ခ်ီမင္းဆက္ သုံးဆက္သုံးႏွစ္ေျမာက္ႏွစ္

ရႊမ္းသယ္နန္းေဆာင္ခန္းမ၏ စာၾကည့္ခန္းအတြင္း၌ ဖေယာင္းတိုင္မီးေရာင္တစ္ခုသည္ ေတာက္ပစြာ ထိန္လင္းေနေလ၏။ ေရႊဝါေရာင္နဂါးဝတ္႐ုံေတာ္ကို ဝတ္ဆင္ထားသည့္ အသက္လတ္ပိုင္းလူတစ္ဦးသည္ အာ႐ုံစူးစိုက္စြာျဖင့္ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကိုေရးဆြဲလ်က္ ရွိေနသည္။ ထိုေရးဆြဲေနသည့္ စာရြက္အပိုင္းအစအေပၚတြင္ ေသြးသြယ္ေသာ ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ ေခ်ာေမာလွပသည့္ ေကာင္ေလးတစ္ဦးက ေနရာယူလ်က္ရွိေနေလ၏။ ထိုအၾကင္သူမွာ နန္းတြင္းသူ၊ နန္းတြင္းသားမ်ား ဝတ္ဆင္သည့္ အျပာေရာင္အေစအခံဝတ္စုံကို ဝတ္ဆင္ထားကာ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ အျပဳံးႏုႏုေလးကို ခ်ိတ္ဆြဲထားရင္း နားေနေဆာင္တဲငယ္အတြင္း၌ ပန္းခ်ီေရးဆြဲေနသည္။

"ယြမ္ဖူ၊ လာၾကည့္ပါဦး၊ ဘယ္လိုလဲ... က်န္း ဆြဲထားတာတူရဲ့လား?"

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က သူ႔ေဘးနားတြင္ ရပ္လ်က္ခစားေနေသာ နန္းတြင္းအေစခံမ်ားအားလုံးကို အုပ္ခ်ဳပ္ရသည့္ အတြင္းေဆာင္ကုန္းကုန္းကို လွမ္းေမးလိုက္၏။ ယြမ္ဖူသည္ အထိန္းေတာ္ခ်ဳပ္ရာထူးျဖင့္ ႏွစ္သုံးဆယ္ေက်ာ္မၽွ ဧကၠရာဇ္၏ ေဘးတြင္ ခစားလာခဲ့ၿပီး အသက္အရြယ္အားျဖင့္ ႏွိုင္းစာလၽွင္ ဧကၠရာဇ္ထက္ ႏွစ္အနည္းငယ္မၽွ ပို၍ အသက္ႀကီးရင့္သည္။

ဦးေခါင္းေဘးႏွစ္ဖက္စလုံးရွိ ဆံပင္မ်ားမွာ ျဖဴေဖြးေနၿပီး မ်က္ႏွာေပၚ၌လည္း အ‌ေရးအေၾကာင္းမ်ား တြန္႔လ်က္ရွိေနေလၿပီ။ ယြမ္ဖူဟာ စိတ္ထဲကေန တိတ္တိတ္ေလး သက္ျပင္းခ်လိုက္ၿပီးမွသာ ျပန္လည္ေျဖၾကားလိုက္သည္။

"အရွင္မင္းႀကီးကို ျပန္လည္ေလ်ာက္တင္ပါတယ္... အရွင္မင္းႀကီးရဲ့ပန္းခ်ီဟာ ဒီအေစခံကို လင္းေကြ႕ရန္ရဲ့ ငယ္ရြယ္စဥ္အခ်ိန္က ပုံရိပ္ကို ျပန္လည္အမွတ္ရေစမိပါတယ္..."

"တကယ္ပဲ တူတာလား..." လို႔ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က တီးတိုးေရရြတ္လိုက္ေလ၏။

အမွန္တကယ္ဆိုရမယ္ဆိုလၽွင္ ထိုလူငယ္ကေလး မည္သို႔မည္ပုံ ရွိသည္ကို ဝိုးတဝါးသာလၽွင္ သူ၏မွတ္ဉာဏ္ထဲ၌ မွတ္မိေနေတာ့သည္။ နက္နက္နဲနဲအမွတ္ရေနဆဲျဖစ္တဲ့ ထိုလူငယ္ေလးႏွင့္ ပတ္သက္သည့္မွတ္ဉာဏ္မွာ သူ႔ရဲ့ မ်က္ရည္မ်ားျပည့္လၽွံေနသည့္ ခပ္ႀကီးႀကီး မ်က္ဝန္းစိုစိုေလးတစ္စုံနဲ႔ ပါးႏွစ္ဖက္ေပၚမွာ ေရးေရးေလးထင္ေနသည့္ ေသးငယ္သည့္ပါးခ်ိဳင့္ခြက္ေလးႏွစ္ခုကိုသာပင္။ ထိုလူငယ္ေလး ျပဳံးလိုက္လၽွင္ သိပ္ကို ျမတ္နိုးစရာေကာင္းၿပီး ခ်စ္စဖြယ္အတိ... ထိုသို႔ေသာ ကေလးငယ္၏ ေနာက္ဆုံးအျပဳံးမွာ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္သုံးဆယ္ညတစ္ည၌ ျဖစ္ပြါးခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္မ်ားအၾကား ေသြးမ်ားဖုံးလႊမ္းေနေသာ မ်က္ႏွာျပင္ေလးေပၚ၌ ျဖစ္ေပၚခဲ့ရသည္ကို ေတြးမိတိုင္း ဧကၠရာဇ္၏ စိတ္ႏွလုံးမွာ နာက်င္ေၾကကြဲေနဆဲပင္။

သူ၏အရွင္သခင္အေတြးနယ္ထဲ တဖန္နစ္ေနသည့္ပုံရိပ္ကို ျမင္မိေသာအခါ ဧကၠရာဇ္သည္ လင္းေကြ႕ရန္ အေၾကာင္းကို ထပ္မံေတြးေတာေနပီဆိုတာကို ယြမ္ဖူ တပ္အပ္သိလိုက္သည္။

