အတ္တလွန် အချစ်

အပိုင်း(39)

မွန်းသည် မျက်လုံးတွေမှေးမှိတ်ထားကာ မှန်ပြတင်းနားတွင် မှီရပ်နေရင်း သူမရဲ့မပူသေးတဲ့ဗိုက်ချပ်ချပ်လေးကို လက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်လျှင် မျက်ရည်ပူပူတွေကစီးကျလာသည်။

"ဟင့် ဟင့် အဟင့်"

သူ့ကိုဖျက်ချပစ်မယ်လို့ပြောခဲ့ပေမဲ့ တကယ် ကိုယ်၀န်လွယ်လာရသည့်အခါ ဖျက်ချဖို့ဆိုတာကိုလုံးဝမလုပ်ဝံ့တော့ပါ။

လူ့လောကထဲသို့ မိမိအားမှီတွယ်ပြီးရောက်လာမယ့် လူမမည်ကလေးတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုသတ္တိမျိုးနဲ့သတ်ပစ်ရဲပါ့မလဲ။

ပြီးတော့ တခြားမဟုတ်ဘူး မွန်းရဲ့ဗိုက်ထဲမှာသန္ဓေတည်နေတဲ့ မွန်းရဲ့အသွေးအသား။ သူ့ကိုဘယ်လောက်ပဲစိတ်နာစိတ်နာ ဘာမှအပြ စ်မရှိတဲ့ ကလေးကို မွန်းမုန်းပါဘူး။

ကလေးကိုမလိုချင်ခဲ့ပေမဲ့ ရောက်လာပြီးမှတော့ ရင်ဆိုင်ဖို့ပြင်ဆင်ထားရမှာပေါ့။ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့မိခင်ဖြစ်ဖို့ အဆင်သင့်လည်းမဖြစ်သေးသလို ကြောက်လည်းကြောက်နေမိတယ်။ မွန်းကိုယ်တိုင်တောင်အမေ့မေတ္တာငတ်ခဲ့ရတာမဟုတ်လား။ မွန်းရဲ့ရင်သွေးလေးကိုတော့အဲ့ဒီလိုမဖြစ်စေချင်တာအမှန်ပါ ။

ကိုယ်တိုင်ဘာမှအသင့်မဖြစ်သေးပဲ ရုတ်တရက်ကြီးမိခင်တစ်ယောက်ဖြစ်လာရတော့မယ်။ ဒါတွေအားလုံး သူ့ကြောင့်...မွန်းရဲ့ဆန္ဒမပါဘဲကျူးလွန်ခဲ့တဲ့သူ့ကြောင့်....

ကျွီ......

ကားရပ်တဲ့အသံကြားတဲ့အခါ မျက်လုံးကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်လျှင်

သူ သူပဲပေါ့ ဒီလိုကားဘရိတ်ကိုစောင့်အုပ်တတ်တာ ဒီလောက်ကားမောင်းကြမ်းတာ သူပဲရှိတာ။

မွန်းကို သူ့စိတ်ကြိုက်ကျူးလွန်ဆက်ဆံခဲ့ပြီး အဝေးကိုထွက်သွားတယ်။ ၂လကျော်လောက်အဆက်အသွယ်ဖြတ်ပြီး အခုတော့ပြန်ပေါ်လာပြီပေါ့။

မွန်းသည် ချက်ချင်းဘဲ အခန်းထဲကနေထွက်လာရင်း ခေါင်းထဲမှာမိုက်ကနဲနေအောင်မူးသွားရသည်။ အစကတည်းကချူချာတဲ့သူဖြစ်တဲ့အပြင် ၂ရက်လောက်အစားကောင်းကောင်းမဝင်ဘဲ ရှော့ဖြစ်စရာကိစ္စကလည်းလောလောလတ်လတ်သိထားရကာ လူကသိပ်မဟန်ချက်ပါ။

လူကယိုင်သွားလို့ လှေကားလက်ရန်းကိုကိုင်ထားရင်း တစ်ထစ်ချင်းဆင်းလာခဲ့တာ လှေကားထစ်တွေကိုငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အောက်ထပ်ကြမ်းပြင်သို့ရောက်ဖို့ အနည်းဆုံး ၅ထစ်လောက်သာလိုတော့သည်ကို ဝါးတားတားမြင်လိုက်ရပြီး နောက်တစ်ထစ်သို့အလှမ်းမှာပဲ....

ဒုန်း....ဒုတ်...ဗုန်း....

အတ္တသည် အိမ်ထဲသို့၀င်လျှင်ဝင်လာချင်း အပြုံးများပျောက်ကွယ်သွားကာ မြင်လိုက်ရတဲ့မြင်ကွင်းကြောင့် သွေးပျက်သွားတဲ့လူတစ်ယောက်လိုဖြစ်သွား၍ ရပ်နေတဲ့ခြေလှမ်းတွေပင်မခိုင်တော့ပဲ ယိုင်ခွေသွားရသည်ကို မနည်းပြန်ထိမ်းကာ ယိုင်တိုင်တိုင်ခြေလှမ်းတို့နဲ့ လှေကားခြေရင်းမှာ ခွေခွေလေးလဲနေသည့်သူမအနားကို ထိုင်ချလိုက်ပြီး

"မွန်း! မွန်း Baby! Baby သတိထားဦး မွန်း!!"

အတ္တလှမ်းအော်ရင်း အသက်ရှူကြပ်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ရှိုက်နေတဲ့သူမကို ရင်မှာပိုက်ထားလိုက်သည်။

အသံကြားလို့ ဒေါ်မေတင်နဲ့သက်သက်ရောက်လာကြတော့

"ဟယ်တော်.... သမီး မွန်း ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"

ဒေါ်မေတင်ခဗျာလည်းမျက်လုံးတွေပြာသွား၍ မွန်းရဲ့လက်ကလေးကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သက်သက်က ခေါ်ထားတာရောက်မလာသေးတဲ့မေသုခကိုဖုန်းထပ်ဆက်နေသည်။

"မွန်း သတိထားပါဦး ကိုယ်ခေါ်နေတယ်လေ မွန်း ကိုယ်ခွင့်မပြုဘူးနော်!"

