အတ္တလွန် အချစ်

အပိုင်း(4)

အတ္တက သူမရဲ့မေးဖျားကို ကြမ်းတမ်းစွာဆွဲမော့ယူထားသဖြင့် မျက်နှာချင်းက သိပ်နီးကပ်လွန်းသည်။

သူမရဲ့မျက်ဝန်းစိမ်းတွေကအကြည့်စူးစူးများကို အတ္တလုံးဝမနှစ်သက်ပါ။

"မင်းအကြည့်ကိုအခုချက်ချင်းပြင်လိုက်"

သူမက နှုတ်ခမ်းတွန့်ပြရင်း အစိမ်းရောင်မျက်၀န်းဖြင့်သာ ကြည့်မြဲ ဖြစ်သည်မို့

အတ္တကပဲ သူ့အကြည့်တွေကိုအောက်စိုက်ကာ လွှဲပစ်လိုက်ရသည်။

မျက်လုံးမဟုတ်ဘဲ နှုတ်ခမ်းကိုအမှတ်တမဲ့မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တစ်ချိန်လုံးဖိကိုက်ထားသည့် အောက်နှုတ်ခမ်းလေးက စိုစိုရဲရဲဖြစ်နေပြီး သူ့ကိုနမ်းဖို့ဖိတ်ခေါ်နေသယောင် အတ္တရဲ့စိတ်တွေကို အထိန်းအချုပ်မဲ့စေသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို အတ္တဟာ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းရဲရဲလေးကို သူ့နှုတ်ခမ်းအစုံဖြင့်

စုပ်ယူနမ်းရှိုက်လိုက်သည့်အခါ သူမက သူ့ရင်ဘက်ကို တဗုန်းဗုန်းထုရင်း သူမနှုတ်ခမ်းတွေကို တင်းတင်းစိပိတ်ထားသည်မို့ အတ္တက ခဏရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့မေးဖျားကိုပိုမိုကြမ်းတမ်းစွာဆွဲလိုက်သည်အခါ ခပ်ဟဟဖြစ်သွားသည်မှ သူကျေနပ်သလို

နှုတ်ခမ်းတစ်လွှာချင်းကို နမ်းရှိုက်ပစ်လိုက်ပါသည်။

သူမကို မွေ့ယာပေါ်သို့ပစ်လှဲလိုက်ပြီး

သူ့ကိုအတင်းတွန်းနေသည့် လက်၂ဖက်ကို အတ္တက သူ့လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်၏။

"အွန်း.... အင်း.... အွန့်..... အင့် "

သူမကသူ့အောက်ကနေ ခေါင်းတွေခါရမ်းပြီး တွန့်လူးရုန်းကန်နေပါသော်လည်း အိစက်နေတဲ့နှုတ်ခမ်းလေးဆီကနေလုံးဝမခွာချင်ပါ။

မင်း ဘာ့ကြောင့် ငါ့ကိုဆွဲဆောင်နေရတာလဲ?

သူမဟာနှုတ်ခမ်းများကို စိပိတ်ပစ်လိုက်ချင်ပေမဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက မွန်းရဲ့နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကြားမှ ကြားခံနယ်တစ်ခုလိုနေရာယူနေသည် ။

"သခင်...."

"မိန်းကလေး.."

အခန်းတံခါးဖွင့်ထားသည်မို့ဒေါ်မေတင်နှင့်အလင်း သူတို့၂ယောက်ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုပုံစံကြောင့် စကားလုံးတွေ ထစ်အစွာ ခေါင်းငုံ့၍နောက်သို့ပြန်လှည့်သွားကြသည်။

အလင်းအတွက်တော့ ဒါတွေက အထူးအဆန်းမဟုတ်။

အတ္တနှင့်သွားလေရာ လိုက်ရသူမို့ ဒီအခြေအနေထက် ဆိုးသောပုံစံများကိုပင်တွေ့ဖူးနေကျဖြစ်သည်။

ဒေါ်မေတင်အတွက်လည်း ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်ပေမဲ့ အသက်ကြီးပိုင်း မိန်းမသားဖြစ်သောကြောင့် ပိုပြီးတော့မျက်နှာပူရသည်။

အသံကြားမှ အတ္တဟာ သူမအပေါ်မှထကာ အင်္ကျီကို သေချာဆွဲချ၍

"ဘာကိစ္စလဲ "

ဟုလှည့်မေးလိုက်သည်။

အလင်းနဲ့ဒေါ်မေတင်ကိုပင် မွန်းကကျေးဇူးတင်ရမယ့်အနေအထားမျိုး။

သူတို့သာရောက်မလာခဲ့ရင် အဲ့ဒီလူက ဘယ်အထိများဆက်သွားမလဲ တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင်လူတစ်ကိုယ်လုံးတုန်ဆက်သွားရသည်။

အခန်းအပေါက်၀မှာ ကျောပေးရပ်နေသည့်အလင်းက ပြန်လှည့်လာကာ

"အားလုံးအဆင်ပြေပါတယ် ငွေလည်းပြည့်တယ် အတုမဟုတ်ဘူး "

"အိုခေ တော်တယ် ဒေါ်မေတင်က ဘာကိစ္စလဲ "

အလင်းကိုချီးကျူးစကားဆိုကာ သွားတော့ဟု လက်ပြလိုက်ပြီး ဒေါ်မေတင်ကိုတစ်ဖန်မေးလိုက်သည်။

"ဟို မမလေး အစားစားဖို့လာခေါ်တာပါ သတိပြန်ရလာကတည်းက ဘာမှမစားရသေးလို့"

မမလေးဆိုသည့်အခေါ်အဝေါ်ကမွန်းအတွက်တော့အနေခက်စေသည်။

ဒေါ်မေတင်မှာလည်းသခင်လေးနဲ့ဒီလိုအခြေအနေဆိုတော့ မမလေးဟုသာခေါ်ရန်သင့်တော်မည်ဟုစဥ်းစားမိ၏။

"ဆင်းခဲ့မယ် "