ဒီေန႔ဟာ တိုင္းျပည္အရွင္သခင္ ဧကၠရာဇ္၏ ေမြးေန႔ရက္ျမတ္ျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ ပုံမွန္အတိုင္းသာဆိုလၽွင္ နန္းေတာ္ထဲ၌ ဧကၠရာဇ္၏ ေမြးေန႔ပြဲေတာ္ကို အေနာက္ေဆာင္မွ ေမာင္းမမ်ားႏွင့္အတူတကြ အႀကီးအက်ယ္ တခန္းတနားက်င္းပ ‌ေနရေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအႏွစ္သုံးဆယ္အတြင္း ဧကၠရာဇ္၏ ေမြးေန႔ေတာ္သည္ ဤနန္းေတာ္ႀကီးထဲ၌ မက်င္းပရန္ တားျမစ္ထားေသာအရာတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့သည္။ လြန္ခဲ့ေသာအႏွစ္သုံးဆယ္ခန႔္က ဧကၠရာဇ္၏ေမြးေန႔ပြဲ၌ ျဖစ္ပြါးခဲ့ေသာ ထိုအျဖစ္အပ်က္ႀကီးကို ကိုယ္တိုင္ၾကဳံေတြ႕ခဲ့သည့္ နန္းတြင္းအေစခံမ်ားၾကားတြင္သာ လၽွို႔ဝွက္ခ်က္တစ္ခုအျဖစ္ ထားရွိခဲ့ၾကသည္။

လြန္ခဲ့ေသာအႏွစ္သုံးဆယ္၊

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္၏ ( ၂၅) ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ပြဲအား က်င္းပရန္ အလို႔ငွါ သူ၏ အႏွစ္သက္ခံရဆုံးေသာ ရွုေဖးမွ ဦးေဆာင္ကာ ေတာ္ဝင္စားေတာ္ပြဲတစ္ခုကို ျပင္ဆင္ေပး၏။ ရွုေဖးသည္ ဖင္ၿမိဳ႕မွ အဆင့္ငါးရာထူးရွိအရာရွိ၏ တရားဝင္သမီးတစ္ဦး ျဖစ္ၿပီး သူထံသို႔ ရွုေဖးအား ကိုယ္လုပ္ေတာ္တစ္ေယာက္အျဖစ္ ဆက္သက္သည့္အခ်ိန္၌ ရႊမ္ယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားအျဖစ္သာ ရွိေနေသးသည္။ ရွုရႊယ္ရင္၏ အသိဉာဏ္ပညာႂကြယ္ဝေသာပုံရိပ္၊ အလြန္တရာမွ စိတ္သေဘာထားႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ၿပီး ၾကင္နာေသာစိတ္ထား၊ လွပေသာမ်က္ႏွာအသြင္အျပင္တို႔ေၾကာင့္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္၏ အထူးအေလးေပးေျမႇာက္စားျခင္းကို ခံခဲ့ရသည္။ ရွုေဖးဟာ မ်ိဳးဆက္မရေသးတာေၾကာင့္သာ မဟုတ္ရင္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ဟာ အေစာႀကီးကတည္းကပင္ ရွုေဖးကို သူ၏ ေကြ႕ေဖးရာထူးကို ေပးအပ္ခဲ့ၿပီးေလၿပီ။

(T/N: ရွုေဖး {Shu Fei} ဆိုတာ နာမည္မဟုတ္ပါဘူး...ဘြဲ႕နာမည္ပါ... ေမာင္းမေဆာင္မွာဆို အဆင့္၉ဆင့္မွာ ၄ဆင့္ေျမာက္ရာထူးပါ... ေကြ႕ေဖး {Gui Fei} နဲ႔ ဧကရီ {Empress} ထက္အဆင့္နိမ့္ၿပီး ေဖး{Fei} ဆိုတဲ့ ရာထူးထက္ကို ပိုအဆင့္ျမင့္ပါတယ္... ဂုဏ္သေရရွိၾကင္ယာေတာ္ေပါ့... )

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္၏ဧကရီ ရႊယ္ခ်ိဳက္ယြိသည္ ေတာ္ဝင္အဖြားေတာ္ (Grand Empress Dowager) ရႊယ္ရွီ၏ တူမေတာ္ျဖစ္ၿပီး ေတာ္ဝင္အဖိုးေတာ္(Imperial Grandfather) မေသဆုံးမီ သူ႔အား ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္းေပးခဲ့ျခင္းပင္။ ရႊယ္ရွီ ဧကရီျဖစ္ၿပီးေနာက္ ျပည္တြင္းေရးရာဌာနမွ အမွုထမ္းေရးရာဌာနႏွင့္ မဟာမိတ္မ်ားျဖစ္လာခဲ့ၾက၏။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္၏ဖခမည္းေတာ္၊ ရႊမ္းယြမ္ေက်ာက္ရွန္သည္ ယခင္ဧကၠရာဇ္၏တတိယေျမာက္သားေတာ္ျဖစ္ၿပီး ေမြးဖြားေနစဥ္ ကိုယ္တြင္းေသြးယိုဆင္းမွုေၾကာင့္ ေသဆုံးသြားခဲ့သည့္ ဧကရီဝမ္ရဲ့ ပထမဦးဆုံးသားေတာ္ပင္...

ေနာက္မွာေတာ့ ဧကၠရာဇ္ဟာ ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းၿပီး ဂုဏ္သတင္းေက်ာ္ေစာသည့္ ရႊယ္ရွီအား ဧကရီအျဖစ္ တင္ေျမႇာက္ခဲ့ေလ၏။ ရႊယ္ရွီသည္ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္သည့္ ၾကားမွပင္ ဧကၠရာဇ္အတြက္ အႏၲရာယ္ကို ေက်ာ္ျဖတ္ကာ ဆယ္ေယာက္ေျမာက္သားေတာ္ ရႊမ္းယြမ္ေက်ာက္ဟုန္ ကိုေမြးဖြားေပးခဲ့သည္။ ဧကၠရာဇ္သက္ေတာ္ႀကီးရင့္မွ ရလာသည့္ သားေတာ္ ျဖစ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ႏွင့္ပင္ မင္းသားတစ္ဆယ္မွာ တစ္ႏွစ္မၽွသာ အသက္အရြယ္ကြာျခားခဲ့သည္။

(T/N ဝါႀကီးလို႔သာ ဦးရီးေတာ္ ျဖစ္ေနတာပါ Gong နဲ႔ဆို အသက္မတိမ္းမယိမ္းပဲရွိပါတယ္...)

