အတ္တလွန် အချစ်

အပိုင်း(15)

မွန်းကို သူဖမ်းချုပ်ထားခဲ့သည်မှာ ဆောင်းအကုန်နွေအကူးသို့ပင်ကူးပြောင်းလာခဲ့သည်။

ဒီနေမွန်းတည့်ချိန်ရဲ့ ပူလောင်မှုဟာ ဒီလိုအရိပ်ကောင်းလှသည့်အိမ်ကြီးထဲမှာပင် ခပ်နွေးနွေးဖြစ်သည်။

မနက်ခင်းနဲ့ညနေဆောင်းတွင်သာအေးလေ့ရှိပြီး ရာသီဥတုရဲ့ ပျက်ပြားခြင်းမျိုးခေါ်မလား။

ဒီအခန်းကြီးထဲကနေ အပြင်မထွက်ဖြစ်တဲ့ မွန်းအတွက်တော့ ခြံ၀င်းထဲကိုမြင်ရသည့် မှန်ပြတင်းပေါက်ကလေးကသာ သူမရဲ့အဖော်

ခြံဝင်းလယ်က မယ်ဇယ်ပင်ကြီးအောက်တွင်ရှိသည့် ယိုင်နဲ့နဲ့သစ်သားခုံကလေးဟာ အထီးကျန်စရာ

အရိပ်ကောင်းတဲ့အပင်ကြီးတစ်ခုဖြစ်၍

မွန်းရင်ထဲမှာကြည့်ရုံဖြင့်အေးချမ်းသွား၏။

"အဲ့ဒီ သစ်သားထိုင်ခုံလေးသာ အဖြူရောင်ဆေးလေးသုတ်ထားရင် ဘယ်လောက်ကြည့်ကောင်းလိုက်မလဲ"

ဘာမှလုပ်စရာမရှိတဲ့သူမက ခြံ၀န်းထဲကိုပဲ ကြည့်ကာ တစ်ခုချင်းဝေဖန်နေမိသည် ။

အနည်းငယ်ဆွေးရိပ်သမ်းနေသော ထိုခုံလေးက မွန်းရဲ့စိတ်ထဲမှာ တကယ်ပဲ အထီးကျန်ဖို့ကောင်းသည် ။

"မွန်းလိုပဲ မွန်းလည်း ဒီအခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်တယ် "

သူမရှိတုန်း အဲ့ဒီခုံကလေးဆီသွားရန်စိတ်ကူးပေါ်လာတာနဲ့ သူမဟာ ဒူးဖုံးဂါ၀န်လေးဖြင့် လှေကားကိုမြူးထူးစွာ ပြေးဆင်းလာသည်။

"မမလေး ဘာတွေပြုံးနေတာလဲ"

သက်သက် က တံမြက်စည်းလှည်းရင်းမေးလိုက်သည်။

"ဟင် မွန်း ခြံထဲသွားမလို့"

"ရှင်!"

သက်သက်ကြည့်ရတာ မသက်မသာဖြစ်သွားပုံရပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကိုအကူအညီတောင်းချင်သောအကြည့်မျိုးနဲ့ဒေါ်မေတင်ကိုလှမ်းကြည့်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ သက်သက်ရဲ့"

"ဟင် "

မွန်းလည်း အိမ်ကြီးရဲ့ တံခါးရှိရာသို့ လျောက်သွားသည့်အခါ အပေါက်၀က လူ၂ယောက်

မွန်းရှေ့ကပိတ်ရပ်သည် ။

"ဟင် ဘာလုပ်တာလဲ "

"အပြင်ထွက်ခွင့်မရှိပါဘူး မမလေး"

သက်သက်လည်း နောက်မှ လာရပ်၍

"သခင်လေးက မမလေး ကိုလုံး၀အပြင်မထွက်ဖို့မှာသွားပါတယ် "

မွန်း ရှေ့သို့ဆက်တိုးပြီး

"မွန်းက ခြံထဲတင်ပါ ဟ်ို ဟို အပင်​ကြီးအောက်ခဏ ဆီသွားချင်လို့"

ရှေ့က လူ၂ယောက်က ပိုလို့ရှေ့သို့တိုး၍ ပိတ်ရပ်ပြီး

"အထဲပြန်၀င်လိုက်ပါ "

"တကယ်ပါ မွန်း အဲ့ဒီအပင်အောက် ကိုပဲသွားပါပါ မယုံရင် ရှင်တို့လည်းလိုက်ခဲ့လို့ရပါတယ် "

"အထဲကိုပဲပြန်၀င်ပါ သခင်လေး သိရင် ဒီတိုင်းထားမှာမဟုတ်ဘူး"

"ဟုတ်ပါတယ်မမလေးရယ် လာပါနော်သက်သက်လည်းကြောက်တယ် ပြီးရင် မမလေးကိုပဲ နှိပ်စက်ခံရမှာ"

မွန်းမျက်လုံးလေးဝိုင်းကနဲဖြစ်သွားကာ

ကားသံကြားသည်နှင့် မွန်းလည်း နောက်ပြန်လှည့်ပြီး အထဲပြန်၀င်သွားသည်။

မဟုတ်ရင် သူနဲ့စကားများရဦးမည်မဟုတ်လား။

အာဏာရူးသူက မွန်းကိုနှိပ်စက်ပြီး နေပူထဲပစ်ထားရင်ထားပါလိမ့်ဦးမည်။

အတ္တသည် ကားထဲကနေ ထွက်လာလျှင်

စီးကရက်တိုကို ဘေးသို့ပစ်ချလိုက်ပြီး စောနကမြင်လိုက်ရသည့် သူမရဲ့အရိပ်အယောင်ကြောင့်

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

တံခါးနားကသက်သက်ကိုမေးလျှင်

မအော်ရသေးဘူး တုန်နေသည့်သက်သက်ကိုစိတ်မရှည်တာနဲ့အိမ်ပေါ်တက်သွားသည့် သူမနောက်သို့သာ ခပ်သွက်သွက် လိုက်သွားသည်။

"ဟေ့ ဟိတ် "

