《Bruxas da Noite》Capítulo 12 - A Taverna dos Encantados
Advertisement
As minhas primeiras buscas pelas Bruxas da Noite tinham sido infrutíferas. Embora ainda tivesse outras entradas sobre bruxas no diário para explorar, um dia, durante o intervalo para o almoço, lembrei-me de um outro sítio onde podia encontrar mais informação.
No meu primeiro encontro com Henrique Cerqueira, ele falara-me de um outro local de convívio para as estranhas criaturas que habitavam debaixo dos nossos pés em Braga. A sua localização foi provavelmente a única coisa boa que veio de eu ter conhecido o homem.
Como tal, uns dias depois, após o trabalho, dirigi-me para a loja dos chineses, uma das maiores da cidade, sob a qual o local se encontrava. Estacionei o carro no parque subterrâneo e, de imediato, comecei a procurar a grelha de escoamento que me levaria aos túneis abaixo.
Encontrei-a escondida atrás de uma coluna, como Henrique me indicara. De facto, não havia como enganar. Era a única por onde um homem adulto podia passar, pelo menos se não fosse muito gordo.
Eu tinha ido preparado com um pé de cabra e, usando-o, consegui retirar a pesada grade de ferro com relativa facilidade. Depois, baixei-me para o interior do túnel de escoamento.
Arrastando-me, comecei a descer a estreita e íngreme passagem. A princípio, esta estava revestida com cimento, mas este prontamente deu lugar a terra e lama. Felizmente, tinha mudado para roupa informal antes de sair do trabalho.
O túnel manteve a direção durante toda a sua extensão e não tinha nenhuma bifurcação, pelo que, com a ajuda da minha lanterna, não foi difícil chegar ao outro extremo.
Assim que saí da passagem, encontrei-me num novo túnel, este muito maior. Devia ter uns dois metros e meio de altura e outros tantos de largura, pelo que podia caminhar confortável através dele. Ao contrário das passagens em volta do Bar das Fadas, o chão, o teto e as paredes eram de terra, lama e pedra, com vigas de madeira aqui e ali para reforçar pontos mais críticos.
Apontei a lanterna em ambas as direções que o túnel seguia, mas não consegui ver nenhum dos extremos. Seguindo as indicações de Henrique Cerqueira, encaminhei-me para este.
Advertisement
Durante quase dez minutos, não vi mais do que as paredes e a escuridão além da luz da minha lanterna, até que, por fim, avistei a porta que procurava. Esta era tosca, feita de troncos de árvores unidos com pregos, e cordas prendiam-na a uma viga fazendo o papel de dobradiças.
A medo, empurrei-a até abrir uma frincha grande o suficiente para eu passar. O que encontrei do outro lado não podia ser mais diferente do Bar das Fadas.
Como o túnel atrás de mim, tratava-se de um espaço aberto no subsolo com reforços aqui e ali. A mobília era tão tosca como a porta, e o mesmo podia ser dito da clientela. Criaturas disformes, sujas e com expressões de pouca inteligência bebiam de canecas de barro mal limpas. A maior parte era maior e mais musculada do que eu, se bem que uns seres com pele verde mal me chegavam à cintura. Nunca tinha visto nenhuma daquelas raças no Bar das Fadas. Henrique chamara ao local a Taverna dos Encantados, mas era agora óbvio que se tratava de uma alcunha jocosa, pois não havia ali qualquer encanto.
Ao contrário do que acontecera nas minhas visitas ao Bar das Fadas, a minha entrada não passou desapercebida. Todos os olhos se pousaram em mim. Não estariam habituados a humanos ou estranhos em geral?
Tentando mostrar confiança, avancei até ao balcão.
- Que queres? - perguntou o taberneiro, uma enorme criatura de pele castanha com a cara deformada.
- O que tem?
Ele apontou para as prateleiras bichadas fixas à parede atrás dele, onde se encontravam várias garrafas sujas com conteúdos de cor estranha. Escolhi o que me pareceu menos intragável, e a criatura serviu-mo numa caneca.
Depois de, a custo, beber um trago da repelente mistela, passei ao assunto que me levara ali:
- Alguém aqui já ouviu falar nas Bruxas da Noite? Ou sabe algo sobre os trasgos que andam a provocar acidentes de carro?
Nunca aprendi a ser subtil.
Mal acabei de falar, uma das pequenas criaturas verdes deixou a taverna por outra porta que não aquela por onde entrei.
- Pá - disse um cliente sentado numa mesa atrás de mim - se fosse a ti, ia-me embora.
