အခန္း (၃)၊ အပိုင္း(၂): အဆိပ္

လင္းက်ားရြာ

*******************

ယမန္ေန႔ညေနပိုင္းေလးမွာပင္ လင္းက်ားရြာ၏နယ္ေျမခံအရာရွိက အေရးႀကီးသတင္းတစ္ခုကို ေၾကညာခဲ့တယ္။ ဒါကေတာ့ နန္းတြင္းထဲဝင္ေရာက္ၿပီး အလုပ္အေကၽြးျပဳဖို႔ရန္အတြက္ နန္းတြင္းအေစခံရာထူးနဲ႔ နန္းေတာ္ကေန လူသစ္ေတြ စုေဆာင္းေနတယ္ဆိုတဲ့ သတင္စကားကိုပါပဲ။ သူတို႔ေနထိုင္တဲ့ လင္းက်ားရြာကလည္း လူဆယ္ေယာက္စာေနရာအတြက္ ျဖည့္တင္းေပးရမွာပင္။

ရြာထဲမွ ရြာသားေတြအားလုံးလည္း ဒီသတင္းကို ၾကားသိလိုက္ရလို႔ အံ့ဩသြားခဲ့ၿပီး လူတိုင္း စိတ္ပါဝင္စားစြာ ေဆြးေႏြးၾကေတာ့သည္။

"တိတ္ၾကစမ္း... တိတ္ၾကစမ္း... အားလုံးပဲ နားေထာင္ၾက... ဒီသတင္းကအမွန္ပဲ၊ ဒီေန႔ ငါ ၿမိဳ႕ကိုတက္သြားေတာ့ ခရိုင္တရားသူႀကီးကိုယ္တိုင္ ငါ့ကိုေျပာလိုက္တာ... ဒီတစ္ခါ ငါတို႔ လင္းက်ားရြာအတြက္ လူဆယ္ေယာက္စာ ေနရာရခဲ့တယ္။ လိုအပ္ခ်က္အေနနဲ႔ကေတာ့ အသက္ (၁၁)ႏွစ္နဲ႔ (၁၂) ႏွစ္ၾကား မိန္းကေလးေတြ ဒါမွမဟုတ္ ေကာေတြ ျဖစ္ရမယ္။ ငါနားလည္ပါတယ္။ ဘယ္သူမွ ကိုယ့္ကေလးကို နန္းေတာ္ကို ပို႔ခ်င္မွာမဟုတ္တာကို... ဒါေပမယ့္လည္း အုပ္ခ်ဳပ္ေရး႐ုံးက အမိန္႔ခ်မွတ္ၿပီးသား ျဖစ္ေနၿပီ။ တကယ္လို႔ အမိန႔္ကို မလိုက္နာခဲ့ရင္ တစ္ရြာလုံး ဒုကၡေရာက္ကုန္လိမ့္မယ္..."

ထို႔ေနာက္ နယ္ေျမခံအရာရွိက ဆက္လက္ၿပီး ေျပာလိုက္ေလသည္။

"တကယ္ေတာ့ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ နန္းေတာ္ထဲဝင္တာ မင္းတို႔ ေတြးေနသေလာက္လဲ မဆိုးပါဘူး၊ နန္းေတာ္ထဲဝင္ၿပီးလို႔ရွိရင္ လတိုင္း လုပ္အားခအေနနဲ႔ အသျပာေတြရလိမ့္မယ္၊ ၿပီးေတာ့ အေပၚမွာေျပာသလို အက်ိဳးအျမတ္ေတြရမယ့္အျပင္ကို မင္းတို႔ အသက္ (၂၅) ႏွစ္ျပည့္လို႔ရွိရင္ နန္းေတာ္ကေန ထြက္ခြင့္ေပးမယ့္အျပင္ကို အဲအတြက္လည္း ေငြသားအခ်ိဳ႕ရဦးမွာ... ဒါ့အျပင္ကို ေကြ႕ရန္တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ့ မ်က္စိက်တာသာ ခံရမယ္ဆိုရင္ အဆုံးအစမရွိတဲ့ ေကာင္းမြန္တဲ့အနာဂတ္ေတြကို ပိုင္ဆိုင္နိုင္ၿပီး မိသားစုကိုလည္း အက်ိဳးျပဳနိုင္လိမ့္မယ္..."

နယ္ေျမခံအရာရွိရဲ့ စကားဆုံးတာနဲ႔ ပိုက္ဆံမက္တဲ့မိသားစုေတြဟာ ခ်က္ခ်င္းကို လိုခ်င္တက္မက္တဲ့ အမူအရာေတြ ေပၚေပါက္လာေတာ့တယ္။ နယ္ေျမခံအရာရွိဟာ အဲဒီလူေတြကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး ေက်နပ္သြားခဲ့တယ္။ ဒီလိုဆို ဆယ္ေယာက္ျပည့္ဖို႔ဆိုတာ ခက္ခဲမွာ မဟုတ္‌ေတာ့ဘူး။ ၿပီးေနာက္ နယ္ေျမခံအရာရွိဟာ ေနာက္ထပ္ ထပ္ၿပီး မီးစာထည့္ေပးလိုက္ေသးတယ္။

"ထုံးတမ္းအစဥ္အလာအရ အကယ္၍မ်ား အေျခအေနေတြ ကိုက္ညီရက္နဲ႔ မသြားခ်င္တဲ့မိသားစုေတြ ရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ တစ္ေယာက္စာကို ေငြစငါးစ ေပးရလိမ့္မယ္။ ေနာက္က်ရင္ အဲေငြစေတြကို နန္းေတာ္ကိုသြားမယ့္ ဆယ္ေယာက္ရဲ့ မိသားစုေတြအတြက္ ႏွစ္သိမ့္ေၾကးအေနနဲ႔ အညီအမၽွျပန္ခြဲေပးမယ္။ ေကာင္းၿပီေနာ္... ေနာက္ဆယ္ရက္ၾကာရင္ နာမည္စာရင္း သြားတင္ရမွာမို႔ စိတ္ဆုံးျဖတ္ၿပီးတဲ့ ဘယ္သူမဆို တတ္နိုင္သေလာက္ ငါ့ဆီ ျမန္ျမန္လာၿပီး စာရင္းေပးၾက..."

