အတ္တလွန် အချစ်

အပိုင်း(20)

"အဲ့တာ ဘယ်လဲ"

မွန်းက သူ့ကိုကျောခိုင်းလိုက်လျှင် သူ့အသံက ယခင်ကထက်ပို၍ခက်ထန်လာ၏ ။

"မနက်စာ သွားစားမလို့"

"ဒေါ်တင် ကိုယူလာခိုင်းလိုက် ဒီမှာစား"

သူမကိုမျက်စိအောက်ကပင်အပျောက်မခံနိုင်။

မွန်းက အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်၍ သူ့ကို မျက်ရည်ကြည်မျက်လုံးတွေနဲ့ကြည့်ပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်အခန်းတံခါးဖွင့်လိုက်ပြီး ခပ်ကျယ်ကျယ်အော်ပြောလိုက်သည်။

"မေတင် မွန်းတို့၂ယောက်အတွက် မနက်စာလေးယူခဲ့ပေးပါနော် "

အိမ်ကြီးကကြီးမားကျယ်ပြန့်သော်လည်း အရမ်းတိတ်ဆိတ်သည်မို့ ကြားနိုင်လောက်ပါသည် ။

ထို့နောက် သူမသည် သူထိုင်နေသည့်ကုတင်ဘေးက ဗီရိုထဲမှ လည်ပင်းအထိလုံသော ဂါ၀န်တစ်ထည်ကိုထုတ်ယူလိုက်ပါသည်။

မနေ့က သူအားရပါးရကိုက်ထားတဲ့ သွေးခြေဥနေသောအကွက်ကြီးကိုသူများတွေမမြင်စေလိုပါ။

မွန်းက ရေချိုးခန်းဘက်သို့ခြေဦးလှည့်သွားရာ

"ဘာလုပ်မလို့လဲ"

သူ့အမေးကြောင့် သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်ပြီး

"ကျွန်မ ဘာလုပ်လုပ် ရှင့်ကိုအားလုံးအစီရင်ခံနေရမှာလား "

"ဖြစ်သင့်တဲ့အရာပဲလေ "

"ကျွန်မဘ၀ကိုရှင်မှမပိုင်တာ"

"အခုချက်ချင်းပိုင်အောင်လုပ်လိုက်လို့ရတယ် မေမီမွန်း ငါဒဏ်ရာရထားလို့ဆိုပြီး ရောင့်တက်မနေနဲ့ "

"ရှင် တကယ်မုန်းဖို့ကောင်းတာပဲ"

"မင်းကိုဘာလုပ်မလို့လဲလို့မေးနေတယ်လေ"

"ရေချိုးမလို့ "

မွန်းက စောင့်အောင့်၍ ရေချိုးခန်းတံခါးကို အသံမြည်အောင်ပိတ်ပစ်လိုက်၏ ။

အတ္တသည် သူမ၀င်သွားပြီးမှ ကိုယ့်အင်္ကျီကို

လှန်ကြည့်မိရာ ဒဏ်ရာချုပ်ရိုးပေါ်က သွေးစို့နေတာ မတိတ်သေးပါ ။

"အ..."

ဒီလောက်နဲ့တော့မသေနိုင်ပါဘူး ဟု တွေး၍ အတ္တ အင်္ကျီကိုပြန်ဖုံးပြီး ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ နေလိုက်၏။

ဒေါက် ဒေါက်

တံခါးခေါက်သံကြောင့် အတ္တ မျက်လုံးတွေမှိတ်ထားရာမှ ပွင့်လာသည့်အခါ

"လာပြီ လာပြီ"

ဆိုပြီး ရေချိုးခန်းထဲကနေ ကပိုကရို ပြေးထွက်လာသည့်သူမလေးက ဆံပင်တွေကိုရေသုတ်ရင်းဖြင့် အလည်မလေးက ရင်ဘက်ထိစိနေအောင် လုံတဲ့အင်္ကျီကိုဝတ်ထားသည်။

တံဘက်ကို ပုခုံးပေါ်သို့ တင်၍ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ရာ သက်သက်က လင်ဗန်းပေါ်မှာ ဆန်ပြုတ်နဲ့ ပေါင်မုန့်ကြက်ဥကြော်၂ခု ယူလာ၏ ။

မွန်းလည်း သက်သက်ပေးတဲ့လင်ဗန်းလေးအား လှမ်းယူလိုက်ပြီး

"ကျေးဇူးနော်သက်သက် မွန်းကအောက်မှာလာစားချင်ပေမယ့် သူက...."

အတင်းပြောရတာဆိုတော့လည်း ခပ်တိုးတိုးပေါ့ ။

သက်သက်က ပြုံးပြပြီး

"ရပါတယ် မမလေးရဲ့ သက်သက်သွားမယ်နော် လိုတာရှိရင် လှမ်းခေါ်လိုက်"

"အင်း အင်း "

မွန်းက တံခါးပြန်ပိတ်ပြီး မနက်စာလင်ဗန်းကိုကိုင်၍ သူ့ဆီသို့ လျောက်လာ၏ ။

ကုတင်ဘေးက စားပွဲလေးအား ရှေ့သို့အနည်းငယ်တိုး၍ မွေ့ယာပေါ်သို့တင်ပေးလိုက်သည် ။

ထို့နောက် လင်ဗန်းထဲက ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကိုသူ့ရှေ့သို့ချပေးလိုက်၏ ။

သူမရဲ့လှုပ်ရှားမှုအဆင့်ဆင့်ကို မျက်တောင်တစ်ချက်မခက်ပဲ သူကြည့်နေခဲ့တာ ။

သူမဆံပင်ကရေစက်ကလေးတွေ သူ့ရင်ဘက်ပေါ်သို့ကျီဆယ်ကျလာတာတောင်သတိထားမိမည်မထင် ။

သူမဆံပင်ရေစက်စက်ကျနေတာကို သူမ ကိုယ်တိုင်သတိထားမိတာကြောင့်

"ဆော ဆောရီး "