အတ္တကနောက်ကနေလိုက်ခေါ်ရင်း

" မွန်း "

စိတ်ကောင်း၀င်နေရင် နာမည်ကိုတောင်ညင်သာစွာခေါ်တယ် မွန်း တဲ့။

"မွန်း ကိုယ်ခေါ်နေတယ်လေ"

လက်မောင်းကနေကိုင်ပြီး ဆွဲလှည့်လိုက်လျှင်

ဆံပင်တွေနဲ့အုပ်နေသည့် မျက်နှာတစ်ခု။

အတ္တက မျက်မှောင်ကုတ်ကာ ဆံပင်တွေကိုသပ်တင်ပေးရင်း မျက်နှာလေးကိုစိုက်ကြည့်တော့ မျက်ရည်တွေနဲ့။

"ဟင်.....ငိုနေတာလား"

"ဟွန့် ဟင့် အဟင့်"

သူ့ အသံကြားတာနဲ့ ပိုပြီးငိုချင်စိတ်ကထိန်းလို့မရတော့ပဲ တကယ်ငိုချလိုက်မိတော့သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ ကိုယ့်ကိုပြော "

"ဟီး... အဟင့် အီး... ဟွန့် ဟွန့် "

"ဟာကွာ ကိုယ်စိတ်မရှည်တတ်ဘူးနော် "

အတ္တက မျက်နှာအနည်းငယ်တင်းသွား၍

မေးဖျားလေးမှဆွဲမော့လျှင်ခေါင်းရမ်းကာပြန်ရုန်းရင်း

"ရှင် ကျွန်မကို အကျဉ်းသား တစ်ယောက်လိုဘာလို့ပိတ်လှောင်ထားရတာလဲ"

လက်မောင်းတွေကိုကိုင်ထားသည့်သူ့လက်တွေကိုဆွဲဖြုတ်ကာ တငိုငိုတရီရီနဲ့ သူ့ရင်ဘက်ကိုလည်းတွန်းပစ်လိုက်သည်။

"အချိန်ကျရင် ပြောပြမှာပါ "

အရင်ကတော့မုန်းတဲ့စိတ်ခုတည်းကြောင့် အခုပိုင်ဆိုင်ချင်တဲ့စိတ်ကြောင့်ပေါ့။

"ကျွန်မက ရှင့်အတွက်ဘာလဲ "

"ကိုယ်လည်းသေချာမသိဘူး သေချာတာကတော့ မင်းကကိုယ့်အတွက် တစ်နေနေရာမှာနေရာယူနေပြီ"

သူတကယ် မွန်းကိုချုပ်ကိုင်နိုင်တယ်။

စကားတွေနဲ့ အထိအတွေ့နူးညံ့မှု

ဒါတွေနဲ့မွန်းကိုရင်ခုန်အောင်ပြုစားနိုင်တယ်။

"ဘာလို့ငိုနေတာလဲ"

"ကျွန်မကိုဘာလို့ ချုပ်နှောင်ထားတာလဲလို့ ဒီခြံထဲကိုတောင်ထွက်ခွင့်မရှိဘူးလား "

အတ္တ က သူမကို ၀ရန်တာအထိ ဆွဲခေါ်ကာ

"ဘာဖြစ်လို့ ထွက်ချင်ရတာလဲ မင်းဘာလိုချင်လို့လဲ"

မွန်း မယ်ဇယ်ပင်ကြီးကိုလက်ညှိုးထိုးပြပြီး

"အဲ့ဒီ သစ်ပင်ကြီးဆီသွားမလို့ "

အတ္တ နှုတ်ခမ်းတွေယောင်ယောင်လေးကွေးသွားပြီး

"ဘာအတွက်လဲ "

"အဲ့ဒီအောက်ကခုံလေးကို ကြည့်ရတာ အထီးကျန်သလိုပဲ ရှင်ဘာလို့မပြုမပြင်ပဲထားတာလဲ"

"အဲ့တာတွေအတွက်ကိုယ့်မှာ အချိန်မရှိဘူး "

မွန်းရဲ့ ပါးပေါ်ကမျက်ရည်တွေကိုသုတ်ပေးပြီး

"နောက်တစ်ခါအပြင်ထွက်ဖို့မကြိုးစားပါနဲ့ "

"ရှင် ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မအပေါ်ကို ကြမ်းလိုက်နုလိုက်လုပ်ပြနေတာလဲ "

"မင်းက ကိုယ့်ကိုစိတ်တိုအောင်လုပ်တာကိုး ပြီးတော့ ......"

မင်းကိုမုန်းခဲ့တဲ့စိတ်ကြောင့်

"ဘာလဲ ကျွန်မကိုမုန်းလို့လား "

အတ္တ မတုန့်မဆိုင်းပဲ

"အင်း မင်းကိုမုန်းခဲ့တယ် "

"အခုရော"

အတ္တက မဖြေပဲ မွန်းပြခဲ့တဲ့သစ်ပင်ကြီးကိုငေးနေမိသည်။

ကိုယ့်မှာအဖြေမရှိဘူး။

မွန်းက သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ

"ကျွန်မကတော့ ရှင့်ကိုအမြဲတမ်းမုန်းနေမှာ"

"မုန်းပါ မင်းကိုချစ်ဖို့မတောင်းဆိုဘူး "

ကိုယ်တိုင်လည်း မင်းအပေါ်ကခံစားချက်ကို မရေရာမသေချာသေးဘူး။

"ကျွန်မ ကတော့ ရှင်ကျွန်မကိုရင်ခုန်တယ်ဆိုတာအမှန်ဖြစ်ပါစေ ကျွန်မကို ချစ်လာပါစေလို့ဆုတောင်းတယ် အဲ့တာ ကျွန်မအပေါ်မှာ ရှင့်ရဲ့တစ်ခုတည်းသောကျရှုံးခြင်းမို့ ကျွန်မအတွက် ရှင့်အချစ်ကပန်းတိုင်ပဲလေ"

သူမကအောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လိုမျက်နှာမျိုးနဲ့ပြောနေတော့ အတ္တက မျက်မှောင်ကုတ်ကျသွားပြီး