နယ္ေျမခံအရာရွိ စကားဆုံးသည္ႏွင့္ လူအုပ္စုလည္း အလၽွိုလၽွို ကြဲသြားေလသည္။ လင္းသာ့ကၽြမ္းတို႔ တစ္မိသားစုလုံး အိမ္သို႔ ျပန္ေရာက္လာၿပီးေနာက္ သူတို႔အားလုံး စိုးရိပ္ပူပန္ၿပီး စိတ္ဆင္းရဲေနၾကေတာ့သည္။ အိမ္ရဲ့ အငယ္ဆုံးေလးႏွစ္ေယာက္ေတာင္ မူမမွန္တဲ့ အေျခအေနကို ခံစားမိလို႔ စကားမေျပာရဲၾကေပ။

လင္းသာ့ကၽြမ္းတို႔မိသားစုမွာ လင္းက်ားရြာမွာ အေျခခ်ေနထိုင္ၾကတဲ့ သာမာန္ေတာသူေတာင္သားမ်ားသာ ျဖစ္ၾကတယ္။ ဒီႏွစ္ဆိုရင္ လင္းသာ့ကၽြမ္းသည္ အသက္ေလးဆယ္ ရွိႏွင့္ေနေလၿပီ။ သူသည္ ခိုင္မာေတာင့္တင္းၿပီး တုတ္တုတ္ခိုင္ခိုင္ အခ်ိဳးအစားျဖင့္ ေမြးဖြားလာေသာ ေတာင္သူလယ္သမားစစ္စစ္ပင္...

အသက္အရြယ္ငယ္စဥ္ကပင္ လင္းသာ့ကၽြမ္း၏မိဘမ်ားမွာ ဆုံးပါးသြားခဲ့ၾကတယ္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက သူ႔ညီ၊ လင္းသာ့လီကို ေခၚေဆာင္လာၿပီး ဤရြာ၌ ေနထိုင္ရန္ လာခဲ့ၾကတယ္။ လင္းသာ့ကၽြမ္းသည္ လယ္ယာအလုပ္တြင္ အလြန္ထူးခၽြန္သူတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး လုံလဝီရိယေကာင္းစြာျဖင့္ အလုပ္ကို ႀကိဳးႀကိဳးစားစား လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္စိတ္ရွိသူလည္း ျဖစ္တယ္။ မိဘေတြ အေမြခ်န္ရစ္ထားခဲ့တဲ့ က်က္တီးေျမေတြနဲ႔ သူ႔ကိုယ္ပိုင္လုံ႔လဝီရိယကို အမွီျပဳရင္း ဇနီးမယားႏွင့္ လက္ထပ္ၿပီး သားသမီးမ်ား ေမြးဖြားနိုင္ခဲ့႐ုံမက ညီငယ္ကိုပါ ေငြေၾကးေထာက္ပံ့နိုင္ခဲ့ၿပီး ဇနီးမယားႏွင့္ အိမ္ေထာင္ခ်ေပးနိုင္ခဲ့ကာ မိသားစုအတြက္ စည္းစိမ္ဥစၥာမ်ားကို သူကိုယ္တိုင္ရွာေဖြနိုင္ခဲ့တယ္။

လင္းသာ့ကၽြမ္းသည္ ထိုရြာရွိ က်န္းမိသားစုမွ သမီးႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့တယ္။ သူႏွင့္လက္ထပ္ခဲ့သူမွာ သူမိဘမ်ား၏ စီစဥ္မွုျဖင့္ လူငယ္အခ်င္းခ်င္းၾကား ႀကိဳတင္ေစ့စပ္ထားၿပီးသား လက္ထပ္ပြဲမွ က်န္းေဟြ႕န်န္ျဖစ္သည္။

က်န္းေဟြ႕န်န္ဆိုသည္ အမ်ိဳးသမီးမွာ အလြန္ခါးသီးစရာေကာင္းလွတဲ့ ဘဝမ်ိဳးကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့သူပင္၊ မိဘႏွစ္ပါးလုံး ဖ်ားနာမွုေၾကာင့္ ေသဆုံးသြားခဲ့ၿပီးေနာက္ သူမရဲ့မိသားစုတြင္ မ်ားစြာေသာအေႂကြးမ်ား တင္က်န္ေနခဲ့ၿပီး မိသားစုတြင္လည္း မိသားစုဝင္မွာ သူမနဲ႔ သူမရဲ့အကိုႀကီးတို႔ ႏွစ္ေယာက္သာ က်န္ရစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္သား တစ္ဦးကိုတစ္ဦး အျပန္အလွန္ မွီခိုေနထိုင္ရင္း ရွင္သန္ေနထိုင္ဖို႔ ဘဝကို႐ုန္းကန္ခဲ့ရတယ္။

မေမၽွာ္လင့္ဘဲ ျပႆနာဆိုသည္မွာ တစ္ခုထဲ ေရာက္လာျခင္း မဟုတ္ခဲ့ေခ်။ သူတို႔ရဲ့အေႂကြးေတြကို အေက်ဆပ္နိုင္ခဲ့ၿပီး ေန႔ရက္ေတြက တျဖည္းျဖည္း အဆင္ေျပလာသေယာင္ေယာင္ရွိေနစဥ္ သူမရဲ့အကိုက်န္းက်ားသည္ အျပင္မွာ အလုပ္လုပ္ေနရင္း အလုပ္အလြန္အကၽြံလုပ္မိတာေၾကာင့္ ပင္ပန္းကာ ေမ့လဲသြားခဲ့ၿပီးေနာက္ ျပန္လည္မနိုးထလာခဲ့ေတာ့ေပ။

က်န္းေဟြ႕န်န္ဟာ ေခါင္းအလြန္မာၿပီး မိသားစုကိုေတာင္ ေသေအာင္လုပ္နိုင္တဲ့သူလို႔ အမ်ားက သမုတ္ၾကၿပီး လင္းသာ့ကၽြမ္းကိုလည္း သူမနဲ႔ လက္မထပ္ရန္ အားလုံးက ဝိုင္းဝန္းနားခ်ၾကေတာ့သည္။ လင္းသာ့ကၽြမ္းက အမ်ားသူငါရဲ့စကားကို မယုံၾကည္ပဲ စီစဥ္ထားသည့္အတိုင္းပင္ က်န္းေဟြ႕န်န္ႏွင့္ ထိန္းျမားလက္ထပ္ခဲ့တယ္။