ဆိုပြီး ရေကျရာ သူ့ရင်ဘက်ပေါ်ကို အကြည့်ရောက်သွားစဉ် အင်္ကျီကပါးတာကြောင့် ထိုနေရာက Tattoo ကအထင်းသားမြင်နေရ၏။

မွန်းစိတ်၀င်တစား စိုက်ကြည့်မိသည့်အခါ ရောမဂဏန်းတွေက ရက်စွဲတစ်ခုဆိုတာသေချာပြီး အင်္ဂလိပ်စာလုံး၂လုံးက 'A&M´ တဲ့ ။

အလိုလို၀မ်းနည်းလာမိကာ သူမက ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားသည်မို့

"အဟမ်း "

အတ္တက ချောင်းဟန့်လိုက်သည့်အခါ

သူမရဲ့ မျက်၀န်းက မျက်ရည်ကြည်တို့ကြောင့်

သူစိတ်ညစ်ရပြန်သည် ။

ပြီးတော့ သူ့ရင်ဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေသဖြင့်

"ကိုယ့် ရင်ဘက်မှာ အဲ့သလောက်စိတ်၀င်စရာရှိလား "

မွန်း မျက်ရည်တွေကိုပုတ်ထုတ်လိုက်၍

"ဟင့်အင်း ဆန်ပြုတ်က ပူတယ် အေးမှသောက်ပါ ရှင့်ဒဏ်ရာက အပူတွေစားလို့မရဘူး"

မွန်းတစ်ဖက်သို့လှည့်သွားလျှင်

"ဒီမှာလာထိုင် "

"ဟင်!"

"လာ ကိုယ့်ဘေးမှာလာထိုင် "

မွန်းက ပြန်လှည့်မလာပဲငြိမ်နေသည်။

Tattoo ကရက်စွဲက ဘာလဲဆိုတာမသိပေမဲ့ 'A&M´ ဆိုတာတော့ အတ္တနဲ့မေ ဆိုတဲ့အဓိပ္ပါယ်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးကာ စိတ်တွေလေးပြီးတစ်ယောက်တည်းဝမ်းနည်းနေရတော့သည်။

"ကိုယ်ညင်ညင်သာသာခေါ်နေတယ်တုန်းလာနော် "

မွန်းက သူ့ကိုမှမလွန်ဆန်နိုင်တာ မုန်းလိုက်တာ။

သူ့ဘေးကို ကျောပေးလျက်သွားထိုင်လိုက်တော့ မွန်းရဲ့ပုခုံးပေါ်က တံဘက်ကို ယူ၍ ခေါင်းကရေတွေသုတ်ပေးသည်။

"ဟင်!"

သူ့ကိုလှည့်ကြည့်မလိုပြင်တော့

"လှည့်လာရင် ဖက်နမ်းမယ် "

မွန်းမှာ ငြိမ်ငြိမ်ကလေးထိုင်နေရပြီး နှုတ်ခမ်းလေးကိုအသာကိုက်ထားသည် ။

"ဘာကို၀မ်းနည်းနေတာလဲ ခဏခဏ ငိုနေတယ် "

သူ့လေသံသည် မာမာထန်ထန်မဟုတ်တော့ဘဲ အေးစက်ညင်သာနေပြန်သည်။

မွန်း မဖြေခဲ့ပါ ။

ဒါက မွန်းအတွက် အရှုံးမဟုတ်လား ။

သူ့ရဲ့Tattoo ပေါ်ကနာမည်တစ်ခုကြောင့် မွန်း၀မ်းနည်းသွားတယ်ဆိုတာ မွန်းသိပ်ပျော့လွန်းလို့ ။

အတ္တဟာ သူမဆံပင်တွေကို တံဘက်ဖြင့် ရေပြောင်အောင်သုတ်ပေးနေတာ မိနစ်အနည်းငယ်လည်းရှိနေပြီမို့

"ရပါပြီ ရှင် ဆန်ပြုတ်သောက်လိုက်တော့ အေးနေလောက်ပြီ "

မွန်းက ထတော့မည်အပြုမှာ ပြန်ဆွဲ၍ မွန်းရဲ့ ဂုတ်ကို အနောက်မှ လှမ်းဖက်ကာ ပုခုံးပေါ်ကိုမေးတင်ပြီး

"မင်းနဲ့အတူစားချင်လို့ အပေါ်ကိုလာပို့ခိုင်းတာလေ "

သူ့ရဲ့ပွေ့ဖက်မှုတိုင်းမှာ မွန်းရဲ့နှလုံးသားသည်အငြိမ်မနေပါ။

"ကျွန်မ ခေါင်းဖြီးလိုက်ဦးမယ် "

"ဘီးယူခဲ့ ကိုယ်ဖြီးပေးမယ် "

စကားတွေကိုရက်စက်စွာပြောလိုက် နူးညံ့ညင်သာစွာပြောလိုက် သူ့ကို ဘယ်ပုံစံနဲ့အမှန်ယူရမလဲ။

"ရပါတယ် "

"ရွှတ် "

မွန်းခန္ဓာကိုယ်လေးတွန့်သွားအောင် မှီရာမေးရိုးလေးအား ရွှတ်ခနဲ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး

"မင်းရေချိုးပြီးရင် မင်းဆီရတဲ့ဆပ်ပြာနံ့လေး ကိုတောင်စွဲလမ်းနေပြီ"

ရင်ခုန်လွန်းလို့ ရူးတော့မှာပဲ။

မွန်းက ဆက်ကနဲထရပ်၍

"ဘီး ဘီး သွားယူခဲ့မယ် "

ကပြာကယာ ထသွားသည့်သူမကိုကြည့်ပြီး အတ္တရယ်ချင်လာသည်။

သူမကဘီးလေးတစ်ချောင်းယူလာပြီး

သူ့ရှေ့မှာ တန့်တန့်လေးရပ်နေ၏ ။

"ထိုင်လေ ရှေ့မှာ"

ပြူးပြူးလေး၀င်ထိုင်တော့ လက်ထဲကဘီးကိုယူပြီး ရှုပ်ပွနေတဲ့ ဆံပင်တွေကို စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ ရှင်းပေးသည်။