"လောလောဆယ် မင်းဘက်ကရှုံးနေမယ်ဆိုရင်ရော"

အတ္တသည် သူမ၏မျက်၀န်းစိမ်းတွေရဲ့ညှို့ငင်မှုကို ခပ်စူးစူးပြန်ကြည့်လျှင်

ရင်ကိုလှိုင်းထန်စေတာ သူ့အတွက်ရောလား ။

ရှင့်အပေါ်မှာရှုံးပြီးသားမို့ ထပ်အနိုင်မယူသင့်ပါ ။

ဒီကိုလှုပ်ခပ်လာအောင် လုပ်နိုင်တာရှင်ပါ ။

မွန်းလည်း မျက်ရည်လဲ့လာသဖြင့် အကြည့်တို့ရှောင်လွှဲလိုက်ရင်း

"ဖယ်ပါ ကျွန်မ သွားတော့မယ် "

သူ့ပုခုံးကိုတိုက်ဖယ်ထွက်သွားတဲ့အခါ

အတ္တက သူမရဲ့ ကျောပြင်ကိုလှည့်ကြည့်ပြီး ၀ရန်တာသို့ပြန်လှည့်ကာဘယ်ဘက်ရင်အုံကိုလက်ဖြင့်ဖိရင်း

သူမရှေ့မို့သာ တော်တော်တင်းထားရတာ ဒီရင်ထဲမှာ ဗုံးခွဲသလိုပဲဆိုတာ သူမမသိဘူး။

============================

သူမအပေါ်မှာ အတတ်နိုင်ဆုံးတော့နူးညံ့စွာနဲ့ နွေးထွေးအောင်ဆက်ဆံပေးမယ်။

တစ်ခုပဲ ကိုယ့်ရင်ခွင်ထဲကနေထွက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ မင်း သို့မဟုတ် ကိုယ် ကွယ်ပျောက်သွားရမယ်။

"မွန်း"

အတ္တ မိုးလင်းလျှင် လင်းချင်း သူမ အခန်းသို့ကူးလာခဲ့၏။

အိပ်နေဆဲသူမကစောင်မခြုံပဲကွေးကွေးလေး

ဆံပင်နီနီလေးတွေကို မျက်နှာပေါ်ကနေ သပ်ဖယ်ပေးရင်း သူမအနောက်မှ ၀င်လှဲလိုက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲသို့ဆွဲထည့်လိုက်လျှင် မွန်းရင်ထဲမှာနွေးကနဲဖြစ်သွားလေသည်။

သို့သော် သူမှန်းသိလိုက်သည်နှင့်

နွေးထွေးအစားအေးစက်ခြင်းတို့ရောက်ရှိ ခဲ့ပြီ။

"ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ"

မွန်း ခါးပေါ်ကသူ့လက်တွေကိုဖယ်ပစ်ရင်း ရင်ခွင်ထဲမှာလွှတ်ရုန်းလျှင်

"ကျစ် မင်းငြိမ်ငြိမ်နေကွာ ငါကညင်သာနေရင် မင်းက စိတ်ကိုလာလာစွတယ် "

"ဟင့်အင်း ဒါလား ရှင်..."

သူ့ကိုလှည့်ကြည့်ရင်းရန်တွေ့နေသည့် သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးမှာနွေးကနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

"ဘာလုပ်တာလဲ"

မွန်းကမဆိုင်းမတွပြန်မေးလိုက်တော့

"မင်းမနမ်းတတ်ဘူးလား "

သူဟာ မွန်းကိုအထင်သေးသောအကြည့်မျိုးနဲ့မေးနေသည်။

"ဘာပြောတယ်ရှင့်! "

မွန်းက သမင်လည်ပြန်လှည့်ကြည့်ရာမှ

ကုန်းထလိုက်သည့်အခါ

သူက ပတ်လက်အနေအထားမှ လက်တစ်ဖက်ကိုခေါင်းခုရင်း

"မနမ်းတတ်ဘူးလားလို့"

မေးခွန်းကို၂ခါပြန်မေးရတာမကြိုက်တဲ့သူက သူမအတွက် နူးညံ့တဲ့မေးခွန်းတွေကို ကြည်နူးစွာမေးနေမိသည်။

"ဒါက ရှင်ကျွန်မကိုအထင်သေးတာပဲ နမ်းတတ်လို့ ရှင်လာလာနမ်းနေတာမဟုတ်ဘူးလား"

ရှက်လည်းရှက်သွားကာ မျက်နှာကို သူနဲ့အဝေးဆုံးသို့လွှဲထားသည်။

ဘာတွေလာမေးနေလည်းမသိဘူး။

နှာဘူးထတယ်လို့ပြောရင် မွန်းကလွန်တယ်ဖြစ်ဦးမယ်။

"ဟက် အဲ့တာနမ်းတယ်မခေါ်ဘူး "

ဆိုပြီး မွန်းကို သူ့ရင်ဘက်ပေါ်ဆွဲချလိုက်သည်။

ပြူးတူးပြဲတဲနဲ့ သူ့ရင်ပေါ်မှာလက်ထောက်ကျသွားသည့်အခါ နီးကပ်လွန်းသည့်အနေအထားမှ လည်ပင်းသို့သူ့လက်တစ်ဖက်ကရောက်လာပြီး မွန်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းနားသို့ကပ်ကာ

"ကိုယ် သင်ပေးရမလား"

မွန်းရဲ့နှုတ်ခမ်းသို့အနမ်းမဟုတ်တဲ့ထိကပ်ခြင်းတစ်ခု ကစက္ကန့်ပိုင်းလောက်တည်မြဲနေစေရာ မွန်းဟာ သူ့ သူ့အပေါ်ကနေပြန်ထ၍

"ရှင်ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ဖယ်စမ်းပါ မနက်စောစောစီးစီး "

မွန်းက ကုတင်ပေါ်ကနေဆင်းသွားပြီး အခန်းထဲကထွက်ရန်အပြုမှာ မှန်ပြတင်းသို့လှမ်းမြင်လိုက်ရသည့်ထူးခြားတဲ့မြင်ကွင်းတစ်ခုကြောင့်

ထိုပြတင်းပေါက်ပါ ဖွင့်ကြည့်လိုက်လျှင်

သူမပြောတဲ့ မယ်ဇယ်ပင်ကြီး၏အောက်မှ ခုံအကျိုးလေးသည် လူနှစ်ယောက်စာထိုင်လို့ရမည့် အဖြူရောင်ခုံအသစ်ကလေးဖြစ်နေသည်။

"ဟင်!'

