ဝေလီဝေလင်း အချိန်မို့ သူတို့မြို့ရဲ့ ကမ်းနားလမ်းကလက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးဟာ ‌မနက်စာစားသူအလုပ်သမားများကျောင်းသားများနဲ့ ပြည့်နေလေရဲ့။

ထိုကျောင်းသားများထဲမှာ ကောင်းမြတ်နဲ့ကျော်ကျော်တို့လည်းအပါအဝင်ပေါ့။

"သူကအမြဲအဲ့လိုပဲလား"

"အေးဟုတ်တယ် လာတိုင်းအဲ့လိုပဲဝတ်ဝတ်လာတာ"

"စဉ်းတော့စဉ်းစားစရာပဲ...လာတာကလည်းညဘက်...အဝတ်အစားကလည်း ကျွန်မကိုအားရပါးရကြည့်နော်ဆိုတဲ့ပုံစံ....အနားလည်းအရမ်းကပ်တယ်...မသိမသာဖင်လည်းကုန်းကုန်းပြသေးတယ်"

"အင်း"

မနက်ခင်းရဲ့ လေအေးတစ်ချက် ဝှေ့ကနဲတိုက်သွားတော့ အငွေ့တထောင်းထောင်းထကာ ပူနေတဲ့ ကော်ဖီလေးနဲ့ ထမင်းကြော်လေး‌ အပူလျော့သွားသည်။

ထိုအခါ သူတို့စတင်စားကြလေသည်။

"မင်းနဲ့တစ်ညလောက်ကြမ်းချင်နေတာတော့သေချာတယ်ကွ"

"ဟုတ်ပါ့မလား"

"အေး..မဟုတ်လည်းကွာ..မင်းကဇာတ်လမ်းစလိုက်....အခုတော့မဟုတ်သေးဘူးနော်...နည်းနည်းအချိန်ယူဦး"

"ဇာတ်လမ်းစတယ်ဆိုတာ ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းစဖွင့်တာပြောတာလား"

"အေးဟုတ်တယ် ဇာတ်လမ်းဖွင့်ပြလိုက်....မနောက်နဲ့"

ထို့နောက်သူအတည်မေးသည်။

"အေးအေး..ဘယ်လိုစရမှာလဲ"

"လက်ကလေးကိုအရင်ကိုင်..အဲ့တာမှမငြင်းဘူးဆိုဆံပင်လေးကို ဖွဖွလေးဖိသပ်ပေးလိုက်...အဲ့တာမှမငြင်းဘူးဆို"

"လုပ်လို့ရပြီလား"

"အာ...မင်းကိုပါးတောင်ရိုက်သွားဦးမယ်"

"ဟ"

"ဆံပင်လေးသပ်ပေးပြီးရင် အနားလေးကိုတဖြည်းဖြည်းတိုးသွားးဒါမှမငြင်းသေးဘူးဆိုရင်တော့"

"အေး"

"အားရပါးရစုပ်နမ်းပစ်လိုက်တော့ကွာ အဲ့ဒီပန်းနုရောင်နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို...စုပ်...အားရပါးရစုပ်ထားး"

"ပြီးတော့ရော"

"ပြီးတော့ အင်္ကျီအောက်ထဲ လက်ကလေးလျှိုပြီးနို့လေးတွေကို ဆုပ်ထားး...ခေါင်းလေးကိုကလိ..အဲ့မှာသူဖီးလ်တက်လာလိမ့်မယ်"

ကျော်ကျော် ပြောတာကိုသူနားထောင်ရတာနဲ့တင် တစ်ကြောင်းပြီးလောက်သည်။မျက်လုံးထဲမှာမြင်ရောင်လာသည်ကိုး။

"နောက်ပိုင်းတော့ သူ့ဟာသူအဆင်ပြေသွားမယ်ကွာ"

စကားစခဏပြတ်သွားပြီးနောက်...ကောင်းမြတ်ကမေးလေသည်။

"မင်းဆိုရင်ရော ငါ့နေရာမှာဆို ဘယ်လိုဇာတ်လမ်းဖန်မလဲ"

ထိုအခါ ကျော်ကျော်အနည်းငယ်စဉ်းစားသည်။ပြီးမှ

"ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖို့ခေါ်မယ်ကွာ..."

