ထားတယ္ ဗမာမွာေတာ့ အေလ့အထမရွိဘူးလို႔ ထင္တယ္။ တ႐ုတ္ေတြမွာ လူတစ္ေယာက္ အျပင္းဖ်ားလို႔ ေဆးပညာ မကယ္တင္နိုင္ဘူးဆိုရင္ ကံၾကမၼာကို ေျပာင္းလဲနိုင္ဖို႔ သို႔မဟုတ္ ကုစားနိုင္ဖို႔၊ အဲလူအတြက္ လက္ထပ္တာလို အထူးေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္အခမ္းအနား ဒါမွမဟုတ္ ပြဲမ်ိဳးကို က်င္းပေပးရမယ္လို႔ ေရွးေခတ္လူေတြရဲ့ ယုံၾကည္ၾကတာကို ဆိုလိုတာပါ)

"အင္း... ကၽြန္မလည္းၾကားတယ္... ေအာင္သြယ္ေတာ္က်န္းရဲ့ေဘးအိမ္မွာေနတဲ့ ကၽြန္မညီမရဲ့ေယာကၡမကေျပာတယ္... ေငြစတစ္ရာေပးမယ္ဆိုလားပဲ..."

"ေငြစတစ္ရာေတာင္!!! ဒီတစ္ခါေတာ့ ဝမ္အိမ္က သူတို႔ ေခၽြးနဲစာေတြကို ထုတ္ေပးေတာ့တာပဲ...""ေရြးခ်ယ္စရာမရွိဘူးေလ... သူတို႔မွာက သားတစ္ေယာက္ပဲရွိတာ... အဲသားကလဲ အိပ္ယာထဲလဲၿပီး ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတယ္.. သူ႔ကို ကုေပးတဲ့ေဆးဆရာကလည္း ေခါင္းေရွာင္သြားၿပီေလ... သူ႔ကို ေနာက္ဆုံး ခ်ဳန္းရွီးကပဲ ကယ္နိုင္ေတာ့မွာ..."

"အိုင္းယား!... ေငြစတစ္ရာေပးမယ္ဆိုေပမယ့္လည္း တကယ္လို႔သာ ခၽြတ္ေခ်ာ္ၿပီး မေအာင္ျမင္ခဲ့ရင္ အဲမိန္းကေလးဘဝေတာ့ ပ်က္ဆီးသြားမွာပဲ... ဘယ္မိသားစုက ၾကည္ျဖဴနိုင္ပါ့မလဲ..."

"ဟုတ္တယ္၊ ေအာင္သြယ္ေတာ္ကေျပာတယ္၊ ဝမ္မိသားစုက မိန္းကေလးရဲ့႐ုပ္သြင္ကို မၾကည့္ပဲ ေမြးဇာတာကိုက္ညီဖို႔ပဲ လိုအပ္တယ္လို႔ေျပာတယ္၊ ရြာကျဖစ္ရင္ေတာင္မွ သူတို႔ လက္ခံနိုင္တယ္လို႔ ငါၾကားတယ္။ ခ်ဳန္းရွီးၿပီးလို႔ မေတာ္တဆမွု တစ္စုံတစ္ရာ ရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေနာက္ပိုင္း ဇနီးျဖစ္သူကို ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳလည္း သေဘာတူေပးမယ္လို႔ သူတို႔က ေျပာေသးတယ္၊ ဝမ္အိမ္က တကယ္ကို စိုးရိမ္ေနပုံပဲ။

"ခယ့္မိန္လီသည္ မုန႔္မ်ားကို ဝယ္ၿပီး အိမ္သို႔ အျမန္ျပန္သြားခဲ့သည္။ အျပန္လမ္းတြင္ အဘြားႀကီးႏွစ္ေယာက္၏ စကားမ်ားကို ေတြးေနမိသည္။ ေငြစတစ္ရာ... သူမ ဒီေလာက္ပိုက္ဆံအမ်ားႀကီးကို အရင္တုန္းက မျမင္ေတြ႕ခဲ့ဖူးေပ၊ အဲဒါကို ပိုေတြးေလ၊ သူ႔ႏွလုံးသားေတြ ယားယံလာၿပီး သည္းမခံနိုင္ေတာ့ေခ်။

အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီးေနာက္ ခယ့္မိန္လီသည္ လင္းသာ့လီအား ထိုကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာျပခဲ့သည္။

"အိုင္းယား!! ေစာေစာစီးစီး ဒီအေၾကာင္းကို မင္းမသိခဲ့ဘူးလား၊ အခုေတာ့ ငါတို႔သမီးက နန္းေတာ္ထဲဝင္ဖို႔ေတာင္ ျပင္ဆင္ၿပီးေနၿပီေလ"

"မနက္ျဖန္ ၿမိဳ႕ကိုတက္ၿပီး ငါသြားေမးၾကည့္ဦးမယ္"

လင္းသာ့လီသည္ ထိုအေၾကာင္းကို ေတြးကာ စိတ္ေျပာင္းသြားသည္။ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ လင္းသာ့လီသည္ လင္းခၽြမ္းအာ၏ ေမြးေန႔ဇာတာကို ယူေဆာင္ကာ ေအာင္သြယ္ေတာ္က်န္း၏အိမ္သို႔ သြားေရာက္ ရွာေဖြခဲ့သည္။

ေအာင္သြယ္ေတာ္က်န္းသည္လည္း အေတာ္ေလးကို စိုးရိမ္ေနခဲ့ေလ၏။ ဒီသတင္းဟာ ရက္အေတာ္ၾကာေအာင္ ပ်ံ႕ႏွံ့ၿပီးးျဖစ္ေပမယ့္ သတင္းအစအနပင္ ျပန္မၾကားခဲ့ရေခ်။ ဝမ္မိသားစုသည္လည္း သူမအား ေန႔တိုင္းလာေရာက္၍ အလ်င္စလိုေဆာင္ရြက္ေပးရန္ အပူတျပင္းေတာင္းဆိုေနခဲ့သည္။

လင္းသာ့လီ၏ လာေရာက္ရသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို နားေထာင္ၿပီးေနာက္ သူမ အလြန္ ဝမ္းသာသြားသည္။ ေမြးဇာတာကို ခ်က္ျခင္းပင္ တြက္ခ်က္ၾကည့္ခဲ့ၿပီး ရလာဒ္မွာလည္း တကယ့္ကို လိုက္ဖက္ေနခဲ့သည္။ သတင္းေကာင္းေျပာၾကားရန္ သူမသည္ ဝမ္အိမ္သို႔ ခ်က္ခ်င္းေျပးသြားခဲ့သည္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူမရဲ့အလုပ္ကို ၿပီးေျမာက္ေအာင္ေဆာင္ရြက္နိုင္ခဲ့ေလၿပီ။

ဝမ္မိသားစုသည္လည္း အလြန္စိုးရိမ္ေနခဲ့သည္။ ခ်ဳန္းရွီးဟူေသာ စကားႏွစ္ခြန္းကိုပင္ မေျပာဘဲ လင္းသာ့လီအား လက္ဖြဲ႕ေငြအျဖစ္ ေငြစတစ္ရာအား ေပးခဲ့ေလ၏။ မိသားစုႏွစ္စုသည္ ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ သတို႔သမီးကို ေခၚေဆာင္ရန္ သေဘာတူခဲ့ၾကၿပီး လင္းသာ့လီသည္ သမီးျဖစ္သူအား ဝမ္အိမ္ကို ေခၚေဆာင္ရာတြင္ အဆင္ေျပေစရန္အတြက္ သူ႔သမီးကို ၿမိဳ႕တြင္းရွိ တည္းခိုခန္းသို႔ ေခၚေဆာင္သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဦးစြာစကားဆိုခဲ့ေလ၏။ ဝမ္အိမ္ကလည္း သဘာဝက်စြာပင္ သေဘာတူခဲ့ေလသည္။ မူလအစက ေဝးလံေသာ ခရီးအကြာအေဝးေၾကာင့္ အခ်ိန္ေကာင္းကို ေႏွာင့္ေႏွးမည္အား စိုးရိမ္ခဲ့ၾကသည္။လင္းသာ့လီသည္ ေငြစတစ္ရာကို ယူေဆာင္ကာ အိမ္သို႔ျပန္လာခဲ့သည္။