"ဗ ဗိုက် ဟင့် အင့် ဗိုက် အရမ်း နာတယ် အ အား အဟင့် !!"

စကားကိုတစ်လုံးချင်းအားယူပြောလာသည့်သူမက ဗိုက်ကိုနှိပ်ကာ ငိုယိုရင်း ....

အတ္တသည် သူမကို ပွေ့ယူကာ အပေါ်တက်သွားသည်။ ဒေါ်တင်လည်း အနောက်မှ ရေတစ်ခွက်ယူပြီး ပြာယာပြာယာလိုက်လာရသည်။

"ဟင့် အင့် အ....နာတယ် အား!!"

သတိလစ်သွားသလားမသိ။ အသံတိတ်သွားသဖြင့်အတ္တသူမလက်တို့ကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာဆုပ်ကိုင်ပြီး

"မင်းဘာမှ မဖြစ်ရဘူး Baby ကိုယ်ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး!"

====

"မွန်း ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ"

မေသုခက အပြေးရောက်လာကာ မွန်းရဲ့အခန်းသို့ဝင်လာရင်း အတ္တနဲ့မွန်းပုံစံကိုကြည့်၍ မွန်းရဲ့ ဘေးမှာ သူ့ရဲ့ဆေးပစ္စည်းအိတ်တွေကိုချလိုက်ပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်သည် ။

"မေ ... မွန်းကိုကြည့်ပေး သူ့ကိုဘာမှအဖြစ်မခံဘူးမေ !!"

မေလည်း မွန်းရဲ့မျက်လုံးတွေဖွင့်ကြည့်လိုက် နားကြပ်နှင့်စမ်းလိုက်နှင့် ပါလာတဲ့ဆေးကိရိယာတို့ဖြင့်ပေါ့။ နှဖူးကသွေးစို့ပြီးပေါက်နေသည့်ဒဏ်ရာကို အရင်ဆေးထည့်ပေးကာ ပလာစတာ ကပ်ပေးလိုက်ပြီး မေ့မျက်နှာကသိသိသာသာ ညှိုးကျသွား၍မွေ့ယာပေါ်ကနေထလိုက်ကာ မွန်းကိုသနားသလိုငဲ့ကြည့်နေမိသဖြင့်

"မေ ပြောလေ မွန်းဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား ဟင်? မေ ! မေ ပြောလေ မွန်းဘာဖြစ်တာလဲ မေ ငါမေးနေတယ်လေ ပြောလေ မေ!"

အတ္တသည် ဆောက်တည်ရာမရအောင် အဖြေမချင်းအတင်းမေးကာ မေ့ရဲ့ပုခုံးတွေကိုကြမ်းတမ်းစွာလှုပ်ကိုင်ရင်း အော်ပစ်လိုက်သည်။

မေသည် အရုပ်တစ်ရုပ်လို ငြိမ်နေရင်း ပုခုံးပေါ်က သူ့လက်တို့ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ

"ငါပြောတော့မယ် နင်ဘာမှမလုပ်ပါဘူးလို့ ကတိပေး ဘာမှမလုပ်ရဘူး"

မေသည် စကားကိုအစချီနေသဖြင့် အတ္တက မျက်ခုံးတွေကျုံ့ကျနေကာ

"ငါ စိတ်မရှည်တတ်တာမင်းသိပါတယ်!"

"မွန်း ကိုယ်၀န် ပျက်ကျသွားပြီ!"

တစ်ခွန်းတည်းပါပဲ။ ဒီ တစ်ခွန်းတည်းနဲ့ အတ္တ မေ့ပုခုံးပေါ်က လက်တွေ ဖြုတ်ချလိုက်ကာ တစ်ဖက်သို့လှည့်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးကိုလက်နှစ်ဖက်နှင့်အုပ်ပြီးပွတ်သပ်ပစ်လိုက်ရင်း ခေါင်းတွင်တွင်ရမ်းနေသည်။

သက်ပြင်းအထပ်ထပ်ချပြီး စိတ်ကိုလျော့နေပေမဲ့ အတ္တပေါက်ကွဲတော့မယ်ဆိုတာ မေကြိုသိနေပါသည်။

ဒုန်း ဗုန်း

သူ့ရှေ့က အဝတ်ဗီရိုက်ကြီးကို လက်ဖဝါးနှင့်၂ချက်လောက်ပစ်ရိုက်လိုက်ပြီး မျက်ရည်တွေဝေ့ဝဲလာရသည်။ ဒုတိယအကြိမ်မျက်ရည်ခရသည့် ဒီအချိန်

မေမေ ဆုံးတုန်းကတစ်ခါ ပထမဆုံးနဲ့နောက်ဆုံးလို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ အခု ရင်သွေးလေးဆုံးရှုံးရချိန်မှာလည်း ဒီလိုခံစားချက်ကြီးဟာ ဘယ်လောက်ထိခံစားရခက်လိုက်သလဲ။

"ဟား...."

"စိတ်ထိန်းပါအတ္တရယ် နင်အရမ်းခံစားရမှာသိပါတယ် "

"မင်းနားမလည်ပါဘူးမေရာ မွန်းကသိပ်အဆိပ်ပြင်းမှန်းအခုမှသိလိုက်တာ !"

"ဟင်! နင်တို့ထပ်ယူလို့ရသေးတာပဲလေ နင်မွန်းကိုချစ်တယ်ဆို"

အတ္တက ခေါင်းခါရမ်းပြီး

"မွန်းကသိပ်ခေါင်းမာတာ ငါအတန်တန်မှာထားရက်နဲ့ လုပ်ဖြစ်အောင်လုပ်တယ်!"

အတ္တကအံကြိတ်၍ မေ့ကိုကျောခိုင်းသလိုက်သည်။

"နင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ နင်ဆိုလိုချင်တာက မွန်းကိုယ်တိုင်ဖျက်ချတယ်ဆိုပြီးလား?"

