အတ္တလွန် အချစ်

အပိုင်း(1)

"အား..... စိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ"

"ဟဲ့ ဟဲ့ ဘာဖြစ်လာတာလဲ ပုံစံကိုလည်းကြည့်ပါဦး ရစရာကိုမရှိဘူး"

ဖုန်းတစ်လုံးကိုင်၍ တစ်ယောက်တည်းပေါက်ကွဲနေသောမိန်းကလေးအား အိပ်ခန်းထဲမှထွက်လာသော အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးမှမေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"အဲ့တာတရားသလား နဒီရဲ့"

အိပ်ခန်းထဲမှထွက်လာသည့်နဒီဆိုသောမိန်းကလေးဘက်သို့လှည့်ကာ မျက်နှာငယ်လေးနှင့်ဆိုသည်။

"ဟင် ဘာကိုလဲ"

"ဒီမှာကြည့် အဲ့တာကိုသေချာကြည့်"

သူမ၏လက်ထဲမှဖုန်းကိုထောင်ပြလိုက်ရာ

နဒီလည်း သေချာယူကြည့်လိုက်ပြီး

"ဟယ်...... ငါ ပါတယ် ငါအင်တာဗျူးအောင်တယ်တော့ ဟိဟိ"

နဒီဟာ ရုတ်တရက်ထအော်ပြီးခုန်လိုက်တော့ သူမက မျက်မှောင်ကုပ်၍မော့ကြည့်သည်။

"နင်က ဘာလို့ပျော်နေတာလဲ ငါငိုလိုက်မှာနော် ငါမှမပါတာ"

"အယ်....ဟုတ်သားပဲ ဆောရီး ဆောရီး သူငယ်ချင်းလေး "

နဒီက သူမထိုင်နေသော ဧည့်ခန်းထဲမှနှစ်ယောက်ထိုင်သစ်သားခုံပေါ်သို့အတူထိုင်ကာ သူမကိုနှစ်သိမ့်ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"စိတ်မညစ်ပါနဲ့ နောက်တစ်ခုထပ်ဖြေမှာပေါ့"

"ဟင့်... ဟင့်...ဟီး... ငါဖြေနေတာ အခု၂၀မကတော့ဘူး ဘာလို့ ငါ့ကိုမရွေးတာလဲ ဟင့် .. "

နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ရာမှပိုလို့ဝမ်းနည်းလာသောသူမသည်သူငယ်ချင်းနဒီရဲ့ပုခုံးပေါ်မှာငိုချမိလေသည်။

" အဟင့်...အမေကလည်း ကောင်းကင်ကနေဒီတိုင်းကြည့်နေတော့မှာလား အဟင့်....."

လွန်ခဲ့သော၃နှစ်မှဘဝတစ်ပါးသို့ကူးပြောင်းသွားသောအမေဖြစ်ကိုတမ်းတကာငိုကြွေးလေတော့ သူငယ်ချင်းနဒီက သူ့ပုခုံးပေါ်ကသူမကိုငုံ့ကြည့်ပြီး

"အသံပြဲကြီးနဲ့ ဘာလို့ ပိတ်အော်နေတာလဲ စောစောစီးစီး ဘေးအိမ်တွေခဲနဲထုလိမ့်မယ်"

ငယ်ငယ်ကတည်း သူငယ်ချင်းနဒီ့အိမ်မှာသာကြီးပျင်းခဲ့ရသူဖြစ်သည်။

အဖေနဲ့အမေကို တစ်နှစ်လျှင်တစ်ကြိမ်တောင်မှန်မှန်တွေ့ရသူမဟုတ်သောကြောင့်

မိမိမှာ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထား၍ အဝေးသင်နှင့်ဘွဲ့ရကာ အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်ရင်း အချိန်ပြည့်အလုပ်ရှာနေသောမိန်းကလေးတစ်ဦးပင်ဖြစ်သည်။

ကုမ္ပဏီတွေ ကျောင်းတွေ အစရှိသဖြင့် အလုပ်ခေါ်စာတွေ့တဲ့နေရာမှန်သမျှလိုက်လျှောက်ခဲ့ပါသော်ငြားလည်း အလုပ်ပေါင်း၂၀မျှပင်ရှိလေပြီ တစ်ခုမှအင်တာဗျူးမအောင်ခဲ့လေရာ နောက်ဆုံးတစ်ခုတွင်တောင် အတူတူလျှောက်လွှာတင်ခဲ့ကြသောသူငယ်ချင်းမှ ပါသွားပါလျှက် သူမဟာကျန်ခဲ့ပြန်သည်။

"မွန်း လာ ဒီမှာ ထမင်းကြော်လာစား ငါ ထည့်ပေးထားတယ်"

နဒီက မီးဖိုခန်းမှလှမ်းခေါ်ပါသော်လည်း မွန်းဆိုသည့်သူမဘက်ကတော့အကြောင်းလည်းမပြန်လူလည်းပေါ်မလာသဖြင့်

"မွန်းရေ လာပါဟာ လာစားစမ်းပါ အဲ့လိုကြီးထိုင်မနေနဲ့"

ဧည့်ခန်းထဲမှပြတင်းပေါက်အနားတွင်မှိုင်မှိုင်ကြီးထိုင်နေသော သူမကို နဒီမှထပ်မံခေါ်လိုက်သည့်အခါမှ

"ငါမကျေနပ်ဘူးဟာ တခြားအလုပ်ထပ်ရှာမယ်"

"မွန်း ဒီိကိုလာပါဆိုနေ"

နဒီအတင်းခေါ်နေတာမို့ ထမင်းစားစားပွဲဆီသို့သူမထိုင်နေသောနေရာမှထ၍လာခဲ့သည်။

"ဟင် နေပါဦးနင်က အဲ့တာ ဘယ်သွားမလို့လဲ"

သူငယ်ချင်းနဒီဟာ အဖြူရောင်ဘလောက်စ်လေးနှင့်စကပ်ဒူးဖုံးကလေးကိုဝတ်ထားပြီး ဆံပင်တိုတိုကလေးကိုသပ်ရပ်စွာဖြီးထားလေရာ