လက္ထပ္ၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ လင္းသာ့ကၽြမ္းနဲ႔ က်န္းေဟြ႕န်န္တို႔သည္ သူတို႔ရဲ့ေန႔ရက္ေတြကို ေကာင္းမြန္စြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတယ္။ ငယ္ရြယ္ၿပီး အိမ္ေထာင္က်ကာစ ၾကင္စဦးဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးဟာ သကာလိုခ်ိဳျမေနခဲ့ၿပီး သူ႔ရဲ့ကံဆိုးမယ့္အခ်ိန္ေတြကို ေစာင့္ေမၽွာ္ေနၾကတဲ့လူေတြကို မ်က္ႏွာျဖတ္ရိုက္ခံလိုက္ရသလို ခံစားသြားရေစတယ္။

အတိတ္ကာလမွာ တူညီတဲ့အေတြ႕အၾကဳံေတြကို သူတို႔ႏွစ္ဦးစလုံး ျဖတ္သန္းခဲ့ရတာေၾကာင့္ သူတို႔ႏွစ္ဦးဟာ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ပိုၿပီး ခ်စ္ခင္ၾကင္နာလာခဲ့ၾကတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလုံးဟာ ဆင္းရဲဒုကၡအေျမာက္အမ်ားကို ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရၿပီး ဘဝကိုခက္ခက္ၾကမ္းတမ္းစြာ ႐ုန္းကန္ခဲ့ရသူေတြပင္... ဇြဲေကာင္းၿပီး အလုပ္ႀကိဳးစားၾကတာေၾကာင့္သာ ေန႔ရက္ေတြ တျဖည္းျဖည္း ကုန္ဆုံးလာၿပီးေနာက္မွာေတာ့ သူတို႔၏ပိုင္ဆိုင္မွုေတြသည္ တိုးပြားလာခဲ့ၾကေတာ့သည္။

သူတို႔ႏွစ္ဦးဟာ စုစုေပါင္း သားသမီးေျခာက္ေယာက္ကို ေမြးဖြားနိုင္ခဲ့ၾကတယ္။ အႀကီးဆုံးသမီးျဖစ္သူ လင္းက်င္းအာသည္ အေစာႀကီးတည္းကပင္ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီးျဖစ္သည္။ အႀကီးဆုံးသားျဖစ္သူ လင္းက်ားဝမ္ကေတာ့ ဒီႏွစ္မွ အိမ္ေထာင္က်တာပင္။ တတိယသမီး၊ လင္းလီအာမွာ ယခုႏွစ္၌ (၁၃)ႏွစ္ အရြယ္သို႔ ေရာက္ရွိၿပီးျဖစ္ၿပီး ဒုတိယသား၊ လင္းက်ားေပါင္ကေတာ့ ေကာတစ္ေယာက္ျဖစ္ကာ ဒီႏွစ္မွ (၁၂)ႏွစ္ကို ေရာက္ရွိမွာပင္။ တိုက္ဆိုင္စြာပဲ ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္လုံးဟာ ဒီႏွစ္အတြက္ နန္းတြင္းအေစခံေရြးခ်ယ္ပြဲနဲ႔ ကိုက္ညီေနလို႔ သူတို႔ အလြန္စိုးရိမ္ပူပန္ေနၾကရတယ္။

အကုန္လုံးတိတ္ဆိတ္ေနခ်ိန္ လင္းလီအာက ႐ုတ္တရက္ ေျပာလိုက္ေလသည္။

"အေဖ၊ အေမ... ဒီထက္ပိုၿပီး ပူပင္မေနနဲ႔ေတာ့၊ သမီးကို နန္းေတာ္ထဲ သြားဖို႔ ခြင့္ျပဳလိုက္ပါ... ဟုတ္ၿပီလား... သမီး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေစာင့္ေရွာက္နိုင္ပါတယ္..."

"မရဘူး... မရဘူး ... သား ဒုတိယအမကို လိုခ်င္တယ္။ အမသြားရင္ သား ဒုတိယအမကို ထပ္ေတြ႕ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး..."

လင္းရွိုးအာနဲ႔ လင္းလီအာသည္ အားလုံးထဲတြင္ အရင္းႏွီးဆုံးပင္။ နန္းေတာ္ကို သူ႔အစ္မသြားမယ္လို႔လည္း ၾကားလိုက္ေရာ အစ္မကို တင္းၾကပ္စြာ ဖက္ထားၿပီး ျပန္မလႊတ္ေပးေတာ့ေခ်။ တစ္ဖက္မွာရွိေနတဲ့ လင္းက်ားခ်ိဳင္ကလည္း တီးတိုးေရရြတ္လိုက္သည္။

"ဒါဆို အကိုႀကီးဟိုင္ကေရာ? ဘယ္လိုလုပ္မွာလဲ? အကိုႀကီးဟိုင္က ဒုတိယအမကို လက္ထပ္မယ္လို႔ ေျပာထားတယ္ေလ..."

လင္းက်ားခ်ိဳင္နဲ႔ လင္းရွိုးအာတို႔သည္ က်န္းေဟြ႕န်န္ အသက္ (၃၀)အရြယ္မွ ေမြးဖြားခဲ့သည့္ အမႊာေလးမ်ား ျဖစ္ၿပီး သူတို႔ေလးေတြဟာ အခုမွ (၈)ႏွစ္သာရွိေသးသည့္ အိမ္ရဲ့အငယ္ဆုံးေလးမ်ားပင္ ျဖစ္ၾကသည္။

ဒီနဂါးနဲ႔ဖီးနစ္စုံတြဲေလးကို ေမြးဖြားၿပီးထဲက သူမရဲ့ကံဆုံးမွုကို ရွုံ႔ခ်ခဲ့တဲ့ရြာသားေတြရဲ့ အျမင္ဟာ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ၾကၿပီး သူမရဲ့ေကာင္းမြန္တဲ့ဘဝအတြက္ သူမကို ခ်ီးက်ဴးခဲ့ၾကသည္။ ဒီလိုနဂါးနဲ႔ဖီးနစ္စုံတြဲလို အမႊာစုံတြဲေမြးဖြားျခင္းသည္ အလြန္ရွားပါးၿပီး ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာ၏သေကၤတတစ္ခုပင္...

(T/N : Dragon & Phoenix စုံတြဲဆိုတာ သားေယာက်ာ္းေလး၊သမီးမိန္းကေလးအတြဲ တစ္ႀကိမ္ထဲေမြးတဲ့ လိင္အမ်ိဳးကြဲအမႊာမ်ိဳးကို ေခၚေဝၚတာပါ။)

"ဘာကို အကိုႀကီးဟိုင္လဲ... အနာဂတ္မွာ မင္းကို သူ႔အေၾကာင္း ထပ္ၿပီး ေျပာဖို႔ ခြင့္မျပဳေတာ့ဘူး..."

