《Bruxas da Noite》Capítulo 18 - A Cabra de Tibães
Advertisement
Há quem diga que as coisas só aparecem quando não estamos à procura delas. Embora eu nunca tenha acreditado muito nisso, não quer dizer que, por vezes, não seja verdade.
Tudo começou quando, numa tarde de Inverno, li num jornal local que uma cabra andava a aterrorizar os moradores de Mire de Tibães. O caso era notavelmente semelhante às histórias contadas sobre a cabra de Cabanelas, passada nos anos trinta, referida frequentemente em livros sobre lendas do norte de Portugal.
Contava a notícia que uma cabra negra andava a aparecer, ao anoitecer, sobre o cemitério de Mire de Tibães e que, miando como um gato, fazia voos rasantes sobre todos os visitantes até expulsá-los de lá.
Curioso com o reaparecimento da lenda, decidi fazer outra pausa na minha busca pelas Bruxas da Noite e, um dia, depois do trabalho, dirigi-me ao referido cemitério.
Embora os dias já estivessem a ficar maiores, ainda anoitecia cedo, pelo que, quando lá cheguei, o Sol estava prestes a desaparecer atrás do horizonte.
Mal entrei no cemitério, apercebi-me que não era o único ali à espera de ver a cabra. Excetuando duas pessoas, que tentavam apressar-se a colocar flores novas numa campa, ninguém prestava qualquer atenção aos defuntos. Aliás, quase todos os olhares estavam fixos no céu, assim como telemóveis, máquinas fotográficas e de filmar. Encostei-me a uma das paredes e esperei.
Aos poucos, começou a escurecer. As duas pessoas que tratavam da campa deixaram o local quase a correr. Para trás, fiquei apenas eu e mais cerca de uma vintena de espectadores.
Os minutos passaram, e continuou a ficar mais escuro, até que, sobre as nossas cabeças, ouvimos um estranho miar. No cimo do muro oposto àquele onde estava encostado, empoleirava-se uma cabra. Para minha surpresa, tinha um aspeto bastante comum: pelagem castanha e negra de variados tons, dois pequenos chifres no topo da cabeça e barbicha no queixo.
Então, voltou a miar e, com um salto, deixou a parede. Porém, em vez de aterrar no chão, começou a correr em pleno ar.
Flashes dispararam por todo o lado, com os curiosos a tentarem documentar aquele estranho fenómeno. Foi nesse momento que a cabra realizou o seu primeiro voo rasante. Homens e mulheres atiraram-se ao chão, procurando evitar a criatura, que voava pouco acima das cruzes e lápides a uma velocidade incrível.
Advertisement
Apesar de, a princípio, a assistência ter continuado a observar a cabra, esta efetuou voo rasante atrás de voo rasante, até que todos começaram a arrastar-se para a saída. Eu, porém, escondi-me debaixo de um banco de pedra adossado à parede da capela mortuária e esperei.
Poucos minutos depois, só eu ainda me encontrava no cemitério. Os outros curiosos tinham, entretanto, entrado nos seus carros e fugiam para longe. Então, a cabra retirou-se, desaparecendo por detrás da parede norte. Nesse momento, saí do meu esconderijo e segui-a.
Subir a parede não foi fácil, mas apoiando-me na laje de uma campa próxima (na altura não pensei nisso, entusiasmado como estava em seguir a cabra voadora, mas confesso que agora me parece algo desrespeitoso), lá consegui passar para o outro lado.
O cemitério de Tibães fora construído adjacente ao medieval Mosteiro de Tibães, um dos monumentos mais conhecidos do concelho de Braga, pelo que agora me encontrava nos seus extensos jardins.
Avistei a cabra esvoaçando por cima das colheitas, assim que toquei o chão, pelo que comecei imediatamente a segui-la. O percurso não foi fácil, pois o caminho era de terra batida e entretanto a noite tinha chegado em pleno e eu não me atrevia a acender a lanterna que andava sempre comigo para não revelar a minha presença.
Pouco depois, a cabra levou-me até à floresta que limitava os terrenos do mosteiro a sul. Graças a uma das minhas visitas anteriores, sabia exatamente para onde ia: em direção ao lago artificial criado numa clareira próxima.
Embora eu conhecesse o exíguo trilho que lá ia ter, algo me disse para não o usar, e decidi aproximar-me a coberto da vegetação. Assim que avistei o lago, a minha precaução mostrou-se justificada.
Para minha surpresa, junto à parede decorada da qual emergia a água que enchia o lago, ardia uma enorme fogueira, provavelmente maior do que eu. Em volta desta, encontravam-se cinco figuras encapuçadas, todas elas exatamente iguais à bruxa da noite que havia visto naquela casa abandonada. Tinha finalmente encontrado as Bruxas da Noite! E enquanto investigava algo aparentemente sem qualquer relação com elas.