"ငါကဘယ်သွားရမှာလဲ အလုပ်ကိုပေါ့ဟ"

"ဟွန့် ငါလည်း အဲ့လိုယူနီဖောင်းလေးတွေ၀တ်ချင်တာပေါ့လို့ "

"ငါ လည်းအလုပ်ထဲမှာ ပြောကြည့်ပါ့မယ်ဟာ နင်၀င်လို့ရမယ့်အလုပ်နေရာများရှိမလားလို့

ဟင်း... နင်ကလည်း နောက်တိုးခေါ်မယ့်ဟာရှိပါသေးတယ်"

"ဟင်"

နဒီ့စကားကြောင့်သူမဟာ ထမင်းကြော်ပန်းကန်ကြီးကိုငေးငိုင်ကြည့်နေရာမှ မျက်လုံးကလေးဝိုင်းသွားကာ မျှော်လင့်ချက်ရောင်များသမ်းသွားသည်။

"အေးလေ မသိဘူးလား "

"အေး "

"ဟော်တော် ဒီမှာကြည့် နောက်တိုး၃ယောက်ခေါ်မှာတဲ့ နင်ပါရင်ပါမှာပေါ့"

နဒီဟာသူမ၏ဖုန်းကိုဖွင့်ပြပြီးစာကိုသေချာမဖတ်သည့်သူငယ်ချင်းကိုပြလေသည်။

"ဟာ ဟုတ်သားပဲ အဲ့တာဆိုရင်တော့ ငါ ဆုတောင်းရင်း စောင့်တော့မယ် "

"အေး ဆုတောင်းထားမေမီမွန်းရေ ငါသွားတော့မယ်"

"အေးအေး ကောင်းကောင်းသွားနော် "

မေမီမွန်းဆိုတဲ့မိန်းကလေးဟာမဟုတ်မခံစိတ်ကလေးရှိသလိုကြိုးစားလိုစိတ်လည်းရှိသည်။

ကျောအလယ်အထိရှိနေသောလှိုင်းပါသည့်ဆံပင်ရှည်တွေဟာ ပင်ကိုအနီရောင် ဖြစ်နေသည်က အမေပေးတဲ့အမွေတစ်ခုပေါ့။

မျက်လုံးလေးမှာခပ်စိမ်းစိမ်းဖြစ်ပြီး

နှာခေါင်းချွန်ချွန်ကလေးနဲ့ နှုတ်ခမ်းပါးလေးကိုပိုင်ဆိုင်ထားသည့်သူမဟာ ဗမာရုပ်နဲ့မတူပေ။

============================

"ပြီးပြီလား "

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေး ကျွန်တော်တို့ ပို့ခဲ့ပါပြီ "

"သူတို့ဘက်က ဘာပြန်ပြောလဲ "

"အမှုန့်ထပ်လိုမယ်တဲ့ ဖြစ်နိုင်ရင် ဒီနေ့ညဖြစ်ဖြစ် သခင်လေးနဲ့တွေ့ချင်တယ်လို့မှာလိုက်ပါတယ် "

ကြီးကျယ်လွန်းလှသည်ဒီအိမ်ကြီးဟာအဖြူနဲ့အမဲသာဖြစ်ပြီး အလယ်တည့်တည့်ဧည့်ခန်းရဲ့ ဆိုဖာအနက်ရောင်ကြီးသည် ထိုင်နေသည့်လူစပျောက်လုနီးနီးကြီးမားလှပြီး ထိုကတ္တီပါဆိုဖာကြီးမှာ စမတ်ကျကျ ခြေချိတ်ထိုင်နေသည့် သူက နှုတ်ခမ်း၀က စီးကရက်ကိုလက်နှစ်ချောင်းကြားသို့ ကူးပြောင်းယူလိုက်ပြီး နှာခေါင်းမှ အဖြူရောင်အငွေ့များရှိုက်ထုတ်လိုက်ချိန်.....

"ဟက် "

ဆိုသည့်ခနဲ့တဲ့တဲ့သူ့ရီသံက မျက်နှာကျက်တွင်ကပ်နေသည့်မီးဆိုင်းတွင်တောင် တုန်ခါသွားသလိုဖြစ်သွားတာမျိုး။

မှုန်ဝါးဝါးစီးကရက်ငွေ့များကြောင့် သူ့မျက်နှာကို မမြင်ရပေမဲ့သေချာတာက အတော်မာထန်နေလောက်ပြီ ။

"အလုပ်တစ်ခုကိုမင်းတို့လွှဲရင် ငါ၀င်မပါရစေနဲ့လို့ပြောမထားဘူးလား "

သူ့လက်ထဲက မီးရဲရဲနဲ့စီးကရက်ကိုတောင် မကြည့်ရဲတော့တဲ့ တပည့်တွေဟာ ခေါင်းနဲ့ဒူးနဲ့တိုက်အောင်ငုံ့ထားလျှက်ရှိကြသည်။

"မင်းကိုလတ်မို့ သွားတွေ့မယ် ဒီနေ့အဲ့ဒီကိစ္စမှာပါတဲ့ကောင်တွေအကုန် ဒီဂိုဏ်းထဲကထွက် "

သူ့စကားတစ်ခွန်းဆို တစ်ခွန်းထပ်ပြီးအတွန့်မတက်ရဲပဲ အလုပ်လည်းမထွက်ချင်သောကြောင့် သူ့ရှေ့မှာငြိမ်နေလျှက်ရှိကြလေရာ

"သွားလေ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

သူ၏နောက်စကားတစ်ခွန်းမှာ ထိုလူတွေအားလုံးဟာခပ်ကုပ်ကုပ်ပင်အိမ်ကြီးထဲမှထွက်သွားကြလေသည်။

လက်ထဲကစီးကရက်ကို ဖန်ပြာခွက်ထဲတွင် ထိုးမွှေမီးသတ်၍

"အလင်းကို အပေါ်လွှတ်လိုက် "