လင္းလီအာသည္ ရဲတင္းၿပီး သြက္လက္တဲ့ပင္ကိုယ္စရိုက္ေၾကာင့္ သူမရဲ့ ေမာင္ႏွမေတြကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ျပစ္တင္ရွုတ္ခ်လိုက္သည္။

က်ဳံးဟိုင္ဆိုသည္မွာ ေဘးအိမ္မွ အကိုႀကီးပင္... က်ဳံးမိသားစုနဲ႔ လင္းမိသားစုတို႔တြင္ ေကာင္းမြန္တဲ့ ဆက္ဆံေရးတစ္ခု ရွိၾကသည္။ လင္းလီအာနဲ႔ က်ဳံးဟိုင္တို႔သည္ ငယ္စဥ္ကေလးဘဝထဲက အတူတူႀကီးျပင္းလာခဲ့ၾကၿပီး ေဆာ့ေဖာ္ေဆာ့ဖက္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ႏွစ္ဦးသား ေစ့စပ္ထားျခင္းမရွိခဲ့ေပမယ့္ ႏွစ္ဖက္မိသားစုေတြအခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္နားလည္ကာ ကေလးမ်ား ႀကီးျပင္းလာသည့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ဆိုင္းရင္း ေစ့စပ္ေပးရန္ ျပင္ဆင္ခဲ့ၾကသည္။

"ကၽြန္ေတာ္သြားရင္ပိုၿပီးေကာင္းလိမ့္မယ္... သြားလည္းသြားနိုင္ပါတယ္... အခုဆို ကၽြန္ေတာ္လည္း လူႀကီးျဖစ္ေနၿပီ... နန္းေတာ္ထဲသြားဖို႔ မေၾကာက္ပါဘူး..."

လင္းက်ားေပါင္ရဲ့ ေသးငယ္တဲ့မ်က္ႏွာထက္တြင္ ႀကံ့ခိုင္သန္မာေသာ အမူအရာအျပည့္ႏွင့္ ေျပာလိုက္တယ္။ ဒုတိယအစ္မနဲ႔ အကိုႀကီးဟိုင္ၾကားက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြကို သူရိပ္မိတယ္။ အကိုႀကီးဟိုင္ကလည္း သူ႔တို႔အေပၚကိုဆို အျမဲတမ္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဆက္ဆံေပးခဲ့တယ္။ သူ႔မိသားစုကို မခြဲခ်င္ေပမယ့္ နန္းေတာ္ထဲ သူသြားရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ သူသြားေပးဖို႔ ဆႏၵရွိတ္။ (*မွားမယ္ေနာ္ကေလး*)

"ေတာ္ၿပီ... အကုန္လုံးထပ္မေျပာၾကနဲ႔ေတာ့... မင္းတို႔အေဖေရာ ငါေရာ မင္းတို႔ေတြထဲက ဘယ္သူကိုမွ နန္းေတာ္ထဲ မလႊတ္လိုက္နိုင္ဘူး။ အေမတို႔မွာ ရွိတဲ့ ပိုင္ဆိုင္သမၽွေတြကို စြန္႔လႊတ္ရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ပိုက္ဆံကိုရေအာင္ ရွာေပးမယ္။ ဘာမွစိတ္မပူၾကနဲ႔ေတာ့... မင္းတို႔အားလုံးက အေဖတို႔အေမတို႔ရဲ့ ရတနာေလးေတြပဲ... ငါတို႔ နည္းလမ္းရွာေတြ႕မွာပါ..."

က်န္းေဟြ႕န်န္ဟာ သူမသားေလး လင္းက်ားေပါင္ရဲ့မ်က္ႏွာကို ပြတ္သတ္ေပးရင္ အားလုံးကို ႏွစ္သိမ့္ေပးလိုက္သည္။

လင္းက်ားေပါင္ဟာ ေကာတစ္ေယာက္ျဖစ္ေပမယ့္ သူတို႔အားလုံးက သူ႔ကို မေကာင္းတာတစ္ခုလို ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးခဲ့ၾကဘူး၊ လင္းက်ားေပါင္က အလြန္ခ်စ္စရာေကာင္းၿပီး အရမ္းကို သိတတ္လိမၼာတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ပင္။ လင္းသာ့ကၽြမ္းတို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္လုံး သူ႔ကို ႏွစ္ဆ ပိုခ်စ္ေပးခဲ့ၾကၿပီး က်ားေပါင္(အိမ္ရဲ့ရတနာေလး) လို႔လည္း အမည္ေပးခဲ့တယ္။ က်န္းေဟြ႕န်န္က သူမဒီလို နဂါး၊ဖီးနစ္စုံတြဲလို အမႊာမ်ိဳးေလးကို ေမြးဖြားနိုင္ခဲ့တာသည္ လင္းက်ားေပါင္ ယူေဆာင္လာေပးတဲ့ ကံေကာင္းမွုေၾကာင့္လို႔ ယုံၾကည္တယ္။

"အေဖ၊ အေမ ... ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီထက္ပိုၿပီး လစာေကာင္းေကာင္းရမလားလို႔ မနက္ျဖန္ ၿမိဳ႕ကိုတက္ၿပီး စာအုပ္ဆိုင္တစ္ခုခုမွာ အလုပ္ရွာလိုက္ပါ့မယ္..." လင္းက်ားဝမ္က ထိုခဏ၌ ေတြးလိုက္ေလသည္။

လင္းက်ားဝမ္သည္ သူ႔ဖခင္ႏွင့္ အသြင္အျပင္တူစြာ ႀကီးျပင္းခဲ့သျဖင့္ အရပ္ရွည္ကာ သန္မာၿပီး အလြန္ႀကံ့ခိုင္သန္စြမ္းသည္။ သို႔ေသာ္ လင္းက်ားဝမ္သည္ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္သည့္ အမူအရာရွိေသာ္လည္း သူ႔အမည္ကဲ့သို႔ပင္ စာေပကိုသာ စိတ္ပါဝင္စားခဲ့သည္။