ယခင္ဧကၠရာဇ္မွာ အာဏာအလိုႀကီးသူတစ္ဦး ျဖစ္ၿပီး (T/N - ေျပာရရင္ အာဏာ႐ူးတာေပါ့ေနာ္ 🥴) ရႊယ္ရွီေမြးဖြားသည့္ သားေတာ္တစ္ဆယ္ကိုလည္း ဘက္လိုက္ေသာေၾကာင့္ အိမ္ေရွ႕စံေရြးခ်ယ္သည့္အခ်ိန္ကို အရွည္ဆြဲကာ ၾကန္႔ၾကာေစခဲ့သည္။ သို႔ျဖစ္၍ မင္းသားမ်ားၾကား၌ စိတ္ဝမ္းကြဲကာ ျပင္းထန္ေသာ တိုက္ခိုက္မွုမ်ားျဖစ္ပြားခဲ့ရသည္။

ေနာက္ဆုံးတြင္ေတာ့ ဧကၠရာဇ္၏အႀကီးဆုံးသားေတာ္ျဖစ္သည့္ ပထမမင္းသားသည္ မင္းသားငါးႏွင့္ မဟာမိတ္ဖြဲ႕ကာ နန္းလု၊ပုန္ကန္ၿပီး ဒုတိယမင္းသားကိုလည္း သတ္ျဖတ္ခဲ့သျဖင့္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္၏ဖခင္ဦးေဆာင္ကာ ပုန္ကန္သူတို႔အား ဖမ္းဆီး၍ ကြပ္ျမတ္ခဲ့သည္။ ထိုပုန္ကန္မွုေၾကာင့္ပင္ ဧကၠရာဇ္မွာ အျပင္းအထန္ အျမတ္ထြက္ကာ ထိတ္လန္႔ခဲ့ရၿပီး ေနာက္ဆုံးတြင္ အိပ္ယာထဲလဲကာ ဖ်ားနာခဲ့ရ၏။ မတက္သာသည့္အဆုံး ေရြးခ်ယ္စရာမရွိပဲ ဧကၠရာဇ္သည္ ရႊမ္းယြမ္ေက်ာက္ရွန္ကိုသာ ထီးနန္းေပးရန္ဆုံးျဖတ္လိုက္ရေတာ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ရႊယ္ရွီ၏သားေတာ္၊ ရႊမ္းယြမ္ေက်ာက္ဟုန္သည္ မင္းသားျဖစ္ေနေသာ္လည္း ၁၅ ႏွစ္မၽွသာရွိေသးသျဖင့္ မည္သို႔မၽွမတတ္နိုင္ခဲ့ေပ။ လိုခ်င္တပ္မက္ခဲ့ေပမယ့္ မတတ္စြမ္းသာခဲ့ေပ။

သို႔အတြက္ေၾကာင့္ ရႊယ္ရွီဟာ သူ႔မသားေတာ္အတြက္ ဧကၠရာဇ္ထံမွ လီဝမ္ဆိုေသာရာထူးႏွင့္အတူ သယံဇာတ ခ်မ္းသာႂကြယ္ဝ ေကာင္းမြန္ေသာ လယ္တစ္ခ်ိဳ႕အား ေတာင္းရမ္းခဲ့တယ္... ဒါ့အျပင္ကို သူမ၏တူမေတာ္ကိုလည္း အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား (ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္) ႏွင့္ လက္ဆက္ေပးရန္ တိုက္တြန္းခဲ့ေလ၏။ ထိုႏွစ္ကာလအပိုင္းအျခား၌ ရႊယ္အိမ္ေတာ္၏ အာဏာလႊမ္းမိုးနိုင္စြမ္းသည္ ညီလာခံတြင္ ပိုအားေကာင္းလာခဲ့ၿပီး လီဝမ္အား အစီအစဥ္မ်ားကို တိတ္တဆိတ္ေရးဆြဲရန္အတြက္ အေထာက္အပံ့ေကာင္းကိုပင္ ေပးစြမ္းနိုင္ခဲ့သည္။ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ အျမဲလိုလိုပင္ ရႊယ္အိမ္ေတာ္၏ အာဏာကို ဖယ္ရွားပစ္ခ်င္ခဲ့ေသာ္လည္း ရႊယ္မိသားစု၏ အာဏာမွာ အျမစ္တြယ္ခ်ိန္ၾကာျမင့္ေနခဲ့သည္မွာ ၾကာျမင့္လွၿပီျဖစ္သျဖင့္ ဖယ္ရွားရန္မလြယ္ကူခဲ့ေပ...

ဒါေၾကာင့္ ဧည့္သည္လို ဝတ္ေက်တန္းေက်ဆက္ဆံေရးမ်ိဳးႏွင့္ ဧကရီ (ရႊယ္ခ်ိဳက္ယြိ) နဲ႔ ႏွိုင္းစာလၽွင္ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ၿပီး လွပသည့္ ရွုေဖးက သူရဲ့ႏွလုံးသားထဲတြင္ ပိုမိုေနရာရခဲ့ေလသည္မွာ မလြဲ‌‌‌ဧကံပင္...

သို႔ေပသိ သူ မထင္မွတ္ထားခဲ့သည္မွာ ရွုေဖးကိုယ္တိုင္ စီစဥ္ေပးေသာ သီခ်င္းႏွင့္ ကျပေဖ်ာ္ေျဖမွုအၿပီး ဆုခ်ီးျမႇင့္ခ်ိန္၌ ဆုလာဘ္ရယူရန္ ကေခ်သည္ေခါင္းေဆာင္က ေရွ႕သို႔တက္လာစဥ္ သူမ၏ ဝတ္႐ုံလက္အတြင္းမွ အျဖဴေရာင္အလင္းတန္းႏွင့္အတူ ခၽြန္ခၽြန္ထက္ထက္ ျပာလဲ့လဲ့ေရာင္ျပန္ဓားတစ္ေခ်ာင္းဟာ သူ႔ကိုထိုးစိုက္ဖို႔ ထြက္လာခဲ့မည္ကိုပင္။ တစ္ခ်က္ခန႔္ၾကည့္႐ုံႏွင့္ ထိုဓားထက္တြင္ ေသေစနိုင္သည့္ အဆိပ္သုတ္လိမ္းထားသည္မွာ သိနိုင္သည္။

ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပင္ အေစာင့္မ်ားက ဧကၠရာဇ္အား ကာကြယ္ေပးစဥ္ တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပဲ ကေခ်သည္အဖြဲ႕ထဲမွ အခ်ိဳ႕သည္လည္း အေစာင့္မ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္ရန္ အေရွ႕၌ အသင့္ျဖစ္ေနေလၿပီ။ ထိုအခိုက္အတန္႔တြင္ ကိုယ္လုပ္ေတာ္မ်ား၏ ေအာ္ဟစ္သံႏွင့္ အေစာင့္မ်ား၏ ေအာ္သံမ်ားသည္ နန္းေတာ္တစ္ခြင္ ဖုံးလႊမ္းသြားခဲ့ေလ၏။