မေက အတ္တရဲ့ရှေ့သို့လာရပ်ပြီးမေးလိုက်တော့

အတ္တသည် မတုံမလှုပ်နဲ့ မေးကျောတွေထောင်နေအောင်အံကြိတ်ထားတာမို့

"အာ... အတ္တ နင်ကလည်းဟာ ဘယ်လိုတောင်ထင်ရက်တာလဲ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား ဒီလိုလုပ်နိုင်ဖို့ဆိုတာမိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက်လွယ်တယ်ထင်နေတာလား "

"မင်းမသိပါဘူး မင်းမသိဘူး မေ မွန်းက ငါ့ကိုအရမ်းစိတ်နာနေတာ ငါ့ကို သူပြောပြီးသား "

"နင်ကလည်းဟာ ...မဖြစ်နိုင်တာ"

အတ္တက သက်ပြင်းချကာ

"တော်တော့ မေ မင်းပြန်ချင်ပြန်လိုက်တော့ ငါတစ်ယောက်တည်း နေချင်တယ် "

"အတ္တ ဒါပေမဲ့ နင် မွန်းကို ဘာမှ...."

"မေ!"

"အိုခေ အိုခေ ငါသွားတော့မယ် ငါပြန်တော့မယ် "

မေက သူ့ရဲ့အိတ်တို့ကိုကောက်ဆွဲကာ စိတ်မချသလိုတစ်ချက်လှည့်ကြည့်ရင်း ထွက်သွားလေ၏။ မေအောက်သို့ရောက်သည့်အခါမှာလည်း မေတင်နဲ့သက်သက်က မျက်နှာမကောင်းစွာ မျက်ရည်စမ်းတန်းတန်းနှင့်။

"သမီးမေ မွန်းလေးက တကယ်ပဲလားကွယ် !"

ဆီးကြိုကာ မေ့လက်ကိုဆွဲရင်းမေးလာတဲ့ မေတင်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး ဒေါ်ဒေါ်ရယ် "

"သခင်လေး တော့ပေါက်ကွဲနေလောက်ပါပြီ "

သက်သက်က မျက်နှာငယ်လေးနှင့်ပြောလျှင်

"ဒေါ်ဒေါ်ရော သက်သက်ရော မွန်းကိုလည်းဂရုစိုက်လိုက်ပါ အတ္တအရမ်းပေါက်ကွဲနေတာ "

"မမလေး နိုးလာရင် ပွဲကြမ်းဦးမလားမသိဘူးနော် မေတင်"

သက်သက်က မေတင့်လက်ကိုလှုပ်ကိုင်ရင်းပြောလာ၏။

"ခုချိန်မှာ တံခါးနားတောင်မသွားနဲ့ ဒေါ်ဒေါ် ရောသက်သက်ပါ အလုပ်ပြုတ်လိမ့်မယ် "

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

"အေးပါကွယ် ဒေါ်တင် မွန်းကိုလည်းဂရုစိုက်လိုက်ပါ့မယ် "

"မေ ပြန်တော့မယ်နော် "

"အေး အေးကွယ် "

============================

သူမရဲ့ အနားမှာ ထိုင်မနေပဲ မှန်ပြတင်းအနားမှာ မတ်တပ်ရပ်ကာ စီးကရက် သောက်နေသောသူ။

နာကျင်မှုများစွာကိုဘယ်လိုလျစ်လျှူရှုနိုင်မလဲ။

"အ.!"

ငြီးသံကြား၍လှည့်ကြည့်လိုက်လျှင် ကုန်းထနေသည့်သူမက ခေါင်းမူးနေ၍လား မထနိုင်ပဲ ပြန်လဲသွားသည်။

စီးကရက်ကိုမီးသတ်ကာ အတ္တက သူမအနားသို့သွေးအေးစွာလာရပ်လိုက်ပြီး နာကျင်ရိပ်တို့ပြေးယှက်နေသည့်မျက်၀န်းရိပ်တွေနဲ့ မွန်းကိုငေးစိုက်ကြည့်နေသည်။

မွန်းသည် သူ့မျက်လုံးတွေကိုကြည့်ရင်း တစ်ခုသတိရသွားကာ ကိုယ့်ဗိုက်ကိုယ်ပြန်ကိုင်ရင်း

"က က ကလေး!"

မျက်လုံးဝိုင်းကလေးနဲ့သူ့ကိုမော့ကြည့်နေသည့် မွန်းကို အတ္တက

"ကိုယ် တစ်ခုပဲမေးမယ် မွန်း!

အမှန်တိုင်းသေချာဖြေပါ "

မွန်းသည် နှုတ်ခမ်းလေးကိုကိုက်ရင်း သူ့ကိုအကြည့်တွေလွှဲလိုက်ပြီး

"ကျွန်မမှာ ဖြေစရာလည်းမရှိဘူး ရှင်နဲ့ လည်းစကားပြောစရာမရှိဘူး"

အတ္တသည် သူမအနားမွေ့ယာပေါ်မှာ သွားထိုင်လိုက်ပြီး

"မင်းကိုယ်၀န်ကိုဖျက်ချတာလား?"

ထိုသို့မေးလာတဲ့အခါ မွန်းသည် သူ့ကို အရောင်တလဲ့လဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့တအံ့တသြကြည့်လိုက်သည်။

ဟင်!! ဒါဆို မွန်းကိုယ်၀န်ပျက်ကျတာလား မွန်းမှာ ငါ့မှာ ကလေးလေး မရှိတော့ဘူးလား။

ကိုယ်၀န်ပျက်ကျသွားတာပေါ့

သူဘယ်လိုမေးလိုက်တာလဲ

ဖျက်ချလိုက်တာလား? တဲ့ လား။

"ဖြေပါမွန်း မင်းမဖြေရင် ကိုယ်ထင်နေတဲ့အဖြေကြောင့်ကိုယ်ရူးသွားလိမ့်မယ် "

မွန်းက မျက်ခုံးတို့ကွေးညွှတ်သွားရင်း

ရှင်တကယ်ထင်ရက်နိုင်တယ်အတ္တလွန်

မွန်း ဘယ်လောက်တောင် ကြေကွဲနေရသလဲသိရဲ့လား။ မွန်းအသက်တစ်ချောင်းကိုသတ်လိုက်မိပြီ။

မွန်းရဲ့ကလေးလေး ဗိုက်ထဲကနေခုမှသန္ဓေတည်ခါစကလေးလေးကို သတ်မိလိုက်တယ် ဘယ်လောက်နာကျင်ရလဲသိလား ။

သို့သော် သူမရဲ့အတွင်းစိတ်မှပြောသည်နှင့် ထွက်လာသည့်အဖြေကတခြားစီ။

" ဖျက်ချတယ်လို့ ရှင်ထင်နေတယ်မဟုတ်လား ရှင်ထင်ချင်သလိုထင်လိုက် ကျွန်မဘက်က ဘာမှရှင်းမပြနိုင်ဘူး "

ခေါင်းမာလွန်းတဲ့သူမရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့်

"မင်း မင်း လုပ်ရက်တယ် မွန်းရာ!"