Advertisement
Era óbvio que a cabra era uma criação sua, provavelmente para afastar as pessoas da zona, mas faltava-me perceber porquê.
Respirei fundo repetidamente. Mais uma vez, preparava-me para confrontar um grupo de bruxas. Porém, estas não eram bruxas comuns nem meras candidatas a serem as Bruxas da Noite. Eram mesmo elas. Já tinham morto pessoas antes, se bem que indiretamente. Por outro lado, a ideia de que me haviam deixado ir incólume após o nosso último encontro trazia-me algum conforto.
Ia sair do meu esconderijo e descer até ao lago, quando ouvi um ruído atrás de mim. Refugiei-me de imediato no meio de uma pequena moita, que me ocultava em todas as direções. Segundos depois, passou por mim uma enorme criatura, com mais de três metros de altura. No geral, parecia humana, embora, na escuridão, não lhe conseguisse ver a cara. As suas pernas pareciam troncos de árvores e o corpo era extremamente largo, mas caminhava com as costas dobradas.
Depois daquele avistamento, comecei a ouvir ruídos a toda a volta. Vultos de todas as formas e tamanhos começaram a surgir entre a vegetação, alguns bem maiores do que aquele ogre inicial. De onde haviam saído, não sei dizer, mas todos se dirigiam para o lago artificial.
Quando a primeira das criaturas chegou à margem, as bruxas começaram a entoar um cântico e a agitar ritmadamente os braços acima da cabeça.
Durante cerca de um minuto, nada aconteceu. Então, a água do lago começou a agitar-se. Pouco depois, subiu acima da margem, porém não começou a escorrer para fora. Era como se estivesse a ser contida por uma barreira invisível.
A cada instante que passava a água erguia-se mais e mais, até que, para meu espanto, formou uma enorme bolha uma dezena de metros acima do lago. Este encontrava-se, agora, vazio, com o seu leito exposto. As criaturas, começaram, então, a descer a superfície enlameada, até desaparecerem debaixo da berma.
Durante a meia hora seguinte, mais e mais criaturas emergiram de entre as árvores e entraram no agora vazio lago. Entretanto, as Bruxas da Noite continuaram o seu cântico, provavelmente para manter a água a pairar no ar.
Finalmente, quando a última das criaturas desapareceu, as bruxas pararam. Com um estrondo, a água caiu, voltando a encher o lago artificial. Nesse momento, a fogueira junto das Bruxas da Noite apagou-se e, quando os meus olhos se habituaram de novo à escuridão, elas tinham desaparecido.
Depois disso, ainda fiquei vários minutos no meu esconderijo, atónito, tentando perceber o que estava a acontecer. As Bruxas da Noite estavam a juntar um exército. Se todas as noites em que a cabra apareceu acontecera o mesmo que nessa noite, já teriam um grande número de soldados. Mas qual seria o seu propósito?
Teriam sido os ataques às casas das fadas com falsos acidentes de automóvel, e que me levaram a investigar as Bruxas da Noite, apenas uma tentativa de enfraquecer o inimigo antes da investida final? Teria tudo isto alguma relação com os misteriosos desaparecimentos de fantasmas na Cidade dos Mortos e dos súbditos do Rei das Ínsuas?
Finalmente, o frio levou-me a deixar o meu esconderijo, e, transpondo novamente a parede do cemitério, voltei para o exterior e para o carro. Não se encontrava mais ninguém por perto. A cabra havia cumprido o seu propósito e afastado toda a gente do mosteiro e área circundante.
Depois do que tinha acabado de ver, regressei a casa preocupado, amedrontado, até. As Bruxas da Noite tinham um exército. Embora, até àquele momento, todas as mortes humanas que tinham provocado parecessem ter sido danos colaterais, isso agora podia mudar. E mesmo que não atacassem humanos, o seu alvo principal seria certamente algumas das criaturas que viviam naquele mundo escondido do nosso, e eu já havia caminhado entre elas e conhecido as bastantes para que isso me afetasse emocionalmente.
Nessa noite não preguei olho, pensando no que ia fazer quanto a tudo aquilo. Se é que podia fazer alguma coisa.
Advertisement
- In Serial15 Chapters
The Last Evil
Helena Rukh is the Last Evil, the Black Queen, the Leader of the Dark Pact… and half a dozen other equally silly titles. Or at least Rukh thinks they’re silly, but then, she’s never thought of herself as the villain, despite all the things she did back in the War. A war she lost. The treaty was signed. Her attempt to conquer all Reality aborted. Rukh’s retired now, to a hell-hole world called Sansara, a place where it rains ash and chaos-rents mar the sky, though the liquor is surprisingly good. But an old enemy is on her way to end that retirement, to drag Rukh back into everything she left behind. Trouble is brewing and the self-styled good guys are at a loss. Set a thief to catch a thief and all that....