အေစာပိုင္းတြင္ လွပေပ်ာ့ေပ်ာင္းစြာကျပေဖ်ာ္ေျဖေနေသာ ကေခ်သည္မ်ားသည္ တမဟုတ္ခ်င္းပင္ အရည္အခ်င္းျပည့္ဝေသာ လုပ္ႀကံသူမ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ၿပီ... သူတို႔ရဲ့ ဓားတစ္ခ်က္စီတိုင္းဟာ အညႇာအတာမရွိ သူတို႔ရည္မွန္းခ်က္ျပည့္ဝရန္အတြက္ ရက္စက္စြာ သတ္ျဖတ္ေနၾကသည္။ ႐ုပ္ခ်ည္းဆိုသလို ခၽြန္ထက္ေသာဓားသြားတစ္ခုက ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ကို ထိုးစိုက္ဖို႔ရန္ နီးကပ္လာတဲ့အခ်ိန္၊ ထိုအခိုက္အတန္႔တစ္ခဏတြင္ လူတစ္ေယာက္ဟာ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္၏ ရင္ဘတ္ေရွ႕သို႔ အလ်င္အျမန္ေရာက္လာကာ ကာကြယ္ေပးခဲ့ၿပီး ထိုသူကိုယ္တိုင္ကေတာ့ အဆိပ္ဓား၏ထိုးစိုက္ျခင္းကို ခံလိုက္ရေလ၏။

ေသေရးရွင္ေရးကို ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲဝင္ေနစဥ္မွာပဲ နန္းေတာ္၏ ေတာ္ဝင္ကိုယ္ရံေတာ္တပ္မွုး (Imperial Guard Commander) လင္က်န္းဖုန္းဟာ နန္းေစာင့္တပ္ႏွင့္အတူ အလ်င္အျမန္ေရာက္ရွိလာသည္... နန္းေစာင့္တပ္ရဲ့ အင္အားနဲ႔ မၾကာခင္မွာပဲ လုပ္ႀကံသူမတို႔ရဲ့ အင္အားမွာ တျဖည္းျဖည္း ေလ်ာ့နည္းလာေလ၏။ ဧကၠရာဇ္အား လုံျခဳံသည့္ေနရာသို႔ ပို႔ေဆာင္ေပးၿပီးခ်ိန္၌ အေစာင့္အားလုံးတိုက္ပြဲကို ပါဝင္တိုက္ခိုက္လာသည့္အတြက္ေၾကာင့္ အခ်ိန္တိုအတြင္း လုပ္ႀကံသူမ်ားကို ဖမ္းဆီးနိုင္ခဲ့ေလသည္။ လုပ္ႀကံသူအမ်ားစုမွာ လုပ္ႀကံမွုမေအာင္ျမင္လို႔ သတ္ေသသြားၾကေလရာ လူနည္းစုကိုသာ အသက္ရွင္လ်က္ ဖမ္းဆီးရရွိခဲ့သည္။

ထိုအခ်ိန္မွသာ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ဟာ သူ႔လက္အတြင္းတြင္ ေသြးမ်ားျဖင့္ေပက်ံေနေသာ လူသားကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိေလသည္... အၾကင္သူမွာ သူလုံးဝကို မထင္မွတ္ထားေသာသူ...

လင္းေကြ႕ရန္...လင္းအန္းက်ဴပင္...

လင္းေကြ႕ရန္မွာ ေကာတစ္ေယာက္ပင္။ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ အိမ္ေရွ႕စံျဖစ္ေနဆဲကာလ... တစ္ေန႔ ေသရည္မူးရစ္လာစဥ္ အေစခံဝတ္စုံဝတ္ဆင္ထားေသာ ထိုခ်စ္စရာေကာင္းေသာ အသြင္အျပင္ရွိသည့္ ထိုလူငယ္ေလးနဲ႔ အမွတ္မထင္ ေတြ႕ဆုံခဲ့ၾကတယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ မင္းသားရဲ့ႏွလုံးသားကို လွုပ္ခတ္ေစတာေၾကာင့္ ေသရည္မူးလာတာကိုအေၾကာင္းျပၿပီး ထိုလူသားငယ္အား အတင္းအဓမၼသိမ္းပိုက္ခဲ့တယ္... မ်ားမၾကာမီပင္ မယ္ေတာ္က ထိုလူငယ္ လင္းအန္းက်ဴကို သူ႔ထံ ေရွာင္ရွီ အျဖစ္ ခ်ီျမႇင့္ခဲ့တယ္။

အစပိုင္းကေတာ့ ထိုလူငယ္အား ႏွစ္သက္ခဲ့ေပမယ့္ ဤသည္မွာ တစ္ခဏတာပင္... သူ႔လို လွပေခ်ာေမာတဲ့ကိုယ္လုပ္ေတာ္အေျမာက္အမ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့လူတစ္ေယာက္၊ အထူးသျဖင့္ ရွုရႊယ္ရင္လို သိမ္ေမြ႕ႏူးညံ့ၿပီး ႏွစ္သက္ဖြယ္အတိရွိတဲ့မိန္းကေလးကို ပိုင္ဆိုင္ထားရတဲ့သူဟာ... လင္းအန္းက်ဴလို လူတစ္ေယာက္က သူ႔အတြက္ မထူးျခားတာ ပုံမွန္ပါပဲ...

သူစစ္ပြဲကေနျပန္လာတဲ့အခ်ိန္ လင္းအန္းက်ဴက ကိုယ္ဝန္ႀကီးနဲ႔ မေတာ္တဆေရထဲကို ေျခေခ်ာ္က်ၿပီး သူ႔ေသြးသားကိုဆုံးရွုံးလိုက္ရတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းစကားကို ၾကားခဲ့ရတယ္... ဒါ့အျပင္ ေနာင္တြင္ ကေလးရရန္ ခဲယဥ္းသည္ဟူေသာ သတင္းကို ၾကားသိရသည့္အခါ သူ႔လိုအေမြဆက္ခံသူမရရွိေသးတဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ မ်ားစြာစိတ္ပ်က္ခဲ့ရတယ္... လင္းအန္းက်ဴကိုလည္း သူ႔ေသြးသားကို ေသခ်ာဂ႐ုမစိုက္လို႔ စိတ္ပ်က္သြားခဲ့တယ္... တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ထိုလူငယ္အား ဂ႐ုမထားပဲ လ်စ္လ်ဴရွုခဲ့ေလသည္။