လင္းသာ့ကၽြမ္းသည္ သားျဖစ္သူ စာေပေလ့လာသည္ကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေၾကာင္း သိရွိသည္ႏွင့္ ရြာထဲရွိ ပညာရွင္အိုႀကီး၏အိမ္၌ သြားေရာက္ကာ စာေပေလ့လာရန္ ေထာက္ပံ့ေပးခဲ့သည္။ လင္းက်ားဝမ္သည္လည္း ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခိုင္မာသူျဖစ္ေလရာ စာေပကို တစ္စိုက္မတ္မတ္ ႀကိဳးစားေလ့လာခဲ့သည္။ မႏွစ္က ထုံးရွန္းအဆင့္ ဝင္ခြင့္စာေမးပြဲကို ေအာင္ျမင္ခဲ့ၿပီး မိသားစုအတြက္ လယ္ခြန္ကင္းလြတ္ခြင့္ကို ရယူေပးနိုင္ခဲ့သည္။

ပညာရွင္ေဟာင္းႀကီးကလည္း သူ႔တပည့္ကို အလြန္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿပီး သမီးျဖစ္သူနဲ႔ လက္ဆက္ေပးခဲ့တယ္။ ဒီႏွစ္ အစပိုင္းေလာက္ကပင္ ႏွစ္ဦးသား ထိန္းျမားလက္ထပ္ခဲ့ၾကေလသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ားသည္ သူတို႔မိသားစုအတြက္ အမွန္တကယ္ကို ေအာင္ျမင္မွုေတြနဲ႔ ျပည္ႏွက္ေနတဲ့ကာလပင္။ သူ႔ကို အထင္မႀကီးခဲ့သည့္ ရြာသားမ်ားသည္ပင္ ယခုအခါ သူ႔တို႔ထင္သည့္ အသုံးမက်သည့္သူက ပညာရွင္တစ္ေယာက္ပဲဆိုတာ သိနားလည္လာခဲ့ၾကသည္။

(T/N: Tong Sheng : ထုံးရွန္းဆိုတာ ခရိုင္စာေမးပြဲကို ေျဖဆိုခြင့္ရတဲ့ ကနဦးဝင္ခြင့္ရေက်ာင္းသားေတြကို ေျပာတာပါ... )

လင္းက်ားဝမ္ရဲ့ ဇနီးသစ္ေလး ဝူေခ်ာင္လန္ဟာ သူ႔ခင္ပြန္းကို စိုးရိမ္စြာ ၾကည့္လိုက္ေပမယ့္ ဘာကိုမွ ဝင္ေရာက္မေျပာရဲေပ။ ဝူေခ်ာင္လန္သည္ အိမ္ျပန္ၿပီး ပိုက္ဆံအနည္းငယ္ ေခ်းငွါးမလားလို႔ စိတ္ကူးလိုက္ေပမယ့္ သူ႔မရဲ့မိသားစုဟာ မခ်မ္းသာပဲ သူမအေဖရဲ့ မျဖစ္စေလာက္ စာသင္လို႔ရသည့္ ဝင္ေငြကိုသာမွီခိုေနရသည္ကို အမွတ္ရမိလိုက္တယ္။ အိုင္းယား... သူမခင္ပြန္းဟာ အရည္အခ်င္းရွိလို႔ လာမယ့္ႏွစ္ နန္းတြင္းစာေမးပြဲကို ေအာင္နိုင္ဖို႔ အခက္အခဲမရွိဘူးလို႔ သူမရဲ့ဖခင္က အရင္တုန္းက သူမကို ေျပာဖူးတယ္... အခုေတာ့ သူမခင္ပြန္းက စာသင္တာကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး အလုပ္လုပ္မယ္လို႔ ေျပာေနေလၿပီ။ လင္းက်ားဝမ္ဟာ သူ႔အိမ္ရဲ့အေျခအေနကို သူအသိဆုံးပဲ... လယ္ေျမအခြန္ကင္းလြတ္ခြင့္ရထားေပမယ့္ သူကလည္း မၾကာေသးခင္ကမွ မဂၤလာေဆာင္ထားၿပီး မိသားစုကလည္း ေငြအေျမာက္အမ်ားကို အသုံးစြဲထားရေသးတယ္။ အခုအခ်ိန္ ေငြစအနည္းငယ္ေလာက္သာ သူတို႔လက္ထဲမွာ က်န္ရွိေတာ့တယ္။

ပုံမွန္ဆို လာမယ့္ေန႔ရက္ေတြဟာ မၾကာမီ အဆင္ေၿပ ေကာင္းမြန္လာနိုင္ေပလိမ့္မယ္။ အခြန္ကင္းလြတ္ၿပီးေနာက္ပိုင္း လယ္ယာကရလာတဲ့ ဝင္ေငြေတြကို သိမ္းဆည္းထားၿပီး အခ်ိန္အတိုင္းအတာတစ္ခုေရာက္တဲ့အခါ ေငြတစ္ခ်ိဳ႕ကို စုေဆာင္းမိလာနိုင္လိမ့္မယ္။ အဲအခါက်ရင္ လယ္တစ္ခ်ိဳ႕ကို ထပ္ဝယ္ၿပီး သူတို႔မိသားစုရဲ့ဝင္ေငြေတြလည္း တိုးပြါးလာနိုင္လိမ့္မယ္။

ဒါ့အျပင္ မိသားစုထဲက အငယ္ေလးေတြကလည္း အရြယ္ေရာက္လာေလၿပီ။ အခုအခ်ိန္ထိ သူတို႔က အခန္းတစ္ခန္းထဲတြင္ ႁပြတ္သိပ္ေနေအာင္ ေနခဲ့ၾကရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အိမ္ႀကီးႀကီးတစ္လုံးေဆာက္နိုင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ဒါကေတာ့ မိသားစုထဲမွာ ရွိတဲ့ လူတိုင္းရဲ့ ေမၽွာ္လင့္ခ်က္ပဲ... အခုေတာ့ ရိပ္သိမ္းကာလမေရာက္ေသးလို႔ ေငြဆယ္စေပးဖို႔ မဆိုထားႏွင့္ ငါးစေတာင္ ထုတ္ေပးဖို႔မရွိေခ်။

"အဲလိုလုပ္ဖို႔ မလိုအပ္ပါဘူး... မင္းက ထုံးရွန္းအဆင့္ကို ေအာင္ျမင္ၿပီးသား... စာဆက္ေလ့လာတာပဲ ပိုေကာင္းလိမ့္မယ္၊ မိသားစုက မင္း ပညာရွင္ ျဖစ္လာမွာကိုပဲ ေမၽွာ္လင့္တယ္... ဒါမွ စစ္မွုထမ္းဖို႔၊ အိမ္ရဲ့ အခြန္အခေတြ ေပးေဆာင္ဖို႔ ကင္းလြတ္နိုင္လိမ့္မယ္၊ ငါတို႔မိသားစု တိုးတက္ေကာင္းမြန္လာဖို႔ မင္းဒီထက္ပိုၿပီး အားစိုက္ထုတ္ရလိမ့္မယ္။ မနက္ျဖန္ ငါနဲ႔မင္းအေမတို႔ မင္းအစ္မႀကီးရဲ့မိသားစုဆီ အလည္သြားၿပီးေတာ့ အေရးေပၚအေျခအေနအတြက္ ေငြနည္းနည္း သြားေခ်းလာခဲ့မယ္။ ကဲ... ေကာင္းၿပီ... အခုေတာ့ သြားနားလိုက္ၾကဦး... ဘာမွစိတ္မပူနဲ႔ ဟုတ္ၿပီလား... မင္းအေဖငါေရာ၊ မင္းအေမေရာ ရွိေသးတယ္..."