ဟုအတ္တမှပြောလိုက်လျှင် ဒေါ်မေတင်လည်း တက်လာခဲ့သောလှေကားမှပြန်ဆင်းသွားပါသည်။

အတ္တက သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို လက်မဖြင့်ဖိသပ်သုတ်ပစ်လိုက်ပြီးအိပ်ယာရဲ့ ထောင့်လေးမှာ ကုပ်ကုပ်လေးထိုင်ကာ အောက်နှုတ်ခမ်းများက သွေးခြေဥ၍

တဆက်ဆက်တုန်ခါနေသောသူမကို

"ဟက် " ကနဲ့လောင်ရယ်လိုက်သည် ။

သူမတကယ်ကိုကြောက်လန့်သွားရသည်။

"မင်း နောက်တစ်ခါ အဲ့လိုမကြည့်နဲ့ "

"လူမဆန်တဲ့ကောင်"

မွန်းက သူစုပ်နမ်းထားတဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကနေ ဆဲရေးဆိုလိုက်ပါလျှင် သူက ရုပ်တည်တည်နှင့်ကြည့်နေလေသည်။

"မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အခုလိုလူမဆန်တဲ့အပြုအမူမျိုး....."

အတ္တက သူမဆီသို့ခြေလှမ်းတွေဦးတည်လိုက်သည့်အခါ မွန်းရဲ့ စကားလုံးတွေ လည်ချောင်းထဲမှာတင်ပျောက်ကုန်၏ ။

"ဆက်ပြောစမ်း..... မင်းဘ၀ကငါ့ဆီမှာ မေမီမွန်း သိပ်မာနကြီးမပြနဲ့ နောက်တစ်ခါ ဒီ့ထက်လွန်သွားမယ်"

"ရွံစရာကောင်းတဲ့လူ!"

အတ္တက သူမရဲ့ မျက်နှာနားကိုငုံကျလာသည့်အခါသူမသည် တစ်ဖက်သို့ဇက်စောင်းအောင်လှည့်ပစ်လိုက်၏။

"အေး ပိုပြီးရွံစရာကောင်းတာတွေမင်းကြုံဦးမှာ "

အတ္တက လှည့်ထွက်သွားကာ သူမရဲ့အခန်းတံခါးနားရောက်မှ

"အခုချက်ချင်း ဆင်းခဲ့ တစ်ခုခုစားမယ် "

လှည့်မကြည့်ပဲပြောလိုက်ပြီး ၃ မိနစ်မျှ ရပ်စောင့်နေပေမဲ့ သူမဟာအိပ်ယာပေါ်ကနေဆင်းမလာခဲ့သောကြောင့်

"အိုခေ မင်း ဒီတစ်ညလုံးဘာမှ မစားနဲ့ "

ဆိုကာ တံခါးကြီးကို အသံမြည်အောင် ပိတ်သွား၏။

မွန်းဟာ မျက်ရည်တွေ တောက်တောက်ကျလာပြီး နှုတ်ခမ်းတွေကို သူမထိကြည့်ရင်း

အရမ်းနာကျင်တာမို့ ထိပင်မထိရဲတော့ပါ။

အခုထိနာမည်လည်းမသိ ။

ဘာလုပ်တဲ့လူမှန်းလည်းမသိ ။

မွန်းကိုဘာကြောင့်ချုပ်နှောင်ထားပြီး အခုလိုပြုမူနေမှန်းလည်းမသိ။

အဲ့လိုလူအတွက် မွန်းမှာ ပြောစရာတစ်ခုပဲရှိတယ်။ မုန်းတယ်။

ထိုအခန်းထဲမှာ ငိုကြွေးခဲ့သည်မှာ ခေါင်းအုံးနဲ့ဆံပင်တွေပင် စိုရွှဲစွာ ညမိုးချုပ်လေ ဗိုက်ကဆာလာလေဖြစ်လာပြီး

အခန်းတံခါးကိုလည်းဘယ်သူမှလာမဖွင့်ပေးကြ လှောင်ပိတ်နေ၍ ထိုအခန်းထဲမှာမီးမဖွင့်ပဲငုပ်တုပ်ထိုင်နေကာ

မွန်းသေသွားလည်းအေးတာပဲဟု သာမှတ်ယူပြီး ဗိုက်ထဲက အရမ်းနာနေပြီဖြစ်တာကြောင့် အိပ်မပျော်တာကို ကြိတ်မှိတ်သည်းခံရင်း တစ်ညလုံးကုန်ဆုံးခဲ့ရပြန်သည်။

============================

တစ်ညလုံး ဘာမှမကျွေးပဲ ပစ်ထားရတာ

ကျေနပ်ပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုလိုအပ်နေပြီး

ကောင်းကောင်းအိပ်လို့မရခဲ့ပါ။

သူမနှုတ်ခမ်းတွေကကိုယ်သုံးနေတဲ့ ဆေး ထက်များ ဆွဲဆောင်မှုပိုနေလို့လား ။

ဒါဆိုရင်တော့ မင်းကို ပိုမုန်းအောင်ကြိုးစားရမယ်

မနေ့ကလည်း မအိပ်ဖြစ်သလို ဒီနေ့လည်းအိပ်မပျော်ခဲ့တဲ့အကြောင်းပြချက်ဟာသူမကြောင့်ဖြစ်သည်။

မနက်အစောကြီးအိပ်ခန်းထဲမှထွက်လာကာခြေသံဖွဖွနှင့်အောက်ထပ်သို့ဆင်းလာ၏။

"ဒေါ်မေတင် "

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေး"

"စားဖို့တစ်ခုခုလုပ်ပေးလိုက် မစားရင် စားအောင်ကျွေး သူ့အခန်းထဲထိသွားပို့ "

"ဟုတ် ဟုတ် ကဲ့ရှင့် "

စောစောစီးစီး အိမ်ဧည့်ခန်းက ကြိုးဖုန်းကထမြည်သဖြင့် အတ္တကမျက်ခုံးတွန့်ကာ လှမ်းယူလိုက်သည်။

"ဟယ်လို "