8 190 - In Serial22 Chapters
Let Me Embrace Beauties In Peace
Shi Tian's soul traveled to the fantasy world and occupied the body of a young body. A world filled of monsters, demons and super strong human, the danger was lurking everywhere. He awakened the sign-in system, and signed in every day and get rewards. He thought he would become an invincible master relying on system while enjoying his easy life, but fate didn't allow it, one after another problems started to appear disturbing his leisure life.
8 110 - In Serial74 Chapters
My Villain {Loki ff -hun}
Alexis Foster soha nem gondolta volna, hogy egyszer kijuthat a galaxisba, ráadásul egy teljesen idegen bolygóra. Ám amikor ez nővére, Jane kérésére megtörténik és a lány Asgardba kerül, megismerkedik az éppen büntetését letöltő, cellában raboskodó Lokival, aki fenekestül felforgatja a lány életét. Vajon a különös, bátor és talpraesett midgardi lány is képes lesz megváltoztatni a csalás és hazugság istenét? És mi történik akkor, ha a találkozásuk nem csak egy puszta véletlen? Miről szólhat az a bizonyos, titokzatos prófécia és mi történik akkor, ha egy olyan küldetésben kell részt venniük, amelyből nem biztos, hogy mindketten élve visszatérnek? A történet szereplői a Marvel Comics tulajdonában állnak, így minden jog őket illeti. A főszereplő viszont az én ötletem szüleménye, akárcsak a történet, így minden jogot fenntartok rá! A történetben lesz néhány elem, amely megegyezik a filmekkel, ám lényegében inkább a saját elképzelésem után formálom, alakítom azt, tehát nem követi magukat a filmbeli történeteket , hanem kissé átalakítva kerülnek bele események/karakterek.Kellemes olvasást kívánok mindenkinek!
8 185 - In Serial28 Chapters
The Newt and Demon
Earth is dying. The sun is expanding at an uncontrollable rate, but Theo Spencer is alright with this. He's led a deplorable life as a government assassin, spending his days removing political opponents in far-off lands. When the end comes, a mysterious entity grants him the gift of reincarnation. The gift of a quiet life as an alchemist. Theo awakens in a small town in the southern reaches of a small kingdom in a non-human body. Broken Tusk doesn't seem like much, but his legendary alchemy skills will soon turn their fortune. Join Theo on his journey to turn the swamp-town of Broken Tusk into a prosperous trade town. This story contains no romantic elements, no combat, and no bad vibes. From the start, to the finish, it's all alchemy all the time. Schedule is m-w-f.
8 218 - In Serial63 Chapters
Just a cliché
𝐇𝐞 𝐰𝐚𝐬 𝐡𝐞𝐫 𝐬𝐭𝐨𝐫𝐦 𝐢𝐧 𝐚 𝐰𝐨𝐫𝐥𝐝 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐧𝐞𝐯𝐞𝐫 𝐫𝐚𝐢𝐧𝐞𝐝. 𝐒𝐡𝐞 𝐰𝐚𝐬 𝐡𝐢𝐬 𝐜𝐥𝐞𝐚𝐫 𝐬𝐤𝐲 𝐢𝐧 𝐚 𝐰𝐨𝐫𝐥𝐝 𝐰𝐫𝐞𝐜𝐤𝐞𝐝 𝐛𝐲 𝐚 𝐡𝐮𝐫𝐫𝐢𝐜𝐚𝐧𝐞. ⋆✧⋆✧⋆Delaney Lawrence is a girl with the world's biggest heart and no one to give it to. She is a quiet girl on campus who spends her time studying and working. On the outside she seems next to perfect, but looks can be deceiving Sterling Blake is the university's hockey captain with a reputation of sleeping around. He's popular and never in a good mood, with not a grade over a C. However, his reputation may not be as accurate as people assume. When Sterling Blake is late to pick his little sister up from gymnastics practice he doesn't leave a great impression on the coach, Delaney Lawrence. Much to her dismay, she is selected to be his tutor so he can remain on the hockey team. She is determined to get his grades up and be done with this mess, he is determined to make that impossible. Unfortunate as the pairing seems, maybe things do happen for a reason.⋆✧⋆✧⋆Highest Rankings: #1 Love#1 Humour#1 Hockey #1 Team#2 Sports #2 Sports Romance #2 Slowburn
8 714 - In Serial3 Chapters
Unusual Occurrence
A universe hopping green been who travels through different anime to save the world. Helping those in need while also using the power he gains along the way.Watch as he gains tones of friends and a potential lover. (:I'm gonna add more tabs along the way! Plz give me ideas of what anime I should do next, but, do to me having not watched all the anime, I need time to watch so I can have a general idea of what's it about before writing.
8 68