မွန်းအိပ်ယာပေါ်ကနေအခုထိထမလာတဲ့သူ့ကို

ရင်ထဲကလာတဲ့အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ

"မင်းပြုံးရင် သိပ်လှတယ် မွန်း"

မွန်းကနှုတ်ခမ်းကလေးတွေကော့ညွတ်သွားသည်အထိပြုံးပြမိရင်း

"လက်ဆောင်ပါ ကျွန်မဖြစ်ချင်တာကို ပထမဆုံး ဖြည့်ဆည်းပေးတဲ့အနေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ အပြုံးကိုလက်ဆောင်ပေးတယ် "

"ဟက်"

ဒီကတော့ ရင်ထဲကစကားတွေပြောနေတာ သူကလှောင်သလိုရယ်တယ် အဲ့ဒီရယ်သံကိုသိပ်မုန်းတာ။

"အဲ့ဒီထက်ပိုပေးသင့်တာ ဥပမာ အနမ်း"

အတ္တက ကုတင်ပေါ်ကနေထမလာဘဲ ရိသဲ့သဲ့နဲ့လှမ်းပြောလိုက်တဲ့အခါ

"ပြန်ရုတ်သိမ်းတယ် ကျွန်မပေးတဲ့အပြုံးကိုပြန်ရုတ်သိမ်းတယ်"

ဆိုပြီး အခန်းထဲကထွက်သွားသည်။

==============

တစ်နေ့လည်လုံးသူ့ကိုထပ်မတွေ့ တော့ဘဲ

သက်သက်ကိုမေးကြည့်တော့အပြင်ထွက်သွားတယ်ပဲပြောသည်။

မရှိတော့လည်း နားအေးတာပေါ့ ဟုသူ့အကြောင်းတွေးနေရင်း ကိုယ့်ဆံပင်ကိုယ်ပြန်ကိုင်ကြည့်ပြီး

"ငါဒီနေ့ ခေါင်းလျော်ရမယ် "

တစ်ယောက်တည်းအားနေတာနဲ့ ဝတ်ထားသောဂါဝန်ကလေးကိုချွတ်ပြီး တံဘက်လေး ရေလျားကာ ရေချိုးခန်းထဲ၀င်သွားသည်။

ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ဆံပင်ရှည်တွေကို ရေဗန်းအောက်မှာချလိုက်ကာ ရေဖွင့်ချလိုက်လျှင် ရေကခါတိုင်းလောက်အများကြီးမကျပဲတစ်ဝက်လောက်ပဲကျသည်။

တစ်ခေါင်းလုံးရေစိုသွားမှ Shampoo တွေညှစ်ချကာ တစ်ခေါင်းလုံးအမြှုပ်ထအောင်ပွတ်ကုတ်လိုက်ရင်း ရေဗန်းခလုပ်ကိုထပ်လှည့်လိုက်ရာ ခေါင်းပေါ်သို့ ရေသည်သုံးပုံတစ်ပုံလောက်သာရောက်လာပြီးထပ်ပြီးမကျလာတော့ပေ။

"ဟင် "

မွန်းလည်း တစ်ဖက်က ရေအေးခလုပ်ကိုဖွင့်ပြန်တော့လည်းရေမလာပြန်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ ခေါင်းလျှောက်နေပါတယ်ဆို"

ဆပ်ပြာတန်းလန်းနဲ့မွန်းမှာ လူတစ်ဝက်လည်းရေစိုနေကာအခက်တွေ့နေသည်။

" စိတ်ညစ်ပါတယ် ရေတောင်အကန့်အသတ်နဲ့ပေးနေလားမသိဘူး"

ရုတ်တရက်သတိရသွားတာက သူအပြင်သွားတာပဲ။

"သူ့အခန်းထဲသွားရင်ရော?"

ဒါပေမဲ့လည်း လူကတွန့်ဆုတ်နေသေးသည်။

"ငါရေချိုးတာ ခဏတင်ပဲ"

နောက်ဆုံးတော့လည်း ဆပ်ပြာရည်တွေက ကျောပေါ်အထိစီးကျနေပြီမို့ အနီးဆုံးဖြစ်တဲ့သူ့အခန်းထဲသို့ပြေးလိုက်ရတော့သည်။

သူ့အခန်းထဲကကြမ်းပြင်နဲ့ကော်ဇောပေါ်မှာ ရေစက်လက်နှင့်မွန်းရဲ့ခြေရာတွေမထင်စေရန် ခြေဖျားကလေးထောက်၍အမြန်ဆုံး ရေချိုးခန်းတံခါးလို့ထင်တဲ့အခန်းကိုခန့်မှန်းပြီးဖွင့်၍ဝင်လာလိုက်သည်။

"ဝိုး!"