"အတ္တလား "

"အင်း မင်းကို ပြော"

"အေး ညကဖုန်းခေါ်တယ် မကိုင်လို့ ကြိုးဖုန်းခေါ်လိုက်တာ"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"မနေ့ညက မေမီမွန်း ရဲ့သူငယ်ချင်း ငါ့ကိုလာတွေ့သွားတယ် ပျောက်နေတာ ၂ရက်ရှိပြီတဲ့ ငါ့ဆီကိုလည်း အဲ့ဒီမိန်းကလေးရောက်မလာဘူး မင်းပြတဲ့ပုံထဲကကောင်မလေးဟုတ်မဟုတ်တော့ငါလည်းသေချာမသိပေမဲ့ အခုအဲ့ဒီမိန်းကလေးမင်းဆီမှာလား"

"ဟုတ်တယ် ငါ့ဆီမှာ ရှိတယ် အဲ့ဒီမိန်းကလေးက ငါ၃နှစ်လုံးလုံးအသည်းအသန်ရှာနေတဲ့ မိန်းကလေးပဲ "

"မင်းကဘယ်လိုလုပ်ပြီးတွေ့သွားတာလဲ "

"အဲ့ဒီနေ့က မင်းအခန်းနဲ့ငါ့အခန်းနဲ့မှား၀င်ပြီး ရောက်လာတာ "

"မင်းက ဘာဆက်လုပ်မလဲ "

"သူ့ဘ၀ကို ငါအပိုင်သိမ်းတယ် သူ့ကိုလည်း ပြန်မလွှတ်ပေးဘူး "

"ဒါဆို သူ့သူငယ်ချင်းကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ "

"ဟက် မင်းအဲ့သလောက်မတုံးပါဘူး မင်းအကွက်တွေ သုံးပေါ့ အာ... အမှုန့်တွေရထားတယ် အောက်လမ်းကနေ ပို့လိုက်မယ် "

"အင်းပါ ရပါတယ် ငါကြည့်ရှင်းလိုက်မယ် ဒါပဲ သူ့သူငယ်ချင်း ရောက်နေပြီ"

"အိုခေ"

=============

မင်းကိုလတ်သည် မွန်းရဲ့သူငယ်ချင်းနဒီ့ကို ဘယ်နည်းနဲ့ရှင်းရင်ကောင်းမလဲသာစဥ်းစားနေရတော့သည်။

"Boss ဟိုလေ ကျွန်မသူငယ်ချင်း ကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ပျောက်နေတာ ၂ရက်ကျော်ပြီ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ..."

"အဟင်း အခုပဲဖုန်းရတယ် နဒီရဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ နဒီ့သူငယ်ချင်းက အခုအဆင်ပြေပါတယ် "

"ရှင် သူကဘယ်မှာလဲ"

"ဒီလိုလေ... ကိုယ့်သူငယ်ချင်းက နဒီ့သူငယ်ချင်းကို သဘောကျလို့ ခေါ်သွားတယ် "

"ရှင်!"

"အာ... ဒီလိုပါ နဒီ့သူငယ်ချင်းရဲ့အရည်အချင်းကိုရော ပြီးတော့ ရုပ်ရည်ကိုရောပေါ့"

"ဒါဆို..."

"အင်း သူက နိုင်ငံခြားမှာလေ ဘန်ကောက်မှာနေတယ် အဲ့တာကြောင့် အခုမှပြောပြရတာဆောရီးပါ"

မင်းကိုလတ်ရဲ့စကားကိုနဒီဟာယုံတစ်ဝက်မယုံတစ်ဝက်နှင့်

"သေချာရဲ့လား Bossရယ် မွန်းက...."

"ဒီလိုလုပ်ဗျာ နောက်ရက်ကျရင် နဒီ့သူငယ်ချင်းနဲ့ ဖုန်းပေးပြောမယ် ဘယ်လိုလဲ"

"အခုရော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား"

"အခုက အဆင်ပြေဘူးထင်တယ် "

" ဟုတ်ကဲ့ပါ...ကျွန်မစောင့်ပေးပါ့မယ် ကျွန်မဒီနေ့ပဲ လူပျောက်သွားတိုင်တော့မလို့ "

============================

ဒေါ်မေတင်ဟာ ဟင်းဘက်စုံအောင်ထည့်ကာ

အိမ်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ပါသည် ။

အပြင်ကနေ သော့ခက်ထားသည်မို့

အလင်းက တံခါးလိုက်ဖွင့်ပေး၏ ။

အထဲရောက်တော့ ကျုံ့ကျုံ့လေးထိုင်နေတဲ့သူမက မျက်ကွင်းညိုညိုနဲ့ မျက်လုံးရဲရဲတွေ ။

ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေမှာသွေးခြေဥ နီနီတွေနဲ့

မျက်ရည်တွေကိုခဏခဏပွတ်သပ်သုတ်ပစ်ထားပုံပဲ ပါးနှစ်ဖက်ကလည်းရဲရဲနီနေသည်။

မနေ့က သူမလဲပေးခဲ့တဲ့ ဂါ၀န်အဖြူပွပွလေးနဲ့မွန်းကို ဒေါ်မေတင် ကြည့်၍ ပိုသနားမိပါသည်။

"မမလေး ဒီမှာ ဒေါ်တင် ထမင်းထည့်လာတယ် စားလိုက်နော် "

အနားကပ်လာသည့်အခါမွန်းက ဒေါ်မေတင်ရဲ့လက်ကို ဆွဲကာ

"ဒေါ်ဒေါ် မွန်း အိမ်ပြန်ချင်တယ် ဟင့် မွန်းကို ကူညီပါနော် နော် မွန်းဒီမှာမနေချင်ဘူး ပြီးတော့ ပြီးတော့လေ အဲ့ဒီလူကိုလည်းကြောက်တယ်"