တစ်ခွန်းသာ ပြောပြီး ခပ်ဖွဖွခြေလှမ်းဖြင့် ၂ထပ်ရှိသောအိမ် အပေါ်ထပ်သို့တက်သွား၏ ။

ကျွန်းတံခါးကြီးဟာ သူ့အရပ်ခြောက်ပေထက် အလုံအလောက်ကျော်လွန်ကြီးမားလှသည် ။

ထိုတံခါးကြီးပွင့်သွားသည့်နောက်၌

လှပသေသပ်သည့်မီးဆိုင်းကြီးရဲ့အောက်တည့်တည့်က အိစက်ညက်ညောကြီးမားကျယ်ပြန့်သည့် မွေ့ယာထူထူကြီးသည်ဖြူဖွေးစွာပင်ကြိုဆိုလျှက်

"သခင်လေး ခေါ်တယ်ဆိုလို့"

တံခါးဖွင့်ထားသည်မို့ အသံပေးကာ ၀င်လာခဲ့သော အလင်းဆိုသည့် သူ၏ညာလက်ရုံးပင်ဖြစ်သည်။

"အင်း "

"ဘာ စီစဉ်ပေးရမလဲ "

အလိုက်အသိဆုံးနဲ့အားအကိုးရဆုံးတပည့်မို့ အမြဲအနီးကပ်ထားသည့်ညာလက်ရုံးဟာအလင်းတစ်ယောက်တည်းဖြစ်သည်။

"ညနေ မင်းကိုလတ် ချိန်းတဲ့ဟိုတယ်ကို သွာမယ် "

သူကခပ်အေးအေးနဲ့နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ "

"သူတို့ဘာမှာလိုက်တာလဲသိတယ်မဟုတ်လား "

"ဟုတ်ကဲ့ အမှုန့် နဲ့Share နဲ့လဲမယ်လို့ပြောထားပါတယ် "

"အင်း အမှုန့်ကို အနောက်လမ်းကပဲ ပို့လိုက် စာချုပ်ကိစ္စ ငါကိုယ်တိုင်ပဲသွားမယ် "

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော် အခုစီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်"

"အာ.... ကျန်သေးတယ် "

ထွက်သွားမည့် အလင်း ရဲ့ခြေလမ်းတွေဟာ သူ့စကားနောက်မှတန့်ခနဲရပ်ပြီးပြန်လှည့်လာသည်။

"အမှုန့်က ညနေ ဟိုတယ်ကိုလည်း ယူခဲ့

ဒီနေ့က ငါ့အနားယူရမယ့်ရက်ပဲ "

"ဟုတ်ကဲ့ "

အလင်းမှခေါင်းညိတ်ပြီး တစ်ခုခုကိုသတိရသွားသည့်ပုံစံနှင့်

"သြော် သခင်လေး "

"ဘာ ကိစ္စရှိသေးလို့လဲ"

သူရဲ့မျက်ခုံးတွေတွန့်ချိုးသွားတဲ့အခါမျိုးဆိုရင် ညာလက်ရုံးဆိုတဲ့ အရင်းအနှီးဆုံး အလင်း တောင် လန့်ရသည်။

"သခင်လေး လွန်ခဲ့တဲ့၃နှစ်ကတည်းက ရှာခိုင်းတဲ့ မိန်းကလေး"

အလင်းရဲ့ စကားအဆက်ပြတ်သွားသည့်အခါ

လှည့်မကြည့်ပေမဲ့ စိတ်အ၀င်စားဆုံးအကြောင်းအရာမို့ နားစိုက်ထောင်နေခဲ့သည်။

"ဆက်ပြောလေ "

ခက်ထန်မာကြောသည့်သူ့အသံက ဒေါသဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ အသေအချာကြီးပင်ဖြစ်ပြီး

"အဲ့ဒီ မိန်းကလေး နဲ့ဆင်တဲ့သူတွေ့တယ်လို့ကြားတယ် သူဌေးမင်းကိုလတ် ကဖုန်းဆက်...."

"မင်းသွားတော့ "

အလင်းကိုနှင်လိုက်ပြီး သူက တံခါးပိတ်ကာ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်မှာ မင်းကိုလတ်ဆီသို့ပင်ဖြစ်သည်။

"ဟယ်လို မင်းကို "

သူကဖုန်းဆက်ရင်း စီးကရက်တစ်လိပ်ခဲပြီး မွေ့ယာဘေးကနံရံလျောတံခါးကြီးကိုမှီထားသည်။

"အင်း ဟိုကိစ္စလား "

"အဲ့ဒီမိန်းကလေး ဘယ်မှာလဲ"

"ဆင်ပဲဆင်တာကွ ငါလည်း သေချာမသိဘူး "

"ကျစ် ကိစ္စတစ်ခုကိုသေချာစေချင်တယ်ကွာ "

"သေချာမင်းနဲ့ညနေတွေ့ရအောင် လုပ်လိုက်တာ ငါလည်းပထမတုန်းက သတိမထားမိဘူး ငါ့ကုမ္ပဏီမှာ လာလျောက်တဲ့အထဲပါလာတာ နောက်တိုးခေါ်မယ့်လူတွေကို ငါပြန်စစ်ကြည့်ရင်း သူ့ရဲ့ပရိုဖိုင်ကိုတွေ့လိုက်တာ"

"အဲ့ဒီကျ ..."

"အေး လျောက်လွှာထဲက တစ်ယောက်က မင်း အရင်ကပုံပြဖူးတဲ့ တစ်ယောက်ပဲထင်တယ်တော်တော်တူတယ် ဆံပင်ကအနီရောင်နဲ့ "

"နာမည်က?"