"မင်းသိလားမွန်း ကိုယ်ဘီးကိုင်ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးပဲ "

မွန်း၀မ်းနည်းရမလိုပျော်ရမလိုနှင့်။

"ဟုတ်တယ် ကိုယ် ဘယ်မိန်းကလေးကိုမှ ကိုယ်တိုင်ရေသုတ်ပေးတာ ခေါင်းဖြီးပေးတာမလုပ်ခဲ့ဖူးဘူး"

"မမမေကိုရော"

"မင်းပထမဆုံးပဲ"

မွန်းကသူမမြင်နိုင်တဲ့ရှေ့ကနေတစ်ချက်ပြုံးလိုက်မိပြီး

"ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးပေါင်းများစွာကိုနမ်းဖူးတယ်မဟုတ်လား"

"ဟက် "

အတ္တက အသံထွက်အောင်ရယ်လိုက်ပြီး

"မင်းယုံချင်မှတော့ယုံမယ်"

မွန်းမျက်နှာကိုဆွဲလှည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းဖျားလေးအား ညင်သာစွာ စုပ်ထွေးနမ်းရှိုက်သည့်အခါ

မွန်း မျက်လုံးတွေကိုမှိတ်ချထားလိုက်ရသည်။

သူ့အနမ်းကဒီတစ်ခါ သိပ်နူးညံ့လွန်းတယ် ဖြေးဖြေးချင်းနမ်းယူတာမို့ အရင်ကထက်ပို၍ရင်ခုန်နေရသည်။

သူက မွန်းရဲ့အောက်နှုတ်ခမ်းကို စုပ်ယူ၍တစ်ချက်တစ်ချက် ရှေ့သွားတို့ဖြင့် မနာအောင်အသာကိုက်၏ ။

သူတစ်ချက်ကိုက်လျှင် မွန်းမျက်လုံးဖွင့်ကြည့်တော့ သူကမွန်းမျက်လုံးတွေကိုစိုက်ကြည့်ရင်း သူ့ရဲ့ခေါင်းကိုညာဘက်သို့စောင်းလိုက်ပြီး မွန်းရဲ့အပေါ်နှုတ်ခမ်းသားလေးအားဆွဲယူကာ မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြတော့ မွန်းမှာ ချက်ချင်းမျက်လုံးပြန်မှိတ်ပြီး

လက်ကလေးကဂါ၀န်စကို တင်းနေအောင်ဆွဲကိုင်ထားလိုက်မိသည်။

စိတ်နဲ့ခန္ဓာကတခြားစီဖြစ်သွားသလို သူမမတုန်မလှုပ် ငြိမ်နေတော့သည်။သူကတော့သူကျွမ်းကျင်နဲ့ အနမ်းတစ်မျိုးနဲ့မွန်းကိုပြုစားသွားပြန်ပြီ။

မွန်းမရုန်းပဲပြန်လွှတ်ပေး၍

"အဲ့လို ညင်ညင်သာသာ နမ်းဖူးတာလည်း မင်းတစ်ယောက်တည်း" တဲ့။

မွန်းရဲ့အသက်ရှူသံပုံမှန်မဟုတ်တော့တာ သူသတိထားမိပါသည်။တစက်စက်တုန်နေသည့်နှုတ်ခမ်းပါးတို့ ကိုမျက်မှောင်ကုတ်ကြည့်၍

"ကိုယ် ထပ်နမ်းပေးဖို့လိုနေပြီမဟုတ်လား"

သူကမွန်းရဲ့လည်တိုင်လေးကိုပြန်ဆွဲသည့်အခါ

မွန်းခေါင်းခါရမ်း၍ သူ့ရင်ခွင်ထဲကနေရုန်းထွက်ကာ

ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ ငါဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

အတ္တ ကမျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်ပြကာ

"ပြန်ထိုင်လေ ရှက်မနေနဲ့ ပထမဆုံးလည်းမဟုတ်ပဲ "

ရှင့်လို မိန်းကလေးတိုင်းနဲ့ထိတွေ့နေတဲ့သူမှမဟုတ်တာ ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါ သူနမ်းတာ ဝိဉာဉ်တောင်လွင့်မတက်ပဲ ရှက်တာပေါ့ ။

"မင်းကို မနက်စားဖို့ ထိုင်ခိုင်းတာနော် လျောက်မတွေးနဲ့ "

မွန်းမှာ အံ့ကြိတ်ကာ မျက်နှာလေးရဲတက်သွားသည်။

သူကအောင်နိုင်သူအပြုံးနဲ့ ရှေ့ကဆန်ပြုတ်ကိုတစ်ဇွန်းချင်းသောက်၏ ။

မွန်းလည်း မုန့်စားနေသည်မို့ မခွံ့ခိုင်းဘဲ စားပြီးလျှင် စားပွဲကိုဘေးမှာပြန်ရွှေ့ပြီး ဆေးသောက်ရန် မွန်းဆေးထုတ်ပေးသည့်အခါ သူယူသောက်သည်။

ဒေါက် ဒေါက်

တံခါးခေါက်သံကြောင့် သူမက အတ္တကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ

"၀င်ခဲ့"

သူက အလင်း မှန်းကြိုသိပုံရသည်။

"သခင်လေး သိခဲ့ပါပြီ "

အလင်းက သူမကို မျက်စပစ်လိုက်သည့်အခါ

အတ္တက မွန်းကို

"ကိုယ့်အတွက် အင်္ကျီတစ်ထည်ယူလာပေး "

မွန်းလည်း သူတို့မွန်းမသိစေချင်တဲ့အကြောင်းအရာအချို့ကို ပြောကြမည်ဆိုတဲ့ အရိပ်အခြေ နားလည်သည်မို့ စားပြီးသားပန်းကန်တွေပါယူ၍ အောက်ဆင်းသွားသည်။

"ပြောလို့ရပြီ "

အလင်းက အတ္တအနားသို့ ပိုတိုးကပ်ပြီး

"သခင်လေးပြန်အလာကိုကြိုသိနေတဲ့သူပဲဖြစ်ရမယ် သေချာဟန့်တားချင်လို့ ချောင်းတိုက်တာပဲ "