ဝင်လာလျှင်လာချင်း ကြွေဇလုံကြီးရော ရေဗန်းတွေရောစုံနေကာ ဟိုတယ်ကရေချိုးများလားတောင်ထင်မှတ်နေရသည်။

မွန်းမှာ Bath tub နဲ့ရေချိုးချင်ပေမဲ့ အေးဆေးမချိုးနိုင်သည့်အတွက် ရေဗန်းကိုသာအသုံးပြုပြီး ခေါင်းကဆပ်ပြာတွေမြန်မြန်ဆေးကာ မြန်မြန်ရေချိုးလိုက်ရသည်။

ဆံပင်ရေစိုတွေကိုလိမ်ပြီးခေါင်းပေါ်ခေါက်တင်လိုက်၍ စောနက ဖြေချပြီး Bath tub အပေါ်တင်ထားတဲ့ တံဘက်လေးရေလျား၍ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

အခုမှစိတ်ထဲပေါ့သွားကာ ရေချိုးခန်းထဲကထွက်လာလျှင်လာချင်း ဟိုတစ်ခါခိုးဝင်ခဲ့တုန်းက ဖွင့်လိုက်သည့်တံခါးကြီးသို့မျက်စိကရောက်သွား၏။

အဲ့ဒီတုန်းက အထဲကဘာတွေလဲဆိုတာမကြည့်လိုက်ရဘဲ သူနဲ့မိသွားလို့အနမ်းခံလိုက်ရတာမဟုတ်လား

စပ်စုချင်တဲ့စိတ်က ဘာနဲ့မှအစားထိုး၍မရဘဲ

ခြေလှမ်းတွေကအလိုလို ထိုပန်းချီကားတစ်ချပ်တံခါးကြီးဘက်ရောက်သွားပြီး

ခလုပ်ဆွဲလိုက်သည့်အခါ အသံမြည်အောင်ပွင့်တဲ့တံခါးကိုအရင်လိုမလန့်တော့ဘဲ

မွန်းက အထဲ၀င်သွားလျှင်

"ဝိုး"

သူ့အ၀တ်အစားတွေထားတဲ့အခန်းတစ်ခုဖြစ်နေကာ တခမ်းတနားကြီးဖြစ်နေသည်။

အရောင်စုံလှသည့် ကုပ်အင်္ကျီတွေကသပ်သပ်

အခြားဂျာကင်အင်္ကျီတွေ ရှပ်အင်္ကျီတွေကသပ်သပ် ဖိနပ်တွေ ဘောင်းဘီတွေ နာရီတွေ။

"ဆိုင်တော့ဖွင့်မစားဘူး"

သူ့အဝတ်အစားတွေကိုလိုက်ငေးနေတုန်း

ရွှီး....

"ဟင် "

မွန်းက နောက်လှည့်ကြည့်တော့ အခန်းတံခါးကပိတ်သွားပြီဖြစ်သည်။

"ဟင် ဘာလို့ပိတ်တာလဲ"

မွန်းသည် အမြန်ပြေးလာ၍ တံခါးကြီးကို ပြန်တွန်းလျှင်မပွင့် ဆွဲလည်းမပွင့် လျောတံခါးကြီးကို ဘယ်ညာဆွဲဖွင့်ပေမဲ့ သူမလက်သာနီရဲလာသည် ပွင့်မလာခဲ့ပါ။

"အဟင့် ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ သူပြန်လာရင်တော့ ဒုက္ခပါပဲ"

မွန်းလည်းနောက်ပြန်ဆုတ်၍ အကြံမျိုးစုံထုတ်နေရသည်။

နာရီဝက်လောက်ကြာလာတော့ Air con ဖွင့်ထားတဲ့ထိုအခန်းသည်လေဝင်ပေါက်လည်းမရှိသဖြင့် လူကရေချိုးပြီးချက်ချင်းအဝတ်လည်းမဝတ်ရသေးကာ ချမ်းလာပြီး ထိုတံခါးကြီးရှေ့မှာ ဒူးလေးတုပ်ကာထိုင်နေလိုက်ရသည်။

"အေးလိုက်တာ ဒီထဲက ဘာလို့အဲ့လောက်အေးနေတာလဲ"

မွန်းက လက်ပိုက်ထိုင်နေရင်းမှ အရမ်းချမ်းလာသည့်အခါ

"အဟင့် အဟင့် ဟင့် သူလာရင် မှ တံခါးပွင့်မှာလား "

သူဟာ ဘယ်သွားတာမှန်းလည်းမသိသလို ဘယ်မချိန်မှပြန်လာမယ်ဆိုတာလည်းမသိပါ။

ဒီထဲမှာ မွန်းဘယ်လောက်ကြာအောင်ပိတ်မိနေဦးမှာလဲ။

နာရီပိုင်းလောက်ကြာလာတော့ မွန်းမှာမေးခိုက်နေရပြီ။

အစကတော့သူ့အင်္ကျီတွေကိုထိဖို့စိတ်ကူးမရှိပေမဲ့ မတက်နိုင်တော့ဘူး အခုတော့ ချိတ်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ရှပ်အင်္ကျီများထဲကမှီတဲ့တစ်ထည် လှမ်းဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီး လျှိုဝတ်ထားလိုက်ရသည်။

ကျွီ...

သူ သူပြန်လာပြီလား။

မတက်နိုင်ဘူး သူ့အခန်းထဲ၀င်လို့ပြောချင်လည်းပြောစေတော့ ဒီထဲမှာ သေတော့မယ့်အဖြစ်ကိုတော့မလိုချင်ပါ။

အအေးဒဏ်ကိုလည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ

မွန်းဟာ တံခါးကိုလက်သီးဖြင့်ထုလိုက်သည်။

ဘုတ် ဘုတ်...

လက်တွေကလည်းထုံနေတာမို့ ထုတာကအားမဘဲ အသံကအပြင်ကကြားရလောက်တဲ့အထိမကျယ်ပေ။

အတ္တသည် သူမနက်ကဝတ်သွားတဲ့သားရေဂျာကင်ကိုချွတ်ကာ အိပ်ယာပေါ်သို့ပစ်တင်လိုက်ပြီး အနက်ရောင်ရှင်အင်္ကျီကို ရင်ဘက်ကကြယ်သီး၃လုံးလောက်ဖြုတ်လိုက်ရင်း နှာခေါင်းထဲမှာ သူသုံးတဲ့ Shampooနံ့မဟုတ်ဘဲ သူမရဲ့ Shampoo နံ့ကိုရလိုက်ပြီးရေချိုးတံခါးဖွင့်ထားသည်မို့ စိတ်ထဲမှာမသင်္ကာဖြစ်နေရသည်။

ထို့နောက် သူ၏အိပ်ယာခေါင်းရင်း ပန်းချီကားတံခါးနားမှာတွေ့လိုက်ရတဲ့ shampooဘူးကြောင့်

"အဲ့ဒီအခန်းထဲ၀င်ပြန်ပြီလား အဲ့သလောက်ဘာတွေစိတ်၀င်စားနေတာလဲ"

အတ္တက အပြင်ကနေခလုပ်ဆွဲလျှင် ပွင့်သွားသည့်တံခါးကြောင့် သူမက၀မ်းသာအားရ မျက်ရည်ပင်ဝဲလျှက် အတ္တကိုမော့ကြည့်နေသည်။

"ကျစ်!"