"ဘယ်လို"

"ငါ့အခန်းမှာလေ ....ရုပ်ရှင်အတူကြည့်ဖို့ခေါ်မယ်"

"ဪ..အေးး"

ကျော်ကျော်ပေးတဲ့ အကြံတစ်ချို့ကိုဦးနှောက်ရဲ့ အခန်းထောင့်လေးမှာ သူမှတ်ထားလိုက်သည်။ထို့‌နောက်စားသောက်ပြီးလို့ ကျောင်းကိုခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။

_____________________________________

ညနေဘက်အချိန်......

လိမ္မော်ရောင်နေလုံးကြီးက အနောက်ဘက်အရပ်ထဲ တဖြည်းဖြည်းဝင်စပြုချိန်...

ကောင်းမြတ်တစ်ယောက် ကျောင်းကအပြန်လမ်းထိပ်ကနေတစ်‌ယောက်ထဲလျှောက်လာတုန်း ဆုရီပန်ပန်‌နဲ့လမ်းမှာသွားတွေ့လေသည်။

သူမကစက်ဘီးလေးတစ်စီးနဲ့။ကြည့်ရတာ ညနေခင်း စက်ဘီးထွက်စီးတာဖြစ်မည်။

"ပြန်လာပြီလား"

"ဟုတ်....အမ"

ဟူ၍သာနှုတ်ဆက်ပြီးထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် ကောင်းမြတ်က နောက်ကိုတစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

'သူ့ဖင်က တကယ်ကြီးတာပဲ.. တော်တော်လေးကိုကြည့်ကောင်းတယ်'

လို့တွေးမိရလောက်သည့်တိုင်အောင် စက်ဘီး‌ခုံလေးပေါ်တက်ထိုင်ထားတဲ့ ဆုရီပန်ပန်ရဲ့ အိုးလေးကပြည့်တင်း ကားထွက်‌နေပြီး နင်းလိုက်တိုင်း အိကနဲ အိကနဲနိမ့်ချီမြင့်ချီ ဖြစ်သွားသည်ကိုး။

သူခင်မျာ ဇတ်ကြီးလိမ်ပြီး သမင်လည်လိမ်ငေးရသည့်အဖြစ်။

'အာ..မဖြစ်သေးပါဘူး...ငါစိတ်မခိုင်ပဲ‌ နေလိမ့်မယ်'

ဆိုပြီး ဒီဘက်ပြန်လိုက်‌တော့သည်။

ထို့နောက် အနောက်ကို တစ်ချက်ပြန်လှည့်အကြည့် အပေအတေကောင်တစ်ကောင်က သူ့ရှေ့ကစက်ဘီးနဲ့ဖြတ်သွားတဲ့ ဆုရီပန်ပန်ရဲ့ ဖင်ကိုလိုက်ကြည့်နေတာကို ကောင်းမြတ်တွေ့လိုက်သည်။

'သူတောင်းစား...ကြည့်နေတာမျက်လုံးကျွတ်ထွက်မတက်ပဲ.....‌ စောက်တနှာရူးကောင်....'

ဆိုပြီးစိတ်ထဲ‌နေ ဆဲလိုက်သည်။

အိမ်ကိုပြန်ရောက်တော့...

တိုက်ခန်းရှေ့မှာရပ်နေတဲ့သူအမေကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟာ...အမေ"

"သားး"

_____________________

ထိုသို့ဖြင့်တိုက်ခန်း‌ပေါ်ကိုတက်လာခဲ့လိုက်ကြသည်။

"ဒီမှာသားရဲ့... သားစားဖို့လာပို့တာ"

"ဘာတွေတုန်း"

"အသားနဲ့ အကင်တွေလေ"

ရယ်ဒီမိတ်အကင်ထုတ်လေးတစ်ချို့ပါလာသည်။

"သားမှမချက်တတ်တာ"

"ဪ...youtube ကြည့်ပြီးချက်လိုက်ပေါ့သားရယ်....အမေကသား အပြင်စာတွေကြီးပဲဝယ်စားနေရတာငြီးငွေ့မှာစိုးလို့...ပြီးတော့ဒီမှာ လောလောဆယ်စားလို့ရတာတွေလည်းပါတယ်"

ထို့အပြင် ငါးပိကျော်၊ ချဉ်ပေါင်‌ကျော်ဘူး၊ ကင်ချီ၊ရှမ်းချဉ် နဲ့ ကြက်သားဝက်သားဟင်းတွေပါသူ့အမေကယူလာသည်။