တစ်ယောက်တည်းတရဆက်ပြောသွားကာ

အားကိုးတကြီး ကူညီတောင်းခံရှာသော သူမကို မိမိလည်းမကူညီနိုင်ပါ။

"မမလေး ရယ် ဒေါ်တင်လည်း မလုပ်ရဲဘူး သခင်လေးက သူရဲ့စကားကို နားထောင်ရင် ဘာမှမလုပ်ပါဘူးကွယ် "

"ဟင့်အင်း မဟုတ်ဘူး သူက မွန်းကိုသပ်သပ်နှိပ်စက်နေတာ"

"မမလေး အခု အရင်ဆုံး ထမင်းလေးစားလိုက်ပါနော် အစာမရှိတာကြာပြီ မဟုတ်လား "

"မစားဘူး မွန်း မစားချင်ဘူး ဒီကနေပဲထွက်သွားမယ် "

မွန်းဟာခေါင်းအသွင်သွင်ခါရမ်းပြီးငြင်းသည်။

"မမလေးလွတ်မှာမဟုတ်ဘူး သခင်လေးကစားဖို့မှာလိုက်တယ် စားလိုက်ပါကွယ် "

"ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း မွန်းအိမ်ကိုပဲပြန်မယ် "

ခေါင်းတခါခါလုပ်နေပြန်သည့်သူမကို ဘယ်လိုဖြောင်းဖျရမလဲမသိတော့ပါ။

တံခါးပေါက်ကြီးက ဒုန်းကနဲ့ပွင့်လာတော့

မွန်းရော ဒေါ်မေတင် ရော အသံတိတ်ကျသွား၍ လူမမြင်ခင်အသံကြားရပြီး

"မင်းစားမှာလား မစားဘူးလား"

ဟုအတ္တက သူမဆီသို့လျောက်လာတော့

မွန်း နံရံထဲ၀င်မတက် နောက်ဆုတ်ကပ် နေရင်း

"ဟင့်အင်း ကျွန်မ အိမ်ပြန်မယ်"

"မင်း အခုကျွေးတာမစားရင်ဒီနေ့လည်း ဘာမှမစားနဲ့ "

သူ့စကားနောက်မှာ ဒေါ်မေတင်က ပန်းကန်လေးကို ရှေ့တိုးပေးပြီး ခေါင်းလေးတညိတ်ညိတ်နဲ့စားခိုင်းနေသည်။

မနေ့ကတစ်ညနဲ့တောင် ဗိုက်တွေနာပြီး အရမ်းခံစားထားရတာ ဒီဝေဒနာကြီးကိုနောက်တစ်ကြိမ်ခံစားဖို့ကြောက်ပါသည်။

မွန်းက သူ့ကိုမော့မကြည့်တော့ဘဲဇွန်းလေးကို ကောက်ကိုင်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ထမင်းတစ်လုပ်ထည့်သည့်အခါ နှုတ်ခမ်းနဲ့မထိမိရန် ကြိုးစားနေရသည့်အ​ပြင်ပါးစပ်လည်းကျယ်ကျယ်မဟနိုင်ပါ။

သူမစားနေပုံကိုကြည့်ပြီး အတ္တကသူကျောခိုင်းသွားသည် ။

"ဒေါ်မေတင် "

ဒေါ်မေတင်က အတ္တရဲ့ကျောပြင်ကြီးလှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ

"ပြီးရင် အိပ်ဆေးပေးပြီး နှုတ်ခမ်းကိုဆေးလိမ်းပေးလိုက်"

ဆိုပြီး သူထွက်သွားခဲ့၏။

မွန်းက မကြားသလိုဟန်ဆောင်၍ထမင်းကိုသာစားနေလိုက်သည်။

ဒေါ်မေတင်စိတ်ထဲမှာတော့ အတ္တဟာသူလုပ်ပြီးတဲ့ကိစ္စတွေကိုပြန်လှည့်ကြည့်တတ်သူမျိုးမဟုတ်ပေမဲ့အခုလိုဂရုစိုက်နေပြန်သည်မှာ အကောင်းမှဟုတ်ရဲ့လားဟု တွေးနေမိသည်။

============================

သူမကိုနှိပ်စက်ရတာ ပျော်လားလို့မေးရင်

အဖြေမရှိဘူး ။

ကျေနပ်လားမေးရင်တော့ အင်းလို့ပဲဖြေမိမှာ

သူမကိုမုန်းတယ်လို့ခံယူထားပေမဲ့

သူမမျက်ရည်တွေကိုမြင်ရင် ရင်ထဲမှာ လှိုက်ကနဲ

သူမနှုတ်ခမ်းတွေမြင်ရင် ထိန်းချုပ်မှုစွမ်းအင်လျော့သွားတတ်တယ်။

သူမရဲ့မျက်ဝန်းစိမ်းတွေကိုလည်းကြာကြာကြည့်နိုင်ဖို့အင်အားမရှိခဲ့ဘူး။

ဒါဟာ သူမနဲ့တွေ့ပြီး၂ရက်အတွင်းမှာအဖြေရှာမရတဲ့ကိစ္စတွေပေါ့။

==================================

အမှားပါရင်ခွင့်လွှတ်ပါ

အပိုင်း(5)ဆက်ရန်

Zawgyi Version

အတၱလြန္ အခ်စ္

အပိုင္း(4)

အတၱက သူမရဲ႕ေမးဖ်ားကို ၾကမ္းတမ္းစြာဆြဲေမာ့ယူထားသျဖင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းက သိပ္နီးကပ္လြန္းသည္။

သူမရဲ႕မ်က္ဝန္းစိမ္းေတြကအၾကည့္စူးစူးမ်ားကို အတၱလုံးဝမႏွစ္သက္ပါ။

"မင္းအၾကည့္ကိုအခုခ်က္ခ်င္းျပင္လိုက္"