မွန်းသည် အတ္တရဲ့မျက်ရည်စအချို့ကို လျစ်လျှူရှုရင်း တစ်ဖက်သို့လှည့်နေလိုက်သည်။

"တောက်! မင်းကွာ!!"

အတ္တသည် တောက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ခေါက်၍

"မင်းမို့လို့ လုပ်ရပ်နိုင်တယ် မွန်း မင်းသိပ်ရက်စက်တယ် ကိုယ်အမှားတွေကျူးလွန်ခဲ့တယ် အပြစ်တွေလုပ်ခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ကလေးလေးမှာ ဘာအပြစ်မှမရှိဘူးလေ မင်းဘယ်လိုလုပ်ပြီးအဲ့သလောက်တောင်အသည်းမာနိုင်ရတာလဲ "

အတ္တသည် လက်သီးကိုကျစ်နေအောင်ဆုတ်ကာ သူမဘေးက စားပွဲခုံအားရွယ်ပြီးမှ ကိုယ့်အကြောင်းကိုသိတာမို့ အမြန်ထွက်လိုက်သည်။

မွန်းကသူ့ထက်ပိုပြီး အသည်းထဲမှာနာကျင်တယ် မွန်းကြောင့် ကလေးလေး ပျက်ဆီးရတာ မထင်မှတ်ပဲဖြစ်သွားခဲ့တာ။

၂လ ကျော်လောက်ပေါ်မလာဘဲပျောက်နေတဲ့သူ့ကိုမသိစိတ်ကတမ်းတနေပြီး သူ့ဆီကိုအလာမှာဘဲ မတော်တဆ လှေကားပေါ်ကပြုတ်ကျခဲ့ရတာဘယ်တတ်နိုင်မလဲ။

သူသာ အနားမှာရှိနေရင် ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျဖို့ကိစ္စဆိုတာရှိမလာနိုင်လောက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ မွန်းကိုယ်တိုင်ဖျက်ချတယ်လို့ထင်နေရင်လည်း သူ့ကိုထုတ်မပြောဘူး သူလည်းနာကျင်ပါစေ။

မွန်းနာကျင်ခဲ့ရသလို မွန်းခံစားခဲ့ရသလို သူလည်းနာကျင်ပါစေ။

============================

အလင်းသည် အစည်းအဝေးအခန်းထဲကနေဘာမှမပြောဘဲ ထွက်သွားတဲ့သခင်လေးကြောင့် လက်ကျန်ကိစ္စတွေကိုရှင်းပြီးမှ အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့ရသည်။

အကျိုးအကြောင်းတွေကိုရှင်းပြပြီး သခင်လေးကို Congratulation လုပ်ဖို့အတွက် အိမ်ထဲဝင်လာခဲ့တာ ဧည့်ခန်းကြီးထဲမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သူ့ရဲ့သခင်လေး ရဲ့ပုံစံကိုကြည့်၍ လုံး၀ပါးစပ်ဟောင်းလောင်းဖြစ်ကာ အံ့သြနေရသည်။

ဧည့်ခန်းစားပွဲပေါ်က အပြင်းစားဝီစကီပုလင်းကြီးကလည်းတစ်ဝက်ပဲကျန်တော့တဲ့အပြင် အဖြူရောင်အမှုန့်တွေကလည်း မှန်စားပွဲကြီးပေါ်မှာ ပွစာကြဲနေသည်။

ရှင်အင်္ကျီအဖြူရောင်ကို ကြယ်သီးအချို့ဖြုတ်ထားကာ ဘောင်းဘီကလည်းခါးပတ်ဖြုတ်ထား၍ စီးကရက်တစ်လိပ်ကိုရှိုက်ဖွာရင်း မှိန်းနေတဲ့ သခင်လေးအား

"သ သ သခင်လေး "

အမြန်ဆုံး အနားသွားရပ်ပြီး

"ဆေး ဆေးတွေပြန်သုံးနေတာလား သခင်လေး ဟာ ဘယ်လိုလုပ်တာလဲဗျာ! "

တအံ့တသြနဲ့ လှေကားကိုမော့ကြည့်လိုက်လျှင်

ဂါ၀န်ဖားဖားကြီးနဲ့ နှဖူးကလည်းဒဏ်ရာရလို့ပလာစတာကပ်ထားကာ မွန်းဟာလည်းငိုထားတဲ့ပုံ။

"ဟွန့် ဆေးစွဲနေတဲ့လူ တစ်သက်လုံးစွဲသွားမှာပါပဲ ပျက်သွားမယ်လို့ထင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ အမှား သိပ်စိတ်ပျက်တယ် အတ္တလွန် !!"

သူမ မဲ့ခနဲ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပစ်လိုက်ကာ အပေါ်သို့ပြန်တက်လှည့်သွားသည် ။

အလင်းသည် ဘာမှနားမလည်နိုင်စွာ ခေါင်းကိုအားကုန်ကုပ်ပစ်လိုက်ရင်း

"ဘာတွေ ဖြစ်တာလဲ ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲဗျာ!"

ဆို၍ သူ အတ္တရဲ့ ဘေးမှာထိုင်ချလိုက်သည့်အခါ အတ္တကိုပဲအားမလိုအားမရနဲ့မေးပြန်သည်။

"သခင်လေး ဘာလို့ ပြန်သုံးရတာလဲ သခင်လေးရာ !"