လင္းအန္းက်ဴသည္ ပင္ကိုယ္စရိုက္ကိုက တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ က်ိဳးႏြံတတ္တဲ့စရိုက္ရွိတဲ့လူမ်ိဳးပင္။ အမ်ားႏွစ္သက္ေအာင္လည္းမလုပ္တတ္၊ ဒါ့အျပင္ ေသြးသားကို ဆုံးရွုံးလိုက္ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကလည္း သူ႔စိတ္ကို အႀကီးအက်ယ္ ထိခိုက္ခဲ့ရလို႔ သူ႔ကိုသူသာ အျပစ္တင္စိတ္ေတြ ပိုတိုးလာရင္း ဝမ္းနည္းေၾကကြဲေနခဲ့တယ္... ၾကာလာေလေလ ပိုမိုေအးစက္တည္ၿငိမ္လာခဲ့ၿပီး ႏွစ္သက္မွူကိုလဲမရွာေဖြခဲ့လို႔ သူ႔လိုမႏွစ္သက္ခံရတဲ့ ေရွာင္ရွီတစ္ေယာက္ဟာ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ရဲ့ျမင္ကြင္းထဲကေန တျဖည္းျဖည္းေပ်ာက္ကြယ္လာခဲ့တယ္... အိမ္ေရွ႕စံနန္းတက္ခဲ့တာေတာင္မွ သူဟာ ေကြ႕ရန္ဆိုတဲ့ အနိမ့္ဆုံးရာထူးကိုသာ ရရွိခဲ့တယ္...

လက္ေမာင္းထဲမွ ထိုလူငယ္ေလးဟာ ထင္ထားတာထက္ကို ေပါ့ပါးေနေလ၏။ ေသြးအေျမာက္အမ်ား ႐ုတ္တရက္ ဆုံးရွုံးလိုက္ရတဲ့အတြက္ ခႏၶာကိုယ္မွာ အခ်မ္းဒဏ္ေၾကာင့္ တဆတ္ဆတ္ တုန္ရီလ်က္... ဒဏ္ရာမွာလဲ အဆိပ္ေၾကာင့္ တစ္ဆထက္ တစ္ဆ နက္ေဆြးလာေလၿပီ...

ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ရဲ့ႏွလုံးသားဟာ နာက်င္မွုေတြျပည့္ႏွက္လာၿပီး မ်က္ႏွာေပၚက အမူအရာမ်ားသည္လည္း ယိုယြင္းပ်က္ဆီးလာခဲ့၏။

"ျမန္ျမန္... ျမန္ျမန္ေလး သမားေတာ္ေခၚၾကစမ္း...!!"

ေသြးမ်ားစြန္းထင္းေနေသာ မ်က္ႏွာေလးအား ညင္သာစြာ ပြတ္သပ္သန္႔စင္ေပးေနမိတယ္။ သို႔ေပသိ မည္မၽွပင္ သန္႔စင္ေပးေနပါေစ... ေသြးမ်ားမွာ မေျပာင္စင္နိုင္ေတာ့ေခ်။

"မေၾကာက္နဲ႔ေနာ္... သမားေတာ္ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာေတာ့မွာ... မေၾကာက္နဲ႔..."'

လက္တြင္းမွ ထိုလူသားကို ႏွစ္သိမ့္ေနသည္ဆိုေသာ္ျငား အမွန္မွာ မိမိရင္တြင္းမွ ပူပန္မွုကို ၿငိမ္းသတ္ဖို႔ရန္ ေျပာေနရသည္ဆို ပိုမွန္ေပလိမ့္မည္... ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ ဤမၽွေလာက္ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ့မွုကို ဘယ္ေသာအခါမွမခံစားဖူးခဲ့ေပ... သူ႔စိတ္ထဲက အလိုလိုပင္ သိေနေလသည္... မၾကာခင္ သူ႔အတြက္အဖိုးတန္အရာတစ္ခုကို ဆုံးရွုံးရေတာ့မည္ဆိုတာကိုပင္...

လင္းအန္းက်ဴ သူ႔ရဲ့ေသြးေတြျပည္ႏွက္ေနတဲ့ ႏွခမ္းေလးကို ဖြင့္ဟၿပီး တစ္ခုခုဆိုလိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း အသံေလးတစ္သံျပဳလုပ္ရန္ပင္ မတတ္စြမ္းသာေတာ့... ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္မ်က္ႏွာေလးေပၚက ေနာင္တတရားေတြျပည္ႏွက္ေနတဲ့ မ်က္ဝန္းေလးတစ္စုံနဲ႔အတူ အျပဳံးေသးေသးေလးတစ္ခုကို အားယူကာျပဳံးျပေနသည္မွာ မိမိအား စိတ္မပူရန္ ေျပာျပေနသေယာင္ေယာင္...

လင္းအန္းက်ဴ ေနာက္ဆုံးတစ္ေခါက္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ရဲ့ ပုံရိပ္ကို စူးစိုက္ကာ ျဖတ္ကနဲတစ္ခ်က္ ၾကည့္လိုက္ၿပီး သူ၏ မ်က္ဝန္းေလးမ်ားမွာ အဆုံးတိုင္ မွိတ္က်သြားေလေတာ့သည္။

"ဟင့္အင္း... မဟုတ္ဘူး... မဟုတ္ဘူး..."

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ အထိန္းအခ်ဳပ္ ကင္းမဲ့စြာ ေအာ္ဟစ္လိုက္သည္။

"အရွင္မင္းႀကီး... ေတာ္ဝင္သမားေတာ္ ေရာက္ပါၿပီ..."

ေတာ္ဝင္ကုသေဆာင္မွ သမားေတာ္မ်ားကို ေခၚေဆာင္လာတဲ့ အေစာင့္တပ္သားရဲ့ ေလ်ာက္တင္သံကို ၾကားလိုက္ရတယ္...

"လာခဲ့...ျမန္ျမန္လာ... ျမန္ျမန္လာကုစမ္း!!..."

ေတာ္ဝင္ကုသေဆာင္ရဲ့ သမားေတာ္ခ်ဳပ္သည္ ဧကၠရာဇ္ရဲ့ တုန္လွုပ္ေနတဲ့ပုံစံေၾကာင့္ အေရွ႕ကိုတက္ကာ အလ်င္အျမန္ စမ္းသပ္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ဧကၠရာဇ္ရဲ့လက္တြင္းမွ ထိုလူငယ္ေလးဟာ အသက္ရွုသံတို႔ ရပ္တန္႔ေနေလၿပီ...