သူမက ႏႈတ္ခမ္းတြန့္ျပရင္း အစိမ္းေရာင္မ်က္၀န္းျဖင့္သာ ၾကည့္ၿမဲ ျဖစ္သည္မို႔

အတၱကပဲ သူ႕အၾကည့္ေတြကိုေအာက္စိုက္ကာ လႊဲပစ္လိုက္ရသည္။

မ်က္လုံးမဟုတ္ဘဲ ႏႈတ္ခမ္းကိုအမွတ္တမဲ့ျမင္လိုက္ရသည့္အခါ တစ္ခ်ိန္လုံးဖိကိုက္ထားသည့္ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေလးက စိုစိုရဲရဲျဖစ္ေနၿပီး သူ႕ကိုနမ္းဖို႔ဖိတ္ေခၚေနသေယာင္ အတၱရဲ႕စိတ္ေတြကို အထိန္းအခ်ဳပ္မဲ့ေစသည္။

႐ုတ္တရက္ဆိုသလို အတၱဟာ သူမရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းရဲရဲေလးကို သူ႕ႏႈတ္ခမ္းအစုံျဖင့္

စုပ္ယူနမ္းရွိုက္လိုက္သည့္အခါ သူမက သူ႕ရင္ဘက္ကို တဗုန္းဗုန္းထုရင္း သူမႏႈတ္ခမ္းေတြကို တင္းတင္းစိပိတ္ထားသည္မို႔ အတၱက ခဏရပ္တန့္လိုက္ၿပီး သူမရဲ႕ေမးဖ်ားကိုပိုမိုၾကမ္းတမ္းစြာဆြဲလိုက္သည္အခါ ခပ္ဟဟျဖစ္သြားသည္မွ သူေက်နပ္သလို

ႏႈတ္ခမ္းတစ္လႊာခ်င္းကို နမ္းရွိုက္ပစ္လိုက္ပါသည္။

သူမကို ေမြ႕ယာေပၚသို႔ပစ္လွဲလိုက္ၿပီး

သူ႕ကိုအတင္းတြန္းေနသည့္ လက္၂ဖက္ကို အတၱက သူ႕လက္တစ္ဖက္တည္းျဖင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားလိုက္၏။

"အြန္း.... အင္း.... အြန့္..... အင့္ "

သူမကသူ႕ေအာက္ကေန ေခါင္းေတြခါရမ္းၿပီး တြန့္လူး႐ုန္းကန္ေနပါေသာ္လည္း အိစက္ေနတဲ့ႏႈတ္ခမ္းေလးဆီကေနလုံးဝမခြာခ်င္ပါ။

မင္း ဘာ့ေၾကာင့္ ငါ့ကိုဆြဲေဆာင္ေနရတာလဲ?

သူမဟာႏႈတ္ခမ္းမ်ားကို စိပိတ္ပစ္လိုက္ခ်င္ေပမဲ့ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြက မြန္းရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာၾကားမွ ၾကားခံနယ္တစ္ခုလိုေနရာယူေနသည္ ။

"သခင္...."

"မိန္းကေလး.."

အခန္းတံခါးဖြင့္ထားသည္မို႔ေဒၚေမတင္ႏွင့္အလင္း သူတို႔၂ေယာက္ရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈပုံစံေၾကာင့္ စကားလုံးေတြ ထစ္အစြာ ေခါင္းငုံ႕၍ေနာက္သို႔ျပန္လွည့္သြားၾကသည္။

အလင္းအတြက္ေတာ့ ဒါေတြက အထူးအဆန္းမဟုတ္။

အတၱႏွင့္သြားေလရာ လိုက္ရသူမို႔ ဒီအေျခအေနထက္ ဆိုးေသာပုံစံမ်ားကိုပင္ေတြ႕ဖူးေနက်ျဖစ္သည္။

ေဒၚေမတင္အတြက္လည္း ပထမဆုံးအႀကိမ္မဟုတ္ေပမဲ့ အသက္ႀကီးပိုင္း မိန္းမသားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ပိုၿပီးေတာ့မ်က္ႏွာပူရသည္။

အသံၾကားမွ အတၱဟာ သူမအေပၚမွထကာ အကၤ်ီကို ေသခ်ာဆြဲခ်၍

"ဘာကိစၥလဲ "

ဟုလွည့္ေမးလိုက္သည္။

အလင္းနဲ႕ေဒၚေမတင္ကိုပင္ မြန္းကေက်းဇူးတင္ရမယ့္အေနအထားမ်ိဳး။

သူတို႔သာေရာက္မလာခဲ့ရင္ အဲ့ဒီလူက ဘယ္အထိမ်ားဆက္သြားမလဲ ေတြးၾကည့္႐ုံနဲ႕တင္လူတစ္ကိုယ္လုံးတုန္ဆက္သြားရသည္။

အခန္းအေပါက္၀မွာ ေက်ာေပးရပ္ေနသည့္အလင္းက ျပန္လွည့္လာကာ

"အားလုံးအဆင္ေျပပါတယ္ ေငြလည္းျပည့္တယ္ အတုမဟုတ္ဘူး "

"အိုေခ ေတာ္တယ္ ေဒၚေမတင္က ဘာကိစၥလဲ "

အလင္းကိုခ်ီးက်ဴးစကားဆိုကာ သြားေတာ့ဟု လက္ျပလိုက္ၿပီး ေဒၚေမတင္ကိုတစ္ဖန္ေမးလိုက္သည္။

"ဟို မမေလး အစားစားဖို႔လာေခၚတာပါ သတိျပန္ရလာကတည္းက ဘာမွမစားရေသးလို႔"

မမေလးဆိုသည့္အေခၚအေဝၚကမြန္းအတြက္ေတာ့အေနခက္ေစသည္။

ေဒၚေမတင္မွာလည္းသခင္ေလးနဲ႕ဒီလိုအေျခအေနဆိုေတာ့ မမေလးဟုသာေခၚရန္သင့္ေတာ္မည္ဟုစဥ္းစားမိ၏။

"ဆင္းခဲ့မယ္ "

ဟုအတၱမွေျပာလိုက္လွ်င္ ေဒၚေမတင္လည္း တက္လာခဲ့ေသာေလွကားမွျပန္ဆင္းသြားပါသည္။

အတၱက သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြကို လက္မျဖင့္ဖိသပ္သုတ္ပစ္လိုက္ၿပီးအိပ္ယာရဲ႕ ေထာင့္ေလးမွာ ကုပ္ကုပ္ေလးထိုင္ကာ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းမ်ားက ေသြးေျခဥ၍