"ကျောင်းရောပုံမှန်သွားရဲ့လား"

"သွားတယ်လေ"

"အဖေကြီးကိုဆိုင်ကယ်ဝယ်ခိုင်းထားတယ်ဆို"

"အင်းဟုတ်တယ်..သားမုန့်ဖိုးတောင်သိပ်မရတော့ဘူး"

"အေးပေါ့သားရယ် အဖေကြီးအကြောင်းလည်းသိတာပဲ..သူကတစ်ခုခုကိုလွယ်လွယ်နဲ့ပေးတတ်တဲ့သူမှမဟုတ်တာ"

ထို့နောက် သူအမေက အိမ်သန့်ရှင်းရေးပါအကုန်လုပ်ပေးသွားပြီး သူ့အဝတ်တွေပါလျှော်ပေးသွားသည်။သူ့အမေက အမြဲတမ်းလာနေကြ။သူ့အဖေကတော့ သူ့ဆီယောင်လို့တောင်လှည့်မလာပေ။ထိုကဲ့သို့အေးတိအေးစက် နိုင်တဲ့ အကျင့်စရိုက်တွေသွေးသားကစီးဆင်းလာသည်ဟုပြောရမလား သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ခပ်အေးအေးနေတတ်သူတစ်ယောက်ပင်။

____________________________

ဇီးကွက်တို့အတွက် နေ့ခင်းဘက်။လူတွေအတွက်ညဘက်အချိန်...

"အားးးး...အားးး...အီးးး...အာားးး"

ဖုန်းထဲကနေထွက်တဲ့ လိုးသံတွေဟာ ပြင်ပသို့ထွက်မလာပေ။ဘာလို့‌လည်းဆိုတော့ သူနားကျပ်တပ်ထားသောကြောင့်ပင်။

"အင်းးး..အားး...အားးး"

screen ထဲကမင်းသမီးကို သူသေချာကြည့်နေရာက တဖြည်းဖြည်းအမဆုရီနဲ့တူတူလာသည်။

'ဟိုက်'

သူမျက်လုံးထဲမှာ မင်းသားကသူဖြစ်နေပြီး မင်းသမီးက ဆုရီပန်ပန်ဖြစ်နေသည်။

'အာ...တော်ပြီကွာ'

ဆိုပြီးဖုန်းကိုပိတ်လိုက်တော့သည်။သူဒီရက်ပိုင်းအောကားတွေကြည့်ရတာသိပ်ဖီးလ်မလာတော့ပေ။အမဆုရီအကြောင်းပဲ ခေါင်းထဲမှာရောက်နေပြီး သွားလည်းဒီစိတ်စားလည်းဒီစိတ်သာဖြစ်နေတဲ့အပြင် ထုလည်းဒီစိတ်သာဖြစ်နေတော့သည်။

'ဟူးးးဟိုကောင်ပြောသလိုပဲငါဇာတ်လမ်းစလိုက်ရင်ကောင်းမလားးးဒီလိုခဏခဏလာနေရင်တော့

‌ငါအောင်မြင်ဖို့များပါတယ်....ဒါပေမယ့်မအောင်မြင်ပြန်ရင်လည်း မျက်နှာပျက်စရာတွေဖြစ်မယ်ကွာ...အလကားနေအလကားကြေကွဲနေရဦးမယ်...ဟူးးးး'

အတွေးတွေကို သက်ပြင်းနဲ့စပြီးသက်ပြင်းနဲ့ပြန်အဆုံးသတ်လိုက်ရတော့သည်။

ထိုစဉ်

"ကောင်းမြတ်ရေ"

ဆိုပြီးလှမ်း‌ခေါ်သံကြားလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့အမကြီးဆုရီတော့တစ်ဖန် ရောက်ချလာပြန်ပြီ။

"ဟီးးဟီးး..."