"အရွင္မင္းႀကီး...လင္းေကြ႕ရန္က ျပင္းထန္လွတဲ့ အဆိပ္ေၾကာင့္ အသက္ဆုံးရွုံးသြားခဲ့ပါၿပီ... ဝမ္းနည္းေၾကကြဲမွုကို ေလ်ာ့ခ်လိုက္ပါေတာ့...အရွင္မင္းႀကီး"

(T/N ဒီေနရာမွာ ေျပာထားတဲ့စာေၾကာင္းက { Please Don't grieve too much, His Imperial Majesty} လို႔ေျပာတာ... နန္းတြင္းကားထဲေတြမွာ ေတြ႕ဖူးေနၾကပါ)

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ စကားတစ္ခြန္းမွ မဆိုပဲ ထိုလူသားကိုသာ မမွိတ္မသုန္ၾကည့္ရင္း လက္ထဲေပြ႕ဖက္ထားေလသည္။ ထိတ္လန္႔မွုမွ ျပန္သတိလည္လာေသာ ကိုယ္လုပ္ေတာ္မ်ားက ထိုအခ်ိန္ၾကမွသာ စိတ္ပူေနေၾကာင္းကို အလုအယက္ ဝိုင္းေမးၾကေလ၏။

ဧကရီကလည္း "အရွင္မင္းႀကီး... အရွင္မင္းႀကီး... အဆင္ေျပရဲ့လား..."

ရွုေဖးသည္လည္း ဝမ္းနည္းပူေဆြးၿပီး မူမမွန္တဲ့အမူအရာေၾကာင့္ သတိႀကီးစြာျဖင့္ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ေရွ႕သို႔တိုးလာကာ

"အရွင္မင္းႀကီး... မထိခိုက္မိဘူးမလားဟင္... အခုေလးတင္ ခ်န္ခ်ဲ႕က ေသေလာက္ေအာင္ကို စိတ္ပူေနမိတာ... လင္းေကြ႕ရန္ေၾကာင့္သာမဟုတ္ရင္... ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမေတာ့ စိုးရြံ့မိရပါတယ္အရွင္ရယ္..."

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ တိုက္ခိုက္မွုေၾကာင့္ ေၾကာက္ရြံ့ထိတ္လန္႔ေနေသာ အမူအရာမ်ား ယခုထိတိုင္ မေပ်ာက္ပ်က္ၾကေသးသည့္ ေဘးပတ္ပတ္လည္မွ သူ႔ကိုယ္လုပ္ေတာ္မ်ားကို လိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ ဧကရီကေတာ့ ထိတ္လန္႔မွုနဲ႔ ၾကဳံရသည့္တိုင္ ယခင္ကအတိုင္း သိကၡာရွိၿပီး အဆင့္အတန္းျမင့္မားေသာ ပုံရိပ္မွာမေပ်ာက္ေသး... ရွုေဖးသည္လည္း မ်က္ရည္မ်ားက်ဆင္းေနသည့္တိုင္ လွပမွုကရွိေနဆဲ... စုန္႔ေဖးနဲ႔ယြီေဖး သည္လည္း သူတို႔ရဲ့ သမီးေတာ္တို႔ကိုသာ ကာကြယ္ထားၿပီး တစ္ေယာက္မွ အေရွ႕ကို တက္မလာခဲ့...

သူ႔ရင္ခြင္ထဲကလူကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ ဒီလူထိုင္ခုံေနရာမွာ ေသခ်ာသည္က အေရွ႕ဖက္တြင္မဟုတ္ေခ်။ ဒါေတာင္မွ ဒီလိုအႏၲရာယ္မ်ားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ ကိုယ္တိုင္အႏၲရာယ္ျဖစ္မွာကို မစိုးရိမ္ပဲ ဘယ္လို သတၱိမ်ိဳးနဲ႔မ်ား ဓားေရွ႕ေျပးဝင္လာတာကို သူမစဥ္းစားနိုင္...

ေတာ္ဝင္ကိုယ္ရံေတာ္တပ္မွူး လင္က်န္းဖုန္းသည္ ဧကၠရာဇ္ထံ ခ်ဥ္းကပ္လာၿပီး

အရွင္မင္းႀကီး... ဖမ္းဆီးရမိတဲ့အထဲမွာ ... ဒီေလးေယာက္သာအသက္ရွင္လ်က္ က်န္ရွိပါေတာ့တယ္...'

ေဘးနားရွိအေစာင့္မ်ားကလည္း လုပ္ႀကံသူမ်ားကို လက္နက္မ်ားဖယ္ရွားကာ အေသအခ်ာဖမ္းခ်ဳပ္ထားေလသည္။

"အကုန္လုံးကိုေသခ်ာဖမ္းထား... မင္းကိုယ္တိုင္ဒီကိစၥကို ေသေသခ်ာခ်ာစုံစမ္းလိုက္... ေနာက္ကြယ္ကဘယ္သူႀကိဳးကိုင္လဲ ဆိုတာကိုပါ ေသခ်ာေဖာ္ထုတ္လိုက္... အခုအခ်ိန္ကစၿပီး... ၿမိဳ႕တံခါးေတြ ပိတ္ခ်လိုက္‌ေတာ့... ၿပီးရင္ လူလႊတ္ၿပီး နန္းေတာ္ထဲက မသကၤာစရာေကာင္းတဲ့ အမွုထမ္းေတြအားလုံးကို ရွာခိုင္းလိုက္... ၿမိဳ႕ေတာ္ေစာင့္တပ္က တပ္သားေတြကို ေစလႊတ္ခိုင္းၿပီး ၿမိဳ႕ေတာ္အႏွံ့မွာလည္း ေသခ်ာရွာၾက..."

အမွန္ေတာ့ ဒီလုပ္ႀကံမွုရဲ့ေနာက္ကြယ္က ႀကိဳးကိုင္သူကို သူ႔စိတ္ထဲမွာ ခန္႔မွန္းမိၿပီးသား... သူ႔ဦးရီေတာ္ လီဝမ္နဲ႔ တစ္နည္းနည္းေတာ့ ပတ္သတ္ေနမွာကို သိၿပီးသား... နန္းေတာ္ထဲကို ဘယ္လိုမ်ိဳး က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္လာနိုင္ၿပီး သူ႔ေမြးေန႔မွာေတာင္ လုပ္ႀကံမွုကို က်ဴးလြန္နိုင္တယ္ဆိုေတာ့ ဒီကိစၥကို ခ်က္ခ်င္းေဖာ္ထုတ္မွ ရလိမ့္မည္။

"ယြမ္ဖူ... လင္းေကြ႕ရန္ကို ေခၚသြားၿပီး ေသခ်ာဇာပနလုပ္ေပးလိုက္... သူက က်န္းကို ကာကြယ္ရင္း အသက္ဆုံးရွုံးသြားလို႔ ေကြ႕ကၽြင္းဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ကို ကဗ်ည္းတင္လိုက္"

(T/N Gui Jun ဆိုတာ Gui Fei ပါပဲ Male version နဲ႔ ေတာ္ဝင္ၾကင္ယာေတာ္ပါ...)