တဆက္ဆက္တုန္ခါေနေသာသူမကို

"ဟက္ " ကနဲ႕ေလာင္ရယ္လိုက္သည္ ။

သူမတကယ္ကိုေၾကာက္လန့္သြားရသည္။

"မင္း ေနာက္တစ္ခါ အဲ့လိုမၾကည့္နဲ႕ "

"လူမဆန္တဲ့ေကာင္"

မြန္းက သူစုပ္နမ္းထားတဲ့ႏႈတ္ခမ္းေတြကေန ဆဲေရးဆိုလိုက္ပါလွ်င္ သူက ႐ုပ္တည္တည္ႏွင့္ၾကည့္ေနေလသည္။

"မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို အခုလိုလူမဆန္တဲ့အျပဳအမူမ်ိဳး....."

အတၱက သူမဆီသို႔ေျခလွမ္းေတြဦးတည္လိုက္သည့္အခါ မြန္းရဲ႕ စကားလုံးေတြ လည္ေခ်ာင္းထဲမွာတင္ေပ်ာက္ကုန္၏ ။

"ဆက္ေျပာစမ္း..... မင္းဘ၀ကငါ့ဆီမွာ ေမမီမြန္း သိပ္မာနႀကီးမျပနဲ႕ ေနာက္တစ္ခါ ဒီ့ထက္လြန္သြားမယ္"

"႐ြံစရာေကာင္းတဲ့လူ!"

အတၱက သူမရဲ႕ မ်က္ႏွာနားကိုငုံက်လာသည့္အခါသူမသည္ တစ္ဖက္သို႔ဇက္ေစာင္းေအာင္လွည့္ပစ္လိုက္၏။

"ေအး ပိုၿပီး႐ြံစရာေကာင္းတာေတြမင္းႀကဳံဦးမွာ "

အတၱက လွည့္ထြက္သြားကာ သူမရဲ႕အခန္းတံခါးနားေရာက္မွ

"အခုခ်က္ခ်င္း ဆင္းခဲ့ တစ္ခုခုစားမယ္ "

လွည့္မၾကည့္ပဲေျပာလိုက္ၿပီး ၃ မိနစ္မွ် ရပ္ေစာင့္ေနေပမဲ့ သူမဟာအိပ္ယာေပၚကေနဆင္းမလာခဲ့ေသာေၾကာင့္

"အိုေခ မင္း ဒီတစ္ညလုံးဘာမွ မစားနဲ႕ "

ဆိုကာ တံခါးႀကီးကို အသံျမည္ေအာင္ ပိတ္သြား၏။

မြန္းဟာ မ်က္ရည္ေတြ ေတာက္ေတာက္က်လာၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေတြကို သူမထိၾကည့္ရင္း

အရမ္းနာက်င္တာမို႔ ထိပင္မထိရဲေတာ့ပါ။

အခုထိနာမည္လည္းမသိ ။

ဘာလုပ္တဲ့လူမွန္းလည္းမသိ ။

မြန္းကိုဘာေၾကာင့္ခ်ဳပ္ႏွောင္ထားၿပီး အခုလိုျပဳမူေနမွန္းလည္းမသိ။

အဲ့လိုလူအတြက္ မြန္းမွာ ေျပာစရာတစ္ခုပဲရွိတယ္။ မုန္းတယ္။

ထိုအခန္းထဲမွာ ငိုေႂကြးခဲ့သည္မွာ ေခါင္းအုံးနဲ႕ဆံပင္ေတြပင္ စို႐ႊဲစြာ ညမိုးခ်ဳပ္ေလ ဗိုက္ကဆာလာေလျဖစ္လာၿပီး

အခန္းတံခါးကိုလည္းဘယ္သူမွလာမဖြင့္ေပးၾက ေလွာင္ပိတ္ေန၍ ထိုအခန္းထဲမွာမီးမဖြင့္ပဲငုပ္တုပ္ထိုင္ေနကာ

မြန္းေသသြားလည္းေအးတာပဲဟု သာမွတ္ယူၿပီး ဗိုက္ထဲက အရမ္းနာေနၿပီျဖစ္တာေၾကာင့္ အိပ္မေပ်ာ္တာကို ႀကိတ္မွိတ္သည္းခံရင္း တစ္ညလုံးကုန္ဆုံးခဲ့ရျပန္သည္။

============================

တစ္ညလုံး ဘာမွမေကြၽးပဲ ပစ္ထားရတာ

ေက်နပ္ေပမဲ့ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုလိုအပ္ေနၿပီး

ေကာင္းေကာင္းအိပ္လို႔မရခဲ့ပါ။

သူမႏႈတ္ခမ္းေတြကကိုယ္သုံးေနတဲ့ ေဆး ထက္မ်ား ဆြဲေဆာင္မႈပိုေနလို႔လား ။

ဒါဆိုရင္ေတာ့ မင္းကို ပိုမုန္းေအာင္ႀကိဳးစားရမယ္

မေန႕ကလည္း မအိပ္ျဖစ္သလို ဒီေန႕လည္းအိပ္မေပ်ာ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္ဟာသူမေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

မနက္အေစာႀကီးအိပ္ခန္းထဲမွထြက္လာကာေျခသံဖြဖြႏွင့္ေအာက္ထပ္သို႔ဆင္းလာ၏။

"ေဒၚေမတင္ "

"ဟုတ္ကဲ့ သခင္ေလး"

"စားဖို႔တစ္ခုခုလုပ္ေပးလိုက္ မစားရင္ စားေအာင္ေကြၽး သူ႕အခန္းထဲထိသြားပို႔ "

"ဟုတ္ ဟုတ္ ကဲ့ရွင့္ "

ေစာေစာစီးစီး အိမ္ဧည့္ခန္းက ႀကိဳးဖုန္းကထျမည္သျဖင့္ အတၱကမ်က္ခုံးတြန့္ကာ လွမ္းယူလိုက္သည္။