မျက်နာကြီးကိုပြုံးဖြီးပြီးးးသူအိမ်ရှေ့ကိုပြေးထွက်သွားသည်။

"ကျွီ"

"ဟုတ်...အမ"

ဖွင့်ဖွင့်လိုက်ခြင်းသူမမျက်နှာလေးညှိးငယ်နေတာ ကိုသူပထမဆုံးသတိထားမိလိုက်သည်။ ဝမ်းနည်းမှုတွေကမျက်နှာမှာ လာပေါ်နေသလို။

"အမ"

သူထပ်ခေါ်လိုက်သည်။ထိုအခါမှသူမက

"ဟိုဟာလေ...အိပ်မပျော်လို့"

"ဗျာ"

သူမရဲ့ အပြောမှာသူနည်းနည်းကြောင်သွားသည်။အိပ်မပျော်လို့ဆိုတော့ သူဘာလုပ်ပေးရမှန်းမသိ။

"ကျွန်တော်ဘာကူညီပေးရမလဲမသိဘူး"

"ကောင်းမြတ် မအိပ်သေးဘူးမလား"

"ဟုတ်....မအိပ်သေးပါဘူး"

"ကောင်းမြတ် အခန်းထဲခဏလာနေလို့ရလား"

"ဪရပါတယ်...လာလေ"

အခန်းထဲကိုရောက်တော့ နှစ်ယောက်လုံးကြောင်တောင်တောင်ကြီးနဲ့။ပိုဆိုးတာကကောင်းမြတ်။ဘာလုပ်လို့ဘာကိုင်ရမှန်းမသိ။

သူမကခေါင်းလေးငုံ့ပြီးတစ်ခုခုကိုစဉ်းစားကာ မှိုင်တွေနေပုံရသည်။

ဝတ်ထားတဲ့အဝတ်အစားကတော့ခါတိုင်းလိုပင်။

ဘယ်ကနေဘယ်လိုစကားစရမှန်းမသိ တဲ့ကောင်းမြတ်ဟာ စကားအရင်မစပဲ လက်အရင်ပါဖို့လုပ်လေသည်။သူမပုခုံးးးလေးနားကိုလက်ကတိုးကပ်သွားသည်။

'ဒါအချက်ပေးနေတာမလား.....ဟုတ်တယ်...ဒီတစ်ခါတော့ငါတကယ် ဇာတ်လမ်းစပြီ"

သို့‌‌ပေမယ့်အနားရောက်ခါနီးမှ သူမက

"ဂိမ်းမဆော့ဘူးလား"

လို့ထမေးတော့

"ဗျာ...ဟုတ်မဆော့သေးဘူး"

လို့ပြန်ဖြေပြီးလက်ကိုပြန်ရုတ်လိုက်သည်။

'အချိန်မကျသေးဘူးထင်ပါတယ်'

ဆိုပြီးသာသူဖြေသိမ့်လိုက်သည်။ထို့နောက်ပတ်ဝန်းကျင်ကြီးက အေးစက်စက်နဲ့တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။တော်တော်ကြီးကိုနေရထိုင်ရခက်တဲ့ အခြေအနေမျိုးဖြစ်လေသည်။

'စိတ်ညစ်စရာတွေများရှိလို့လားမသိဘူးမျက်နှာလေးကိုငယ်နေတာပဲ...အမရယ်...ဘာတွေဝမ်းနည်းစရာတွေရှိနေလို့လဲ'

သူမကိုသူမေးရကောင်းမလာမကောင်းလားစဉ်းစားနေသည်။သိပ်မရင်းနှီး‌သေးတာကြောင့် သူမကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိုလည်း သူဝင်မစွက်ဖက်ချင်။ဖြစ်နိုင်ရင် သူမစိတ်ညစ်‌သက်သာအောင် တစ်ခုခုလုပ်ပေးလိုက်ချင်မိသည်။

ထို့ကြောင့်သူစဉ်းစားလေသည်။အကြံဉာဏ်ကောင်းတစ်ခုက ဖြတ်ခနဲပေါ်လာသည်။

"အမ..ဗိုက်ဆာလားးး"

"ဟင်...ဘာလို့လဲ"

"ဟော့ပေါ့ကြိုက်လား"

"ကြိုက်တော့ကြိုက်ပါတယ်...ဘာဖြစ်လို့တုန်း"

"ဟော့ပေါ့စားမလား"

"အယ်...ဒီအချိန်ကြီးဘယ်လိုစားမှာတုန်း...ဆိုင်တွေပိတ်ကုန်ပြီ"

"ကျွန်တော့်အိမ်မှာစားးမှာလေ"

"ဟင်"

"စားမယ်မလား ကျွန်တော်သွားလုပ်လိုက်မယ်"

ထိုအခါသူမကအားနာလို့ငြင်းလေသည်။

"အာ...ရတယ်မစားတော့ပါဘူး"

"စားလိုက်ပါအမရဲ့...အဲ့တာမှဗိုက်ပြည့်သွားပြီးအိပ်ချင်သွားမှာ"

"...အဲ..."