အတ္တလုံး၀မူးနေပြီဖြစ်ကာ မျက်လုံးကလည်းမပွင့်တပွင့်မနည်းဖွင့်ကြည့်နေရသည်။

"ဟက် ဟက် ဟက် မင်းမသိပါဘူး အလင်းရာ !အစက အရက်ပဲသောက်နေတာ ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းအပြင်မရှိတော့ဘူး ဒီနည်းမှမသုံးရင် ငါ ဆေးမချရင် အသည်းပေါက်မတတ် နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကိုဓားနဲ့ခုတ်ထားသလိုမျိုးဖြစ်နေတာ ဘယ်လိုခံစားနိုင်မှာလဲ လုံး၀မခံစားနိုင်တော့လို့ လက်ကျန်ဆေးတွေချပစ်လိုက်တာ!"

ထိုကဲ့သို့ရင်ဖွင့်လာတဲ့အခါမှာ

"ဟင် မမလေး ကတစ်ခုခုဖြစ်လို့လား"

"မွန်းက သိပ်ရက်စက်တယ်ကွာ ငါ့အသည်းကိုခွဲရရုံတင်အားမရလို့ ငါ့ကလေးကိုပါဖျက်ချတယ် ငါရူးတော့မယ်အလင်းရ ငါရူးသွားလိမ့်မယ် ဒီလိုမှမှိန်းမနေရင် ငါ့ကိုယ်ငါမဟုတ်ရင် သူ့ကိုပါ သတ်မိလိမ့်မယ် "

အလင်းလည်း သခင်လေးကိုဆက်မေးလို့မရတော့မှန်းသိလို့ နောက်ဖေးမှ ဒေါ်မေတင်ကို အကြောင်းစုံသွားမေးလိုက်ရာ လက်လှမ်းမီသလောက်ရှင်းပြပေမဲ့ မွန်းက ကိုယ်တိုင်ဖျက်ချသလား ပျက်ကျတာလားဆိုတာ မသဲကွဲခဲ့ပါ။

ဒေါက် ဒေါက်

"မမလေး ကျွန်တော်၀င်ခဲ့လို့ရမလား"

အလင်းက တံခါးခေါက်ပေမဲ့ အထဲကနေ အသံမပေးတာမို့ တံခါးကိုအသာလေးဖွင့်ကြည့်ပြီးဝင်လာခဲ့လိုက်သည်။ အခန်းထောင့်မှာ မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့သူမက မှန်ပြတင်းကြီးကနေကောင်းကင်ကိုငေးမောနေသည််။

"မမလေး!"

ခေါ်လိုက်သည့်အခါ သူမဟာလက်ပိုက်ထားလျှက် အလင်းကိုလှည့်မကြည့်ဘဲ

"ကျွန်မဘက်ကပြောစရာမရှိဘူး အလင်း"

ဟုဆိုလိုက်သည့်အခါ အလင်းက အနားသို့ပိုတိုးကပ်သွားပြီး

"ကျွန်တော်ကိုစကားနည်းနည်းပြောခွင့်ပြုပါ ဒီကိစ္စမှာ ကျွန်တော် နည်းနည်းလောက်၀င်ပြောချင်တယ် "

ထိုအခါ မွန်းက မျက်နှာကြောတင်းတင်းနဲ့လှည့်လာတော့

"သခင်လေးက မပြောပြဖို့မှာထားပေမဲ့ ကျွန်တော်ပြောပြမှဖြစ်မယ်ထင်လို့!"

မွန်းကလည်းဆိုပါဦးဆိုတဲ့မျက်နှာထားနှင့်မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်ပြလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ သခင်လေးက ဆေးပြတ်တော့မှာ နောက်၂ပတ်နေရင် ဆေးပြတ်ပြီလို့ ဆရာ၀န်ကပြောထားတယ်"

ထိုအခါမွန်းသည် စောနက အောက်မှာမြင်ခဲ့သောမူးရူးကွဲပြဲနေတဲ့ပုံကိုပြန်မြင်ကာမဖြစ်နိုင်တာ ဆိုတဲ့ပုံစံနဲ့အလင်းကိုပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် သခင်လေးက မမလေးကိုဘာမှ မပြောပဲထွက်သွားတာက သူဒီအလုပ်တွေကို စွန့်လွှတ်တော့မှာမို့လို့ သူ့ကိုယ်သူဆေးကြောရင်း အားလုံးပြတ်သွားရင် မမလေးဆီသူပြန်လာမလို့ မမလေးက ကိုယ်၀န်ရှိတယ်ဆိုတာကြားပြီး ခဏပြန်လာတာ

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီချိန်မှာ မမလေးက သခင်လေးအိပ်မက်တွေအားလုံးကိုဖျက်ဆီးလိုက်တယ်

နောက်၂ပတ်ဆို ဆေးအပြီးပြတ်သွားမယ့်သူက အခု နာကျင်မှုတွေဖြေဖျောက်ဖို့ ဆေးပြန်ချနေတယ် သခင်လေးစီစဉ်ထားသမျှ သခင်လေး ရဲ့အိပ်မက်တွေအားလုံးက သဲထဲရေသွန်ဖြစ်သွားပြီ အားလုံးပျက်စီးသွားပြီ"

အလင်းသည် အခုလို မမလေးကို အပြစ်တင်ပြောဆိုနေတာသာ သခင်လေးသိသွားရင် သခင်လေးဟာ သူ့ကို အပြစ်ပေးလေမလား ဆူပူအော်ငေါက်လေမလား ဟုတွေးမိသည်။

==============================

အမှားပါရင်ခွင့်လွှတ်ပါ

အပိုင်း(40)ဆက်ရန်

Zawgyi Version

အတၱလြန္ အခ်စ္

အပိုင္း(39)

မြန္းသည္ မ်က္လုံးေတြေမွးမွိတ္ထားကာ မွန္ျပတင္းနားတြင္ မွီရပ္ေနရင္း သူမရဲ႕မပူေသးတဲ့ဗိုက္ခ်ပ္ခ်ပ္ေလးကို လက္ျဖင့္ အုပ္ကိုင္လိုက္လွ်င္ မ်က္ရည္ပူပူေတြကစီးက်လာသည္။

"ဟင့္ ဟင့္ အဟင့္"