"ဟယ္လို "

"အတၱလား "

"အင္း မင္းကို ေျပာ"

"ေအး ညကဖုန္းေခၚတယ္ မကိုင္လို႔ ႀကိဳးဖုန္းေခၚလိုက္တာ"

"ဘာျဖစ္လို႔လဲ"

"မေန႕ညက ေမမီမြန္း ရဲ႕သူငယ္ခ်င္း ငါ့ကိုလာေတြ႕သြားတယ္ ေပ်ာက္ေနတာ ၂ရက္ရွိၿပီတဲ့ ငါ့ဆီကိုလည္း အဲ့ဒီမိန္းကေလးေရာက္မလာဘူး မင္းျပတဲ့ပုံထဲကေကာင္မေလးဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ငါလည္းေသခ်ာမသိေပမဲ့ အခုအဲ့ဒီမိန္းကေလးမင္းဆီမွာလား"

"ဟုတ္တယ္ ငါ့ဆီမွာ ရွိတယ္ အဲ့ဒီမိန္းကေလးက ငါ၃ႏွစ္လုံးလုံးအသည္းအသန္ရွာေနတဲ့ မိန္းကေလးပဲ "

"မင္းကဘယ္လိုလုပ္ၿပီးေတြ႕သြားတာလဲ "

"အဲ့ဒီေန႕က မင္းအခန္းနဲ႕ငါ့အခန္းနဲ႕မွား၀င္ၿပီး ေရာက္လာတာ "

"မင္းက ဘာဆက္လုပ္မလဲ "

"သူ႕ဘ၀ကို ငါအပိုင္သိမ္းတယ္ သူ႕ကိုလည္း ျပန္မလႊတ္ေပးဘူး "

"ဒါဆို သူ႕သူငယ္ခ်င္းကို ဘယ္လိုေျပာရမလဲ "

"ဟက္ မင္းအဲ့သေလာက္မတုံးပါဘူး မင္းအကြက္ေတြ သုံးေပါ့ အာ... အမႈန့္ေတြရထားတယ္ ေအာက္လမ္းကေန ပို႔လိုက္မယ္ "

"အင္းပါ ရပါတယ္ ငါၾကည့္ရွင္းလိုက္မယ္ ဒါပဲ သူ႕သူငယ္ခ်င္း ေရာက္ေနၿပီ"

"အိုေခ"

=============

မင္းကိုလတ္သည္ မြန္းရဲ႕သူငယ္ခ်င္းနဒီ့ကို ဘယ္နည္းနဲ႕ရွင္းရင္ေကာင္းမလဲသာစဥ္းစားေနရေတာ့သည္။

"Boss ဟိုေလ ကြၽန္မသူငယ္ခ်င္း ကို ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ေပ်ာက္ေနတာ ၂ရက္ေက်ာ္ၿပီ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ ..."

"အဟင္း အခုပဲဖုန္းရတယ္ နဒီရဲ႕ စိတ္မပူပါနဲ႕ နဒီ့သူငယ္ခ်င္းက အခုအဆင္ေျပပါတယ္ "

"ရွင္ သူကဘယ္မွာလဲ"

"ဒီလိုေလ... ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းက နဒီ့သူငယ္ခ်င္းကို သေဘာက်လိဳ႕ ေခၚသြားတယ္ "

"ရွင္!"

"အာ... ဒီလိုပါ နဒီ့သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အရည္အခ်င္းကိုေရာ ၿပီးေတာ့ ႐ုပ္ရည္ကိုေရာေပါ့"

"ဒါဆို..."

"အင္း သူက နိုင္ငံျခားမွာေလ ဘန္ေကာက္မွာေနတယ္ အဲ့တာေၾကာင့္ အခုမွေျပာျပရတာေဆာရီးပါ"

မင္းကိုလတ္ရဲ႕စကားကိုနဒီဟာယုံတစ္ဝက္မယုံတစ္ဝက္ႏွင့္

"ေသခ်ာရဲ႕လား Bossရယ္ မြန္းက...."

"ဒီလိုလုပ္ဗ်ာ ေနာက္ရက္က်ရင္ နဒီ့သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ ဖုန္းေပးေျပာမယ္ ဘယ္လိုလဲ"

"အခုေရာ မျဖစ္နိုင္ဘူးလား"

"အခုက အဆင္ေျပဘူးထင္တယ္ "

" ဟုတ္ကဲ့ပါ...ကြၽန္မေစာင့္ေပးပါ့မယ္ ကြၽန္မဒီေန႕ပဲ လူေပ်ာက္သြားတိုင္ေတာ့မလို႔ "

============================

ေဒၚေမတင္ဟာ ဟင္းဘက္စုံေအာင္ထည့္ကာ

အိမ္ေပၚသို႔ တက္လာခဲ့ပါသည္ ။

အျပင္ကေန ေသာ့ခက္ထားသည္မို႔

အလင္းက တံခါးလိုက္ဖြင့္ေပး၏ ။

အထဲေရာက္ေတာ့ က်ဳံ႕က်ဳံ႕ေလးထိုင္ေနတဲ့သူမက မ်က္ကြင္းညိုညိုနဲ႕ မ်က္လုံးရဲရဲေတြ ။

ထို႔ေနာက္ ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလမွာေသြးေျခဥ နီနီေတြနဲ႕

မ်က္ရည္ေတြကိုခဏခဏပြတ္သပ္သုတ္ပစ္ထားပုံပဲ ပါးႏွစ္ဖက္ကလည္းရဲရဲနီေနသည္။

မေန႕က သူမလဲေပးခဲ့တဲ့ ဂါ၀န္အျဖဴပြပြေလးနဲ႕မြန္းကို ေဒၚေမတင္ ၾကည့္၍ ပိုသနားမိပါသည္။

"မမေလး ဒီမွာ ေဒၚတင္ ထမင္းထည့္လာတယ္ စားလိုက္ေနာ္ "