လင္းသာ့ကၽြမ္းဟာ သူ႔သားသမီးေတြကို ႏွစ္သိမ့္ေပးလိုက္တယ္။ သူ႔သားသမီးေတြကို နန္းေတာ္ထဲပို႔ၿပီး ဒုကၡခံစားခိုင္းရမွာထက္စာရင္ သူ႔ရဲ့ ဒီအသက္အရြယ္နဲ႔ ပင္ပန္းဆင္းရဲတဲ့ဒဏ္ကို ခံလိုက္တာက ပိုေကာင္းလိမ့္မယ္လို႔ သူယူဆတယ္။

အိမ္ေထာင္ဦးစီးကေတာင္ ေျပာၿပီးၿပီးမို႔ အားလုံး စိတ္ထဲ စိုးရိမ္မွုေတြျဖင့္သာ အနားယူလိုက္ရေတာ့သည္။

ဒုတိယေန႔ နံနက္ေစာေစာတြင္ လင္းသာ့ကၽြမ္းနဲ႔ သူ႔ဇနီးသည္တို႔သည္ အိပ္ရာမွေစာေစာထကာ ၿမိဳ႕သို႔တက္ရန္ ျပင္ဆင္ၾကေလသည္။ က်န္းမုသည္ သူ႔ေခၽြးမ လီအာနဲ႔ က်ားေပါင္တို႔ကို မွာၾကားစရာမ်ားကို မွာေနေလသည္။

(T/N: က်န္းမု ဆိုတာ ေမေမက်န္းလို႔ေခၚတာပါ။ မုခ်င္းကမု ကိုဆိုလိုပါတယ္)

"ေန႔လည္စာအတြက္ အိုးထဲမွာ ျပင္ထားၿပီးသား... ျပန္ေႏႊးရင္လည္း သတိထားဦး၊ အပူမေလာင္ေစနဲ႔ေနာ္... ငါနဲ႔မင္းတို႔အေဖ ျမန္ျမန္ ျပန္လာခဲ့မယ္... လင္းအာနဲ႔က်ားေပါင္က မင္းကို ကူညီေပးလိမ့္မယ္။ SaoZi, အငယ္ေတြကို ေသခ်ာ ဂ႐ုစိုက္လိုက္ပါဦး..."

(T/N: Saozi ဆိုတာ အကိုရဲ့ဇနီး ဒါမွမဟုတ္ သားရဲ့ဇနီးကို နာမ္စားေခၚတာ)

က်န္းမုသည္ ကေလးမ်ားကို မွာၾကားေနစဥ္မွာပဲ ႐ုတ္တရက္ ၿခံဝင္းအျပင္ဖက္မွ ျမင္းခြါသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ ၾကည့္လိုက္႐ုံႏွင့္ ရထားလုံးတစ္စီးေမာင္းႏွင္လာတာျဖစ္ၿပီး ခဏအၾကာတြင္ ရထားေမာင္းသမားသည္ အိမ္ေရွ႕တြင္ ရထားကို ရပ္တန္႔လိုက္သည္။ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္တဲ့ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္က အရင္ထြက္လာၿပီး အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကို ဆင္းဖို႔ ဂ႐ုတစိုက္ကူညီေပးေလသည္။

"အစ္မႀကီး... အစ္မႀကီး ျပန္လာၿပီ..."

နဂါးနဲ႔ဖီးနစ္အမႊာတို႔ဟာ အသံဆူဆူညံညံေၾကာင့္ ထြက္လာၿပီး အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ မျမင္ေတြ႕ရတဲ့ သူတို႔အစ္မႀကီးကို ေတြ႕ျမင္လိုက္ရတဲ့အခါ စိတ္လွုပ္ရွားစြာျဖင့္ ေအာ္ဟစ္လိုက္သည္။

"အိုင္းယား!... ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ျပန္ေရာက္လာတာလဲ!... ဒီလိုခႏၶာကိုယ္အေျခအေနမ်ိဳးနဲ႔ကို ဘာလို႔ ဒီလိုမ်ိဳး ေလ်ာက္သြားေနရတာလဲ!..."

"ေလးလထဲေတာင္ ေရာက္ေနၿပီ... အခုအေျခအေနလည္း တည္ၿငိမ္ေနပါတယ္... ဘာျပႆနာမွမရွိေတာ့ပါဘူး၊ ဒါ့အျပင္ကို အိမ္ကို အလည္လာ႐ုံပဲကို ေလ်ာက္သြားေနတယ္လို႔ ေခၚလို႔ရမလား..." လင္းက်င္းအာက အျပဳံးေလးႏွင့္ ေျဖၾကားလိုက္သည္။

က်န္းမုသည္ သူမရဲ့သမီးႀကီးက သူမရဲ့ခႏၶာကိုယ္ကို လက္နဲ႔ေဖးမၿပီး ဝင္လာတာကို ျမင္လိုက္သည့္အခါ အိမ္ထဲကိုဝင္ဖို႔ ဂ႐ုတစိုက္နဲ႔ ကူညီလိုက္တယ္။

"ကေလးအေမေတာင္ျဖစ္ေတာ့မယ္ဟာကို ခုထိကေလးဆန္ေနတုန္းပဲ... ဒီလိုမ်ိဳးထြက္လာရင္ နင့္ရဲ့ ေယာကၡမေတြေတာ့ စိတ္ပူေနေတာ့မွာပဲ..."

ေဘးနားမွာရွိေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ညင္သာစြာရယ္လိုက္ၿပီး ျပန္ေျပာလိုက္သည္။

"အမႀကီး စိတ္ခ်ပါ... ကၽြန္မတို႔သခင္မႀကီးက ကၽြန္မကို ညႊန္ၾကားၿပီး အိမ္ကို ပို႔ေဆာင္ေပးဖို႔ ခိုင္းလိုက္တာပါ... ေက်ာက္ေရွာင္းဇီကလည္း လွည္းကို ေသခ်ာေမာင္းလို႔ ဘာအႏၲရာယ္မွျဖစ္မွာမဟုတ္တာ က်ိန္းေသပါတယ္။"

"ဒီေလာက္အေစာႀကီး လာခဲ့ရတာ အကုန္လုံးကို ဒုကၡေရာက္ေစမိပါၿပီ... အိမ္ထဲဝင္ၿပီး လက္ဖက္ရည္သုံးေဆာင္လိုက္ပါဦး..."

က်န္းမုလည္း သူမသမီးကို အိမ္ျပန္ခြင့္ျပဳၿပီး သူတို႔နဲ႔အတူ အခ်ိန္ကုန္ဆုံးခြင့္ေပးတဲ့ ခမည္းခမက္ေတြရဲ့ အျပဳအမူေၾကာင့္ ေက်နပ္အားရသြားေလ၏။

လင္းက်င္းအာရဲ့ လက္ထပ္ပြဲသည္ ရြာ၌ လူအေျပာအမ်ားဆုံးကိစၥ ျဖစ္သြားခဲ့ေသးသည္။ ၿမိဳ႕ေတာ္က မိသားစုနဲ႔ လက္ထပ္နိုင္ခဲ့လို႔ ရြာကလူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၏ မနာလိုဝန္တိုျခင္းကို ခံခဲ့ရေလသည္။ က်န္းမုလည္း သမီးႀကီးကို အိမ္ထဲသို႔ ေခၚေဆာင္လာကာ ထိုင္ခိုင္းလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။

"နင့္ရဲ့ေယာကၡမေတြက နင့္အေပၚ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲဆိုတာ နင္ျမင္လား... သူတို႔အေပၚ နင္ သစၥာေစာင့္သိရမယ္ေနာ္..."

"ေသခ်ာတာေပါ့... အခုဆို ေယာကၡမေတြက ခ်ဳန္ေကာအာေလးကို ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ကူညီေပးတယ္ေလ... ဒါေၾကာင့္ အခုဆို သိပ္ေတာင္ မပင္ပန္းေတာ့ဘူး..."(၃)ႏွစ္သားအရြယ္သားအရြယ္ သူမရဲ့သားဟာ အခုဆို အရမ္းကို အေဆာ့သန္ၿပီး အခ်ိန္ျပည့္ကို ျပႆနာရွာေနေတာ့သည္။

လင္းက်င္းအာရဲ့ ယခုလက္ရွိ ေနထိုင္ရသည့္ဘဝသည္ အလြန္ကို စိတ္ခ်မ္းသာစရာေကာင္းၿပီး ဒါေတြဟာ သူမရဲ့ ေယာကၡမေတြကို ေက်းဇူးတင္သင့္သလို သူ႔မိဘေတြကိုလည္း ပိုၿပီးေတာင္ ေက်းဇူးတင္သင့္သည္။ သူမရဲ့ လက္ထပ္ပြဲဟာ သူမအေဖရဲ့ ၾကင္နာတတ္တဲ့အျပဳအမူေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေျမာက္ခဲ့ျခင္းပင္...

သူမခင္ပြန္း၏ ခ်င္မိသားစုသည္ ၿမိဳ႕ေပၚ၌ အထည္လုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္ၾကသည္။ ခ်င္မိသားစုသည္ မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္ အထည္လုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္ၾကသူမ်ားပင္... ကာရွည္ၾကာစြာ တည္ေထာင္နိုင္ခဲ့သည့္ အထည္လုပ္ငန္းလို႔လည္း သတ္မွတ္လို႔ရေပသည္။ ပုံမွန္ေဖာက္သည္မ်ားရွိၿပီး အလြန္စည္ကားကာ စီးပြါးျဖစ္ထြန္းသည့္လုပ္ငန္းတစ္ခု ျဖစ္သည္။ သူမရဲ့ေယာကၡမမ်ားသည္ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ရရွိသည့္ ေငြေတြအားလုံးကို ကၽြမ္းဇီရွိ လယ္ကြက္မ်ား ဝယ္ယူရန္ အသုံးျပဳခဲ့ၿပီး အခုလက္ရွိမွာေတာ့ လယ္ဧက တစ္ရာနီးပါးေလာက္ကို ပိုင္ဆိုင္ေနေလၿပီ။

တစ္ခါက ခ်င္သခင္ႀကီးသည္ လယ္ေျမငွါးရမ္းခမ်ား ေကာက္ခံရရန္ ကၽြမ္းဇီသို႔ လာေရာက္ခဲ့သည္။ လင္းက်ားရြာကို ျဖတ္သန္းသြားစဥ္ ျမင္းကို မေတာ္တဆေျခာက္လန္႔မိကာ ေခ်ာင္းငယ္ထဲသို႔ ျပဳတ္က်သြားခဲ့၏။ ထိုအခ်ိန္အခါက ေဆာင္းတြင္းကာလျဖစ္သျဖင့္ ေခ်ာင္းေရမွာ ေရခဲတစ္မၽွေအးခဲေနၿပီး အရိုးထဲထိစိမ့္ေအာင္ ေအးစက္ေနေလသည္။ ၿမိဳ႕၌ ႀကီးျပင္းသူျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ သူသည္ ေရမကူးတတ္ေပ။ အသက္ဆုံးရွုံးခါနီးအခ်ိန္သို႔ ေရာက္ခါနီးတြင္ လယ္ေျမမ်ားကို စစ္ေဆးရန္လာေရာက္ေသာ လင္းသာ့ကၽြမ္းမွာ ဤအေျခအေနကို ေတြ႕ျမင္ၿပီး ေခ်ာင္းထဲသို႔ ခ်က္ခ်င္းပင္ ခုန္ခ်လာကာ သူ႔ရဲ့အသက္ကို ကယ္တင္ခဲ့ေလသည္။

ခ်င္မိသားစုသည္ လင္းသာ့ကၽြမ္းကို အလြန္အမင္းပင္ ေက်းဇူးတင္ေတာ့သည္။ လင္းသာ့ကၽြမ္း၏ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ၿပီး လိမၼာေရးျခားရွိေသာ သမီးႀကီးကို ေတြ႕ျမင္လိုက္ေသာအခါ ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္းဖို႔ အေၾကာင္းကို ေျပာဆိုလိုက္သည္။