သူ႕ကိုဖ်က္ခ်ပစ္မယ္လို႔ေျပာခဲ့ေပမဲ့ တကယ္ ကိုယ္၀န္လြယ္လာရသည့္အခါ ဖ်က္ခ်ဖိဳ႕ဆိုတာကိုလုံးဝမလုပ္ဝံ့ေတာ့ပါ။

လူ႕ေလာကထဲသို႔ မိမိအားမွီတြယ္ၿပီးေရာက္လာမယ့္ လူမမည္ကေလးတစ္ေယာက္ကို ဘယ္လိုသတၱိမ်ိဳးနဲ႕သတ္ပစ္ရဲပါ့မလဲ။

ၿပီးေတာ့ တျခားမဟုတ္ဘူး မြန္းရဲ႕ဗိုက္ထဲမွာသႏၶေတည္ေနတဲ့ မြန္းရဲ႕အေသြးအသား။ သူ႕ကိုဘယ္ေလာက္ပဲစိတ္နာစိတ္နာ ဘာမွအျပ စ္မရွိတဲ့ ကေလးကို မြန္းမုန္းပါဘူး။

ကေလးကိုမလိုခ်င္ခဲ့ေပမဲ့ ေရာက္လာၿပီးမွေတာ့ ရင္ဆိုင္ဖို႔ျပင္ဆင္ထားရမွာေပါ့။ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕မိခင္ျဖစ္ဖို႔ အဆင္သင့္လည္းမျဖစ္ေသးသလို ေၾကာက္လည္းေၾကာက္ေနမိတယ္။ မြန္းကိုယ္တိုင္ေတာင္အေမ့ေမတၱာငတ္ခဲ့ရတာမဟုတ္လား။ မြန္းရဲ႕ရင္ေသြးေလးကိုေတာ့အဲ့ဒီလိုမျဖစ္ေစခ်င္တာအမွန္ပါ ။

ကိုယ္တိုင္ဘာမွအသင့္မျဖစ္ေသးပဲ ႐ုတ္တရက္ႀကီးမိခင္တစ္ေယာက္ျဖစ္လာရေတာ့မယ္။ ဒါေတြအားလုံး သူ႕ေၾကာင့္...မြန္းရဲ႕ဆႏၵမပါဘဲက်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့သူ႕ေၾကာင့္....

ကြၽီ......

ကားရပ္တဲ့အသံၾကားတဲ့အခါ မ်က္လုံးကိုဖြင့္ၾကည့္လိုက္လွ်င္

သူ သူပဲေပါ့ ဒီလိုကားဘရိတ္ကိုေစာင့္အုပ္တတ္တာ ဒီေလာက္ကားေမာင္းၾကမ္းတာ သူပဲရွိတာ။

မြန္းကို သူ႕စိတ္ႀကိဳက္က်ဴးလြန္ဆက္ဆံခဲ့ၿပီး အေဝးကိုထြက္သြားတယ္။ ၂လေက်ာ္ေလာက္အဆက္အသြယ္ျဖတ္ၿပီး အခုေတာ့ျပန္ေပၚလာၿပီေပါ့။

မြန္းသည္ ခ်က္ခ်င္းဘဲ အခန္းထဲကေနထြက္လာရင္း ေခါင္းထဲမွာမိုက္ကနဲေနေအာင္မူးသြားရသည္။ အစကတည္းကခ်ဴခ်ာတဲ့သူျဖစ္တဲ့အျပင္ ၂ရက္ေလာက္အစားေကာင္းေကာင္းမဝင္ဘဲ ေရွာ့ျဖစ္စရာကိစၥကလည္းေလာေလာလတ္လတ္သိထားရကာ လူကသိပ္မဟန္ခ်က္ပါ။

လူကယိုင္သြားလို႔ ေလွကားလက္ရန္းကိုကိုင္ထားရင္း တစ္ထစ္ခ်င္းဆင္းလာခဲ့တာ ေလွကားထစ္ေတြကိုငုံ႕ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ေအာက္ထပ္ၾကမ္းျပင္သို႔ေရာက္ဖို႔ အနည္းဆုံး ၅ထစ္ေလာက္သာလိုေတာ့သည္ကို ဝါးတားတားျမင္လိုက္ရၿပီး ေနာက္တစ္ထစ္သို႔အလွမ္းမွာပဲ....

ဒုန္း....ဒုတ္...ဗုန္း....

အတၱသည္ အိမ္ထဲသို႔၀င္လွ်င္ဝင္လာခ်င္း အၿပဳံးမ်ားေပ်ာက္ကြယ္သြားကာ ျမင္လိုက္ရတဲ့ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ေသြးပ်က္သြားတဲ့လူတစ္ေယာက္လိုျဖစ္သြား၍ ရပ္ေနတဲ့ေျခလွမ္းေတြပင္မခိုင္ေတာ့ပဲ ယိုင္ေခြသြားရသည္ကို မနည္းျပန္ထိမ္းကာ ယိုင္တိုင္တိုင္ေျခလွမ္းတို႔နဲ႕ ေလွကားေျခရင္းမွာ ေခြေခြေလးလဲေနသည့္သူမအနားကို ထိုင္ခ်လိဳက္ၿပီး

"မြန္း! မြန္း Baby! Baby သတိထားဦး မြန္း!!"

အတၱလွမ္းေအာ္ရင္း အသက္ရႉၾကပ္ေနတဲ့ပုံစံနဲ႕ရွိုက္ေနတဲ့သူမကို ရင္မွာပိုက္ထားလိုက္သည္။

အသံၾကားလို႔ ေဒၚေမတင္နဲ႕သက္သက္ေရာက္လာၾကေတာ့

"ဟယ္ေတာ္.... သမီး မြန္း ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ"

ေဒၚေမတင္ခဗ်ာလည္းမ်က္လုံးေတြျပာသြား၍ မြန္းရဲ႕လက္ကေလးကိုဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။ သက္သက္က ေခၚထားတာေရာက္မလာေသးတဲ့ေမသုခကိုဖုန္းထပ္ဆက္ေနသည္။

"မြန္း သတိထားပါဦး ကိုယ္ေခၚေနတယ္ေလ မြန္း ကိုယ္ခြင့္မျပဳဘူးေနာ္!"