"မေမီမွန်း "

ထိုနာမည်ကိုကြားတာနဲ့ သူသည်စီးကရက်ခဲထားတဲ့နှုတ်ခမ်းကိုတစ်ချက်တွန့်ပြီးပြုံးလိုက်ကာ

"ဟက် သေချာတယ် သူပဲ မင်းရအောင်ဆွဲထား"

"ငါ ဆွဲထားတယ် ညနေသာ ဟိုတယ်ကိုလာခဲ့"

============================

နဒီ အိမ်တံခါးဖွင့်လိုက်လျှင် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်နေသည့်သူမက မလှုပ်မယှက်။

"ဟဲ့ မွန်း နင် ငါသွားကတည်းက အဲ့ဒီနားမှာထိုင်နေတာ အခုလည်း အဲ့ဒှနားမှာပဲလား "

"ဟင်း စိတ်ညစ်လို့ပါဟာ အဖေနဲ့အမေကလည်း ဆုံးသွားတာတောင် ငါ့အတွက် ဘာလေးညာလေးချန်မထားခဲ့ဘူး"

"ဟော်တော် နင်ကဘာလိုချင်သေးတာလဲ "

နဒီဟာ သူလွယ်လာတဲ့အိတ်ကလေးကိုဧည့်ခန်းထဲကုလားထိုင်ပေါ်သို့ပစ်တင်လိုက်ပြီး မွန်းရဲ့ဘေးသို့လာထိုင်သည်။

"မဟုတ်ဘူးလေဟာ ဆုံးပြီသာပြောတာ ဘယ်မှာဆုံးတာ ဘယ်လိုဆုံးတာ ငါဘာမှမသိရဘူး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်သမီးအတွက် စာလေးဖြစ်ဖြစ်ချန်ခဲ့သင့်တာပေါ့ "

ထိုသို့ပြောလာတော့နဒီမှာတစ်ကောင်ကြွက်သူငယ်ချင်းမလေးကိုသနားရပြန်သည်။

"ဟင်း ဘာလို့ဒါတွေကိုခဏခဏတွေးနေတာလဲ ငါ၀မ်းသာစရာပြောပြမယ် နင်သိပြီးလောက်ပြီထင်နေတာ အခုလိုမှိုင်နေရင်မသိလောက်သေးဘူးထင်တယ်"

"ဘာကိုလဲ"

"နင့်ကိုနောက်တိုးစာရင်းထဲမှာခေါ်ထားတယ်လေ ဖုန်းလေးဘာလေးလည်းဖွင့်ကြည့်ပါဦးတစ်နေကုန်ဘာထိုင်လုပ်နေတာလဲ"

"ဘာ ဘာ အ အတည်လား "

မွန်းသည် နဒီ့ဘေးကနေထပြေးပြီးအိပ်ခန်းထဲမှာအားသွင်းထားသောသူမ၏ဖုန်းကလေးကိုသွားဖြုတ်ယူဖွင့်ကြည့်လေလျှင် နောက်တိုင်းခေါ်သည့်၃ယောက်စာရင်းမှာသူမဟာထိပ်ဆုံးကနေပါလာကြောင်း Message ဝင်နေလေသည်။

"ဟယ် ငါ ငါ အလုပ်ရပြီပေါ့ ဟီဟီ အမလေးပျော်စရာကြီး "

နဒီကိုဖက်ကာ မျက်ရည်ပင် ဝေ့လာသည့်အခါ

" ဟုတ်တယ် ငါကြားခဲ့တာတော့ နင်က Cooking ပိုင်းမှာ သင်တန်း၂ခုတောင်လက်မှတ်ရထားတော့ နင့်ကိုစားဖိုဆောင်မှာထားမယ်ထင်တယ် ညနေကျရင် ဝန်ထမ်းအသစ်တွေကြိုဆိုပွဲရှိတယ် နောက်တိုးထဲမှာပါလာတဲ့လူတွေကိုတော့သူဌေးကသူကိုယ်တိုင်ထပ်ပြီးအကဲခက်ဦးမယ်တဲ့ အဲ့တာနင်လိုက်ခဲ့ရမယ် "

ထိုအခါ မွန်းက နဒီနဲ့လူချင်းခွာပြီး

" အဲ့...အဲ့တာဆို...ငါပြင်ဆင်စရာရှိတာပြင်ဆင်ရဦးမှာပေါ့ "

" အေး...လုပ်ရေသွားချိုးချေ ညကျအတူတူသွားကြမယ် "

မွန်းအတွက် ပျော်ရမည့်နေ့က ဘာလို့ကံဆိုးမည့်နေ့နဲ့ တစ်ထပ်တည်းကျနေပါသလဲ။

============================

"အိုခေ! ရော့ လက်မှတ်ထိုးလိုက်တော့ "

"အားလုံး ပြည့်စုံပြီ "

"အင်း ခဏနေရင် ငါ့၀န်ထမ်းတွေလာတော့မယ် မင်းလည်း ရှောင်တော့"

မင်းကိုလတ်သည် ထိုလူလက်မှတ်ထိုးပေးတဲ့စာချုပ်ကိုပြန်ဆွဲယူပြီးပြောလိုက်ပါသည်။

"အင်း ငါရှာနေတဲ့မိန်းကလေးကို မင်းတွေ့ပြီးရင် သေချာလား ငါ့ကိုပြော ငါဒီဟိုတယ်မှာပဲရှိနေမယ် "

သူသည် ပြောစရာရှိတာပြောပြီးမင်းကိုလတ်ရှေ့ကနေထ၍ ထွက်သွားသည်။

"အတ္တ!"

မင်းကိုလတ်သည် သူနဲ့ပေါင်းမိတာ ၆နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။

စီးပွားရေးအရရော သူတို့ဂိုဏ်းအတွက် အရေးပါသည့် သူတစ်ယောက်လည်းဖြစ်သည်။

အသက်အရွယ်မတိမ်းမယိမ်း ဆိုတော့ အခြားလုပ်ငန်းရှင်များထက်ပိုပြီးပါတနာကျကာ သူငယ်ချင်းဟုပင်ဆိုနိုင်လောက်သည်အထိရင်းနှီးကြသည်။

အတ္တလွန်ဆိုတဲ့သူက ဘာမဆိုလျှို့ဝှက်တာများသည်မို့ အနီးကပ်နေသည့်အလင်းတောင် သူ့အကြောင်းအားလုံးသေချာစွာမသိနိုင်။

အတ္တ မင်းကိုလတ် ရဲ့အခေါ်ကြောင့် နောက်မကြည့်ပေမဲ့ ဟိုတယ်အခန်းရဲ့တံခါးရှေ့မှာရပ်နေသည်။

"သူ့ကို ဘာလို့အသည်းအသန်ရှာနေတာလဲ"