Advertisement
Virei-me. Todos os olhos continuavam pousados em mim, mas agora havia neles ódio.
- Não ouviste? - insistiu a criatura, levantando-se.
Era enorme, com bem mais de dois metros de altura e o dobro da minha largura, e possuía quatro musculados braços. Pegou em mim como se nada fosse e atirou-me de volta ao túnel por onde eu havia entrado.
- Sai daqui! - gritou ele.
Não tive coragem de fazer outra coisa. Comecei a afastar-me a passo. Pouco depois, ouvi a outra porta da taberna abrir-se. Olhei sobre o ombro e vi a criatura verde a voltar acompanhada por várias outras muito maiores e musculadas. Comecei a correr, não fossem perseguir-me.
Só relaxei quando voltei ao parque de estacionamento. Duvidava que eles me seguissem até à superfície. Ainda assim, entrei logo no carro e arranquei em direção a casa.
Já tinha avançado algumas centenas de metros, e deixado o meu temor para trás, quando uma figura enorme surgiu à minha frente no meio da estrada. Tratava-se da criatura que me expulsara da taberna. Tinha uma mão estendida à sua frente, pedindo-me que parasse.
Confesso que o meu primeiro instinto foi atropelá-lo, mas não fui capaz de o fazer. Travei e parei um meio metro à frente dele. Ele aproximou-se e bateu-me ao de leve no vidro. Cautelosamente, abri-o.
- É pá - disse a criatura, - desculpa lá aquilo de há bocado, mas se não te tivesse corrido dali não ias durar muito.
A minha surpresa foi tal que fiquei boquiaberto.
- Arruma aí o carro e vamos falar. Acho que te posso ajudar com as tuas perguntas.
Curioso, mas cuidadoso, assim fiz. Fomos para o jardim de um prédio próximo e sentámo-nos num banco onde ele podia ficar sentado escondido na metade escura e eu na iluminada, onde me sentia mais seguro.
- Ora muito bem, por onde começo?
Depois de uns instantes de silêncio, continuou:
- É assim, os trasgos não andam a matar os teus de propósito. As Bruxas da Noite, que são quem manda neles, não querem saber dos humanos para nada. Os acidentes são só uma maneira de destruir os seus alvos sem levantar grandes suspeitas.
Após as minhas conversas com Alice, eu já havia chegado a essa conclusão.
- Quem são essas Bruxas da Noite? O que querem?
- É pá, isso já não sei. E olha que eu e o resto da malta na taberna trabalhamos para elas. Só as vi uma vez, mas com os capuchos, e acho que são cinco. Elas andam a atacar fadas e outros dessas raças, e estão a recrutar para um exército. Eu faço parte dele. O que vão fazer com ele e porquê, não faço a mínima.
Fiquei imediatamente alarmado ao ouvir que as Bruxas da Noite estavam a reunir um exército. Como pretenderiam usá-lo?
- Sabe onde as posso encontrar? - perguntei, sem grande esperança na resposta.
- Pá, não sei. Só as vi uma vez e foi na Praça.
Não lhe perguntei onde se situava essa Praça, pois era óbvio que fazia parte dos túneis próximos da Taberna dos Encantados.
- Agora tenho de ir - disse ele, levantando-se. - Já te contei tudo o que sei.
- Espere! - pedi. - Porque me está a ajudar?
- Ó pá, não acho justo que os teus sofram sem razão. Achei que, pelo menos, merecias uma explicação.
Dito isto, a criatura adentrou-se na escuridão do fim de tarde invernal e, pouco depois, desapareceu atrás de um prédio.
Voltei para o carro e regressei a casa. Durante o percurso, a conversa não me saiu da cabeça. As Bruxas da Noite estavam a tentar enfraquecer os seus inimigos e a preparar-se para uma guerra. Perguntei-me se os desaparecimentos dos súbditos do Rei das Ínsuas e na cidade dos mortos no Gerês não teriam alguma relação. Contudo, o que mais me aterrorizava era não conseguir descobrir o seu objetivo final. Seria algo grande, isso agora era claro, mas o quê era um mistério até para os soldados delas.
As possibilidades não me deixaram dormir nem nessa nem nas noites seguintes. Mas o que descobriria por fim superou tudo o que eu imaginara.