တစ္မိသားစုလုံး ပိုက္ဆံကို ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသျဖင့္ ၾကက္ေသေသသြားၾကသည္။ ေနာက္​ေတာ့ တစ္မိသားစုလုံး စုေဝးကာ ခၽြမ္းအာကို မနက္ျဖန္မနက္တြင္ ၿမိဳ႕သို႔ေခၚသြားရန္ ျပင္ဆင္ၾကေလသည္။

လင္းခၽြမ္းအာသည္ သူမ နန္းေတာ္ထဲသို႔ မဝင္ေရာက္နိုင္ေတာ့သည္ကို သိရွိၿပီးျဖစ္သည္။ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္လၽွင္ ခ်ဳန္းရွီးပြဲ ကိုသြားရသည္မွာ သူမအတြက္ ပို၍ သာလြန္ေကာင္းမြန္နိုင္မည္ဟု ခံစားမိေလ၏။

အဲဒါကို ႀကိဳးစားၾကည့္သည္မွာလည္း အရွုံးေတာ့မရွိေပ။ သဘာဝက်စြာပင္ ၿမိဳ႕မွ အစိုးရအရာရွိ၏မိသားစုႏွင့္ လက္ထပ္တာက ပိုၿပီး ေကာင္းနိုင္သည္ဟု ခံစားမိသည္။ ဒါ့အျပင္ ခင္ပြန္းသည္မွာလည္း အဆင့္ကိုးလက္ေထာက္အတြင္းဝန္အႀကီးအကဲရဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာသားျဖစ္ၿပီး ပုံမွန္အခ်ိန္ဆိုရင္ ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးကို သူမ ေတြးေတာင္ေတြးဝံ့မွာ မဟုတ္ေခ်။ခ်ဳန္းရွီးသာ ေကာင္းမြန္စြာ ၿပီးဆုံးသြားပါက၊ သူမသည္ အစိုးရအရာရွိမိသားစုမွ ဂုဏ္သေရရွိ အမ်ိဳးသမီးငယ္တစ္ဦး ျဖစ္လာလိမ့္မည္။ လင္းက်င္းအာ လက္ထပ္ထားသည့္ အိမ္ေထာင္ဖက္မိသားစုႏွင့္ ႏွိုင္းယွဥ္လၽွင္ သူမက ပို၍ပင္ ဂုဏ္သိကၡာရွိေလ၏။အကယ္၍ ခ်ဳန္းရွီးသာ မေအာင္ျမင္ခဲ့လၽွင္လည္း ေနာက္ထပ္ႏွစ္ႏွစ္အၾကာ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳနိုင္တယ္လို႔ သူတို႔က ေျပာထားၿပီးသားပဲ။ နန္းတြင္းထဲသို႔ဝင္ပါက နန္းေတာ္မွထြက္နိုင္မည့္ အခ်ိန္ထိသာ သူမ ေစာင့္ဆိုင္းေနရလၽွင္ သူမ၏ အသက္မွာ (၂၅) ႏွစ္မၽွပင္ ရွိေနေလၿပီ။ ထိုအခါ သူမအတြက္ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ ခက္လိမ့္မည္။

ႏွစ္ရက္ခန္႔ အလုပ္ရွုပ္ၿပီးေနာက္ အားလုံးၿပီးေျမာက္သြားခဲ့ၿပီး ျပင္ဆင္စရာမ်ားလည္း မက်န္ရွိေတာ့ေပ။ လင္းသာ့လီတို႔ ဇနီးေမာင္နံဟာ ထိုအခ်ိန္မွ နန္းေတာ္ထဲဝင္ရန္ ခြဲတမ္းကိစၥကို စိုးရြံ့လာသည္။ ေငြစတစ္ရာအား ရြာ၌ ပိုင္ဆိုင္နိုင္သူမွာ သူတို႔မိသားစုကသာ ပထမဆုံးဟု ဆိုနိုင္ေပလိမ့္မည္။ သို႔ေပမယ့္ နယ္ေျမခံအရာရွိေတြကို ေစာ္ကားမိလၽွင္ ရြာထဲ၌ ေအးခ်မ္းစြာေနထိုင္ရမည့္ သူတို႔ရဲ့ေန႔ရက္ေတြဟာ ကုန္ဆုံးသြားလိမ့္မည္။