"အဲ့ဒီမိန်းကလေးက ငါ့အတွက်အရေးကြီးတယ် .......မဟုတ်ဘူး ငါ့ဘ၀ခါးသီးမှုအတွက်"

============================

ပန်းရောင်ဇာဂါ၀န်လေးနဲ့ နဒီသည် ဆံပင်တိုတိုနှင့်မို့ စကုပ်လေးသာ တွယ်ထား၍ အိမ်တံခါးသော့ပိတ်ရန် ခြံ၀၌စောင့်နေ၏။

"ဟဲ့ မွန်းရေကြာလိုက်တာ"

"လာပါပြီ "

အိမ်ထဲကပြေးထွက်လာသည့်သူမက

ဆင်စွယ်ရောင် ဒူးဖုံးဂါ၀န်လေးဖြင့် ဆံပင်အနီရောင်တွေကိုသိမ်းစည်းထားသည်။

မိတ်ကပ်မလိမ်းတတ်သူမို့ နဒီ့ဆီကခပ်ပါးပါးကလေးတောင်းပြီးလိမ်းထား၏။

"အမလေး လှပနေလိုက်တာ "

"နင့်လောက်တော့ ဘယ်ဟုတ်မလဲ ရှိတာ၀တ်ရတာ အဆင်ပြေရဲ့မသိပါဘူး"

"လှပါတယ်ဆိုနေ မြန်မြန်လာ Taxiနဲ့သွားရမှာ"

============================

ဟိုတယ် အခန်းထဲက မွေ့ယာဖြူဖြူကြီးရဲ့ဘေး မှန်စားပွဲခုံသေးလေးပေါ်တွင် ကိုကင်းအမှုန့် ဖြူဖြူတွေကို အလျားလိုက် ချလိုက်ပြီး ဖန်ပိုက်သေးသေးကလေးဖြင့် သူတစ်ချက်ရှိုက်ရှူလိုက်သည်။

ထို့နောက် စီးကရက်ကိုမီးညှိလိုက်ပြီး တစ်ရှိုက်ဖွာ၍ မွေ့ယာပေါ်တွင်ချွတ်ထားသော သူ၏ကုတ် အင်္ကျီအတွင်းအိတ်ထဲကနေ ဖုန်းထုတ်ဆက်လိုက်သည့်အခါ

"အာ သခင်လေး အတ္တ မဆက်သွယ်တာတောင်ကြာပြီ ဘယ်လိုလဲ ကောင်းနေပြီလား"

ဖုန်းဝင်တာနဲ့ချက်ချင်းဖြေကြားလာသည့်တစ်ဖက်ကလူရဲ့အသံသည်အတ္တဖုန်းဆက်တာနဲ့ပင်ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေသယောင်။

"ခါတိုင်းဟိုတယ်ယူနေကျအခန်းကို တစ်ယောက်လွှတ်လိုက်"

"ဟုတ်ပြီဗျာ အသစ်လေးလွှတ်ပေးမယ် အသန့်ဆုံးလေး ဟဲဟဲဟဲ"

အတ္တက လိုရင်းသာပြော၍ ဖုန်းကို မွေ့ယာပေါ်သို့ပစ်တင်လိုက်ပြီး အခန်းတံခါးဖွင့်ကာ

အပြင်မှာစောင့်နေသည့် အလင်း မဟုတ်တဲ့ တပည့်၂ယောက်အား

"ခပ်ချောချောမိန်းကလေးတစ်ယောက်လာရင်အထဲလွှတ်လိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့"

အတ္တက တံခါးပြန်ပိတ်ရင်း စီးကရက်ငွေ့တွေရှိုက်ထုတ်ကာ အိပ်ယာပေါ်လှဲလိုက်ရင်း မှိန်းနေလိုက်သည် ။

ဘယ်လိုအာရုံတွေမှန်းတောင်မသိတော့ကာ

လောကကြီးနဲ့အဆက်ပြတ်သွားသလိုစိတ်ကူးယဥ်သမျှပဲအားလုံးဖြစ်လာသမျိုး ပြောမပြတတ်လောက်အောင်ခံစားလို့ကောင်းနေသည်။

ဒါတွေကြောင့်လည်း စွဲနေတာပေါ့။

စီးကရက်ကို နှုတ်ခမ်း၀သို့တစ်ဖန် ရောက်စေ၏။

======================

ဟိုတယ်က စားသောက်ရန် ငှားထားသည့် ပါတီကျင်းပနေသည့်အခန်းထဲသို့ နဒီ့လက်ကို တင်းတင်းလေးဆွဲကာ ၀င်လာခဲ့သည်။

"ဟဲ့ နဒီ ငါ ကြောက်လိုက်တာ"

"နင်ကလည်း "

"နင်တို့သူဌေး ဘယ်မလဲ နင်ရောလိုက်ခဲ့နော် ငါကြောက်လို့"

"အေးပါ ခဏ ငါမေးပေးမယ် ဟိုဖြူဖြူ၀၀နဲ့က ငါတို့မန်နေဂျာလေ "

နဒီကပဲဦးဆောင်ခေါ်သွားပြီး

"အစ်မ"

"​ဪ နဒီ "

နဒီကသွက်တော့ မနက်ကမှ သိ​ပြီးချက်ချင်းရင်းနှီးနေသည်။

"ဟိုလေ သူဌေး ကဘယ်မှာလဲ"

"သူဌေးလား ဟုတ်တယ် အစ်မကိုမှာသွားတယ် ၀န်ထမ်းအသစ်ကလေးနဲ့ တွေ့ချင်လို့တဲ့ အခန်း1011 ကိုလာခဲ့ပါတဲ့"

မန်နေဂျာမဖြူကထိုသို့ပြောတော့

" ခဏခဏ မဖြူ သူဌေးအခန်းပြောင်းသွားပြီ 1012မှာ"

ဘေးကကြားလိုက်သည့် အတွင်းရေးမှူးမလေးက၀င်ပြောပြသည်။

"ဟယ် မဟုတ်ပါဘူးငါ့ကိုမှာသွားတာ အခန်း1011 ပါတဲ့"

"အစကဟုတ်တယ် အဲ့ဒီအခန်းက အမြဲလာနေကျလူရှိလို့တဲ့ သူဌေးကဖယ်ပေးလိုက်ရတယ်ဆိုပဲ 1012မှာပါ ဦးကျော်တို့တောင်ပြောသွားသေး"

သူတို့၂ယောက်ပဲငြင်းနေကြတာ ဒီက ဘာယုံရမှန်းမသိတော့ဘူး။

နဒီနဲ့မွန်းကတစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်နေကြရင်း မွန်းကပဲ...

"ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့ နဒီ ငါ့ကိုလိုက်ပို့ဦး"

"အင်း "

"ဟယ်သူဌေးက တစ်ယောက်တည်းလာခိုင်းတာ ညီမရဲ့ ကိုကျော်တို့လည်းရှိတယ် တစ်ခါတည်း အင်တာဗျူးမလို့ထင်တယ်"

အတွင်းရေးမှူးမလေးကထပ်ပြောလာသည့်အခါ မွန်းကမျက်လုံးလေးဝိုင်းသွားသည်။

"ဟင် ဟုတ်လား"

"မနက်က အသစ်လေးမလား လာလေ ဒီမှာ စားရအောင်"

အခြား၀န်ထမ်းအသစ်တွေကလည်း နဒီ့ကို ဝိုင်းခေါ်နေကြသဖြင့် နဒီ့ကိုလည်းအားနာပြီး

မွန်းလည်း

မေမီမွန်းပါ အဲ့လောက်မကြောက်နဲ့

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရင်ဆိုင်တာပေါ့

ဟုကိုယ့်ကိုယ်ကိုအားပေး၍

"နဒီ ငါ့ဘာသာသွားလိုက်တော့မယ် ရတယ် "

"ဖြစ်ရဲ့လား"

"ရပါတယ် ပြီးမှတွေ့မယ်နော် "

သူမဟာ ဓာတ်လှေကားကနေတစ်ဆင့် မန်နေဂျာအစ်မကြီးနဲ့အတွင်းရေးမှူးကောင်မလေးတို့ပြောကြသောအခန်းနံပါတ်တွေရှိသည့်အထပ်ကိုတက်လာခဲ့သည်။

အားနာလို့ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်တယ်ဆိုပြီးလာခဲ့တာ အခန်းနံပါတ်က 1011တွေရော1012တွေရော ဘာအမှန်မှန်းမသိဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပထမဆုံးလာတဲ့အခန်း အရင်ကြည့်ရမှာပဲ မဟုတ်တော့ နောက်တစ်ခန်းပေါ့ ခက်တာမှမဟုတ်ဘဲ။

မွန်းသည် ဟိုကြည့်ဒီကြည့်ဖြင့် အူလည်လည်ဖြစ်နေသည့်ကြားမှ အခန်းနံပါတ်1011ရှေ့တွင် လူ၂ယောက်စောင့်နေတာကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့တွေကရုပ်တည်လွန်းတော့ မွန်းအနေနဲ့မေးဖို့ကြောက်နေချိန်

ထို အစောင့်၂ယောက်ကလည်း ဆင်ဆွယ်ရောင်ဂါဝန်ကလေးနှင့်ဆံပင်တွေကိုနောက်မှာသိမ်းစည်းပြီးသပ်သပ်ရပ်ရပ်မိန်ကလေး မွန်းကို ၃၀ စက္ကန့်မျှကြည့်နေပြီး သူတို့အချင်းအချင်းအချက်ပြကာအခန်းတံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ည့်အခါ

ဟူး တော်ပါသေးတယ် ငါလာမယ်သိလို့ထင်တယ် တံခါးဖွင့်ပေးလို့ မဟုတ်ရင် ငါ ဒီတိုင်းလှည့်ပြန်ရမှာ

သူမလည်း ထိုအတွေးနဲ့ အထဲ၀င်လိုက်ရော တံခါးကဂျိန်းခနဲပြန်ပိတ်သွားလို့လန့်ပြီးနောက်လှည့်ကြည့်ကာရှေ့သို့ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်လျှင်

နက်(ခ်)တိုင်လျော့ရဲရဲနဲ့ ရှပ်အင်္ကျီကိုလက်ခေါက်တင်ထားသော လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက်ကြီး ခါးမှဆွဲကာ ပြန်ပိတ်သွားတဲ့တံခါးတွင် မွန်းကို တွန်းကပ်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွေကို အနမ်းရိုင်းများဖြင်ကြိုလိုက်သည် ။

ဘာမှာတားဆီးချိန်မရလိုက်ပြီးကြုံတွေ့လိုက်ရသည့်အခြေအနေကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံးပူထူသွားကာ မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လန့်ဖြန့်ကာ တောင့်သွားသည် ။

သူမရဲ့အောက်နှုတ်ခမ်းတွေကို ဆွဲယူစုပ်နမ်းနေသည်မှ လည်ပင်းတွေအထိနှုတ်ခမ်းများဖြင့်ပွတ်တိုက်နမ်းရှိုက်ရင်းစုပ်သပ်ကာ သူမရဲ့ဂုတ်မှထိန်းကိုင်ထားသည့်သူ့လက်တွေကစည်းနှောင်ထားသောသူမရဲ့ဆံပင်တွေကိုကြမ်းတမ်းစွာဆွဲစောင့်လိုက်ရာ နာကျင်သွားရပြီး အသိဝင်လာ၍

"အင်း အဟွင့် "

သူမ အတင်းတွ့န်လူးရုန်းထွက်ကာ

ဖြန်း!!