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္မွာ သူ႔ကိုယ္သူ မနည္းပင္ တည္ၿငိမ္ေအာင္ လုပ္ယူေနရတယ္... လင္းအန္းက်ဴက အျမဲတမ္း သူ႔ကို ခ်စ္ေနခဲ့တယ္ဆိုတာ သူသိတယ္။ လင္းအန္းက်ဴရဲ့ေသဆုံျခင္းက ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ကို အရမ္းကို စိတ္ထိခိုက္ေစသည္မွာ အမွန္ပင္... အရင္က ဂ႐ုမစိုက္မိခဲ့တာေတြကို ေနာင္တႀကီးစြာရရင္း ဒီလူအတြက္ ေသခ်ာေပါက္ကို လက္စားေခ်ေပးမည္ပင္...

စစ္ေဆးေမးျမန္းၿပီးတဲ့ေနာက္ ရရွိခဲ့တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြအရ ဒီလုပ္ႀကံသူေတြဟာ က်န္းဟူကေၾကးစားေတြပင္... သူတို႔ကို လူတခ်ိဳ႕က နန္းေတာ္ထဲ က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္ၿပီး လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ဖို႔ ငွါးထားသည္ဟု ဝန္ခံခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ေတြအကုန္လုံး ေနာက္ကြယ္ကေန ႀကိဳးကိုင္သူကိုေတာ့ တစ္ခါမၽွ မျမင္ေတြ႕ဖူးေပ... ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကို အကအဖြဲ႕နဲ႔အတူ နန္းေတာ္ထဲ က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္ဖို႔ကို အကူအညီေပးတဲ့သူကိုေတာ့ သူတို႔သိတယ္လို႔ ဆိုၾကတယ္။ အကအဖြဲ႕နဲ႔အတူ ဧကၠရာဇ္ရဲ့ေမြးေန႔ပြဲမွာ နန္းေတာ္ထဲ ဝင္ေရာက္ဖို႔ စီစဥ္ေပးတဲ့သူကေတာ့ ၾကင္ယာေတာ္ ရွုေဖးရဲ့ အေစခံေခါင္းေဆာင္ ပီက်ဴ႕ ပင္...

ပီက်ဴ႕ကို ဖမ္းဆီးလိုက္ၿပီးေနာက္ အခ်က္အလက္အကုန္လုံးဟာ ရွုေဖး က်ဴးလြန္ေၾကာင္း ညႊန္ျပေနသလို ပီက်ဴ႕ရဲ့ ဝန္ခံခ်က္အရ က်န္းဟူမွ ေၾကးစားမ်ားမွာ လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ဖို႔အတြက္ ရွုေဖး ငွါးထားေၾကာင္း သိလိုက္ရတယ္... ရွုရႊယ္ရင္ကေတာ့ ထိုအေၾကာင္းကိုၾကားၿပီးေနာက္ သူမ မလုပ္ေၾကာင္း၊ တစ္ေယာက္ေယာက္က သူ႔အား ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္တာပါလို႔ အေသအလဲပင္ ရွင္းျပေနေတာ့သည္။

"အရွင္မင္းႀကီးကိုေလ်ာက္တင္ပါတယ္... နန္းေတာ္ထဲက အေစာင့္တစ္ေယာက္က ခြန္နင္းနန္းေဆာင္ေပၚမွာ အျပာေရာင္မီးခိုးကို ျမင္ေတြ႕ခဲ့ပါတယ္... ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးထင္တာေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္က နန္းေတာ္အျပင္ဖက္ကို အခ်က္ျပတာ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ယူဆပါတယ္..."

အေစာင့္ဆီက သတင္းကိုၾကားၿပီးၿပီးခ်င္းပဲ ယြမ္ဖူက ဧကၠရာဇ္ကို အလ်င္အျမန္ ေလ်ာက္တင္လိုက္ေလသည္။

"လာခဲ့ၾကစမ္း... အခုခ်က္ခ်င္း ခြန္နင္းနန္းေဆာင္ကို သြားမယ္..." ရွုရႊယ္ရင္လုပ္တယ္ဆိုတာ သူဘယ္လိုမွမယုံနိုင္ဘူး... ဧကရီဆိုရင္ေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ ျဖစ္နိုင္လိမ့္မယ္..."

(T/N ကိုယ္ေတြရဲ့ ဇာတ္လိုက္ႀကီးကို မဆဲၾကနဲ႔ဦးေနာ္... အဲအခ်ိန္မွာ ဟိုလက္ဖက္စိမ္းမကို ယုံေနတာ ျဖစ္နိုင္ေသးပါတယ္ 😅🙃)

ခြန္နင္းနန္းေဆာင္မွာ ဧကရီရဲ့နန္းေဆာင္ျဖစ္သည့္ အားေလ်ာ္စြာ ခမ္းနားထည္ဝါလွေပသည္။ ဧကၠရာဇ္ေရာက္ရွိလာမွုေၾကာင့္ နန္းေဆာင္ရဲ့အတြင္းေရာ အျပင္ပါ ထိန္လင္းလို႔ေနေတာ့သည္။

"အရွင္မင္းႀကီး...ေရာက္လာပါၿပီလား..." ပင္မေဆာင္ရဲ့ခန္းမအတြင္း ထိုင္ေနသည့္ ဧကရီထံမွ ေအးစက္စက္ အေမးက ထြက္ေပၚလာေလသည္။

"ငါကိုယ္ေတာ္မမွားဘူးဆိုရင္ အခ်က္ျပမီးက ဦးရီးေတာ္လီဝမ္အတြက္မလား... သူတို႔ေတြ ၿမိဳ႕ေတာ္ထဲေရာက္ေနတယ္ ထင္တယ္... ဘာလို႔လဲ?... ဘာလို႔လဲရႊယ္ခ်ိဳက္ယြိ... ရႊယ္အိမ္ေတာ္က သမီးျဖစ္ေနေပမယ့္လို႔ က်န္း မင္းကို ဘယ္တုန္းကမွ မွားယြင္းစြာ မဆက္ဆံခဲ့ဖူးဘူး။ အိမ္ေရွ႕မင္းသမီးဘဝထဲက ကိုယ္ေတာ္ မင္းကို မခ်စ္ခဲ့ေပမယ့္ ေလးေလးစားစားပဲ ဆက္ဆံခဲ့တယ္... မင္းရရွိသင့္တဲ့ ဂုဏ္ထူးေတြကိုလည္းေပးခဲ့တယ္... နန္းတက္ေတာ့လဲ ငါကိုယ္ေတာ္ရဲ့ဧကရီဘြဲ႕ကိုလဲ ေပးအပ္ခဲ့တယ္... ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ရႊယ္အိမ္ေတာ္ကို ျဖဳတ္ခ်ခဲ့ရင္ေတာင္ မင္းသာ မင္းရထားတာကို ေက်နပ္ၿပီး ၿငိမ္ၿငိမ္ေနသ၍ က်န္း မင္းရဲ့ ဧကရီရာထူးကို ထိမွာ မဟုတ္ဘူး... ဒါကိုဘာလို႔မ်ား က်န္းကို သစၥာေဖာက္ရတာလဲ... ဧကရီ!!!!"