"ဗ ဗိုက္ ဟင့္ အင့္ ဗိုက္ အရမ္း နာတယ္ အ အား အဟင့္ !!"

စကားကိုတစ္လုံးခ်င္းအားယူေျပာလာသည့္သူမက ဗိုက္ကိုႏွိပ္ကာ ငိုယိုရင္း ....

အတၱသည္ သူမကို ေပြ႕ယူကာ အေပၚတက္သြားသည္။ ေဒၚတင္လည္း အေနာက္မွ ေရတစ္ခြက္ယူၿပီး ျပာယာျပာယာလိုက္လာရသည္။

"ဟင့္ အင့္ အ....နာတယ္ အား!!"

သတိလစ္သြားသလားမသိ။ အသံတိတ္သြားသျဖင့္အတၱသူမလက္တို႔ကို ပိုမိုတင္းၾကပ္စြာဆုပ္ကိုင္ၿပီး

"မင္းဘာမွ မျဖစ္ရဘူး Baby ကိုယ္ခြင့္မျပဳနိုင္ဘူး!"

====

"မြန္း ဘယ္လိုျဖစ္သြားတာလဲ"

ေမသုခက အေျပးေရာက္လာကာ မြန္းရဲ႕အခန္းသို႔ဝင္လာရင္း အတၱနဲ႕မြန္းပုံစံကိုၾကည့္၍ မြန္းရဲ႕ ေဘးမွာ သူ႕ရဲ႕ေဆးပစၥည္းအိတ္ေတြကိုခ်လိဳက္ၿပီး ဝင္ထိုင္လိုက္သည္ ။

"ေမ ... မြန္းကိုၾကည့္ေပး သူ႕ကိုဘာမွအျဖစ္မခံဘူးေမ !!"

ေမလည္း မြန္းရဲ႕မ်က္လုံးေတြဖြင့္ၾကည့္လိုက္ နားၾကပ္ႏွင့္စမ္းလိုက္ႏွင့္ ပါလာတဲ့ေဆးကိရိယာတို႔ျဖင့္ေပါ့။ ႏွဖူးကေသြးစို႔ၿပီးေပါက္ေနသည့္ဒဏ္ရာကို အရင္ေဆးထည့္ေပးကာ ပလာစတာ ကပ္ေပးလိုက္ၿပီး ေမ့မ်က္ႏွာကသိသိသာသာ ညွိုးက်သြား၍ေမြ႕ယာေပၚကေနထလိုက္ကာ မြန္းကိုသနားသလိုငဲ့ၾကည့္ေနမိသျဖင့္

"ေမ ေျပာေလ မြန္းဘာမွမျဖစ္ဘူးမလား ဟင္? ေမ ! ေမ ေျပာေလ မြန္းဘာျဖစ္တာလဲ ေမ ငါေမးေနတယ္ေလ ေျပာေလ ေမ!"

အတၱသည္ ေဆာက္တည္ရာမရေအာင္ အေျဖမခ်င္းအတင္းေမးကာ ေမ့ရဲ႕ပုခုံးေတြကိုၾကမ္းတမ္းစြာလႈပ္ကိုင္ရင္း ေအာ္ပစ္လိုက္သည္။

ေမသည္ အ႐ုပ္တစ္႐ုပ္လို ၿငိမ္ေနရင္း ပုခုံးေပၚက သူ႕လက္တို႔ကို ျပန္ဆုပ္ကိုင္လိုက္ကာ

"ငါေျပာေတာ့မယ္ နင္ဘာမွမလုပ္ပါဘူးလို႔ ကတိေပး ဘာမွမလုပ္ရဘူး"

ေမသည္ စကားကိုအစခ်ီေနသျဖင့္ အတၱက မ်က္ခုံးေတြက်ဳံ႕က်ေနကာ

"ငါ စိတ္မရွည္တတ္တာမင္းသိပါတယ္!"

"မြန္း ကိုယ္၀န္ ပ်က္က်သြားၿပီ!"

တစ္ခြန္းတည္းပါပဲ။ဒီ တစ္ခြန္းတည္းနဲ႕ အတၱ ေမ့ပုခုံးေပၚက လက္ေတြ ျဖဳတ္ခ်လိဳက္ကာ တစ္ဖက္သို႔လွည့္သြားၿပီး မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးကိုလက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္အုပ္ၿပီးပြတ္သပ္ပစ္လိုက္ရင္း ေခါင္းတြင္တြင္ရမ္းေနသည္။

သက္ျပင္းအထပ္ထပ္ခ်ၿပီး စိတ္ကိုေလ်ာ့ေနေပမဲ့ အတၱေပါက္ကြဲေတာ့မယ္ဆိုတာ ေမႀကိဳသိေနပါသည္။

ဒုန္း ဗုန္း

သူ႕ေရွ႕က အဝတ္ဗီရိုက္ႀကီးကို လက္ဖဝါးႏွင့္၂ခ်က္ေလာက္ပစ္ရိုက္လိုက္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြေဝ့ဝဲလာရသည္။ ဒုတိယအႀကိမ္မ်က္ရည္ခရသည့္ ဒီအခ်ိန္

ေမေမ ဆုံးတုန္းကတစ္ခါ ပထမဆုံးနဲ႕ေနာက္ဆုံးလို႔ ေျပာခဲ့ေပမဲ့ အခု ရင္ေသြးေလးဆုံးရႈံးရခ်ိန္မွာလည္း ဒီလိုခံစားခ်က္ႀကီးဟာ ဘယ္ေလာက္ထိခံစားရခက္လိုက္သလဲ။

"ဟား...."

"စိတ္ထိန္းပါအတၱရယ္ နင္အရမ္းခံစားရမွာသိပါတယ္ "

"မင္းနားမလည္ပါဘူးေမရာ မြန္းကသိပ္အဆိပ္ျပင္းမွန္းအခုမွသိလိုက္တာ !"

"ဟင္! နင္တို႔ထပ္ယူလို႔ရေသးတာပဲေလ နင္မြန္းကိုခ်စ္တယ္ဆို"

အတၱက ေခါင္းခါရမ္းၿပီး

"မြန္းကသိပ္ေခါင္းမာတာ ငါအတန္တန္မွာထားရက္နဲ႕ လုပ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္တယ္!"