Advertisement
- In Serial87 Chapters
Love Crafted
To Enter Five Peaks Magical Academy you must have a familiar. Abigail hoped for a bird, maybe an owl like her best friend's, or a cuddly cat or loyal hound. She would have been happy with a particularly smart toad, even. Instead she got you. Cover art by: Zoufii
8 119 - In Serial188 Chapters
The Red Lands
The Red Lands Starting alone from the bottom can be such a pain. A story of being transferred to a new world. If you are looking for a shocking OP character, this is not him. If you are looking for a young master with abundant wealth this is certainly not it. Maybe a poor slum child with a hidden past and bloodline. Poor yes, dirt poor. Full stop. Incredible knowledge. Aside from some skills in business, nothing. This is just a tale of an average individual trying to make the best of what he has. An average human salary-man was transmigrated into the body of a boy from the slums. What made it worse was that it was a completely different world. Armed with only basic knowledge from his past life and nearly nothing from his present, he strives to survive. Curiosity can become a deadly driving force for any human being. It all depends on who is wielding it. Author Blog Link The Red Lands
8 173 - In Serial7 Chapters
P.A.R.A.D.O.X. PROJECT: Aeon Genesis
The first project focusing on four protagonists within the same world set around fictional 14th-century Europe.This is the first P.A.R.A.D.O.X. PROJECT focusing on 3 (+1) protagonists within the same world set around fictional 14th-century-esque Europe. Each story has its own protagonists (Male or Female Lead), genres (mainly Western Fantasy), and can be read as a standalone. Status: OngoingUpdate(s) per week: 1Words per chapter: 3000 - 6000 *** ‘A human or not; a king or a servant; hope or despair; a hero or a villain.’ Depending on one's perspective and how each story portrays, one will view an individual or a group as evil or virtuous. Because of that, it depends on the reader and listener to believe which one is the truth. More people read and trust multiple (trusted?) sources that either complement or contradict one another. The contradiction becomes the source of debates between those who believe and those who don’t. From that difference in belief, two groups appear: The Majority and The Minority. The majority, having more people, suppress the minorities’ beliefs, claiming theirs, the majorities’, to be the truth. However, the majority are not only composed solely of those who share the same belief but also those who know the truth but afraid to admit it. They have to keep quiet and turn a blind eye for their safety. The majority had to submit to those with power and authority. With the majority under control, those with power and authority can create, manipulate, and/or fabricate truth and lies by force. The reason was for one’s or group’s personal benefits. In the end, there is no such thing as ‘absolute truth’; only sugar-coated lies created by the top. Don’t believe me? It is up to you to decide. Go and read it yourself.
8 104 - In Serial35 Chapters
Family Issues
6 older overprotective brothers. No parents.First year of high school that more than half her brothers go to.What can go wrong?Especially when she finds out a lil something bout her brothers and her parents death..✨This book is absolutely amazing. It has become my new favourite book on wattpad. The story is amazing and flows perfectly. There is no point where I was like what's going on or who is this unless you wanted it to be that way. I truly love this book - @savagereader67Your book was amazing. I love how it is drama, but not too much. Like if you read a book that is based on drama you get tired REAL soon - @BeateHonningsvaag02This is my favourite book and I am sad that it has to end but I think you did an amazing job on writing it - @witch_passion This book is amazingPlease keep writing more....Love it - @AditiChakravarthyTHIS BOOK IS AMAZING. WOW....Liked?! Girl I'll marry this book - @WINKYFAIRYX11 🤣A/n it's cringe af and like weird at the start but I promise you it gets better :)
8 176 - In Serial23 Chapters
The Assassins of Skyrim |Skyrim Fanfiction|
UNFINISHEDThis story is Assassin's Creed and Skyrim... sort of. It's told from the point of view of Rapier, a Khajiit that is part of the Dark Brotherhood, and her companion Kharjo, also part of the Dark Brotherhood. I include my favorite assassin. Drum roooollllllll, Archer Tamilo Cormac! I bet you're not surprised. Anyway, enjoy the story and let me know if you have any questions for the characters!
8 196 - In Serial101 Chapters
Tula at kaisipan
Magandang araw, Ginoo't Binibini! Ako si tori, isang kabataang may hilig sa pagsusulat ng mga tula at ng aking mga kaisipan. Sa kadahilanang ito ang aking hilig at ang nais iparating na emosyon ng aking mga tula. Hindi ako ganoon kagaling, ngunit ito ang simula ko. Alam kong sa mga darating na panahon ay mas magiging mahusay at matututo ako. Maraming salamat sa inyo! Kahilingan ko'y maipakita ninyo, angking kakayahan ninyo, kagaya ko! Ito ay mga tula at kaisipan na aking ginawa. Ang iba dito ay aking imhinasyon lamang, ang iba dito pinagawa ng ibang malapit na tao para saakin, at ang iba ay base sa aking mga karanasan.
8 208