"ဟက်... ကြည့်ရတာ ငါ့ကိုအသေသတ်ဖို့စိတ်ကူးရှိပုံမပေါ်ဘူး တစ်ခုခုကြောင့် အပြန်ခရီးနင့်အောင် လုပ်တာပဲ"

အတ္တက လက်ပိုက်၍ သူ့ရဲ့အတွေးအထင်ကို ချက်ကျနက်ကျ အလင်းအားရှင်းပြ၏။

အတ္တ တစ်ချက် မျက်မှောင်ကုတ်သွားပြီး

"မင်းသတိထားမိလား အလင်း အဲ့ဒီနေရာမှာ ဂိုဏ်းတော်တော်များများကခေါင်းဆောင်တွေရှိတယ် တစ်ယောက်လိုနေတယ်"

အလင်းသေချာစဉ်းစားကြည့်ရင်း

"သခင်လေးဆိုလိုချင်တာဂျော်နီလား"

အတ္တ နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ထေ့ထေ့ပြုံးပြီး

ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တကယ်ဆိုရင် သူ့လိုကောင်က ချောင်းတိုက်မယ့်ကောင်မျိုးမဟုတ်ဘူး အသေမသတ်ပဲ သေချာ လုပ်သွားပုံအရတစ်ခုခုလိုချင်တာသေချာတယ်"

"သခင်လေးမသိအောင် သူတစ်ခုခုစီစဉ်နေမလား"

=================

"မေတင်"

"ဟေ သမီးမွန်း ပေးပေး မေတင့်ကိုပေး"

လက်ထဲက လင်းပန်းလေးအားလွှဲပြောင်းယူလိုက်ပြီး

"ဘာလိုချင်သေးလဲ သမီးသခင်လေးရော သက်သာပြီလား"

"ဟုတ် သူ....."

ဟွန့် သက်သာသလားတော့မမေးနဲ့ နေမကောင်းလို့သာပေါ့ လူကိုနမ်းလွှတ်လိုက်တာများ အခုထိတောင် ရှိန်းတိမ်းတိမ်းနဲ့ ရင်ခုန်နေတုန်း ဘယ်လိုတွေများ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်နမ်းတတ်နိုင်လွန်းတာလဲ။

"သမီးမွန်း..."

စကားအဆက်ပြတ်သွားပြီး မေတင်လှမ်းခေါ်လိုက်မှ

"ရှင် အဲ..."

ငါဘာတွေတွေးနေတာလဲ။

မျက်နှာလေးရဲတက်သွားပြီး

"ဟို သူ သက်သာပါတယ်လို့"

"ဪ အေးပါကွယ် "

"မေတင် မွန်းသွားတော့မယ်နော်"

မွန်း ရှက်ခိုးရှက်ကန်းနဲ့ ထွက်လာရာ ဧည့်ခန်းထဲမှ ဖုန်းကထမြည်၏။

ကလင်........ကလင်.......

မွန်း ရင်ဘက်ကလေးဖိရင်း လန့်သွားပေမဲ့

ဟိုလူ ပဲလား။

မေတင်ထွက်မလာသေးသည်မို့မွန်းရဲ့ ခြေလှမ်းများကတစ်လှမ်းချင်း တယ်လီဖုန်းအနားသို့ရောက်လာပြီး ဆွဲကောက်ယူ၍ နားနားသို့ကပ်လိုက်၏။

"ဟယ်လို"

"မင်း ကိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကိုယ်သိပြီးသား မွန်း"

"ဟင်! ရှင်ပဲလား"

"အင်း မင်းကိုယ့်ကိုမှတ်မိတယ်ပေါ့"

"ကိုနက္ခတ်"

"သိပ်မှန်တာပေါ့ "

"............."

"ဟိုနေ့က ကိုယ်မေးတာကို မဖြေခဲ့ဘူးနော် မင်းနဲ့အတ္တ ဘယ်လိုပတ်သတ်လဲ"

"မဖြေနိုင်ဘူး ရှင့်ကို ကျွန်မကဘယ်လိုယုံကြည်ရမလဲ ရှင်နဲ့လည်းမသက်ဆိုင်ဘူး"

"ကိုယ့်ဘက်ကဆိုင်နေတယ်မွန်း မင်းနဲ့ပတ်သတ်တဲ့အရာမှန်သမျှ ကိုယ်နဲ့ဆိုင်တယ် မင်းကို ကယ်တင်ပေးမယ့်လူလို့ကိုယ်ပြောခဲ့တယ်လေ"

"ရှင်က ကယ်ပေးမယ်လို့ပြောရအောင်ကျွန်မကဘာဖြစ်နေလို့လဲ"

"မင်းကိုမင်းပိုသိမှာပေါ့ "

မွန်းမပြောပြရဲဘူး သူ့ရဲ့ရန်သူများလား ။

တကယ်ပဲ မွန်းကို သူ့ဆီကနေကယ်ထုတ်ပေးမလို့လား။

"ကိုယ်သိသလောက်တော့မင်းကအတ္တဆီမှာရှိမနေသင့်ဘူးဆိုတာပဲ မင်းလိုဖြူဖြူစင်စင် အလုပ်ရှာနေတဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဘယ်နည်းနဲ့မှအတ္တနဲ့ဆုံနိုင်စရာမရှိသလို ဒီလိုလောကမှာလည်းကျင်လည်စရာလည်းမလိုဘူး"

သူ့စကားတွက်မွန်းနားလည်ရခက်သလို စိတ်၀င်စားဖို့လည်းကောင်းသည်။

မွန်းကအလုပ်ရှာရင်း အတ္တနဲ့တွေ့တယ်ဆိုတာလည်းသူသိနေသည်။

"ဒီလောက? "

"အင်း မင်းအခုရှိနေတဲ့ လောက ကမင်းထင်သလောက်မရိုးရှင်းတာ မင်းသိမှာပါ"

"......."