ထူပူသွားသည့် ပါးတစ်ဖက် ဘယ်လောက်တောင်နာလိုက်မလဲ မွန်းလက်တောင် စပ်ဖျင်းဖျင်းနဲ့ကျန်နေရစ်သည်။

မွန်းမှာရိုက်လိုက်ပြီး ကိုယ့်နှုတ်ခမ်းကိုယ်လက်ဖမိုးဖြင့်ပွတ်တိုက်သုတ်ဖယ်ရင်း လူတစ်ကိုယ်လုံးလည်းတုန်ဆက်လျှက်ရှိလေသည်။

သူ့အသားကလည်းဖြူဖွေးနေတာကြောင့် ပါးတစ်ခြမ်းသည်ရဲတက်သွားကာ

အတ္တမှာဇက်လည်သွားအောင်ပင်အရိုက်ခံလိုက်ရပြီး ကိုယ့်ပါးကိုယ် ပြန် ပွတ်သပ်ရင်း

ခုနကကောင်းနေတဲ့ ဆေးအရှိန်တောင်ပျက်ပြယ်သွားသည်။

=================================

အမှားပါရင်ခွင့်လွှတ်ပါ

အပိုင်း(2)ဆက်ရန်

မူးယစ်ဆေးများကိုလက်တွေ့ဘဝမှာလုံးဝစမ်းသက်မကြည့်သင့်ပါ။

Zawgyi Version

အတၱလြန္ အခ်စ္

အပိုင္း(1)

"အား..... စိတ္ရႈပ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ"

"ဟဲ့ ဟဲ့ ဘာျဖစ္လာတာလဲ ပုံစံကိုလည္းၾကည့္ပါဦး ရစရာကိုမရွိဘူး"

ဖုန္းတစ္လုံးကိုင္၍ တစ္ေယာက္တည္းေပါက္ကြဲေနေသာမိန္းကေလးအား အိပ္ခန္းထဲမွထြက္လာေသာ အျခားမိန္းကေလးတစ္ဦးမွေမးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

"အဲ့တာတရားသလား နဒီရဲ႕"

အိပ္ခန္းထဲမွထြက္လာသည့္နဒီဆိုေသာမိန္းကေလးဘက္သို႔လွည့္ကာ မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ဆိုသည္။

"ဟင္ ဘာကိုလဲ"

"ဒီမွာၾကည့္ အဲ့တာကိုေသခ်ာၾကည့္"

သူမ၏လက္ထဲမွဖုန္းကိုေထာင္ျပလိုက္ရာ

နဒီလည္း ေသခ်ာယူၾကည့္လိုက္ၿပီး

"ဟယ္...... ငါ ပါတယ္ ငါအင္တာဗ်ဴးေအာင္တယ္ေတာ့ ဟိဟိ"

နဒီဟာ ႐ုတ္တရက္ထေအာ္ၿပီးခုန္လိုက္ေတာ့ သူမက မ်က္ေမွာင္ကုပ္၍ေမာ့ၾကည့္သည္။

"နင္က ဘာလို႔ေပ်ာ္ေနတာလဲ ငါငိုလိုက္မွာေနာ္ ငါမွမပါတာ"

"အယ္....ဟုတ္သားပဲ ေဆာရီး ေဆာရီး သူငယ္ခ်င္းေလး "

နဒီက သူမထိုင္ေနေသာ ဧည့္ခန္းထဲမွႏွစ္ေယာက္ထိုင္သစ္သားခုံေပၚသို႔အတူထိုင္ကာ သူမကိုႏွစ္သိမ့္ေပြ႕ဖက္လိုက္သည္။

"စိတ္မညစ္ပါနဲ႕ ေနာက္တစ္ခုထပ္ေျဖမွာေပါ့"

"ဟင့္... ဟင့္...ဟီး... ငါေျဖေနတာ အခု၂၀မကေတာ့ဘူး ဘာလို႔ ငါ့ကိုမေ႐ြးတာလဲ ဟင့္ .. "

ႏွစ္သိမ့္ေပးလိုက္ရာမွပိုလို႔ဝမ္းနည္းလာေသာသူမသည္သူငယ္ခ်င္းနဒီရဲ႕ပုခုံးေပၚမွာငိုခ်မိေလသည္။

" အဟင့္...အေမကလည္း ေကာင္းကင္ကေနဒီတိုင္းၾကည့္ေနေတာ့မွာလား အဟင့္....."

လြန္ခဲ့ေသာ၃ႏွစ္မွဘဝတစ္ပါးသို႔ကူးေျပာင္းသြားေသာအေမျဖစ္ကိုတမ္းတကာငိုေႂကြးေလေတာ့ သူငယ္ခ်င္းနဒီက သူ႕ပုခုံးေပၚကသူမကိုငုံ႕ၾကည့္ၿပီး

"အသံၿပဲႀကီးနဲ႕ ဘာလို႔ ပိတ္ေအာ္ေနတာလဲ ေစာေစာစီးစီး ေဘးအိမ္ေတြခဲနဲထုလိမ့္မယ္"

ငယ္ငယ္ကတည္း သူငယ္ခ်င္းနဒီ့အိမ္မွာသာႀကီးပ်င္းခဲ့ရသူျဖစ္သည္။

အေဖနဲ႕အေမကို တစ္ႏွစ္လွ်င္တစ္ႀကိမ္ေတာင္မွန္မွန္ေတြ႕ရသူမဟုတ္ေသာေၾကာင့္

မိမိမွာ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးမည္ဟု ဆုံးျဖတ္ထား၍ အေဝးသင္ႏွင့္ဘြဲ႕ရကာ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္လုပ္ရင္း အခ်ိန္ျပည့္အလုပ္ရွာေနေသာမိန္းကေလးတစ္ဦးပင္ျဖစ္သည္။

ကုမၸဏီေတြ ေက်ာင္းေတြ အစရွိသျဖင့္ အလုပ္ေခၚစာေတြ႕တဲ့ေနရာမွန္သမွ်လိုက္ေလွ်ာက္ခဲ့ပါေသာ္ျငားလည္း အလုပ္ေပါင္း၂၀မွ်ပင္ရွိေလၿပီ တစ္ခုမွအင္တာဗ်ဴးမေအာင္ခဲ့ေလရာ ေနာက္ဆုံးတစ္ခုတြင္ေတာင္ အတူတူေလွ်ာက္လႊာတင္ခဲ့ၾကေသာသူငယ္ခ်င္းမွ ပါသြားပါလွ်က္ သူမဟာက်န္ခဲ့ျပန္သည္။

"မြန္း လာ ဒီမွာ ထမင္းေၾကာ္လာစား ငါ ထည့္ေပးထားတယ္"

နဒီက မီးဖိုခန္းမွလွမ္းေခၚပါေသာ္လည္း မြန္းဆိုသည့္သူမဘက္ကေတာ့အေၾကာင္းလည္းမျပန္လူလည္းေပၚမလာသျဖင့္