အတၱကအံႀကိတ္၍ ေမ့ကိုေက်ာခိုင္းသလိုက္သည္။

"နင္ဘာေတြေျပာေနတာလဲ နင္ဆိုလိုခ်င္တာက မြန္းကိုယ္တိုင္ဖ်က္ခ်တယ္ဆိုၿပီးလား?"

ေမက အတၱရဲ႕ေရွ႕သို႔လာရပ္ၿပီးေမးလိုက္ေတာ့

အတၱသည္ မတုံမလႈပ္နဲ႕ ေမးေက်ာေတြေထာင္ေနေအာင္အံႀကိတ္ထားတာမို႔

"အာ... အတၱ နင္ကလည္းဟာ ဘယ္လိုေတာင္ထင္ရက္တာလဲ ျဖစ္နိုင္ပါ့မလား ဒီလိုလုပ္နိုင္ဖို႔ဆိုတာမိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္လြယ္တယ္ထင္ေနတာလား "

"မင္းမသိပါဘူး မင္းမသိဘူး ေမ မြန္းက ငါ့ကိုအရမ္းစိတ္နာေနတာ ငါ့ကို သူေျပာၿပီးသား "

"နင္ကလည္းဟာ ...မျဖစ္နိုင္တာ"

အတၱက သက္ျပင္းခ်ကာ

"ေတာ္ေတာ့ ေမ မင္းျပန္ခ်င္ျပန္လိုက္ေတာ့ ငါတစ္ေယာက္တည္း ေနခ်င္တယ္ "

"အတၱ ဒါေပမဲ့ နင္ မြန္းကို ဘာမွ...."

"ေမ!"

"အိုေခ အိုေခ ငါသြားေတာ့မယ္ ငါျပန္ေတာ့မယ္ "

ေမက သူ႕ရဲ႕အိတ္တို႔ကိုေကာက္ဆြဲကာ စိတ္မခ်သလိုတစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ရင္း ထြက္သြားေလ၏။ ေမေအာက္သို႔ေရာက္သည့္အခါမွာလည္း ေမတင္နဲ႕သက္သက္က မ်က္ႏွာမေကာင္းစြာ မ်က္ရည္စမ္းတန္းတန္းႏွင့္။

"သမီးေမ မြန္းေလးက တကယ္ပဲလားကြယ္ !"

ဆီးႀကိဳကာ ေမ့လက္ကိုဆြဲရင္းေမးလာတဲ့ ေမတင္။

"စိတ္မေကာင္းပါဘူး ေဒၚေဒၚရယ္ "

"သခင္ေလး ေတာ့ေပါက္ကြဲေနေလာက္ပါၿပီ "

သက္သက္က မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ေျပာလွ်င္

"ေဒၚေဒၚေရာ သက္သက္ေရာ မြန္းကိုလည္းဂ႐ုစိုက္လိုက္ပါ အတၱအရမ္းေပါက္ကြဲေနတာ "

"မမေလး နိုးလာရင္ ပြဲၾကမ္းဦးမလားမသိဘူးေနာ္ ေမတင္"

သက္သက္က ေမတင့္လက္ကိုလႈပ္ကိုင္ရင္းေျပာလာ၏။

"ခုခ်ိန္မွာ တံခါးနားေတာင္မသြားနဲ႕ ေဒၚေဒၚ ေရာသက္သက္ပါ အလုပ္ျပဳတ္လိမ့္မယ္ "

"ဟုတ္ကဲ့ပါ"

"ေအးပါကြယ္ ေဒၚတင္ မြန္းကိုလည္းဂ႐ုစိုက္လိုက္ပါ့မယ္ "

"ေမ ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္ "

"ေအး ေအးကြယ္ "

============================

သူမရဲ႕ အနားမွာ ထိုင္မေနပဲ မွန္ျပတင္းအနားမွာ မတ္တပ္ရပ္ကာ စီးကရက္ ေသာက္ေနေသာသူ။

နာက်င္မႈမ်ားစြာကိုဘယ္လိုလ်စ္လ်ႉရႈနိုင္မလဲ။

"အ.!"

ၿငီးသံၾကား၍လွည့္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ကုန္းထေနသည့္သူမက ေခါင္းမူးေန၍လား မထနိုင္ပဲ ျပန္လဲသြားသည္။

စီးကရက္ကိုမီးသတ္ကာ အတၱက သူမအနားသို႔ေသြးေအးစြာလာရပ္လိုက္ၿပီး နာက်င္ရိပ္တို႔ေျပးယွက္ေနသည့္မ်က္၀န္းရိပ္ေတြနဲ႕ မြန္းကိုေငးစိုက္ၾကည့္ေနသည္။

မြန္းသည္ သူ႕မ်က္လုံးေတြကိုၾကည့္ရင္း တစ္ခုသတိရသြားကာ ကိုယ့္ဗိုက္ကိုယ္ျပန္ကိုင္ရင္း

"က က ကေလး!"

မ်က္လုံးဝိုင္းကေလးနဲ႕သူ႕ကိုေမာ့ၾကည့္ေနသည့္ မြန္းကို အတၱက

"ကိုယ္ တစ္ခုပဲေမးမယ္ မြန္း!

အမွန္တိုင္းေသခ်ာေျဖပါ "

မြန္းသည္ ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုကိုက္ရင္း သူ႕ကိုအၾကည့္ေတြလႊဲလိုက္ၿပီး

"ကြၽန္မမွာ ေျဖစရာလည္းမရွိဘူး ရွင္နဲ႕ လည္းစကားေျပာစရာမရွိဘူး"

အတၱသည္ သူမအနားေမြ႕ယာေပၚမွာ သြားထိုင္လိုက္ၿပီး

"မင္းကိုယ္၀န္ကိုဖ်က္ခ်တာလား?"

ထိုသို႔ေမးလာတဲ့အခါ မြန္းသည္ သူ႕ကို အေရာင္တလဲ့လဲ့မ်က္လုံးေတြနဲ႕တအံ့တၾသၾကည့္လိုက္သည္။