"ဧကန္တ အတ္တ ဘာလုပ်သလဲဆိုတာမင်း မသိတာလား"

"ဟင့်အင်း"

ဂျောနီ တစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး

မင်းရဲ့အားနည်းချက်ဖြစ်လာမည့်အချက်တစ်ခု ငါရသွားပြီ အတ္တ။

တကယ်တော့ မွန်းက မင်းရဲ့မှောင်မိုက်နေတဲ့လောကကြီးအကြောင်းသေချာမသိသေးဘူးပဲ။

မွန်းဟာ မီးဖိုခန်းထဲကလူရိပ်ကြောင့် ဖုန်းမြန်မြန်ချပစ်လိုက်သည်။ထို့နောက် အပေါ်သို့ ခြေလှမ်းသွက်သွက်ဖြင့်တက်လာခဲ့ပြီးမွန်းအတွက်စဉ်းစားစရာတွေ များလာပြီ။လှေကားမှာ အလင်းနှင့်တွေ့တော့မွန်းကိုအလင်းက ခေါင်းငုံ့နှုတ်ဆက်သော်လည်း မွန်းသတိမထားမိပါ။

သူ့အခန်းထဲသို့သွားပြီးအ၀တ်ထားတဲ့အခန်းကိုဖွင့်၍ အရင်လိုပဲ ရှေ့နားမှာရှိတဲ့ အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကိုဆွဲဖြုတ်ယူလာခဲ့သည်။

သူ့အခန်းရဲ့မှန်ပြတင်းနားကဆေးလိပ်ခွက်ကိုမြင်လျှင်

"သူ စီးကရက်မသောက်တာကြာပြီ၀မ်းသာပါတယ် ရှင် အခုလို မွန်းအနားမှာနေတုန်း ဆင်ခြင်ပေးတာ"

မွန်းဟာ ကျေနပ်ပြုံးကလေးနဲ့ သူမအခန်းတံခါးဖွင့်လိုက်ရုံဖြင့် အပြုံးတွေပျောက်ကွယ်ကုန်ပါသည်။

စီးကရက်မီးညှိနေတဲ့သူက မွန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အလင်းပေးသွားတာပဲဖြစ်မှာ မွန်းအခန်းထဲမှာစီးကရက်မှမရှိတာ။

"အင်္ကျီတစ်ထည်သွားယူတာ အဲ့သလောက်ကြာရသလား"

==================================

အမှားပါရင်ခွင့်လွှတ်ပါ

အပိုင်း(21)ဆက်ရန်

Zawgyi Version

အတၱလြန္ အခ်စ္

အပိုင္း(20)

"အဲ့တာ ဘယ္လဲ"

မြန္းက သူ႕ကိုေက်ာခိုင္းလိုက္လွ်င္ သူ႕အသံက ယခင္ကထက္ပို၍ခက္ထန္လာ၏ ။

"မနက္စာ သြားစားမလို႔"

"ေဒၚတင္ ကိုယူလာခိုင္းလိုက္ ဒီမွာစား"

သူမကိုမ်က္စိေအာက္ကပင္အေပ်ာက္မခံနိုင္။

မြန္းက ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ကိုက္၍ သူ႕ကို မ်က္ရည္ၾကည္မ်က္လုံးေတြနဲ႕ၾကည့္ပစ္လိုက္သည္။

ထို႔ေနာက္အခန္းတံခါးဖြင့္လိုက္ၿပီး ခပ္က်ယ္က်ယ္ေအာ္ေျပာလိုက္သည္။

"ေမတင္ မြန္းတို႔၂ေယာက္အတြက္ မနက္စာေလးယူခဲ့ေပးပါေနာ္ "

အိမ္ႀကီးကႀကီးမားက်ယ္ျပန့္ေသာ္လည္း အရမ္းတိတ္ဆိတ္သည္မို႔ ၾကားနိုင္ေလာက္ပါသည္ ။

ထို႔ေနာက္ သူမသည္ သူထိုင္ေနသည့္ကုတင္ေဘးက ဗီရိုထဲမွ လည္ပင္းအထိလုံေသာ ဂါ၀န္တစ္ထည္ကိုထုတ္ယူလိုက္ပါသည္။

မေန႕က သူအားရပါးရကိုက္ထားတဲ့ ေသြးေျခဥေနေသာအကြက္ႀကီးကိုသူမ်ားေတြမျမင္ေစလိုပါ။

မြန္းက ေရခ်ိဳးခန္းဘက္သို႔ေျခဦးလွည့္သြားရာ

"ဘာလုပ္မလို႔လဲ"

သူ႕အေမးေၾကာင့္ သက္ျပင္းရွိုက္လိုက္ၿပီး

"ကြၽန္မ ဘာလုပ္လုပ္ ရွင့္ကိုအားလုံးအစီရင္ခံေနရမွာလား "

"ျဖစ္သင့္တဲ့အရာပဲေလ "

"ကြၽန္မဘ၀ကိုရွင္မွမပိုင္တာ"

"အခုခ်က္ခ်င္းပိုင္ေအာင္လုပ္လိုက္လို႔ရတယ္ ေမမီမြန္း ငါဒဏ္ရာရထားလို႔ဆိုၿပီး ေရာင့္တက္မေနနဲ႕ "

"ရွင္ တကယ္မုန္းဖို႔ေကာင္းတာပဲ"

"မင္းကိုဘာလုပ္မလို႔လဲလို႔ေမးေနတယ္ေလ"

"ေရခ်ိဳးမလို႔ "

မြန္းက ေစာင့္ေအာင့္၍ ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးကို အသံျမည္ေအာင္ပိတ္ပစ္လိုက္၏ ။

အတၱသည္ သူမ၀င္သြားၿပီးမွ ကိုယ့္အကၤ်ီကို

လွန္ၾကည့္မိရာ ဒဏ္ရာခ်ဳပ္ရိုးေပၚက ေသြးစို႔ေနတာ မတိတ္ေသးပါ ။

"အ..."