"မြန္းေရ လာပါဟာ လာစားစမ္းပါ အဲ့လိုႀကီးထိုင္မေနနဲ႕"

ဧည့္ခန္းထဲမွျပတင္းေပါက္အနားတြင္မွိုင္မွိုင္ႀကီးထိုင္ေနေသာ သူမကို နဒီမွထပ္မံေခၚလိုက္သည့္အခါမွ

"ငါမေက်နပ္ဘူးဟာ တျခားအလုပ္ထပ္ရွာမယ္"

"မြန္း ဒီိကိုလာပါဆိုနေ"

နဒီအတင္းေခၚေနတာမို႔ ထမင္းစားစားပြဲဆီသို႔သူမထိုင္ေနေသာေနရာမွထ၍လာခဲ့သည္။

"ဟင္ ေနပါဦးနင္က အဲ့တာ ဘယ္သြားမလို႔လဲ"

သူငယ္ခ်င္းနဒီဟာ အျဖဴေရာင္ဘေလာက္စ္ေလးႏွင့္စကပ္ဒူးဖုံးကေလးကိုဝတ္ထားၿပီး ဆံပင္တိုတိုကေလးကိုသပ္ရပ္စြာၿဖီးထားေလရာ

"ငါကဘယ္သြားရမွာလဲ အလုပ္ကိုေပါ့ဟ"

"ဟြန့္ ငါလည္း အဲ့လိုယူနီေဖာင္းေလးေတြ၀တ္ခ်င္တာေပါ့လို႔ "

"ငါ လည္းအလုပ္ထဲမွာ ေျပာၾကည့္ပါ့မယ္ဟာ နင္၀င္လို႔ရမယ့္အလုပ္ေနရာမ်ားရွိမလားလို႔

ဟင္း... နင္ကလည္း ေနာက္တိုးေခၚမယ့္ဟာရွိပါေသးတယ္"

"ဟင္"

နဒီ့စကားေၾကာင့္သူမဟာ ထမင္းေၾကာ္ပန္းကန္ႀကီးကိုေငးငိုင္ၾကည့္ေနရာမွ မ်က္လုံးကေလးဝိုင္းသြားကာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္မ်ားသမ္းသြားသည္။

"ေအးေလ မသိဘူးလား "

"ေအး "

"ေဟာ္ေတာ္ ဒီမွာၾကည့္ ေနာက္တိုး၃ေယာက္ေခၚမွာတဲ့ နင္ပါရင္ပါမွာေပါ့"

နဒီဟာသူမ၏ဖုန္းကိုဖြင့္ျပၿပီးစာကိုေသခ်ာမဖတ္သည့္သူငယ္ခ်င္းကိုျပေလသည္။

"ဟာ ဟုတ္သားပဲ အဲ့တာဆိုရင္ေတာ့ ငါ ဆုေတာင္းရင္း ေစာင့္ေတာ့မယ္ "

"ေအး ဆုေတာင္းထားေမမီမြန္းေရ ငါသြားေတာ့မယ္"

"ေအးေအး ေကာင္းေကာင္းသြားေနာ္ "

ေမမီမြန္းဆိုတဲ့မိန္းကေလးဟာမဟုတ္မခံစိတ္ကေလးရွိသလိုႀကိဳးစားလိုစိတ္လည္းရွိသည္။

ေက်ာအလယ္အထိရွိေနေသာလွိုင္းပါသည့္ဆံပင္ရွည္ေတြဟာ ပင္ကိုအနီေရာင္ ျဖစ္ေနသည္က အေမေပးတဲ့အေမြတစ္ခုေပါ့။

မ်က္လုံးေလးမွာခပ္စိမ္းစိမ္းျဖစ္ၿပီး

ႏွာေခါင္းခြၽန္ခြၽန္ကေလးနဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးကိုပိုင္ဆိုင္ထားသည့္သူမဟာ ဗမာ႐ုပ္နဲ႕မတူေပ။

============================

"ၿပီးၿပီလား "

"ဟုတ္ကဲ့ သခင္ေလး ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပို႔ခဲ့ပါၿပီ "

"သူတို႔ဘက္က ဘာျပန္ေျပာလဲ "

"အမႈန့္ထပ္လိုမယ္တဲ့ ျဖစ္နိုင္ရင္ ဒီေန႕ညျဖစ္ျဖစ္ သခင္ေလးနဲ႕ေတြ႕ခ်င္တယ္လို႔မွာလိုက္ပါတယ္ "

ႀကီးက်ယ္လြန္းလွသည္ဒီအိမ္ႀကီးဟာအျဖဴနဲ႕အမဲသာျဖစ္ၿပီး အလယ္တည့္တည့္ဧည့္ခန္းရဲ႕ ဆိုဖာအနက္ေရာင္ႀကီးသည္ ထိုင္ေနသည့္လူစေပ်ာက္လုနီးနီးႀကီးမားလွၿပီး ထိုကတၱီပါဆိုဖာႀကီးမွာ စမတ္က်က် ေျခခ်ိတ္ထိုင္ေနသည့္ သူက ႏႈတ္ခမ္း၀က စီးကရက္ကိုလက္ႏွစ္ေခ်ာင္းၾကားသို႔ ကူးေျပာင္းယူလိုက္ၿပီး ႏွာေခါင္းမွ အျဖဴေရာင္အေငြ႕မ်ားရွိုက္ထုတ္လိုက္ခ်ိန္.....

"ဟက္ "

ဆိုသည့္ခနဲ႕တဲ့တဲ့သူ႕ရီသံက မ်က္ႏွာက်က္တြင္ကပ္ေနသည့္မီးဆိုင္းတြင္ေတာင္ တုန္ခါသြားသလိုျဖစ္သြားတာမ်ိဳး။

မႈန္ဝါးဝါးစီးကရက္ေငြ႕မ်ားေၾကာင့္ သူ႕မ်က္ႏွာကို မျမင္ရေပမဲ့ေသခ်ာတာက အေတာ္မာထန္ေနေလာက္ၿပီ ။