အတ္တက ပြန်မထနိုင်သည့်သူမကို ဆွဲထူပြီး အပြင်ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။

"ဘာလို့အဲ့ဒီထဲ၀င်ရပြန်တာလဲ"

စကားပြန်ပြောဖို့အားယူနေရင်း

စိတ်ဆိုးမယ်ထင်ထားခဲ့တာ စိတ်မဆိုးတဲ့အပြင်

မွန်းကိုတောင်ယုယပြနေသေးသည်။

မွန်းရဲ့တံဘက်ရင်လျားထားသည့်အပေါ်ကလျှိုထားသည့် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော သူ့ရဲ့ရှပ်အင်္ကျီခပ်ကြီးကြီးကို သူဟာကျကျနနပြန်၀တ်ပေးပြီး

"အရမ်းချမ်းနေတာလား"

မွန်းကခေါင်းလေးတဆက်ဆက်ညိတ်ပြလိုက်သည့်အခါ

"မင်းပါးစပ်ဟလိုက်"

မဆိုင်တဲ့စကားတစ်ခွန်းကိုအမိန့်ဆန်ဆန့်ပြောလာတဲ့သူက မွန်းရဲ့မေးလေးအားဖိဆွဲ၍

ဟသွားသည့် အအေးဒဏ်ကြောင့် ဖြူဖက်ဖက်နှုတ်ခမ်း၂လွှာမှ အောက်နှုတ်ခမ်းကလေးကိုအရင်စုပ်ယူလိုက်သည်။

သူမရဲ့ဂုတ်နှင့်​လည်ပင်းကိုသေချာထိန်းကိုင်ပြီးနောက် အပေါ်နှုတ်ခမ်းကိုတစ်ဖန်စုပ်ယူနေပြန်သည်။

အရှိန်ရလာတာနဲ့ တစ်ချက်တစ်ချက်သူ့ရဲ့လျှာက မွန်းရဲ့အောက်နှုတ်ခမ်းကလေးကိုထိတွေ့လာသည်။

သူသင်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ နမ်းတယ်ဆိုတာဒါမျိုးလား။

မွန်းအတွက် သူ့ကိုတင်းကြပ်စွာဖက်ထားရုံမှအပတတ်နိုင်ခဲ့ဘဲရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းများနဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို အသာလေးစုပ်လိုက်ကာ ပြန်လည်တုန့်ပြန်နမ်းရှိုက်မိလိုက်သည်။

မွန်းဆီကတုန့်ပြန် စုပ်ယူစပြုလာသည့်အနမ်းတို့ကြောင့် အတ္တကျေနပ်သွားပြီး အတော်နဲ့အတောမသပ်နိုင်တဲ့အနမ်းများဖြစ်သွား၍ အပေးအယူတည့်စွာနမ်းရှိုက်ဖြစ်ခဲ့ကြပြီးနောက် သူမနှုတ်ခမ်းတစ်ခုလုံးလည်း ပူထူကျဥ်စပ်သွားခဲ့သည်။

အစကအရောင်မရှိသောနှုတ်ခမ်းတွေကနေ အခုစိုဖက်ရဲတက်သွားရ၏။

အတ္တက သူမရဲ့ပုခုံးတွေကိုကိုင်ယူပြီး

"အချမ်းပြေသွားပြီမဟုတ်လား"

ဟုမေးလိုက်တော့ မွန်းဘက်ကဘာပြန်ဖြေရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်။

"ဟင်"

"မင်းအရမ်းချမ်းနေလို့သွေးပူသွားအောင် နမ်းပေးလိုက်တာ "

မွန်းမှာ ဘာမှမပြောနိုင်ဘဲ သူ့ကိုမောဟိုက်စွာငေးနေမိရာ

"ဘယ်လိုလဲ ခံစားလို့ကောင်းတယ်မဟုတ်လား မင်းကိုယ့်ကိုပြန်နမ်းတယ်ဆိုတော့"

"သွားစမ်းပါ ရှင်အခွင့်အရေးယူတာ"

"မင်းပြန်နမ်းတယ်လေ"

"ရှင်နှာဘူးကျတာလေ နှာဘူးကောင်!"

"ဘယ်လိုကြီးခေါ်လိုက်တာလဲ ကိုယ်တောင် မင်းကို မွန်း လို့ခေါ်တာကို"

သူက မွန်းကိုမျက်မှောင်ကုတ်ကြီးနဲ့မေးလာတော့

"ဘာလဲ ကျွန်မက ရှင့်ကို တရိုတသေနဲ့

ကိုအတ္တလွန် လို့ခေါ်ရမှာလား ဝေးသေးတယ်"

မျက်နှာထားနဲ့ ရွဲ့ပြီးပြောလိုက်တဲ့အခါ

"မဟုတ်ဘူး ရှေ့ဆုံးကတစ်လုံးပဲခေါ်"

မွန်းသူ့ကိုမျက်လုံးဝိုင်းကလေးနဲ့ ကြည့်ပြီး

"ကို?"