ဒီေလာက္နဲ႕ေတာ့မေသနိုင္ပါဘူး ဟု ေတြး၍ အတၱ အကၤ်ီကိုျပန္ဖုံးၿပီး ဘာမွမျဖစ္သလိုပဲ ေနလိုက္၏။

ေဒါက္ ေဒါက္

တံခါးေခါက္သံေၾကာင့္ အတၱ မ်က္လုံးေတြမွိတ္ထားရာမွ ပြင့္လာသည့္အခါ

"လာၿပီ လာၿပီ"

ဆိုၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲကေန ကပိုကရို ေျပးထြက္လာသည့္သူမေလးက ဆံပင္ေတြကိုေရသုတ္ရင္းျဖင့္ အလည္မေလးက ရင္ဘက္ထိစိေနေအာင္ လုံတဲ့အကၤ်ီကိုဝတ္ထားသည္။

တံဘက္ကို ပုခုံးေပၚသို႔ တင္၍ တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္ရာ သက္သက္က လင္ဗန္းေပၚမွာ ဆန္ျပဳတ္နဲ႕ ေပါင္မုန့္ၾကက္ဥေၾကာ္၂ခု ယူလာ၏ ။

မြန္းလည္း သက္သက္ေပးတဲ့လင္ဗန္းေလးအား လွမ္းယူလိုက္ၿပီး

"ေက်းဇူးေနာ္သက္သက္ မြန္းကေအာက္မွာလာစားခ်င္ေပမယ့္ သူက...."

အတင္းေျပာရတာဆိုေတာ့လည္း ခပ္တိုးတိုးေပါ့ ။

သက္သက္က ၿပဳံးျပၿပီး

"ရပါတယ္ မမေလးရဲ႕ သက္သက္သြားမယ္ေနာ္ လိုတာရွိရင္ လွမ္းေခၚလိုက္"

"အင္း အင္း "

မြန္းက တံခါးျပန္ပိတ္ၿပီး မနက္စာလင္ဗန္းကိုကိုင္၍ သူ႕ဆီသို႔ ေလ်ာက္လာ၏ ။

ကုတင္ေဘးက စားပြဲေလးအား ေရွ႕သို႔အနည္းငယ္တိုး၍ ေမြ႕ယာေပၚသို႔တင္ေပးလိုက္သည္ ။

ထို႔ေနာက္ လင္ဗန္းထဲက ဆန္ျပဳတ္ပန္းကန္ကိုသူ႕ေရွ႕သို႔ခ်ေပးလိုက္၏ ။

သူမရဲ႕လႈပ္ရွားမႈအဆင့္ဆင့္ကို မ်က္ေတာင္တစ္ခ်က္မခက္ပဲ သူၾကည့္ေနခဲ့တာ ။

သူမဆံပင္ကေရစက္ကေလးေတြ သူ႕ရင္ဘက္ေပၚသို႔က်ီဆယ္က်လာတာေတာင္သတိထားမိမည္မထင္ ။

သူမဆံပင္ေရစက္စက္က်ေနတာကို သူမ ကိုယ္တိုင္သတိထားမိတာေၾကာင့္

"ေဆာ ေဆာရီး "

ဆိုၿပီး ေရက်ရာ သူ႕ရင္ဘက္ေပၚကို အၾကည့္ေရာက္သြားစဥ္ အကၤ်ီကပါးတာေၾကာင့္ ထိုေနရာက Tattoo ကအထင္းသားျမင္ေနရ၏။

မြန္းစိတ္၀င္တစား စိုက္ၾကည့္မိသည့္အခါ ေရာမဂဏန္းေတြက ရက္စြဲတစ္ခုဆိုတာေသခ်ာၿပီး အဂၤလိပ္စာလုံး၂လုံးက 'A&M တဲ့ ။

အလိုလို၀မ္းနည္းလာမိကာ သူမက ႐ုတ္တရက္ရပ္တန့္သြားသည္မို႔

"အဟမ္း "

အတၱက ေခ်ာင္းဟန့္လိုက္သည့္အခါ

သူမရဲ႕ မ်က္၀န္းက မ်က္ရည္ၾကည္တို႔ေၾကာင့္

သူစိတ္ညစ္ရျပန္သည္ ။

ၿပီးေတာ့ သူ႕ရင္ဘက္ကို စိုက္ၾကည့္ေနသျဖင့္

"ကိုယ့္ ရင္ဘက္မွာ အဲ့သေလာက္စိတ္၀င္စရာရွိလား "

မြန္း မ်က္ရည္ေတြကိုပုတ္ထုတ္လိုက္၍

"ဟင့္အင္း ဆန္ျပဳတ္က ပူတယ္ ေအးမွေသာက္ပါ ရွင့္ဒဏ္ရာက အပူေတြစားလို႔မရဘူး"

မြန္းတစ္ဖက္သို႔လွည့္သြားလွ်င္

"ဒီမွာလာထိုင္ "

"ဟင္!"

"လာ ကိုယ့္ေဘးမွာလာထိုင္ "

မြန္းက ျပန္လွည့္မလာပဲၿငိမ္ေနသည္။

Tattoo ကရက္စြဲက ဘာလဲဆိုတာမသိေပမဲ့ 'A&M ဆိုတာေတာ့ အတၱနဲ႕ေမ ဆိုတဲ့အဓိပ္ပါယ်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ေတြးကာ စိတ္ေတြေလးၿပီးတစ္ေယာက္တည္းဝမ္းနည္းေနရေတာ့သည္။

"ကိုယ္ညင္ညင္သာသာေခၚေနတယ္တုန္းလာေနာ္ "

မြန္းက သူ႕ကိုမွမလြန္ဆန္နိုင္တာ မုန္းလိုက္တာ။

သူ႕ေဘးကို ေက်ာေပးလ်က္သြားထိုင္လိုက္ေတာ့ မြန္းရဲ႕ပုခုံးေပၚက တံဘက္ကို ယူ၍ ေခါင္းကေရေတြသုတ္ေပးသည္။

"ဟင္!"