"အဲဒီက နယ္ေျမခံအရာရွိဆီသြားလိုက္၊ ၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံကိုလည္းျပန္ေပးၿပီး ေငြငါးစလည္း ထပ္ေပးလိုက္၊ ခၽြမ္းအာက အိမ္ေထာင္က်ၿပီးလို႔ အခုဆို သူမက ဝမ္မိသားစုရဲ့မိသားစုဝင္ ျဖစ္ေနၿပီ။ နယ္ေျမခံအရာရွိက ဝမ္အိမ္ေတာ္ကို ေစာ္ကားဝံ့သလား?... လက္ေထာက္အတြင္းဝန္အႀကီးအကဲဝမ္က ခရိုင္တရားသူႀကီးရဲ့ ေဘးက အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ အရာရွိတစ္ဦးပဲ..."ယခုအခါ ခယ့္မိန္လီသည္ ေငြအေျမာက္အမ်ား ရရွိခဲ့ၿပီးေနာက္ သူမ၏ သတၱိမ်ားလည္း ပိုမိုကာတိုးလာခဲ့သည္။

"ဒီတေခါက္ နယ္ေျမခံအရာရွိအတြက္ လူ (၁၀) ေယာက္ေလာက္ကို စုေဆာင္းဖို႔ ခက္ခဲတယ္ဆိုတာ မင္းလည္းသိပါတယ္၊ အခု တစ္ေယာက္ကထပ္ေလ်ာ့ျပန္ၿပီဆိုေတာ့..."

"ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကၽြန္မတို႔မိသားစုရဲ့ ခၽြမ္းအာက လိုအပ္တဲ့ အသက္အရြယ္ကို အရင္ထဲက ေက်ာ္လြန္ၿပီးသြားၿပီေလ။ သူမကိုသာ စာရင္းမသြင္းထားရင္ အရင္ထဲက တစ္ေယာက္စာ ေလ်ာ့ေနၿပီးသားပဲ၊ နယ္ေျမခံအရာရွိကို တျခားမိသားစုေတြဆီ သြားရွာၾကည့္ခိုင္းပါဦး... ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ ကၽြန္မတို႔ မိသားစုမွာ အခု သင့္ေလ်ာ္တဲ့သူ မရွိေသးဘူး၊ ကၽြန္မတို႔ရဲ့ ဒုတိယသမီးက အခုမွ အသက္ (၁၀) ႏွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ အာ!... ဟုတ္သားပဲ၊ အစ္ကိုႀကီးရဲ့ မိသားစုမွာ သင့္ေတာ္တဲ့ ကေလးက ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ရွိေနတာ မဟုတ္ဘူးလား။ သူတို႔ထဲက တေယာက္ကို သြားခိုင္းလိုက္ေလ၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔မိသားစုမွာ ေကာတစ္ေယာက္လည္း ရွိေနေသးတယ္၊ မိသားစုကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ဖို႔ အစားအစာ ျဖဳန္းတီးေနရာ မေရာက္ဘူးလား..."

ခယ့္မိန္လီက ဆိုးသြမ္းစြာ ေတြးလိုက္သည္။

"ဒါလည္း မွန္တာပဲ၊ အခုပဲ နယ္ေျမခံအရာရွိရဲ့အိမ္ကို သြားၿပီး ေျပာလိုက္မယ္၊ ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ ငါတို႔ေတြ ဒီအေျခအေနကိုေတာင္ ေရာက္ေနၿပီးၿပီပဲ၊ ေနာင္ခါလာ ေနာင္ေစ်းပဲ၊ အနာဂတ္မွာ ငါတို႔ ၿမိဳ႕ထဲကို ေျပာင္းၿပီး ေနၾကမွာပဲေလ၊ ဘာပဲေျပာေျပာ ငါတို႔ အခု ခ်မ္းသာေနၿပီပဲ၊ ဘာကိုေၾကာက္ေနရမွာလဲ..." လင္းသာ့လီကလည္း သတိႀကီးစိတ္ကို ေလထဲသို႔ လႊင့္ပစ္လိုက္ေလသည္။