"ဂုဏ္သိကၡာ... ဘယ္ဂုဏ္သိကၡာလဲ!!! အရွင္ ေျမႇာက္စားထားတဲ့ ဘာမဟုတ္တဲ့အမွုထမ္းရဲ့မ်ိဳးႏြယ္က ရြံဖို႔ေကာင္းတဲ့ အဲမိန္းမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမလို ေတာ္ဝင္မ်ိဳးႏြယ္ကသူကို တန္းတူလို အဆက္ဆံခံရတာ... ဒါကို ဂုဏ္ လို႔ေခၚတာလား?...!"'

ဧကရီရဲ့ တည္ၿငိမ္တဲ့ပုံရိပ္ဟာ ေပ်ာက္ကြယ္ ပ်က္ဆီးသြားခဲ့ၿပီး ေအာ္ဟစ္လိုက္ေလသည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ ဧကရီရဲ့ ယိုယြင္းေနတဲ့ပုံစံကို ၾကည့္ၿပီး

"အဆိပ္ျပင္းတဲ့မိန္းမ... တိတ္စမ္း! မင္း... မင္းကိုယ္တိုင္ကိုက အဆိပ္ျပင္းေနတာကို သူမ်ားကို ဆြဲထည့္ခ်င္ေသးတာလား... ရွုေဖးက မင္းထက္အမ်ားႀကီး ၾကင္နာၿပီး အက်င့္ေကာင္းတယ္... ပီက်ဴ႕က မင္းလူဆိုတာ ငါကိုယ္ေတာ္သိတယ္... ေျပာစမ္း... ရွုေဖးကို ေျခာက္ခ်ဖို႔ မင္းေစခိုင္းခဲ့တာမလား!!..." (🙄)

"ေသခ်ာတာေပါ့... ပီက်ဴ႕က အဲစက္ဆုတ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့မိန္းမအနား ထားဖို႔ အစထဲက ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမ စီစဥ္ခဲ့တာပဲ... ဟက္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အသုံးဝင္သားပဲ...ဟား...ဟား..."

ဧကရီဆီကေန ေနာက္ထပ္ထြက္လာတဲ့စကားကို ၾကားတဲ့အခါမွာေတာ့ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ တုန္လွုပ္သြားခဲ့သည္။

"အရွင့္မွာ ဘာလို႔ နာမက်န္းျဖစ္ေနတဲ့ သမီးေတာ္ႏွစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္ထင္လဲ... အရွင့္ရဲ့ခ်စ္လွစြာေသာ ရွုေဖးက အရွင့္ကို မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးဖို႔ အျမဲတမ္း အားေဆးဆက္သတယ္မလား... အရွင့္ကို သူဆက္သတိုင္း ပီက်ဴ႕ကို ခိုင္းၿပီး အရွင့္ရဲ့မ်ိဳးဆက္အတြက္ မေကာင္းတဲ့ေဆးတစ္ခ်ိဳ႕ကို ထည့္ခိုင္းခဲ့တယ္ေလ... ေသခ်ာတာေပါ့ ေဆးကေတာ့ လီဝမ္မင္းသားကိုယ္တိုင္ ခက္ခက္ခဲခဲရွာထားတဲ့ဟာဆိုတာ... ဒါေၾကာင့္ ဒီႏွစ္အေတာ္အတြင္း အရွင့္ဆီမွာ မ်ိဳးဆက္မရလာတာေလ... မေတာ္တဆရတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ေသခ်ာတယ္ အဲကေလးက မက်န္းမမာနဲ႔ ခ်ိနဲ႔ေနမယ္ဆိုတာ..."

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ ဒီစကားေတြကို ၾကားလည္းၿပီးေရာ ေဒါသေတြကို မခ်ဳပ္ထိန္းနိုင္ေတာ့ေပ။ ဒီကိစၥေတြအားလုံးက ဒီအဆိပ္ျပင္းတဲ့မိန္းမေၾကာင့္သာ... သူထင္ခဲ့တာ ဘယ္လိုပဲအတိတ္ကျဖစ္ခဲ့ျဖစ္ခဲ့ စစ္ပြဲအတြင္းေသြးစြန္းၿပီး သူလူအေျမာက္အျမားကို သတ္ျဖတ္မိတာေၾကာင့္သာ သူ႔ကို ဒဏ္ခတ္တဲ့အေနနဲ႔ မ်ိဳးဆက္မေပးတာလို႔ေလ...

ဧကရီဟာ သူ႔ကို သတ္ျဖတ္ခ်င္သလို ၾကည့္ေနတဲ့အၾကည့္ေတြကို လ်စ္လ်ဴရွုကာ ဆက္ေျပာခဲ့တယ္...

"ေသခ်ာတာကေတာ့... ကေလးေတြပ်က္က်တဲ့ ကိစၥမွာ အရွင့္ရဲ့ခ်စ္လွစြာေသာၾကင္ယာေတာ္ေလးရဲ့ လုပ္ရပ္ေတြလဲ ပါတာေပါ့... အဲမိန္းမကေကာ အရမ္းေတြ အက်င့္ေကာင္းတယ္လို႔ အရွင္ထင္ေနတာမလား... ဒီႏွစ္ေတြမွာ သူမက ပီက်ဴ႕ကို သူ႔လူယုံေတာ္လို႔ထင္ၿပီး ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေစခိုင္းခဲ့တယ္ေလ... ကိုယ္လုပ္ေတာ္ေတြရဲ့ ကေလးေတြပ်က္က်တာ အဲမိန္းမလုပ္ခဲ့တာ... အရွင္ကေတာ့ေတြးမွာေပါ့... ဘာမဟုတ္တဲ့ အရာရွိသမီးက ဒီကိစၥမ်ိဳးေတြလုပ္ဖို႔ အင္အားရွိမွာလဲလို႔ေလ... ကၽြန္မသာ သူ႔ကိုေနာက္ကြယ္ကေန မဖုံးကြယ္ေပးခဲ့ရင္... အဲမိန္းမအစထဲက ဖမ္းမိေနေလာက္ၿပီ..."

"မဟုတ္ဘူး... ဒါမျဖစ္နိုင္ဘူး..."