"ကဲ...ကျွန်တော်သွားလုပ်လိုက်မယ်"

ဆိုပြီးသူနောက်ဖေးဘက်ထဲကိုဝင်သွားလိုက်သည်။ထို့နောက် သူ့အမေလာပို့ထားတဲ့ ကိုရီးယားအကင်တွေရယ် အသားတွေရယ်ဖောက်ပြီးပန်းကန်လေးထဲထည့်လိုက်သည်။

ဂတ်စ်မီးဖိုအသေးလေးကို ထုတ်လိုက်သည်။ထို့နောက်ခေါက်ဆွဲခြောက်ထုတ်တွေကိုဖောက်ပြီး အထဲပါတဲ့အမှုန့်တွေကို ရေနွေးထည့်ထားတဲ့ ဟော့ပေါ့ အိုးလေးထဲထည့် လိုက်သည်။ထိုအခါ ဟော့ပေါ့ အတုလေးရပြီပေါ့။

"ရပြီ"

"...ဝါးး"

"အရမ်းအစုံကြီးတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့ဗျာ"

"‌ဒီလောက်စုံရင်ရပါပြီ..."

စားပွဲပေါ်ကိုအကုန်ချလိုက်ပြီး ဂတ်စ်မီးဖိုလေးကိုဖွင့်လိုက်သည်။

"ကဲ homemade ဟောပေါ့အတုလေးရပါပြီ"

"ဟီးဟီး"

သူမမျက်နာလေးအခုမှပဲနည်းနည်း လန်းဆန်းသွားတော့တယ်လို့ သူတွေးမိကာ ကျေနပ်သွားလေသည်။

ထို့နောက် အသားတွေကို ထည့်ပြုတ်ထားလိုက်သည်။

"ကောင်းမြတ်ကအခုလို လုပ်စားနေကြလား"

"ဟီးဟီးး ..မစားပါဘူးဗျ"

"ဒါပေမယ့် ညလုံးပေါက် ဂိမ်းဆော့ရင်ဆာမှာပေါ့ "

"ဟုတ်...ဆာတာ‌ပါ့ ဒါပေမယ့် ခေါက်ဆွဲပြုတ်နဲ့ပဲ နှစ်ပါးသွားလိုက်တယ်လေ..တစ်ခါတစ်လေတော့ပေါင်မုန့်နဲ့ ကော်ဖီပေါ့"

"ဟင်ဒါဆို အခုက အမအတွက်တကူးတကလုပ်ပေးရတာပေါ့ "

"တကူးတကရယ်တော့မဟုတ်ပါဘူးဗျာ အပန်းမကြီးပါဘူး"

ထို့နောက်သူမကသူ့မျက်လုံး‌ထဲကိုသေချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးးး

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်...အကူအညီတွေပေးရတာများနေပြီ..."

သူမရဲ့ရွှန်းလဲ့နေတဲ့ မျက်လုံးလေးတွေနဲ့သူ့ကိုစိုက်ကြည့်ပြီး ထိုသို့ဆိုလာတော့ ကောင်းမြတ်ခဏတာ အသက်မဲ့ပြီး မှင်သက်ကာ ကျောက်ရုပ်ကြီးသဖွယ်ဖြစ်သွားသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာမှ

"ဗျာ..အဲ...ရပါတယ်အိမ်နီးနားချင်းတွေပဲ"

လို့သူပြန်ဖြေလိုက်သည်။

'ငါဘာတွေပြောနေတာလဲ..ငါ့ကိုယ်ငါအိမ်နီးနားချင်းဇုံထဲပြန်ထည့်မိနေတာလား...အဆင့်တက်ရမှာကိုကွာ'

ထိုအချိန်မှာ မင်းတကယ့်အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲလို့ပြောနေမယ့် ကျော်ကျော့်မျက်နှာကြီးကပေါ်လာသည်။

'အေးကွာ...ငါအသုံးမကျတာပါကျော်ကျော်ရာ' ဆိုပြီးးသူ့ကိုယ်သူပြန်အပြစ်တင်လိုက်သည်။

_________________________