သူ႕ကိုလွည့္ၾကည့္မလိုျပင္ေတာ့

"လွည့္လာရင္ ဖက္နမ္းမယ္ "

မြန္းမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ကေလးထိုင္ေနရၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုအသာကိုက္ထားသည္ ။

"ဘာကို၀မ္းနည္းေနတာလဲ ခဏခဏ ငိုေနတယ္ "

သူ႕ေလသံသည္ မာမာထန္ထန္မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ေအးစက္ညင္သာေနျပန္သည္။

မြန္း မေျဖခဲ့ပါ ။

ဒါက မြန္းအတြက္ အရႈံးမဟုတ္လား ။

သူ႕ရဲ႕Tattoo ေပၚကနာမည္တစ္ခုေၾကာင့္ မြန္း၀မ္းနည္းသြားတယ္ဆိုတာ မြန္းသိပ္ေပ်ာ့လြန္းလို႔ ။

အတၱဟာ သူမဆံပင္ေတြကို တံဘက္ျဖင့္ ေရေျပာင္ေအာင္သုတ္ေပးေနတာ မိနစ္အနည္းငယ္လည္းရွိေနၿပီမို႔

"ရပါၿပီ ရွင္ ဆန္ျပဳတ္ေသာက္လိုက္ေတာ့ ေအးေနေလာက္ၿပီ "

မြန္းက ထေတာ့မည္အျပဳမွာ ျပန္ဆြဲ၍ မြန္းရဲ႕ ဂုတ္ကို အေနာက္မွ လွမ္းဖက္ကာ ပုခုံးေပၚကိုေမးတင္ၿပီး

"မင္းနဲ႕အတူစားခ်င္လို႔ အေပၚကိုလာပို႔ခိုင္းတာေလ "

သူ႕ရဲ႕ေပြ႕ဖက္မႈတိုင္းမွာ မြန္းရဲ႕ႏွလုံးသားသည္အၿငိမ္မေနပါ။

"ကြၽန္မ ေခါင္းၿဖီးလိုက္ဦးမယ္ "

"ဘီးယူခဲ့ ကိုယ္ၿဖီးေပးမယ္ "

စကားေတြကိုရက္စက္စြာေျပာလိုက္ ႏူးညံ့ညင္သာစြာေျပာလိုက္ သူ႕ကို ဘယ္ပုံစံနဲ႕အမွန္ယူရမလဲ။

"ရပါတယ္ "

"႐ႊတ္ "

မြန္းခႏၶာကိုယ္ေလးတြန့္သြားေအာင္ မွီရာေမးရိုးေလးအား ႐ႊတ္ခနဲ နမ္းရွိုက္လိုက္ၿပီး

"မင္းေရခ်ိဳးၿပီးရင္ မင္းဆီရတဲ့ဆပ္ျပာနံ႕ေလး ကိုေတာင္စြဲလမ္းေနၿပီ"

ရင္ခုန္လြန္းလို႔ ႐ူးေတာ့မွာပဲ။

မြန္းက ဆက္ကနဲထရပ္၍

"ဘီး ဘီး သြားယူခဲ့မယ္ "

ကျပာကယာ ထသြားသည့္သူမကိုၾကည့္ၿပီး အတၱရယ္ခ်င္လာသည္။

သူမကဘီးေလးတစ္ေခ်ာင္းယူလာၿပီး

သူ႕ေရွ႕မွာ တန့္တန႔္ေလးရပ္ေန၏ ။

"ထိုင္ေလ ေရွ႕မွာ"

ျပဴးျပဴးေလး၀င္ထိုင္ေတာ့ လက္ထဲကဘီးကိုယူၿပီး ရႈပ္ပြေနတဲ့ ဆံပင္ေတြကို စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႕ ရွင္းေပးသည္။

"မင္းသိလားမြန္း ကိုယ္ဘီးကိုင္ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးပဲ "

မြန္း၀မ္းနည္းရမလိုေပ်ာ္ရမလိုႏွင့္။

"ဟုတ္တယ္ ကိုယ္ ဘယ္မိန္းကေလးကိုမွ ကိုယ္တိုင္ေရသုတ္ေပးတာ ေခါင္းၿဖီးေပးတာမလုပ္ခဲ့ဖူးဘူး"

"မမေမကိုေရာ"

"မင္းပထမဆုံးပဲ"

မြန္းကသူမျမင္နိုင္တဲ့ေရွ႕ကေနတစ္ခ်က္ၿပဳံးလိုက္မိၿပီး

"ဒါေပမဲ့ မိန္းကေလးေပါင္းမ်ားစြာကိုနမ္းဖူးတယ္မဟုတ္လား"

"ဟက္ "

အတၱက အသံထြက္ေအာင္ရယ္လိုက္ၿပီး

"မင္းယုံခ်င္မွေတာ့ယုံမယ္"

မြန္းမ်က္ႏွာကိုဆြဲလွည့္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေလးအား ညင္သာစြာ စုပ္ေထြးနမ္းရွိုက္သည့္အခါ

မြန္း မ်က္လုံးေတြကိုမွိတ္ခ်ထားလိုက္ရသည္။

သူ႕အနမ္းကဒီတစ္ခါ သိပ္ႏူးညံ့လြန္းတယ္ ေျဖးေျဖးခ်င္းနမ္းယူတာမို႔ အရင္ကထက္ပို၍ရင္ခုန္ေနရသည္။

သူက မြန္းရဲ႕ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို စုပ္ယူ၍တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေရွ႕သြားတို႔ျဖင့္ မနာေအာင္အသာကိုက္၏ ။

သူတစ္ခ်က္ကိုက္လွ်င္ မြန္းမ်က္လုံးဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ သူကမြန္းမ်က္လုံးေတြကိုစိုက္ၾကည့္ရင္း သူ႕ရဲ႕ေခါင္းကိုညာဘက္သို႔ေစာင္းလိုက္ၿပီး မြန္းရဲ႕အေပၚႏႈတ္ခမ္းသားေလးအားဆြဲယူကာ မ်က္စိတစ္ဖက္မွိတ္ျပေတာ့ မြန္းမွာ ခ်က္ခ်င္းမ်က္လုံးျပန္မွိတ္ၿပီး