T/N:

Dog 🐕 and Bitch (╯°□°)╯┻━┻

( -_・) 【デ═一 ▸ F**k U

ထိုေန႔ညေနခင္းတြင္ နယ္ေျမခံအရာရွိက လင္းသာ့လီတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံအား လင္းသာ့ကၽြမ္း၏အိမ္သို႔ ေခၚေဆာင္သြားခဲ့သည္။ လင္းသာ့ကၽြမ္းတို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္သည္ ဒီအခ်ိန္ႀကီး ထိုသူမ်ား အိမ္သို႔ ေရာက္ရွိလာသည္ကို ျမင္ၿပီး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။သူတို႔စိတ္ႏွလုံးထဲ၌ မေကာင္းေသာ ခံစားခ်က္မ်ိဳးကို ခံစားေနရသည္။

အေသအခ်ာပင္၊ နယ္ေျမခံအရာရွိသည္ အေျခအေနအားလုံးကို ေျပာျပၿပီး လင္းသာ့ကၽြမ္း ေပးခဲ့သည့္ ပိုက္ဆံေတြကို ျပန္ေပးခဲ့သည္။

"သာ့ကၽြမ္း၊ မင္းတို႔ ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ ကြဲကြာခဲ့ၾကေပမယ့္ လင္းဆိုတဲ့ စကားလုံးကို စုတ္တစ္ခ်က္နဲ႔ ပုံေဖာ္လို႔မရဘူး။ ဒီတစ္ခါ သာ့လီလုပ္ခဲ့တာ တမင္တကာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေနာက္က်ရင္ ဘိုးဘြားခန္းထဲ သင္ၾကားခံသင့္ေပမယ့္ ဒီတစ္ခါေတာ့ နန္းေတာ္ထဲဝင္ဖို႔ကို မင္းမိသားစုထဲက တစ္ေယာက္ကို ေသခ်ာေပါက္ ပို႔ေပးရလိမ့္မယ္"

"ဘာလို႔ဒီလိုလုပ္နိုင္ရတာလဲ? ေျပာၿပီးသားစကားကို ဒီလိုပဲ ျပန္ေျပာင္းလို႔ရမလား! အရင္ထဲက ေနရာအတြက္ ပိုက္ဆံေပးၿပီးသားေလ..."က်န္းမုက ငိုရွိုက္ကာ ေျပာလိုက္ေလသည္။ သူမကေလးကို နန္းေတာ္ထဲကို ပို႔ရဦးမယ္ဆိုတာ မေမၽွာ္လင့္ထားဘူး။

လင္းသာ့ကၽြမ္းသည္ တစ္ဖက္မွ လက္သီးမ်ားကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ဆုပ္ထားၿပီး လင္းသာ့လီအား ထိုးႀကိတ္ခ်င္လုနီးပါးပင္...လင္းသာ့လီသည္ ထိုအခ်င္းအရာကိုျမင္ၿပီး အလ်င္အျမန္တုံ႔ျပန္ကာ အစ္ကိုျဖစ္သူ၏ေျခေထာက္ကို အျမန္ဖမ္းဆုပ္လိုက္သည္။

"အစ္ကိုႀကီး၊ ညီေလး မွားတယ္ဆိုတာ သိေနပါၿပီ၊ ပိုက္ဆံေၾကာင့္ မ်က္စိကန္းသြားတာပါ၊ အစ္ကိုႀကီးကို ေလ်ာ္ေၾကးအတြက္ ေနာက္ထပ္ ေငြဆယ္စကို ထပ္ေပးပါ့မယ္..."လင္းသာ့ကၽြမ္းက နားမေထာင္ဘဲ ရပ္ျမဲအတိုင္းသာ ရပ္ေနေလသည္။ ထိုစကားကို ၾကားလိုက္သည္ႏွင့္ ညီျဖစ္သူ လင္းသာ့လီအား အဆက္မျပတ္ ေအာ္ဟစ္လာသည္အထိ ေဒါသတႀကီး ရိုက္ႏွက္ေတာ့သည္။

သာ့လီအရိုက္ခံရသည္ကို ခယ့္မိန္လီျမင္လိုက္ရသည့္အခါ သူ႔အား ကာကြယ္ေပးလိုက္ကာ ငိုယိုၿပီး က်ယ္ေလာင္စြာေအာ္ရင္း

"အား!!!! အစ္ကိုႀကီး၊ သူ႔ကို မရိုက္ပါနဲ႔... အစ္ကိုႀကီး ရိုက္လို႔ သူေသသြားလိမ့္မယ္.."

"ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ့ ပိုက္ဆံေတြကို ဘယ္သူက လိုခ်င္ေနလို႔လဲ!! ငါတို႔မိသားစုက ခင္ဗ်ားတို႔အားလုံးကို မႀကိဳဆိုဘူး။"လင္းက်ားဝမ္သည္ အျပင္မွ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ၾကားသိလိုက္ရၿပီးေနာက္ အျပင္ဖက္သို႔ ထြက္လာခဲ့ေလ၏။

"ဟန္!! မင္းက လူႀကီးေတြကို ဘယ္လိုမ်ိဳး ေျပာလိုက္တာလဲ? ဒီလိုမ်ိဳး အစ္ကိုႀကီးနဲ႔ မရီးက သင္ေပးထားတာလား? ၿပီးေတာ့ မင္းက ပညာတတ္ျဖစ္ေသးလို႔လား။ ဖြီ! ဒီေန႔ ရွင္တို႔အားလုံး သာ့လီကို ေသေအာင္ရိုက္ႏွက္ရင္ေတာင္ ရွင့္မိသားစုက နန္းေတာ္ထဲေစလႊတ္ဖို႔ လူတေယာက္ကို ေပးေနရဦးမွာပဲ..." ခယ္မိန္လီက ေက်နပ္စြာေျပာလိုက္သည္။

"အစ္ကိုႀကီး၊ တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္က အစ္ကိုႀကီးတို႔အားလုံးရဲ့ ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ လုပ္ေပးတာပါ၊ မင္းမိသားစုရဲ့ ေကာကေလးကို မင္းေတြ႕လား၊ သူ႔အသက္က တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ႀကီးလာၿပီး ေကာျဖစ္လို႔ အားနည္တယ္ေလ၊ ေနာင္မွာ သူက ေလးလံတဲ့အလုပ္တို႔၊ လယ္အလုပ္တို႔ကိုလည္း လုပ္နိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ အိမ္ေထာင္ခ်ဖို႔ကိုလည္း ဘယ္သူက ေကာကို ဇနီးမယားအျဖစ္ ယူခ်င္မွာလဲ?၊ မင္းတို႔အားလုံးက သူ႔ကို သူေဌးရဲ့ ကိုယ္လုပ္ေတာ္လည္း အျဖစ္ခံၾကမွာ မဟုတ္ဘူးေလ၊ အိမ္မွာ တစ္သက္လုံး ေကၽြးေမြးေထာက္ပံ့မယ္လို႔ေတာ့ မေျပာနဲ႔ေနာ္။ နန္းေတာ္သြားရတာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲ၊ ကုန္က်စရိတ္လည္း သက္သာ၊ မိသားစုဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးလည္း သက္သာနိုင္တယ္၊ သူကိုယ္တိုင္လည္း ဝင္ေငြရွာနိုင္တာပဲ၊ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္လဲ!"

လင္းသာ့လီသည္ 'အစ္ကိုႀကီးအတြက္ စဥ္းစားေနတာ' ဆိုတဲ့ အမူအရာနဲ႔ ေျပာလိုက္ေလ၏။

"သာ့လီေျပာတာမွန္တယ္။ အားလုံးပဲ မွန္မွန္ကန္ကန္နဲ႔ စဥ္းစားသင့္တယ္။ ရက္အနည္းငယ္က်န္ပါေသးတယ္၊ သြားၿပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားရဲ့ကေလးကို ျပင္ဆင္ဖို႔ ကူညီေပးလိုက္ပါဦး..."နယ္ေျမခံအရာရွိက လင္းသာ့ကၽြမ္းအား ျငင္းဆိုခြင့္မေပးဘဲ မွာၾကားခဲ့ကာ လင္းသာ့လီတို႔စုံတြဲႏွင့္အတူ ထြက္ခြါသြားခဲ့သည္။