==============================

အမှးပါရင်ခွင့်လွှတ်ပါ

အပိုင်း(16)ဆက်ရန်

Zawgyi Version

အတၱလြန္ အခ်စ္

အပိုင္း(15)

မြန္းကို သူဖမ္းခ်ဳပ္ထားခဲ့သည္မွာ ေဆာင္းအကုန္ႏြေအကူးသို႔ပင္ကူးေျပာင္းလာခဲ့သည္။

ဒီေနမြန္းတည့္ခ်ိန္ရဲ႕ ပူေလာင္မႈဟာ ဒီလိုအရိပ္ေကာင္းလွသည့္အိမ္ႀကီးထဲမွာပင္ ခပ္ႏြေးႏြေးျဖစ္သည္။

မနက္ခင္းနဲ႕ညေနေဆာင္းတြင္သာေအးေလ့ရွိၿပီး ရာသီဥတုရဲ႕ ပ်က္ျပားျခင္းမ်ိဳးေခၚမလား။

ဒီအခန္းႀကီးထဲကေန အျပင္မထြက္ျဖစ္တဲ့ မြန္းအတြက္ေတာ့ ၿခံ၀င္းထဲကိုျမင္ရသည့္ မွန္ျပတင္းေပါက္ကေလးကသာ သူမရဲ႕အေဖာ္

ၿခံဝင္းလယ္က မယ္ဇယ္ပင္ႀကီးေအာက္တြင္ရွိသည့္ ယိုင္နဲ႕နဲ႕သစ္သားခုံကေလးဟာ အထီးက်န္စရာ

အရိပ္ေကာင္းတဲ့အပင္ႀကီးတစ္ခုျဖစ္၍

မြန္းရင္ထဲမွာၾကည့္႐ုံျဖင့္ေအးခ်မ္းသြား၏။

"အဲ့ဒီ သစ္သားထိုင္ခုံေလးသာ အျဖဴေရာင္ေဆးေလးသုတ္ထားရင္ ဘယ္ေလာက္ၾကည့္ေကာင္းလိုက္မလဲ"

ဘာမွလုပ္စရာမရွိတဲ့သူမက ၿခံ၀န္းထဲကိုပဲ ၾကည့္ကာ တစ္ခုခ်င္းေဝဖန္ေနမိသည္ ။

အနည္းငယ္ေဆြးရိပ္သမ္းေနေသာ ထိုခုံေလးက မြန္းရဲ႕စိတ္ထဲမွာ တကယ္ပဲ အထီးက်န္ဖို႔ေကာင္းသည္ ။

"မြန္းလိုပဲ မြန္းလည္း ဒီအခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္တယ္ "

သူမရွိတုန္း အဲ့ဒီခုံကေလးဆီသြားရန္စိတ္ကူးေပၚလာတာနဲ႕ သူမဟာ ဒူးဖုံးဂါ၀န္ေလးျဖင့္ ေလွကားကိုျမဴးထူးစြာ ေျပးဆင္းလာသည္။

"မမေလး ဘာေတြၿပဳံးေနတာလဲ"

သက္သက္ က တံျမက္စည္းလွည္းရင္းေမးလိုက္သည္။

"ဟင္ မြန္း ၿခံထဲသြားမလို႔"

"ရွင္!"

သက္သက္ၾကည့္ရတာ မသက္မသာျဖစ္သြားပုံရၿပီး တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုအကူအညီေတာင္းခ်င္ေသာအၾကည့္မ်ိဳးနဲ႕ေဒၚေမတင္ကိုလွမ္းၾကည့္သည္။

"ဘာျဖစ္လို႔လဲ သက္သက္ရဲ႕"

"ဟင္ "

မြန္းလည္း အိမ္ႀကီးရဲ႕ တံခါးရွိရာသို႔ ေလ်ာက္သြားသည့္အခါ အေပါက္၀က လူ၂ေယာက္

မြန္းေရွ႕ကပိတ္ရပ္သည္ ။

"ဟင္ ဘာလုပ္တာလဲ "

"အျပင္ထြက္ခြင့္မရွိပါဘူး မမေလး"

သက္သက္လည္း ေနာက္မွ လာရပ္၍

"သခင္ေလးက မမေလး ကိုလုံး၀အျပင္မထြက္ဖို႔မွာသြားပါတယ္ "

မြန္း ေရွ႕သို႔ဆက္တိုးၿပီး

"မြန္းက ၿခံထဲတင္ပါ ဟ်ို ဟို အပင္ႀကီးေအာက္ခဏ ဆီသြားခ်င္လို႔"

ေရွ႕က လူ၂ေယာက္က ပိုလို႔ေရွ႕သို႔တိုး၍ ပိတ္ရပ္ၿပီး

"အထဲျပန္၀င္လိုက္ပါ "

"တကယ္ပါ မြန္း အဲ့ဒီအပင္ေအာက္ ကိုပဲသြားပါပါ မယုံရင္ ရွင္တို႔လည္းလိုက္ခဲ့လို႔ရပါတယ္ "

"အထဲကိုပဲျပန္၀င္ပါ သခင္ေလး သိရင္ ဒီတိုင္းထားမွာမဟုတ္ဘူး"

"ဟုတ္ပါတယ္မမေလးရယ္ လာပါေနာ္သက္သက္လည္းေၾကာက္တယ္ ၿပီးရင္ မမေလးကိုပဲ ႏွိပ္စက္ခံရမွာ"

မြန္းမ်က္လုံးေလးဝိုင္းကနဲျဖစ္သြားကာ

ကားသံၾကားသည္ႏွင့္ မြန္းလည္း ေနာက္ျပန္လွည့္ၿပီး အထဲျပန္၀င္သြားသည္။

မဟုတ္ရင္ သူနဲ႕စကားမ်ားရဦးမည္မဟုတ္လား။

အာဏာ႐ူးသူက မြန္းကိုႏွိပ္စက္ၿပီး ေနပူထဲပစ္ထားရင္ထားပါလိမ့္ဦးမည္။

အတၱသည္ ကားထဲကေန ထြက္လာလွ်င္

စီးကရက္တိုကို ေဘးသို႔ပစ္ခ်လိဳက္ၿပီး ေစာနကျမင္လိုက္ရသည့္ သူမရဲ႕အရိပ္အေယာင္ေၾကာင့္

"ဘာျဖစ္ေနတာလဲ"

တံခါးနားကသက္သက္ကိုေမးလွ်င္

မေအာ္ရေသးဘူး တုန္ေနသည့္သက္သက္ကိုစိတ္မရွည္တာနဲ႕အိမ္ေပၚတက္သြားသည့္ သူမေနာက္သို႔သာ ခပ္သြက္သြက္ လိုက္သြားသည္။