လက္ကေလးကဂါ၀န္စကို တင္းေနေအာင္ဆြဲကိုင္ထားလိုက္မိသည္။

စိတ္နဲ႕ခႏၶာကတျခားစီျဖစ္သြားသလို သူမမတုန္မလႈပ္ ၿငိမ္ေနေတာ့သည္။သူကေတာ့သူကြၽမ္းက်င္နဲ႕ အနမ္းတစ္မ်ိဳးနဲ႕မြန္းကိုျပဳစားသြားျပန္ၿပီ။

မြန္းမ႐ုန္းပဲျပန္လႊတ္ေပး၍

"အဲ့လို ညင္ညင္သာသာ နမ္းဖူးတာလည္း မင္းတစ္ေယာက္တည္း" တဲ့။

မြန္းရဲ႕အသက္ရႉသံပုံမွန္မဟုတ္ေတာ့တာ သူသတိထားမိပါသည္။တစက္စက္တုန္ေနသည့္ႏႈတ္ခမ္းပါးတို႔ ကိုမ်က္ေမွာင္ကုတ္ၾကည့္၍

"ကိုယ္ ထပ္နမ္းေပးဖို႔လိုေနၿပီမဟုတ္လား"

သူကမြန္းရဲ႕လည္တိုင္ေလးကိုျပန္ဆြဲသည့္အခါ

မြန္းေခါင္းခါရမ္း၍ သူ႕ရင္ခြင္ထဲကေန႐ုန္းထြက္ကာ

ရွက္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ ငါဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲ။

အတၱ ကမ်က္ခုံးတစ္ခ်က္ပင့္ျပကာ

"ျပန္ထိုင္ေလ ရွက္မေနနဲ႕ ပထမဆုံးလည္းမဟုတ္ပဲ "

ရွင့္လို မိန္းကေလးတိုင္းနဲ႕ထိေတြ႕ေနတဲ့သူမွမဟုတ္တာ ၿပီးေတာ့ ဒီတစ္ခါ သူနမ္းတာ ဝိဉာဥ္ေတာင္လြင့္မတက္ပဲ ရွက္တာေပါ့ ။

"မင္းကို မနက္စားဖို႔ ထိုင္ခိုင္းတာေနာ္ ေလ်ာက္မေတြးနဲ႕ "

မြန္းမွာ အံ့ႀကိတ္ကာ မ်က္ႏွာေလးရဲတက္သြားသည္။

သူကေအာင္နိုင္သူအၿပဳံးနဲ႕ ေရွ႕ကဆန္ျပဳတ္ကိုတစ္ဇြန္းခ်င္းေသာက္၏ ။

မြန္းလည္း မုန့္စားေနသည္မို႔ မခြံ႕ခိုင္းဘဲ စားၿပီးလွ်င္ စားပြဲကိုေဘးမွာျပန္ေ႐ႊ႕ၿပီး ေဆးေသာက္ရန္ မြန္းေဆးထုတ္ေပးသည့္အခါ သူယူေသာက္သည္။

ေဒါက္ ေဒါက္

တံခါးေခါက္သံေၾကာင့္ သူမက အတၱကို ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ

"၀င်ခဲ့"

သူက အလင္း မွန္းႀကိဳသိပုံရသည္။

"သခင္ေလး သိခဲ့ပါၿပီ "

အလင္းက သူမကို မ်က္စပစ္လိုက္သည့္အခါ

အတၱက မြန္းကို

"ကိုယ့္အတြက္ အကၤ်ီတစ္ထည္ယူလာေပး "

မြန္းလည္း သူတို႔မြန္းမသိေစခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအရာအခ်ိဳ႕ကို ေျပာၾကမည္ဆိုတဲ့ အရိပ္အေျခ နားလည္သည္မို႔ စားၿပီးသားပန္းကန္ေတြပါယူ၍ ေအာက္ဆင္းသြားသည္။

"ေျပာလို႔ရၿပီ "

အလင္းက အတၱအနားသို႔ ပိုတိုးကပ္ၿပီး

"သခင္ေလးျပန္အလာကိုႀကိဳသိေနတဲ့သူပဲျဖစ္ရမယ္ ေသခ်ာဟန့္တားခ်င္လို႔ ေခ်ာင္းတိုက္တာပဲ "

"ဟက္... ၾကည့္ရတာ ငါ့ကိုအေသသတ္ဖို႔စိတ္ကူးရွိပုံမေပၚဘူး တစ္ခုခုေၾကာင့္ အျပန္ခရီးနင့္ေအာင္ လုပ္တာပဲ"

အတၱက လက္ပိုက္၍ သူ႕ရဲ႕အေတြးအထင္ကို ခ်က္က်နက္က် အလင္းအားရွင္းျပ၏။

အတၱ တစ္ခ်က္ မ်က္ေမွာင္ကုတ္သြားၿပီး

"မင္းသတိထားမိလား အလင္း အဲ့ဒီေနရာမွာ ဂိုဏ္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေခါင္းေဆာင္ေတြရွိတယ္ တစ္ေယာက္လိုေနတယ္"

အလင္းေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ရင္း

"သခင္ေလးဆိုလိုခ်င္တာေဂ်ာ္နီလား"

အတၱ ႏႈတ္ခမ္းကို ခပ္ေထ့ေထ့ၿပဳံးၿပီး

ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။

"တကယ္ဆိုရင္ သူ႕လိုေကာင္က ေခ်ာင္းတိုက္မယ့္ေကာင္မ်ိဳးမဟုတ္ဘူး အေသမသတ္ပဲ ေသခ်ာ လုပ္သြားပုံအရတစ္ခုခုလိုခ်င္တာေသခ်ာတယ္"

"သခင္ေလးမသိေအာင္ သူတစ္ခုခုစီစဥ္ေနမလား"

=================

"ေမတင္"

"ေဟ သမီးမြန္း ေပးေပး ေမတင့္ကိုေပး"

လက္ထဲက လင္းပန္းေလးအားလႊဲေျပာင္းယူလိုက္ၿပီး

"ဘာလိုခ်င္ေသးလဲ သမီးသခင္ေလးေရာ သက္သာၿပီလား"