ခ်င္မိသားစုတြင္ မိဘမ်ား၏အေမြကို ဆက္ခံရန္ ခ်င္ခိုင္းရွင္းဟူေသာ သားတစ္ေယာက္သာ ရွိၿပီး ဖခင္ႏွင့္အတူ မိသားစု၏စီးပြါးေရးကို ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးေသာ ထူးခၽြန္သည့္ကေလးတစ္ေယာက္ပင္။ အစပိုင္း၌ သခင္မႀကီးခ်င္မွာ သူမ၏သားကို ရြာမွမိန္းကေလးႏွင့္ မေပးစားခ်င္ေသာ္လည္း သူမခင္ပြန္း၏ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို ျငင္းဆန္ဖို႔ မဝံ့ရဲေခ်။ သို႔ေသာ္ ရြာသို႔ စုံးစမ္းေမးျမန္းရန္ လူလႊတ္ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ လင္းက်င္းအာ၏ အသြင္အျပင္ႏွင့္ အျပဳအမူတို႔ကို သူမႏွစ္ၿခိဳက္သြားခဲ့သည္။ ဒီထက္ပို၍ အေရးႀကီးသည္မွာ သူမသား၏ေမြးဇာတာႏွင့္ ထိုမိန္းကေလးတို႔၏ေမြးဇာတာမွာ ကိုက္ညီေနသည့္အျပင္ လင္းက်င္းအာသည္ သူမကေလးႏွင့္ ခင္ပြန္းအတြက္ ႂကြယ္ဝခ်မ္းသာေသာဘဝကို ေပးစြမ္းနိုင္သည္ဟု ေဟာကိန္းေၾကာင့္ပင္... ဒါေၾကာင့္ သခင္မႀကီးခ်င္လည္း ထပ္မံ၍ ဇီဇာမေၾကာင္နိုင္ေတာ့ေပ...

လင္းက်င္းအာရဲ့လက္ထပ္ပြဲအေၾကာင္းကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွေသာ ျဖစ္ရပ္သဖြယ္ ရြာထဲ၌ စိတ္အားထက္သန္စြာ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတယ္။ လူတိုင္းမွာ ၿမိဳ႕မွ လူကုံထံမိသားစုႏွင့္ လက္ထပ္ခြင့္ရေသာ လင္းက်င္းအာရဲ့ ကံေကာင္းမွုကိုလည္း အားက်ခဲ့ၾကတယ္။

ခ်င္မိသားစုႏွင့္ လက္ထပ္ၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ လင္းက်င္းအာသည္ ေယာကၡမမ်ားအေပၚ အစဥ္အျမဲ ေလးစားၿပီး သစၥာရွိကာ ခင္ပြန္းသည္ ခ်င္ခိုင္းရွင္းကိုလည္း အလြန္ခ်စ္ခင္ခဲ့သည္။ လက္ထပ္ၿပီး ဒုတိယေျမာက္ႏွစ္တြင္ ဝဝၿဖိဳးၿဖိဳးႏွင့္ ခ်င္ဇီခ်ဳန္ဟူေသာ သားတစ္ေယာက္ကို ေမြးဖြားခဲ့ၿပီး ငယ္နာမည္ ခ်ဳန္ေကာအာလို႔ အမည္ေပးခဲ့သည္။ အခုဆို လင္းက်င္းအာက ထပ္မံ၍ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္နိုင္ခဲ့လို႔ သခင္မႀကီးခ်င္မွာ ဒီလို ၿပီးျပည့္စုံၿပီး အသုံးက်တဲ့ လင္းက်င္းအာကို အလြန္စိတ္ေက်နပ္ေလသည္။

"ဒီတစ္ခါေတာ့ ေယာကၡမေတြကိုယ္တိုင္က လာခြင့္ျပဳခဲ့တာ... နန္းေတာ္က ရြာကေန နန္းတြင္းအေစခံအတြက္ လူစုေဆာင္းေနတာကို သမီးၾကားခဲ့တယ္... ဒုတိယညီမေလးနဲ႔ က်ားေပါင္တို႔က အသက္ျပည့္ေနတာကို သတိရလိုက္လို႔ စိတ္ပူေနတာ... နန္းေတာ္ဆိုတာ ေကာင္းတဲ့ေနရာ မဟုတ္ဘူး... ဘယ္လိုပဲ အေကာင္းေျပာေျပာ အဲကိုသြားရင္ သူမ်ားအမိန္႔ေပးတာ လုပ္ေပးရမယ့္ ကၽြန္ေတြ၊အေစခံေတြပဲ ျဖစ္မွာ..."

လင္းက်င္းအာသည္ သူမရဲ့ေမာင္ငယ္၊ ညီမငယ္ေတြကို လူေတြကို အရိုးပါမခ်န္ ဝါးၿမိဳပစ္နိုင္တဲ့ နန္းေတာ္လိုေနရာမ်ိဳးကို မပို႔ခ်င္ေပ။(*တို႔အမႀကီး အမွန္ဆုံးပဲ*)

(T/N: they eat people without spitting bones = ေလာဘႀကီးၿပီး ရက္စက္တဲ့သူေတြကို တင္စားေျပာဆိုတဲ့ ဥပမာ)

"သမီးအေဖနဲ႔အေမလဲ အဲလိုပဲေတြးတယ္... ၿမိဳ႕ကိုလာၿပီးေတာ့ ေျပာေတာ့မလို႔ပဲ... သမီးကအရင္ေရာက္လာတာ..."

လင္းက်င္းအာက က်န္းမုကို သူမနဲ႔အတူ ယူေဆာင္လာတဲ့ ေငြဆယ္စပါသည့္ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ေပးလိုက္တယ္။

"ေမာင္ေလးက သိပ္မၾကာေသးခင္ကမွ အိမ္ေထာင္က်တာဆိုေတာ့ မိသားစုက ဒီေလာက္ျမန္ျမန္ ေငြျပန္ရွာနိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို သတိရမိတယ္။"

"သမီးရဲ့ေယာကၡမေတြကို အရမ္းေက်းဇူးတင္မိတယ္၊ ငါတို႔ အျမန္ဆုံးျပန္ဆပ္မွာပါ..."

လင္းသာ့ကၽြမ္းသည္ သူ႔သမီးယူလာေပးေသာေငြကို ျမင္လိုက္ရၿပီး အမွန္တကယ္ေက်းဇူးတင္မိသည္။