အနားကပ္လာသည့္အခါမြန္းက ေဒၚေမတင္ရဲ႕လက္ကို ဆြဲကာ

"ေဒၚေဒၚ မြန္း အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္ ဟင့္ မြန္းကို ကူညီပါေနာ္ ေနာ္ မြန္းဒီမွာမေနခ်င္ဘူး ၿပီးေတာ့ ၿပီးေတာ့ေလ အဲ့ဒီလူကိုလည္းေၾကာက္တယ္"

တစ္ေယာက္တည္းတရဆက္ေျပာသြားကာ

အားကိုးတႀကီး ကူညီေတာင္းခံရွာေသာ သူမကို မိမိလည္းမကူညီနိုင္ပါ။

"မမေလး ရယ္ ေဒၚတင္လည္း မလုပ္ရဲဘူး သခင္ေလးက သူရဲ႕စကားကို နားေထာင္ရင္ ဘာမွမလုပ္ပါဘူးကြယ္ "

"ဟင့္အင္း မဟုတ္ဘူး သူက မြန္းကိုသပ္သပ္ႏွိပ္စက္ေနတာ"

"မမေလး အခု အရင္ဆုံး ထမင္းေလးစားလိုက္ပါေနာ္ အစာမရွိတာၾကာၿပီ မဟုတ္လား "

"မစားဘူး မြန္း မစားခ်င္ဘူး ဒီကေနပဲထြက္သြားမယ္ "

မြန္းဟာေခါင္းအသြင္သြင္ခါရမ္းၿပီးျငင္းသည္။

"မမေလးလြတ္မွာမဟုတ္ဘူး သခင္ေလးကစားဖို႔မွာလိုက္တယ္ စားလိုက္ပါကြယ္ "

"ဟင့္အင္း ဟင့္အင္း မြန္းအိမ္ကိုပဲျပန္မယ္ "

ေခါင္းတခါခါလုပ္ေနျပန္သည့္သူမကို ဘယ္လိုေျဖာင္းဖ်ရမလဲမသိေတာ့ပါ။

တံခါးေပါက္ႀကီးက ဒုန္းကနဲ႕ပြင့္လာေတာ့

မြန္းေရာ ေဒၚေမတင္ ေရာ အသံတိတ္က်သြား၍ လူမျမင္ခင္အသံၾကားရၿပီး

"မင္းစားမွာလား မစားဘူးလား"

ဟုအတၱက သူမဆီသို႔ေလ်ာက္လာေတာ့

မြန္း နံရံထဲ၀င္မတက္ ေနာက္ဆုတ္ကပ္ ေနရင္း

"ဟင့္အင္း ကြၽန္မ အိမ္ျပန္မယ္"

"မင္း အခုေကြၽးတာမစားရင္ဒီေန႕လည္း ဘာမွမစားနဲ႕ "

သူ႕စကားေနာက္မွာ ေဒၚေမတင္က ပန္းကန္ေလးကို ေရွ႕တိုးေပးၿပီး ေခါင္းေလးတညိတ္ညိတ္နဲ႕စားခိုင္းေနသည္။

မေန႕ကတစ္ညနဲ႕ေတာင္ ဗိုက္ေတြနာၿပီး အရမ္းခံစားထားရတာ ဒီေဝဒနာႀကီးကိုေနာက္တစ္ႀကိမ္ခံစားဖို႔ေၾကာက္ပါသည္။

မြန္းက သူ႕ကိုေမာ့မၾကည့္ေတာ့ဘဲဇြန္းေလးကို ေကာက္ကိုင္ၿပီး ပါးစပ္ထဲသို႔ထမင္းတစ္လုပ္ထည့္သည့္အခါ ႏႈတ္ခမ္းနဲ႕မထိမိရန္ ႀကိဳးစားေနရသည့္အျပင္ပါးစပ္လည္းက်ယ္က်ယ္မဟနိုင္ပါ။

သူမစားေနပုံကိုၾကည့္ၿပီး အတၱကသူေက်ာခိုင္းသြားသည္ ။

"ေဒၚေမတင္ "

ေဒၚေမတင္က အတၱရဲ႕ေက်ာျပင္ႀကီးလွည့္ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ

"ၿပီးရင္ အိပ္ေဆးေပးၿပီး ႏႈတ္ခမ္းကိုေဆးလိမ္းေပးလိုက္"

ဆိုၿပီး သူထြက္သြားခဲ့၏။

မြန္းက မၾကားသလိုဟန္ေဆာင္၍ထမင္းကိုသာစားေနလိုက္သည္။

ေဒၚေမတင္စိတ္ထဲမွာေတာ့ အတၱဟာသူလုပ္ၿပီးတဲ့ကိစၥေတြကိုျပန္လွည့္ၾကည့္တတ္သူမ်ိဳးမဟုတ္ေပမဲ့အခုလိုဂ႐ုစိုက္ေနျပန္သည္မွာ အေကာင္းမွဟုတ္ရဲ႕လားဟု ေတြးေနမိသည္။

============================

သူမကိုႏွိပ္စက္ရတာ ေပ်ာ္လားလို႔ေမးရင္

အေျဖမရွိဘူး ။

ေက်နပ္လားေမးရင္ေတာ့ အင္းလို႔ပဲေျဖမိမွာ

သူမကိုမုန္းတယ္လို႔ခံယူထားေပမဲ့

သူမမ်က္ရည္ေတြကိုျမင္ရင္ ရင္ထဲမွာ လွိုက္ကနဲ

သူမႏႈတ္ခမ္းေတြျမင္ရင္ ထိန္းခ်ဳပ္မႈစြမ္းအင္ေလ်ာ့သြားတတ္တယ္။

သူမရဲ႕မ်က္ဝန္းစိမ္းေတြကိုလည္းၾကာၾကာၾကည့္နိုင္ဖို႔အင္အားမရွိခဲ့ဘူး။

ဒါဟာ သူမနဲ႕ေတြ႕ၿပီး၂ရက္အတြင္းမွာအေျဖရွာမရတဲ့ကိစၥေတြေပါ့။

==================================

အမွားပါရင္ခြင့္လႊတ္ပါ

အပိုင္း(5)ဆက္ရန္