"ေဟ့ ဟိတ္ "

အတၱကေနာက္ကေနလိုက္ေခၚရင္း

" မြန္း "

စိတ္ေကာင္း၀င္ေနရင္ နာမည္ကိုေတာင္ညင္သာစြာေခၚတယ္ မြန္း တဲ့။

"မြန္း ကိုယ္ေခၚေနတယ္ေလ"

လက္ေမာင္းကေနကိုင္ၿပီး ဆြဲလွည့္လိုက္လွ်င္

ဆံပင္ေတြနဲ႕အုပ္ေနသည့္ မ်က္ႏွာတစ္ခု။

အတၱက မ်က္ေမွာင္ကုတ္ကာ ဆံပင္ေတြကိုသပ္တင္ေပးရင္း မ်က္ႏွာေလးကိုစိုက္ၾကည့္ေတာ့ မ်က္ရည္ေတြနဲ႕။

"ဟင္.....ငိုေနတာလား"

"ဟြန့္ ဟင့္ အဟင့္"

သူ႕ အသံၾကားတာနဲ႕ ပိုၿပီးငိုခ်င္စိတ္ကထိန္းလို႔မရေတာ့ပဲ တကယ္ငိုခ်လိဳက္မိေတာ့သည္။

"ဘာျဖစ္တာလဲ ကိုယ့္ကိုေျပာ "

"ဟီး... အဟင့္ အီး... ဟြန့္ ဟြန့္ "

"ဟာကြာ ကိုယ္စိတ္မရွည္တတ္ဘူးေနာ္ "

အတၱက မ်က္ႏွာအနည္းငယ္တင္းသြား၍

ေမးဖ်ားေလးမွဆြဲေမာ့လွ်င္ေခါင္းရမ္းကာျပန္႐ုန္းရင္း

"ရွင္ ကြၽန္မကို အက်ဥ္းသား တစ္ေယာက္လိုဘာလို႔ပိတ္ေလွာင္ထားရတာလဲ"

လက္ေမာင္းေတြကိုကိုင္ထားသည့္သူ႕လက္ေတြကိုဆြဲျဖဳတ္ကာ တငိုငိုတရီရီနဲ႕ သူ႕ရင္ဘက္ကိုလည္းတြန္းပစ္လိုက္သည္။

"အခ်ိန္က်ရင္ ေျပာျပမွာပါ "

အရင္ကေတာ့မုန္းတဲ့စိတ္ခုတည္းေၾကာင့္ အခုပိုင္ဆိုင္ခ်င္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ေပါ့။

"ကြၽန္မက ရွင့္အတြက္ဘာလဲ "

"ကိုယ္လည္းေသခ်ာမသိဘူး ေသခ်ာတာကေတာ့ မင္းကကိုယ့္အတြက္ တစ္ေနေနရာမွာေနရာယူေနၿပီ"

သူတကယ္ မြန္းကိုခ်ဳပ္ကိုင္နိုင္တယ္။

စကားေတြနဲ႕ အထိအေတြ႕ႏူးညံ့မႈ

ဒါေတြနဲ႕မြန္းကိုရင္ခုန္ေအာင္ျပဳစားနိုင္တယ္။

"ဘာလို႔ငိုေနတာလဲ"

"ကြၽန္မကိုဘာလို႔ ခ်ဳပ္ႏွောင္ထားတာလဲလို႔ ဒီၿခံထဲကိုေတာင္ထြက္ခြင့္မရွိဘူးလား "

အတၱ က သူမကို ၀ရန်တာအထိ ဆြဲေခၚကာ

"ဘာျဖစ္လို႔ ထြက္ခ်င္ရတာလဲ မင္းဘာလိုခ်င္လို႔လဲ"

မြန္း မယ္ဇယ္ပင္ႀကီးကိုလက္ညွိုးထိုးျပၿပီး

"အဲ့ဒီ သစ္ပင္ႀကီးဆီသြားမလို႔ "

အတၱ ႏႈတ္ခမ္းေတြေယာင္ေယာင္ေလးေကြးသြားၿပီး

"ဘာအတြက္လဲ "

"အဲ့ဒီေအာက္ကခုံေလးကို ၾကည့္ရတာ အထီးက်န္သလိုပဲ ရွင္ဘာလို႔မျပဳမျပင္ပဲထားတာလဲ"

"အဲ့တာေတြအတြက္ကိုယ့္မွာ အခ်ိန္မရွိဘူး "

မြန္းရဲ႕ ပါးေပၚကမ်က္ရည္ေတြကိုသုတ္ေပးၿပီး

"ေနာက္တစ္ခါအျပင္ထြက္ဖို႔မႀကိဳးစားပါနဲ႕ "

"ရွင္ ဘာျဖစ္လို႔ ကြၽန္မအေပၚကို ၾကမ္းလိုက္ႏုလိုက္လုပ္ျပေနတာလဲ "

"မင္းက ကိုယ့္ကိုစိတ္တိုေအာင္လုပ္တာကိုး ၿပီးေတာ့ ......"

မင္းကိုမုန္းခဲ့တဲ့စိတ္ေၾကာင့္

"ဘာလဲ ကြၽန္မကိုမုန္းလို႔လား "

အတၱ မတုန့္မဆိုင္းပဲ

"အင္း မင္းကိုမုန္းခဲ့တယ္ "

"အခုေရာ"

အတၱက မေျဖပဲ မြန္းျပခဲ့တဲ့သစ္ပင္ႀကီးကိုေငးေနမိသည္။

ကိုယ့္မွာအေျဖမရွိဘူး။

မြန္းက သူ႕ကို ေမာ့ၾကည့္ကာ

"ကြၽန္မကေတာ့ ရွင့္ကိုအၿမဲတမ္းမုန္းေနမွာ"

"မုန္းပါ မင္းကိုခ်စ္ဖို႔မေတာင္းဆိုဘူး "

ကိုယ္တိုင္လည္း မင္းအေပၚကခံစားခ်က္ကို မေရရာမေသခ်ာေသးဘူး။