"ေဖေဖ၊ ေမေမ၊ ဒုတိယဦးေလးေျပာတာ မွန္ပါတယ္၊ အိမ္မွာေနရင္ေတာင္ သားက အသုံးမဝင္ပါဘူး၊ သားကို နန္းေတာ္ထဲ ဝင္ခြင့္ျပဳလိုက္တာ ပိုေကာင္းပါတယ္။ သား ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဂ႐ုစိုက္ပါ့မယ္..."လင္းက်ားေပါင္သည္ သန္မာဟန္ေဆာင္ကာ ေျပာလိုက္ေသာ္လည္း သူ႔မ်က္ရည္မ်ားမွာ က်ဆင္းလာေလသည္။

လင္းက်ားေပါင္သည္ ငယ္စဥ္ကတည္းက သူသည္ အျခားကေလးမ်ားႏွင့္ မတူသည္ကို သိရွိခဲ့သည္။ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမၽွ သူႏွင့္အတူ မကစားခ်င္ၾကေပ။

သူ႔အသက္ ေလးငါးႏွစ္ေလာက္၌ သူစိမ္းတစ္ေယာက္က သူတို႔အိမ္တံခါးေရွ႕ကို လာေရာက္ကာ သူ႔အား ဝယ္ယူခ်င္သည္ဟု ေျပာတာကို သူမွတ္မိသည္။ လူကုံထံအသိုင္းအဝိုင္းမွ မိသားစုတစ္စုသည္ သူ႔လိုလူမ်ိဴးကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္သျဖင့္ လာေရာက္ဝယ္ယူခ်ိန္ ထိုလူမ်ားမွာ အေမရဲ့ ႏွင္ထုတ္ျခင္းကိုသာ ခံခဲ့ရသည္။

အေမက သူ႔အား အျပင္သို႔ ေခၚသြားသည့္ အခ်ိန္တိုင္း တျခားသူမ်ားရဲ့ ကဲ့ရဲရွုံ႔ခ်ျခင္း၊ ေဝဖန္ေျပာဆိုျခင္းမ်ားကို အျမဲခံခဲ့ရသည္။ အေမက သူ႔ကို အျမဲေပြဖက္ကာ ငိုေနေပမယ့္ သူ႔မိဘေတြက သူ႔ကို အျမဲတမ္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဆက္ဆံေပးသည္။ မိသားစုထဲတြင္ အရသာရွိတဲ့ အစားအစာ ဒါမွမဟုတ္ ေပ်ာ္စရာကစားစရာတစ္ခုခုရွိရင္ အျမဲတမ္း သူ႔ကိုသာ အရင္ေပးခဲ့ၾကသည္။ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြေတာင္ သူ႔ကိုဆို သိပ္ခ်စ္ေပးၾကသည္။ နဂါးႏွင့္ဖီးနစ္တို႔ ေမြးဖြားၿပီးသည့္တိုင္ လူတိုင္းက သူ႔ကို အရင္အတိုင္း ေကာင္းမြန္စြာဆက္ဆံၾကၿပီး သူကလည္း မိသားစုကို အလြန္အမင္းခ်စ္ခင္ျမတ္နိုးရသည္။က်န္းမုသည္ လင္းက်ားေပါင္ကို ဖက္ကာ ငိုေလသည္။

"က်ားေပါင္... အား... သားက အေဖနဲ႔အေမရဲ့ ရင္ေသြးေလးပဲ၊ အေဖနဲ႔အေမက သားကို ဘယ္တုန္းကမွ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးလို႔ မခံစားဖူးဘူး။ အေဖနဲ႔အေဖနဲ႔ မင္းကို ပို႔ေပးလိုက္ဖို႔ကို အရမ္း ဝန္ေလးမိတယ္၊ ဒီ ဓားတစ္​​ေထာင္​နဲ႔ ထိုးစိုက္ၿပီး အသတ္ခံသင့္တဲ့ေကာင္! လင္းသာ့လီ ဒီလိုမ်ိဳး သူမို႔ လုပ္ရက္တယ္... ဟင့္... ဟင့္..."